Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2557
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
11 ธันวาคม 2557
 
All Blogs
 
O บุหลันลอยเลื่อน .. O








เพลง .. บุหลันลอยเลื่อน
ชัยภัค ภัทรจินดา



O กระเพื่อมตัวโยนผิวเป็นริ้วคลื่น
ด้วยอารมณ์แช่มชื่นเกินฝืนไหว
คือช่วงตอนหอมหวานพลิ้วผ่านใจ
กระเพื่อมรอยอาลัย .. ที่นัยน์ตา
O ถ้วนปวงความอาทรเคยซ่อนอยู่
ก็เผยรูปการณ์สู่ .. ให้รู้ว่า-
การเร้นแฝงกรณีดั่งมีมา
เพียงลีลารอมอบ .. ให้ตอบรับ
O รอแววอาวรณ์ลูบ .. โลมรูปหน้า
เพื่อแววตาซ่อนยิ้มจะพริ้มหลับ
สองแก้มอิ่มรอทราบแวววาบวับ-
จากดวงตาจู่จับเกินพรับพ้น
O โดยภาพ-ทั้งหลับตา .. เหมือนว่าใคร-
แววตาไหววูบช่วง .. แล้วร่วงหล่น
เพื่อโน้มหน้ามาให้หัวใจคน-
สั่นอึงอลเวงอยู่เกินรู้กัน
O จะบ่ายเบี่ยงเยี่ยงไรหนอใจเจ้า
จากรุมเร้าอยู่พร้อม .. รอกล่อมขวัญ
โดยภาพ-ทั้งหลับตา .. รูปหน้าอัน-
คอยใฝ่ฝันเฝ้าอยู่ .. เหมือนอยู่ล้อ
O ทั้งแก้มอิ่ม .. เนียนเนื้อ, จะเหลือใคร-
อาจพาใจล่วงพ้น .. หรือทนต่อ-
ความอ่อนไหวอ่อนหวาน .. ผันด้านรอ-
จิตวิญญาณพร่ำพ้อเฝ้ารอเคียง
O ทั้งแววตาหวั่นเขิน-ให้เพลินพิศ
สักกี่จิตชายชาติจึงอาจเลี่ยง
ทั้งตาแสร้งเมินชะม้ายลอบชาย .. เมียง
สักกี่ตาอาจเบี่ยงหลบเลี่ยงพ้น ?
O โดยภาพทั้งหลับตาเหมือนว่าใคร
รอกล่อมให้ดาวช่วงได้ร่วงหล่น-
ลงกับนิทรานอน .. แนบหมอนจน-
สู่รอบฝันเวียนวน .. ถึงคนเดียว
O ในนิทราหลับฝันจะพลันเกิด-
ความบรรเจิดรุมเร้า .. พา-เปล่าเปลี่ยว-
สู่อัมพรมืดนั้น .. ฝากจันทร์เรียว
แล้วหน่วงเหนี่ยวรอบฝัน .. สู่ฉันทา
O ถ้วนปวงความอาวรณ์เคยซ่อนอยู่
จักเผยรู้แก่ใจ .. ของใครว่า-
ความรู้สึกอ่อนหวานเนิ่นนานมา
เพียงทีท่ารอมอบให้ปลอบโยน
O ฟังเสียงความอาวรณ์ .. เถิด-อ่อนเอ๋ย
อย่าเมินเฉย, คอยผลักให้หักโค่น
ก็ดูเถิดแววชะม้ายเจ้าถ่ายโอน-
ล้วน-หวานโชนช่วงแล้ว .. ทุกแววนั้น
O แว่วยินเสียงอยู่ไหม .. หัวใจเจ้า
เมื่อ"ความ"เย้ายั่วให้ต้องไหวสั่น
แกว่งไกวตามแรงชู้ .. ยากรู้วัน-
จะอาจผันผายดวงให้ล่วงแล้ว
O ผ่านรมย์รื่นแทรกฝัน .. กล่อมขวัญน้อย
พาล่องลอยห้อมห่มสายลมแผ่ว
รอเถิดเจ้านัยชู้ .. เมื่อจู่แวว-
ใด-อาจแผ้วผ่องช่วง .. กว่าดวงตา ?
O หวัง-อารมณ์โผนผก .. ในอกนั้น-
ค่อยบีบคั้นขวัญให้ .. อาลัยหา-
อก, อ้อมแขนกล่อมเห่ผ่านเวลา
ซบวงหน้าแนบอุ่น .. เอาหนุนอิง
O กระเพื่อมรอบอาวรณ์ .. ให้อ่อนน้อย-
เฝ้ารอคอยด้วยใจอ่อนไหวยิ่ง
หมายอกอุ่นให้อ้อน .. ลงผ่อนพิง-
หน้าเกลือกกลิ้งแนบอยู่ .. แต่ผู้เดียว !





