Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2557
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
3 ตุลาคม 2557
 
All Blogs
 
O ขวัญเอย .. O








สุโขทัย ชัยภัค



O คงละห้อยคอยหาแต่ตาตื่น
ในความรื่นรมย์ตอนแสนอ่อนหวาน
วนเวียนคอยผ่านช่วงล้อมดวงมาน
ให้เบิกบานวาบหวาม .. รับความนัย
O ทั้งดวงตาหลับพริ้ม .. คงยิ้มรื่น
ด้วยอกใจแช่มชื่นเกินฝืนไหว
ถวิลคอย, ถ้อยปวง, ความห่วงใย-
คงวุ่นวายวูบไหว .. กลางใจนั้น
O หมอกหม่นมัวโอบเช้า อีกเช้าหนึ่ง
กับหวานซึ้งอีกใจ, อีกไหวหวั่น-
คงไหวกลางแสงสี, มาลีพรรณ-
เมื่อต้องลมลูบ .. สั่น ..ดั่ง-ขวัญน้อย
O ยิ้มรับความรุมเร้า .. แห่งเช้าวัน
ลูบโลมขวัญผ่องแผ้ว, จากแผ่วค่อย-
จนรับรู้, รับรอง .. ความล่องลอย-
ของดวงใจดวงน้อย .. จากถ้อยคำ
O โอ หวานหอมรื่นถิ่น .. หนอ-กลิ่นแก้ว
กับผ่องแผ้วอารมณ์, สายลมร่ำ-
โปรยปรายภาพงดงามจากความจำ
เอาล่วงล้ำอยู่ล้อ .. การรอคอย
O แว่วยินไหมกระซิบเสียง .. หมายเพียงว่า-
จะเหนี่ยวรั้งเหว่ว้าให้ล่าถอย
เพื่อจุนเจืออกใจเอาไว้ลอย-
ล่องตามถ้อยกระซิบนั้น .. ผูกพันไว้
O แทนอ้อมกอด, สายลมจักพรมผ่าน
หอบหอมหวานโอบขวัญ .. รับฝันใฝ่
รอรับเถิดความร้อย .. ทุกรอยนัย
นั้น-บอกความอาลัย .. ผู้ใยดี
O จึงหอมจะน้อมรอ .. ความพ้อพร่ำ-
แฝงผ่านสายลมร่ำ .. เพื่อคำที่-
แทนอาวรณ์อาลัยหัวใจมี
จักเรื่อยรี้โอบขวัญ .. รับฉันทา
O งดงามเอย .. แววเนตรแฝงเลศฉาย
เปล่งประกายเรื่อเรื้องที่เบื้องหน้า
ใครนั่นหนอเผยแล้วที่แววตา
ยิ้มรับความละห้อยหา .. ตอบอาลัย
O พริ้มหลับลงเถิดหนา..นัยน์ตานั้น
เก็บงำแววพร่าสั่น .. อย่าสั่นให้-
บีบเค้นการสั่นรัวอีกหัวใจ
ที่จะคอยสั่นไหว .. ล้อนัยน์ตา
O แม้นอารมณ์แช่มชื่นเกินฝืนไหว
อาจงำให้ความถ้อยแสร้งพลอยว่า
ที่วาบแววอาวรณ์แอบซ่อนมา
ด้วยเกินกว่ากีดกั้นได้ทันการณ์ !
O ภายใต้ความเรียบเฉย .. อย่าเผยเลศ-
ให้ดวงเนตรเผลออ้อน .. แววอ่อนหวาน
เกรงลมร่ำแสงช่วงจะหน่วงกาล
ให้เบิกบานอารมณ์ .. รับสมยอม
O อาจละห้อยคอยเห็นตราบเย็นย่ำ
เฝ้าอบร่ำดวงมานด้วย .. หวานหอม-
ของรอบซึ้งซ่านรส, เกินอดออม-
ด้วยยากพร้อมพาใจออกไกลกัน
O ในความรื่นรมย์ตอนแสนอ่อนหวาน
วนเวียนคอยล้อมผ่านระรานฝัน
พึงเบิกบานวาบหวาม .. กับยามวัน
เมื่อกีดกันทั้งปวง .. มาล่วงร้าง
O ในความรื่นรมย์ตอนออดอ้อนนั้น
จะอุ่นขวัญโอบไว้อยู่ไม่ห่าง
เด็ดดึงความเปล่าเปลี่ยวในเที่ยวทาง
ปูลาดให้ก้าวย่าง .. ลงกลางใจ !





Create Date : 03 ตุลาคม 2557
Last Update : 6 มกราคม 2563 18:10:01 น. 3 comments
Counter : 1897 Pageviews.

