Group Blog
 
<<
กันยายน 2556
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
11 กันยายน 2556
 
All Blogs
 

O รูปแพงเอย .. O








เพลง .. จระเข้หางยาว ทางสักวา
กอไผ่


-1-
O สุมาลย์ช้อยช่อห่ม .. สายลมริ้ว
เมื่อห้วงใจปลิดปลิว .. ลอยลิ่วหา-
รูปลักษณ์แพงผู้ถวิลในจินตา
ละครั้งคราวาบสู่ .. ฤๅรู้เลือน
O ออดอ้อนผ่านแววเนตรแฝงเลศ, หมาย-
นิมิตรูปรำบายลงป่ายเปื้อน-
ตราประทับงดงามให้ตามเตือน
จนสุดเคลื่อนคล้อยหวานให้ผ่านพ้น
O มีหัวใจรอคอยละห้อยเห็น
เฝ้าลอบเร้นถึงกันนับพันหน
หมื่นแสนช่วงความคะนึง .. ของหนึ่งคน
จึง-วกวนรอบอยู่ไม่รู้วาง
O แต่คร่ำครวญผูกพันถึงกันอยู่
จนตื่นตารับรู้ .. แสงตรู่สาง
นั้น-เฉกเช่นรอบพิมล .. ท่ามหม่นพราง
โชนช่วงส่องเส้นทางให้ย่างเดิน
O รูปเอย .. รูปละม่อม-ราวล้อมกัก
โดยรูปพักตร์แววอุทธัจ .. ความขัดเขิน
พาหอมหวานโยนระลอกเข้าหยอกเอิน
ก่อนก้ำเกินล้ำล่วงถึงดวงใจ
O เสนาะเสียงสุโนกมี .. ในที่นั้น
ลดาวัลย์ชื่นฉม, สายลมไหว
พึงโอนบทบาทล่วง .. พร้อมห่วงใย
โอบกล่อมให้ .. รับถวิลด้วยยินยอม
O ในแวดล้อมสุรศัพท์ .. พึงรับรู้
ว่านัยชู้แอบออเข้าหล่อหลอม-
เพิ่มแรงซึ้งซ่านล้ำ .. ให้ด่ำดอม
ก็เพื่อพร้อมรอสู่ .. อย่างรู้วัน
O ในแวดล้อมแรงคะนึง .. ใครหนึ่งผู้-
เพื่อร่วมคู่เคียงข้าง .. ร่วมสร้างฝัน
พึงผูกใจจดจ่อ .. เพื่อรอกัน
ร่วมสัมพันธ์บุญบาปจนตราบวาย
O รับรู้เถิด .. รูปแพงผู้แน่งน้อย
ว่ารูปรอยอ่อนโยนที่โชนฉาย-
ย่อมเกิดขึ้นโผนผก .. ในอกชาย
เมื่ออุ่นอายหอมหวาน .. เจ้าผ่านมา
O เมื่อประณีตรสสุคนธ์ .. ผ่านปรน .. รู้
ก็เกินกู้กลับให้ .. แรงใฝ่หา-
ลดทอนรสรติฤทธิ์ .. อันติดคา
จนสุดฝ่าหักห้ามเอาตามใจ
O จึงประณีตรสสุมาลย์ .. อันหวานหอม
ก็พรั่งพร้อมกำลัง .. โหม, หลั่งไหล
รอกุมกัก .. เสพรู้ .. หอมผู้ใด
เพื่อสืบสาวกลับไปถึงใครนั้น
O สุมาลย์ช้อยช่อห่ม .. ล้อลมลูบ
ก็เมื่อรูปพักตร์ใคร .. หนอ-ไหวสั่น
แพงทองเอย .. คมคำ .. พี่รำพัน
หมายผูกขวัญเจ้าไว้ .. อยู่ในมือ

