Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2557
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
18 มิถุนายน 2557
 
All Blogs
 
O กล่อมขวัญ .. O









บังใบ



O เพียงจะกล่อมขวัญเจ้า .. ยามเข้านอน
พาห้วงอกสะทกสะท้อนบนหมอนหนุน
ให้อาวรณ์แฝงเร้น .. ได้เป็นทุน-
พารอบสุนทรีภาพกำซาบใจ
O เหมือนรอยยิ้มวาบแล้วในแววตา
อยู่ค้างคาอาวรณ์ผู้อ่อนไหว
ดูเอาเถิด .. ความ คำ แสนร่ำไร
คอยผ่านนัยแว่วอยู่ .. สุดรู้-กัน
O ขวัญเอย..ขวัญเจ้า .. รูปเยาว์เอ๋ย
ความคำเอ่ยเอื้อนล้อม .. คอยกล่อมขวัญ-
เพื่อกล่อมเดียงสาใครจนไหวทัน-
นัยกล่อมนั้นให้ภิรมย์ลงถมทรวง
O เพิ่มร่องรอยแววตา .. ให้ว้าวุ่น
กับวาบหวามละเมียดละมุนที่หนุนช่วง
โดยงามจะยิ่งงาม .. กว่างามปวง
เมื่อล้ำล่วงเผยงามออกตามใจ
O เยี่ยงไร..ถึงแฝงเร้นอยู่เช่นนั้น
เมื่อเดียงสาผ่านวัน .. ฤๅกั้นไหว
คอยดูเถิด..ท่วงทีพิรี้พิไร
จะเผลอเผยออกให้ .. หัวใจรู้
O แอบซ่อนแฝงเร้นไว้ .. ฤๅ-ได้นาน
เมื่ออารมณ์อ่อนหวานเกินต้านอยู่
จะระริกไหลรินเช่นสินธู
เป็นคลื่นชู้กรากเชี่ยวคอยเหนี่ยวดึง
O ป่านฉะนี้คงถวิลไม่สิ้นสาย
ด้วยเขินอายเกินจิตจะคิดถึง-
ว่าดูเถิดความ คำ ในคำนึง-
มีแต่รอบหวานซึ้ง .. ให้หนึ่งคน
O อยากรู้นักป่านฉะนี้ .. ฤดีนั่น
จะแกว่งไกวไหวสั่น .. กี่พันหน-
หรือรับรู้ปริศนา .. เดียงสาตน-
ที่เริ่มอลเวงรู้ .. เชิงชู้ชาย
O โอ นั่นความผ่องแผ้วในแววตา
อย่างแช่มช้า-ผ่านล่วงขึ้นช่วงฉาย
เข้ากลบเกลื่อนสำเนียงความเอียงอาย
ออกรำบายรมย์รื่นจากพื้นทรวง
O โอ นั่นรอบเดียงสา .. ค่อยบ่า-แวว-
ผ่านดวงตาผ่องแผ้วไม่แล้วล่วง
หวานหอมเมื่อ-สุมสั่งใจทั้งดวง
ย่อมแปรหอมเป็นหวง .. คอยห่วงใย
O โอ นั่นแววตาชม้อย .. ชม้ายเมิน
ด้วยขัดเขินใครอยู่ .. ยากรู้ได้
เห็นแต่เพียงปริศนา .. เดียงสาวัย-
นั้น-เผยนัยออดอ้อน .. อย่างอ่อนโยน
O ป่านฉะนี้อาวรณ์เจ้าอ่อนน้อย
ฤๅ-เลี่ยงพ้นความถ้อยเข้าห้อยโหน
ด้วยปรารมภ์มุ่งหมาย .. รอถ่ายโอน-
เข้าหักโค่นยุดยื้อความถือตัว
O ป่านฉะนี้ถ้วนตอน..ออดอ้อนนั้น
คงแทรกขวัญรุมเร้า..คอยเย้ายั่ว
ให้อารมณ์ซมสั่น .. ให้สั่นรัว-
อยู่ที่ขั้วหัวใจ .. อย่าได้คลาย
O เถิด-หากยังซ่อนเร้นอยู่เช่นนั้น
จักแล้วเล่ารุมขวัญ .. เกินบั่นหาย
ความ คำ ย่อมกรองสู่ไม่รู้วาย
ล้อมรำบายรอบชู้ .. ไม่รู้วัน
O เพียงจะกล่อมขวัญเจ้า .. ยั่วเย้าให้-
ลมหายใจทอดช่วง .. ทุกช่วงนั่น-
แนบอาวรณ์ทุกช่วง .. มาพ่วงกัน
เป็นสายใยผูกพันเกินบั่นทอน
O เพียงหวังกล่อมเกล้าขวัญ .. เจ้าขวัญน้อย
อยู่เฝ้าคอยพร่ำพลอด .. ความ-ออดอ้อน
แล้วตอบรับเสน่หา .. ด้วยอาวรณ์-
อันสุดถอนถ่ายล่วง .. จากดวงใจ !
O หวังกอปรความ คำ เฝ้า .. คอยเย้ายั่ว
แล้วเพียงชั่ว คำ ความ นั้นลามไหล-
พาหวานซึ้งแทรกตัวอยู่ทั่วไป-
จะเผยเห็นอาลัย .. จากใจนั้น
O เหมือนเดียงสาเยาว์วัย .. เผยให้เห็น
จากแฝงเร้นซ่อนไว้ .. เริ่มไหวสั่น
ยิ้ม-รับรอง .. ความหมายที่ปลายวัน-
ที่ค่อยผันด้านเร้น .. จนเห็นรอย !