 
สดายุ...

"ขวัญเอย ..
O คงละห้อยคอยหาแต่ตาตื่น
ในความรื่นรมย์ตอนแสนอ่อนหวาน
วนเวียนคอยผ่านช่วงล้อมดวงมาน
ให้เบิกบานวาบหวาม .. รับความนัย
O ทั้งดวงตาหลับพริ้ม .. คงยิ้มรื่น
ด้วยอกใจแช่มชื่นเกินฝืนไหว
ถวิลคอย, ถ้อยปวง, ความห่วงใย-
คงวุ่นวายวูบไหว .. กลางใจนั้น "

อ่านแล้ว ..
เห็นถึง ความสดใส แช่มชื่น รื่นรมย์ ของ"ขวัญ" ทีเดียว...
คนอะไรไม่มีหมองมีหม่น เกรี้ยวกราด ใดใดติดตัวเลย..




โดย: บุษบามินตรา IP: 94.23.252.21 วันที่: 4 ตุลาคม 2557 เวลา:14:14:44 น.  

 
มินตรา ..

วัยสาวน้อย ในห้วงคิดคำนึงมักเต็มไปด้วยจินตนาการอันเพริดแพร้วพิสดารสุดที่จะมีใครสามารถเข้าใจได้ถ่องแท้

เป็นจินตนาการที่มักสอดคล้องในท่วงทำนองเดียวกับประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาแต่วัยเด็กเป็นส่วนใหญ่

ซับซ้อน หรือ เปิดเผยเรียบง่าย
ระแวงระวังภัยรอบตัว หรือ มั่นคงต่อสถานภาพ
อ่อนหวานอ่อนโยน หรือ แข็งกระด้าง
เอาเรื่องเอาราว หรือ ปล่อยวางง่ายๆ
ฯลฯ

วัยที่สดใสตามธรรมชาติจึงมักมีแรงเหนี่ยวรั้งต้านทานจากภูมิหลังดังกล่าวพอสมควรทำให้ความสดใสตามวัย ที่ควรมีตามปกติ ถูกลดทอนลงอย่างน่าเสียดาย

เวลาเขียนนารีปราโมชส่วนใหญ่ คนเขียนจึงมีจินตนาการผสมผสานกันระหว่างความเปิดเผยกล้าแสดงออกแบบเด็กรุ่นใหม่ที่มีอิทธิพลของโลกตะวันตกชักนำ ..

กับท่วงทีแบบคุณหนูแห่งโลกยุคเก่าที่กอปรด้วยจริตแห่งวัยสาวแบบยุค แม่หญิงเรไรในสายโลหิตตอนปลายสมัยอยุธยา จนมาถึง แม่พลอยในสี่แผ่นดินตอนกลางยุครัตนโกสินทร์

เป็นเสน่ห์ของจริตแบบไทยๆที่ไม่มีในสาวน้อยฝรั่ง
หากแต่เปิดเผยมากกว่ายุคโบราณ ยังคง"ออดอ้อน" - แต่ไม่ถึงกับ"จัดจ้าน"

คงเพราะคนเขียนชอบแบบนั้น
55




โดย: สดายุ... วันที่: 4 ตุลาคม 2557 เวลา:16:28:04 น.  

 
สดายุ..

เฉียดไปนิดเดียว..
หลบเกือบไม่ทันแน่ะ 555

"O โอ หวานหอมรื่นถิ่น .. หนอ-กลิ่นแก้ว
กับผ่องแผ้วอารมณ์, สายลมร่ำ-
โปรยปรายภาพงดงามจากความจำ
เอาล่วงล้ำอยู่ล้อ .. การรอคอย "


โดย: บุษบามินตรา IP: 94.23.252.21 วันที่: 5 ตุลาคม 2557 เวลา:2:58:32 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O งามละมุน .. กับกรุ่นข้าวหอม .. O