-2-
O ลมหนาวผ่านระลอกเพื่อบอกว่า-
ถึงเวลาต้องพลิ้วเสียงหวิวหวือ
เพื่อล่มร้อนรุมขวัญ .. แล้วกรรพือ-
เลศนัยสื่อ, ฝากหนาวอีกคราวครั้ง
O ล่องไหลแล่นระลอกโลมดอกแก้ว
วันผ่องแผ้วทอทาบจนปลาบปลั่ง
ภาพเนียนแก้มยามเขิน .. ย่อมเกินยั้ง-
แทรกขึ้นสั่ง-หวานล้ำ .. ให้รำเพย
O ดวงดอกแก้ว, กิ่ง, ใบ, พลิ้วไหวสั่น-
เมื่อไหวหวั่นเกินกว่า .. จักกล้าเอ่ย
จำต้องเก็บเหนี่ยวหน่วง .. ให้ล่วงเลย
ลำดวนเอ๋ยช่างยากเพียงฝากคำ
O ต้องเก็บไว้, กักกุม-จนรุมเร้า-
ใจอ่อนเยาว์, ครันครบ-การอบร่ำ-
ความอ่อนหวานอ่อนโยน .. ดั่งฝนพรำ-
ละอองเย็นชื่นฉ่ำ .. ซ้ำซ้ำเม็ด
O ก็นั่นแหละ- งดงามที่ตามหา,
ขวากรอฝ่า .. คอยรับอยู่สรรพเสร็จ
ทั้งทุกข์-สุข, ถ้วนสิ่ง .. ทั้งจริง, เท็จ
หอมหวานชื่น, บอระเพ็ด .. รอเด็ดเคี้ยว
O จึง-ความรักผูกพันแห่งวันวาน
ก็เผยผ่านรูปเยาว์ .. ทอนเปล่าเปลี่ยว
จึง-ช่วงต่อรอบฤดู .. ลมกรูเกรียว-
บางส่วนเสี้ยวหัวใจ .. ก็ไหวรับ
O กี่ลมหนาว, ระลอกหนาว .. ในคราวนั้น
ก็ถูกกันจากอก-ต้องวกกลับ
หลังกระแสอุ่นล้ำลงสำทับ
อ่อนหวานก็โจมจับ .. แนบกับใจ
O คาบหนาวจึงมีอุ่นคอยหนุนเนื่อง
ช่วยปลดเปลื้องพิสวง .. ผู้สงสัย
อกเอยเมื่ออ่อนหวานแทรกผ่านไป
ก็อ่อนไหวทุกคราว .. ที่หนาวย้อน
O หมายบอกหนาว .. ฝากหนาวในคราวนี้
ช่วยวาดวี-อีกครั้งอย่ารั้ง-ผ่อน
ให้คนรู้-อุ่นล้ำแห่งคำวอน-
แล้วแทรกซอนฝังทั่วทั้งหัวใจ
O ปล่อยให้หนาวแล่นริ้วจนพลิ้วผ่าน
อ่อนโยนทั้งอ่อนหวานจึงผ่านได้
ผ่านแล้วจักแนบชิดห้วงจิตใคร
โอนอ่อนไหว .. อ่อนหวาน เข้าต้านรับ
O รอเถิด-รอรับรู้ฤดูลม ..
ว่าใช่-รอบอภิรมย์ .. สุดข่ม-ขับ,
ฤๅ-ละห้อยคอยเห็นอยู่เร้นลับ
ด้วยสุดใจจะรำงับหรือดับล้าง
O ฝากดวงใจ- รับรู้ .. ฤดูหนาว
เถิด .. อีกคราว-ดวงใจ .. ที่ไกลห่าง
ว่าลมหนาวโหยหวน .. เสียงครวญคราง-
นั้นอาจอ้าง-ว่าครวญ .. จากส่วนใจ
O ล่องไหลแล่นระลอกโลมดอกแก้ว
มาจักแผ้วผ่านขวัญ .. จนสั่นไหว
จักกัดกร่อนรอนร้าวทุกคราวไป
เพื่อแทรกอุ่นละมุนละไมแนบใจคน
O รอเถิดใจ .. รอรับอยู่กับหนาว
รอคาบคราวยินดัง .. ทุกครั้งหน
ลมจะล่องไหล-วก .. สู่อก .. จน-
เพรียกอึงอลครวญคร่ำ .. ต่อคำนึง
O ลมหนาวพลิ้วผ่านระลอกเพื่อบอกว่า-
คือเวลาห้วงใจต้องใฝ่ถึง-
รูปถวิล, เสน่หา .. ที่ตราตรึง
พร้อมหวานซึ้ง, แรงชู้ .. หอบสู่มือ !