Create Date : 18 มิถุนายน 2557
Last Update : 15 กุมภาพันธ์ 2563 17:17:54 น. 0 comments
Counter : 1237 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O งามละมุน .. กับกรุ่นข้าวหอม .. O





O ดั่งยูงที่สูงส่งด้วยวงศา
ล้อมแววตาเพื่อจรด .. ความสดใส
เบิกรุ่งสางหม่นดำ ด้วยอำไพ-
แห่งดวงไฟเลื่อนชั้น .. ขึ้นบัญชา
O พอแว่วเสียงสาธุ .. บรรลุโสต
ความปราโมทย์หัวใจผู้ใฝ่หา-
ก็ซ่านความผ่องแผ้วสู่แววตา
เมื่อรูปหน้ารูปจริต .. เผย-ติดตรึง
O เกิดแต่เมื่อกรประนม .. หน้าก้มน้อม
ผมหล่นล้อมวงหน้า, แววตาหนึ่ง-
ก็คล้ายถูกกรเรียวนั้นเหนี่ยวดึง
แววหวานซึ้งมั่นหมาย .. ก็ฉายทอ
O โอ ราศีรูปงาม .. แห่งยามเช้า
คอยรุมเร้าใจอยู่, ท่านผู้ขอ-
ย่อมอุ้มบาตรเอ่ยธรรม .. ลงย้ำ .. ยอ-
ยกอารมณ์ทดท้อ .. พ้นทรมาน
O สบรูป .. รูปละม่อมก็ล้อมสิ้น-
แต่ผัน-ผินรูปพักตร์ .. เข้าหักหาญ
จิตวิญญาณตื่นรู้ .. จึงรู้พาน-
ความอ่อนหวานอ่อนโยน .. ที่โชน-แวว
O พาโลกในแวดล้อม .. งามพร้อมอยู่
พร้อมแรงชู้อาลัยเริ่มไหว .. แว่ว
อาวรณ์เคยซ่อนเร้น .. ก็เห็นแนว-
ความผ่องแผ้วตอบเต้น .. ไม่เว้นวาง
O โอ อำนาจเนตรพรับ .. ราวจับจูง-
สบรูปยูงอกแอ่นรำแพนหาง
เหลื่อมลายขนสีสัน .. ขึ้นกั้นกลาง
หยัดรอยขวางเพรียกถวิล ..ให้ดิ้นรน
O งามวงสีเลื่อมลาย .. ก็คล้ายว่า
เผยคุณค่าออกแล้วผ่านแววขน
พร้อมอ่อนหวานอ่อนไหวของใจคน-
เริ่มเผยตน .. ออกแล้วที่แววตา
O วาบวับ-นั้น .. แววตา .. แม้-ตาหลับ-
แววระยับ .. ก็ยังคง .. อยู่ตรงหน้า
ราวอยู่ล้อมห้อมขวัญคอยบัญชา-
ให้ตอบรับคุณค่า .. ด้วยอาวรณ์
O วาบวับแววขนยูง .. อันสูงค่า-
ก่อรูปพา .. งดงามติดตาม-อ้อน
จนงามนั้นลามรุกไปทุกตอน
สะทกสะท้อนสั่นทั่วทั้งหัวใจ
O จึงโลกในแวดล้อม .. ราวน้อมรับ-
แววพริ้มพรับออดอ้อน .. ผู้อ่อนไหว
ความผูกพันอุ่นเอื้อแห่งเยื่อใย-
ก็รัดรึงเอาไว้ .. อยู่ในวัน
O งามเงื่อนหางยูงฟ้าในป่าแดด
ผ่านลงแวดล้อมช่วง .. ทาบทวง-ขวัญ
งามรูปลักษณ์ชาติภพ .. ก็ครบครัน-
แทรกลงฝันฝากรอย .. ให้คอยรอ
O เช้านั้น .. คำข้าว .. เนตรวาววาม
กอปร-คำ .. ความ .. ผ่านหูจากผู้ขอ
พร้อมอีกการรุมเร้าพะเน้าพะนอ
ของรูปลักษณ์งามลออ .. อยู่ต่อตา
O เช้านั้น .. คำข้าว .. อกผ่าวร้อน-
กับอาวรณ์รูปองค์ .. ที่ตรงหน้า
สบ-สัมผัส .. ฉับพลันก็บัญชา-
เสน่หาให้อุบัติขึ้นรัดรึง
O เช้านี้ .. แรงอาลัยผู้ใฝ่หา
คอยบัญชาดวงจิต .. แต่คิดถึง-
รูปแพงน้อยอบร่ำในคำนึง
เจ้าเอย .. พึงรับรู้นัยชู้ .. ชาย
O ส่งมาเถิด .. อบอุ่นและคุณค่า
ผ่านแววตาอ่อนโยน .. ออกโชนฉาย-
แววอ่อนหวานดื่มด่ำ .. พึง-รำบาย-
ออกเปื้อนป่ายล้อมโลก .. แล้วโยกคลอน
O มอบมาเถิด .. เสน่หาความอาลัย
สุมลงให้ใจชาย .. สุดถ่ายถอน-
ทั้งจากรูป, คุณค่าความอาวรณ์
ตราบม้วยมรณ์ชีพลงเป็นผงคลี
O รูปยูงเอย .. ขาบเขียวทุกเรียวขน
เปล่งปลาบบนคุณค่า .. แห่งราศี
เพรียกละห้อยแหนหวงเป็นท่วงที-
อาวรณ์ที่ - ตราบวาย .. ยากคลายลง !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.