Create Date : 11 ธันวาคม 2557
Last Update : 4 มกราคม 2563 18:43:04 น. 0 comments
Counter : 1779 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O งามละมุน .. กับกรุ่นข้าวหอม .. O





O ดั่งยูงที่สูงส่งด้วยวงศา
ล้อมแววตาเพื่อจรด .. ความสดใส
เบิกรุ่งสางหม่นดำ ด้วยอำไพ-
แห่งดวงไฟเลื่อนชั้น .. ขึ้นบัญชา
O พอแว่วเสียงสาธุ .. บรรลุโสต
ความปราโมทย์หัวใจผู้ใฝ่หา-
ก็ซ่านความผ่องแผ้วสู่แววตา
เมื่อรูปหน้ารูปจริต .. เผย-ติดตรึง
O เกิดแต่เมื่อกรประนม .. หน้าก้มน้อม
ผมหล่นล้อมวงหน้า, แววตาหนึ่ง-
ก็คล้ายถูกกรเรียวนั้นเหนี่ยวดึง
แววหวานซึ้งมั่นหมาย .. ก็ฉายทอ
O โอ ราศีรูปงาม .. แห่งยามเช้า
คอยรุมเร้าใจอยู่, ท่านผู้ขอ-
ย่อมอุ้มบาตรเอ่ยธรรม .. ลงย้ำ .. ยอ-
ยกอารมณ์ทดท้อ .. พ้นทรมาน
O สบรูป .. รูปละม่อมก็ล้อมสิ้น-
แต่ผัน-ผินรูปพักตร์ .. เข้าหักหาญ
จิตวิญญาณตื่นรู้ .. จึงรู้พาน-
ความอ่อนหวานอ่อนโยน .. ที่โชน-แวว
O พาโลกในแวดล้อม .. งามพร้อมอยู่
พร้อมแรงชู้อาลัยเริ่มไหว .. แว่ว
อาวรณ์เคยซ่อนเร้น .. ก็เห็นแนว-
ความผ่องแผ้วตอบเต้น .. ไม่เว้นวาง
O โอ อำนาจเนตรพรับ .. ราวจับจูง-
สบรูปยูงอกแอ่นรำแพนหาง
เหลื่อมลายขนสีสัน .. ขึ้นกั้นกลาง
หยัดรอยขวางเพรียกถวิล ..ให้ดิ้นรน
O งามวงสีเลื่อมลาย .. ก็คล้ายว่า
เผยคุณค่าออกแล้วผ่านแววขน
พร้อมอ่อนหวานอ่อนไหวของใจคน-
เริ่มเผยตน .. ออกแล้วที่แววตา
O วาบวับ-นั้น .. แววตา .. แม้-ตาหลับ-
แววระยับ .. ก็ยังคง .. อยู่ตรงหน้า
ราวอยู่ล้อมห้อมขวัญคอยบัญชา-
ให้ตอบรับคุณค่า .. ด้วยอาวรณ์
O วาบวับแววขนยูง .. อันสูงค่า-
ก่อรูปพา .. งดงามติดตาม-อ้อน
จนงามนั้นลามรุกไปทุกตอน
สะทกสะท้อนสั่นทั่วทั้งหัวใจ
O จึงโลกในแวดล้อม .. ราวน้อมรับ-
แววพริ้มพรับออดอ้อน .. ผู้อ่อนไหว
ความผูกพันอุ่นเอื้อแห่งเยื่อใย-
ก็รัดรึงเอาไว้ .. อยู่ในวัน
O งามเงื่อนหางยูงฟ้าในป่าแดด
ผ่านลงแวดล้อมช่วง .. ทาบทวง-ขวัญ
งามรูปลักษณ์ชาติภพ .. ก็ครบครัน-
แทรกลงฝันฝากรอย .. ให้คอยรอ
O เช้านั้น .. คำข้าว .. เนตรวาววาม
กอปร-คำ .. ความ .. ผ่านหูจากผู้ขอ
พร้อมอีกการรุมเร้าพะเน้าพะนอ
ของรูปลักษณ์งามลออ .. อยู่ต่อตา
O เช้านั้น .. คำข้าว .. อกผ่าวร้อน-
กับอาวรณ์รูปองค์ .. ที่ตรงหน้า
สบ-สัมผัส .. ฉับพลันก็บัญชา-
เสน่หาให้อุบัติขึ้นรัดรึง
O เช้านี้ .. แรงอาลัยผู้ใฝ่หา
คอยบัญชาดวงจิต .. แต่คิดถึง-
รูปแพงน้อยอบร่ำในคำนึง
เจ้าเอย .. พึงรับรู้นัยชู้ .. ชาย
O ส่งมาเถิด .. อบอุ่นและคุณค่า
ผ่านแววตาอ่อนโยน .. ออกโชนฉาย-
แววอ่อนหวานดื่มด่ำ .. พึง-รำบาย-
ออกเปื้อนป่ายล้อมโลก .. แล้วโยกคลอน
O มอบมาเถิด .. เสน่หาความอาลัย
สุมลงให้ใจชาย .. สุดถ่ายถอน-
ทั้งจากรูป, คุณค่าความอาวรณ์
ตราบม้วยมรณ์ชีพลงเป็นผงคลี
O รูปยูงเอย .. ขาบเขียวทุกเรียวขน
เปล่งปลาบบนคุณค่า .. แห่งราศี
เพรียกละห้อยแหนหวงเป็นท่วงที-
อาวรณ์ที่ - ตราบวาย .. ยากคลายลง !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.