 

Create Date : 11 กันยายน 2556
6 comments
Last Update : 31 ธันวาคม 2562 13:07:40 น.
Counter : 1469 Pageviews.

 


ดายุ..

"O มีหัวใจรอคอยละห้อยเห็น
เฝ้าลอบเร้นถึงกันนับพันหน
หมื่นแสนช่วงความคะนึง .. ของหนึ่งคน
จึง-วกวนรอบอยู่ไม่รู้วาง"

"เฝ้าลอบเร้นถึงกันนับพันหน"นี่ใช้อีโม่ทางสไกป ใช่ไหมล่ะ

"O รูปเอย .. รูปละม่อม-ราวล้อมกัก
โดยรูปพักตร์แววอุทธัจ .. ความขัดเขิน
พาหอมหวานโยนระลอกเข้าหยอกเอิน
ก่อนก้ำเกินล้ำล่วงถึงดวงใจ"

"โดยรูปพักตร์แววอุทธัจ .. ความขัดเขิน"
นี่เกิดจากใครทำตาเจ้าชู้ใส่ ทางสไกปแน่เชียวล่ะ

"O ในแวดล้อมแรงคะนึง .. ใครหนึ่งผู้-
เพื่อร่วมคู่เคียงข้าง .. ร่วมสร้างฝัน
พึงผูกใจจดจ่อ .. เพื่อรอกัน
ร่วมสัมพันธ์บุญบาปจนตราบวาย"
เอ...นี่ สารภาพรักผ่านเวปไซด์..นี่นะ

ความรักในศตวรรษที่21 ..online love 555

ดายุ..เขียนอีเมลนัด
"รูปถวิล, เสน่หา .. ที่ตราตรึง"
เลยค่ะ ว่าจะมี" แรงชู้ .. หอบสู่มือ !"ในหนาวนี้

"รูปถวิล"มิกล้ามารับมือดายุหน้าเวป อย่างมินตราแน่เลยล่ะ
กล้ากล้าหน่อยท่านมหา..



 

โดย: บุษบามินตรา IP: 80.129.223.136 12 กันยายน 2556 2:09:12 น.  

 

มินตรา ..

ถามซอกแซกนะนี่ ..
จะทางไหนก็เหอะน่า เอาเป็นว่าคุยกันได้ละกัน - 55

สาวไทยที่ผ่านการอบรมมาจากครอบครัวที่ดีงาม
ควรต้องมีทีท่า ขัดเขิน อยู่บ้าง

เพราะหาก ก๋ากั่น มากเกินไป .. กลอนนารีปราโมชย่อมมิอาจเขียนออกมาได้แน่นอนแล้ว

เวลาอ่านนารีปราโมช มินตราคงนึกถึง "แม่หญิงแบบในภาพที่เลื่อนขึ้นด้านบน" มากกว่า "สาวน้อยเรียวขาอิ่มเต็มในกางเกงยีนส์ขาสั้นแค่คืบเดียว" กระมัง ?

ดังนั้น ..
การได้ยินคำพูดว่า
"นิสัยไม่ดี" ..
"น้อยๆหน่อย" ..

ย่อมให้ความรู้สึกว่าโลกนี้ยังน่ารื่นรมย์อยู่มากมาย จริงไหม ?

หนาวนี้ .. จะให้อีเมล์นัดเลยหรือ
ช้าไป -
ที่เยอรมันยังใช้อีเมล์นัดสาวกันหรืออย่างไร ?