O ดั่งยูงที่สูงส่งด้วยวงศา
ล้อมแววตาเพื่อจรด .. ความสดใส
เบิกรุ่งสางหม่นดำ ด้วยอำไพ-
แห่งดวงไฟเลื่อนชั้น .. ขึ้นบัญชา
O พอแว่วเสียงสาธุ .. บรรลุโสต
ความปราโมทย์หัวใจผู้ใฝ่หา-
ก็ซ่านความผ่องแผ้วสู่แววตา
เมื่อรูปหน้ารูปจริต .. เผย-ติดตรึง
O เกิดแต่เมื่อกรประนม .. หน้าก้มน้อม
ผมหล่นล้อมวงหน้า, แววตาหนึ่ง-
ก็คล้ายถูกกรเรียวนั้นเหนี่ยวดึง
แววหวานซึ้งมั่นหมาย .. ก็ฉายทอ
O โอ ราศีรูปงาม .. แห่งยามเช้า
คอยรุมเร้าใจอยู่, ท่านผู้ขอ-
ย่อมอุ้มบาตรเอ่ยธรรม .. ลงย้ำ .. ยอ-
ยกอารมณ์ทดท้อ .. พ้นทรมาน
O สบรูป .. รูปละม่อมก็ล้อมสิ้น-
แต่ผัน-ผินรูปพักตร์ .. เข้าหักหาญ
จิตวิญญาณตื่นรู้ .. จึงรู้พาน-
ความอ่อนหวานอ่อนโยน .. ที่โชน-แวว
O พาโลกในแวดล้อม .. งามพร้อมอยู่
พร้อมแรงชู้อาลัยเริ่มไหว .. แว่ว
อาวรณ์เคยซ่อนเร้น .. ก็เห็นแนว-
ความผ่องแผ้วตอบเต้น .. ไม่เว้นวาง
O โอ อำนาจเนตรพรับ .. ราวจับจูง-
สบรูปยูงอกแอ่นรำแพนหาง
เหลื่อมลายขนสีสัน .. ขึ้นกั้นกลาง
หยัดรอยขวางเพรียกถวิล ..ให้ดิ้นรน
O งามวงสีเลื่อมลาย .. ก็คล้ายว่า
เผยคุณค่าออกแล้วผ่านแววขน
พร้อมอ่อนหวานอ่อนไหวของใจคน-
เริ่มเผยตน .. ออกแล้วที่แววตา
O วาบวับ-นั้น .. แววตา .. แม้-ตาหลับ-
แววระยับ .. ก็ยังคง .. อยู่ตรงหน้า
ราวอยู่ล้อมห้อมขวัญคอยบัญชา-
ให้ตอบรับคุณค่า .. ด้วยอาวรณ์
O วาบวับแววขนยูง .. อันสูงค่า-
ก่อรูปพา .. งดงามติดตาม-อ้อน
จนงามนั้นลามรุกไปทุกตอน
สะทกสะท้อนสั่นทั่วทั้งหัวใจ
O จึงโลกในแวดล้อม .. ราวน้อมรับ-
แววพริ้มพรับออดอ้อน .. ผู้อ่อนไหว
ความผูกพันอุ่นเอื้อแห่งเยื่อใย-
ก็รัดรึงเอาไว้ .. อยู่ในวัน
O งามเงื่อนหางยูงฟ้าในป่าแดด
ผ่านลงแวดล้อมช่วง .. ทาบทวง-ขวัญ
งามรูปลักษณ์ชาติภพ .. ก็ครบครัน-
แทรกลงฝันฝากรอย .. ให้คอยรอ
O เช้านั้น .. คำข้าว .. เนตรวาววาม
กอปร-คำ .. ความ .. ผ่านหูจากผู้ขอ
พร้อมอีกการรุมเร้าพะเน้าพะนอ
ของรูปลักษณ์งามลออ .. อยู่ต่อตา
O เช้านั้น .. คำข้าว .. อกผ่าวร้อน-
กับอาวรณ์รูปองค์ .. ที่ตรงหน้า
สบ-สัมผัส .. ฉับพลันก็บัญชา-
เสน่หาให้อุบัติขึ้นรัดรึง
O เช้านี้ .. แรงอาลัยผู้ใฝ่หา
คอยบัญชาดวงจิต .. แต่คิดถึง-
รูปแพงน้อยอบร่ำในคำนึง
เจ้าเอย .. พึงรับรู้นัยชู้ .. ชาย
O ส่งมาเถิด .. อบอุ่นและคุณค่า
ผ่านแววตาอ่อนโยน .. ออกโชนฉาย-
แววอ่อนหวานดื่มด่ำ .. พึง-รำบาย-
ออกเปื้อนป่ายล้อมโลก .. แล้วโยกคลอน
O มอบมาเถิด .. เสน่หาความอาลัย
สุมลงให้ใจชาย .. สุดถ่ายถอน-
ทั้งจากรูป, คุณค่าความอาวรณ์
ตราบม้วยมรณ์ชีพลงเป็นผงคลี
O รูปยูงเอย .. ขาบเขียวทุกเรียวขน
เปล่งปลาบบนคุณค่า .. แห่งราศี
เพรียกละห้อยแหนหวงเป็นท่วงที-
อาวรณ์ที่ - ตราบวาย .. ยากคลายลง !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.