555



 

โดย: คนนิสัยไม่ดี IP: 118.172.100.28 12 กันยายน 2556 12:08:02 น.  

 


ไปไม่ถูกเลย..

มาย..ช่วยมาตอบ คนนิสัยไม่ดี หน่อยซิคะ

 

โดย: บุษบามินตรา IP: 80.129.249.96 12 กันยายน 2556 21:42:12 น.  

 

O เกิดแต่เมื่อช่วงตอนความอ่อนหวาน-
ค่อยเผยผ่านอิริยาให้ตาเห็น
ละม่อมพักตร์รูปเยาว์ลำเพาเพ็ญ-
ก็วาบเต้นตอบตื่น .. ความรื่นรมย์
O ลมแรกสางโชยเอื่อยคล้ายเหนื่อยอ่อน
บนช่วงตอนแสงระยับเริ่มทับถม
บนท้องฟ้าฝูงวิหคบินผกลม
เมื่อปรารมภ์แห่งชาย .. รำบายล้อม !
O มีรูปและมีใจหวั่นไหวอยู่
อารมณ์ชู้รองรับ .. การขับกล่อม
พร้อมหัวใจแสนถวิลที่ยินยอม-
ลงนอบน้อมคันธรส .. เป็นบทเดียว


 

โดย: สดายุ... 12 กันยายน 2556 22:29:21 น.  

 


ดายุ..

"ขอยื้ม"หน่อย ..
เกิดอารมณ์จะต่อกร แต่มิบังอาจ...

"O หมายบอกหนาว .. ฝากหนาวในคราวนี้
ช่วยวาดวี-อีกครั้งอย่ารั้ง-ผ่อน
ให้คนรู้-อุ่นล้ำแห่งคำวอน-
แล้วแทรกซอนฝังทั่วทั้งหัวใจ"

แล้วแทรกซอนฝังทั่วทั้งตัวตน... ก็ ได้ใช่ไหมคะ
ผิดฉันทลักษณ์ไหมเอ่ย..

 

โดย: บุษบามินตรา IP: 80.129.249.96 13 กันยายน 2556 0:55:03 น.  

 

มินตรา ..

ใช้ได้ แต่ไม่ดี
เพราะเป็นเรื่องของความรู้สึกใช้"หัวใจ" มีปฏิสัมพันธ์จะดีกว่า"ตัวตน" หรือ "อัตตา"

นั่นเป็นบทเริ่มบทใหม่นะขอรับ

 

โดย: สดายุ IP: 171.4.250.27 13 กันยายน 2556 5:53:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O งามละมุน .. กับกรุ่นข้าวหอม .. O





O ดั่งยูงที่สูงส่งด้วยวงศา
ล้อมแววตาเพื่อจรด .. ความสดใส
เบิกรุ่งสางหม่นดำ ด้วยอำไพ-
แห่งดวงไฟเลื่อนชั้น .. ขึ้นบัญชา
O พอแว่วเสียงสาธุ .. บรรลุโสต
ความปราโมทย์หัวใจผู้ใฝ่หา-
ก็ซ่านความผ่องแผ้วสู่แววตา
เมื่อรูปหน้ารูปจริต .. เผย-ติดตรึง
O เกิดแต่เมื่อกรประนม .. หน้าก้มน้อม
ผมหล่นล้อมวงหน้า, แววตาหนึ่ง-
ก็คล้ายถูกกรเรียวนั้นเหนี่ยวดึง
แววหวานซึ้งมั่นหมาย .. ก็ฉายทอ
O โอ ราศีรูปงาม .. แห่งยามเช้า
คอยรุมเร้าใจอยู่, ท่านผู้ขอ-
ย่อมอุ้มบาตรเอ่ยธรรม .. ลงย้ำ .. ยอ-
ยกอารมณ์ทดท้อ .. พ้นทรมาน
O สบรูป .. รูปละม่อมก็ล้อมสิ้น-
แต่ผัน-ผินรูปพักตร์ .. เข้าหักหาญ
จิตวิญญาณตื่นรู้ .. จึงรู้พาน-
ความอ่อนหวานอ่อนโยน .. ที่โชน-แวว
O พาโลกในแวดล้อม .. งามพร้อมอยู่
พร้อมแรงชู้อาลัยเริ่มไหว .. แว่ว
อาวรณ์เคยซ่อนเร้น .. ก็เห็นแนว-
ความผ่องแผ้วตอบเต้น .. ไม่เว้นวาง
O โอ อำนาจเนตรพรับ .. ราวจับจูง-
สบรูปยูงอกแอ่นรำแพนหาง
เหลื่อมลายขนสีสัน .. ขึ้นกั้นกลาง
หยัดรอยขวางเพรียกถวิล ..ให้ดิ้นรน
O งามวงสีเลื่อมลาย .. ก็คล้ายว่า
เผยคุณค่าออกแล้วผ่านแววขน
พร้อมอ่อนหวานอ่อนไหวของใจคน-
เริ่มเผยตน .. ออกแล้วที่แววตา
O วาบวับ-นั้น .. แววตา .. แม้-ตาหลับ-
แววระยับ .. ก็ยังคง .. อยู่ตรงหน้า
ราวอยู่ล้อมห้อมขวัญคอยบัญชา-
ให้ตอบรับคุณค่า .. ด้วยอาวรณ์
O วาบวับแววขนยูง .. อันสูงค่า-
ก่อรูปพา .. งดงามติดตาม-อ้อน
จนงามนั้นลามรุกไปทุกตอน
สะทกสะท้อนสั่นทั่วทั้งหัวใจ
O จึงโลกในแวดล้อม .. ราวน้อมรับ-
แววพริ้มพรับออดอ้อน .. ผู้อ่อนไหว
ความผูกพันอุ่นเอื้อแห่งเยื่อใย-
ก็รัดรึงเอาไว้ .. อยู่ในวัน
O งามเงื่อนหางยูงฟ้าในป่าแดด
ผ่านลงแวดล้อมช่วง .. ทาบทวง-ขวัญ
งามรูปลักษณ์ชาติภพ .. ก็ครบครัน-
แทรกลงฝันฝากรอย .. ให้คอยรอ
O เช้านั้น .. คำข้าว .. เนตรวาววาม
กอปร-คำ .. ความ .. ผ่านหูจากผู้ขอ
พร้อมอีกการรุมเร้าพะเน้าพะนอ
ของรูปลักษณ์งามลออ .. อยู่ต่อตา
O เช้านั้น .. คำข้าว .. อกผ่าวร้อน-
กับอาวรณ์รูปองค์ .. ที่ตรงหน้า
สบ-สัมผัส .. ฉับพลันก็บัญชา-
เสน่หาให้อุบัติขึ้นรัดรึง
O เช้านี้ .. แรงอาลัยผู้ใฝ่หา
คอยบัญชาดวงจิต .. แต่คิดถึง-
รูปแพงน้อยอบร่ำในคำนึง
เจ้าเอย .. พึงรับรู้นัยชู้ .. ชาย
O ส่งมาเถิด .. อบอุ่นและคุณค่า
ผ่านแววตาอ่อนโยน .. ออกโชนฉาย-
แววอ่อนหวานดื่มด่ำ .. พึง-รำบาย-
ออกเปื้อนป่ายล้อมโลก .. แล้วโยกคลอน
O มอบมาเถิด .. เสน่หาความอาลัย
สุมลงให้ใจชาย .. สุดถ่ายถอน-
ทั้งจากรูป, คุณค่าความอาวรณ์
ตราบม้วยมรณ์ชีพลงเป็นผงคลี
O รูปยูงเอย .. ขาบเขียวทุกเรียวขน
เปล่งปลาบบนคุณค่า .. แห่งราศี
เพรียกละห้อยแหนหวงเป็นท่วงที-
อาวรณ์ที่ - ตราบวาย .. ยากคลายลง !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.