Group Blog
 
<<
มีนาคม 2562
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
29 มีนาคม 2562
 
All Blogs
 

O ปฐมะลีลา .. O








O เมื่อหน่ออ่อนเหยียดแยงขึ้นแทงยอด
เรียวใบค่อยค่อยทอดขึ้นพลอดแสง
นาทีนั้นรูปธรรมย่อมสำแดง-
นัยที่แฝงฝากโลกเกินโยกคลอน
O ว่าจำเริญจำรัสจากบัดนี้
ย่อมต้องมี .. ต้องเป็น .. เกินเร้นซ่อน
ย่อมต้องเสพ .. ต้องสร้าง .. ในต่างตอน
ย่อมต้องวอน .. ต้องหวัง .. กันทั้งนั้น
O จากยอดจนเป็นกิ่งแล้วทิ้งใบ
ต้องลมร่ำแกว่งไกวและไหวสั่น
แทงรากและยกต้นอยู่บนวัน
แวดล้อมนั่น, ใบร่วง-แสงสรวงระยับ
O เหยียดลำต้นหยั่งรากลงฝากพื้น
ท้าทายสายลมตื่นโลมรื่นประดับ
เรียวใบต้องแรงลม-หล่น-ถม-ทับ
เติมเต็มตามลำดับบนพื้นดิน
O หลังโยกไกวแกว่งกิ่ง-ที่ทิ้งหล่น-
รูปย่อมเปื่อยเน่าป่นเสียจนสิ้น
เพื่อสอดบทเสียดใบรับไหลริน-
ของหยาดชื้นที่จะผินจะพร่างลง
O กระนั้นแล้วแวดล้อมที่พร้อมอยู่
ทั้งยกชูจับจูงจนสูงส่ง
ทั้งเหนี่ยวรั้งร่วงคว้างที่กลางวง
รูปธรรมการปลิดปลง .. ย่อมคงไว้
O ที่เสียดยอดทอดใบเพื่อได้แสง
แล้วปรับแปลงร้อนระรุมที่สุมใส่
ตราบเย็นรื่นเฉื่อยโชย .. ก็โดยนัย-
ความรื่นเย็นแห่งใจย่อมได้มา
O จนจำรูญจำรัสโลมปถวี
ถ้วนปวงแห่งศักดิ์ศรีก็ลี้หน้า
บริบทแห่งชั่วดีเริ่มลีลา
คดเคี้ยวในมรคาก็ทอดรอ
O รุ่งเรื้องดวงรพี ณ ที่นั้น
บุษบันคอยอยู่ .. เพื่อชูช่อ
กลีบเชิดเรียว .. โลกล่างก็พร่างพอ
การสืบต่อรูปธรรมให้สัมพันธ์
O แวดล้อมนั่น, ใบร่วง-แสงสรวงระยับ
ลีลาอันสับปลับก็ดับฝัน
ขณะแสงวอดวายที่ปลายวัน
ภาพพจน์ดีงามนั่นก็บรรลัย






 

Create Date : 29 มีนาคม 2562
0 comments
Last Update : 30 มีนาคม 2562 9:33:36 น.
Counter : 207 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O แม่ .. O






O เบิกบุญบวงผ่านไท้ - - - เทวา
ดลครอบจิตมารดา - - - ดับร้อน
รื่นรมย์กอปรทุกภา- - - - วะคิด นึกแม่
สัมผัสโลก-โลกสะท้อน - - - สบ-รู้ทันเสมอ


O ภาพนั้นค่อยผ่านวูบ .. เป็นรูป .. เรื่อง
ในตาเบื้องหน้านั้น-ภาพวันเก่า-
ผุดเผยความสดใสแห่งวัยเยาว์
และรูปเงาหนึ่งร่าง .. ที่กลางใจ
O สองมือนั้น .. สำหรับหยิบจับทำ
แดดเคี่ยวกรำเผาเนื้อ .. จนเหงื่อไหล
หากเพื่อลูก .. ร้อนแดด-เถิด .. แผดไป-
ฤๅ หยุดยั้งขวางได้ .. หัวใจนั้น !
O ทั้งคำพูดสอนสั่ง .. เคยดังแว่ว
ยังเหมือนแจ้วเจื้อยอยู่ .. ให้รู้หวั่น-
ผ่านมือไม้รูปเรียวอย่างเดียวกัน-
ไว้ข่มขวัญ .. ฝากคำ .. ความ-ย้ำเตือน
O จากนอนเบาะ .. จำเริญ .. จนเดินวิ่ง
จิตนั้นยิ่งห่วงใย .. ยากใครเหมือน
รักจนปานเหาะหาว .. เก็บดาวเดือน-
มาโปรยเกลื่อนกลาดพื้นให้ชื่นชม
O ทำงานเพื่อหาเงิน .. งกเงิ่นอยู่
ผ่านรับรู้แรงทุกข์ .. แรงสุขสม
เม็ดเหงื่อโทรมรูปกาย .. เมื่อสายลม-
ที่พัดห่มห้อมกาย .. เริ่มคลายตัว
O ทั้งผ้าถุง .. ผ้าแถบ .. ห่มแนบร่าง
ยังคงค้างนัยน์ตา .. เหมือนว่าชั่ว-
มือจับจูงผ่านวัน .. ยังสั่นรัว-
อยู่กับหัวใจลูกที่ผูกพัน
O วันแล้วและวันเล่าที่เฝ้าคอย-
ให้ลูกน้อยเติบใหญ่ .. พร้อมใฝ่ฝัน-
เห็นความดีจักอุโฆษ .. จนโจษจัน-
บทบาทนั้นทั่วไปที่ใจคน
O วันแล้วและวันเล่า .. ใฝ่เฝ้าถนอม
สองแขน, อ้อมอกอุ่น .. ป้อง-ฝุ่น-ฝน
ฤดูกาลผ่านคล้อย .. เฝ้าคอยปรน-
เปรอ ลูกน้อยสุขล้นอยู่บนวัน
O เม็ดเหงื่อหยาดย้อยไหล .. จากไรผม-
พร่างลงพรมเพื่อผ่อน .. แดดร้อนนั่น
หากก้าวยกย่างเหยียบ .. คงเงียบงัน-
ตามโอบอุ้มดวงขวัญ .. มุ่งมั่นนัก
O วันแล้วและวันเล่า .. คอยเฝ้ารอ
ด้วยหัวใจจดจ่อ .. ตาทอถัก-
แววห่วงใยอาทร .. ไม่ผ่อนพัก-
รอลูกรักกลับคอนมาย้อนเยือน
O สัญญาย้อน .. ทุกภาพล้วนภาพแม่
ที่คอยแห่ห้อมใจ .. พาไหลเลื่อน
เรื่องครั้งนั้น .. คราวนี้ .. คอยรี่เตือน-
เป็นภาพเปื้อนป่ายทั่ว .. แนบหัวใจ
O ลูกเติบใหญ่เข้มแข็ง .. แม่แรงลด
ค่อยสิ้นบทบาทผู้ .. อุ้มชูให้-
ลูกยกก้าวเหยียบย่างสู่ทางไป
เมื่อปลายวัยผ่านยุค .. เข้าคุกคาม
O ภาพนั้นทอด .. แผ่เงาทับเงาโศก
ด้วยงดงามบ่ายโบก .. อวดโลกสาม
แววตานั้น .. ลึกล้ำเกิน .. คำ-ความ-
อาจนิยามได้ถึง .. แม้กึ่งนัย
O ภาพสองแขนอุ้มชู .. เอ็นดูลูก
เช่นเชือกผูกรัดพัน .. เกินบั่นไหว
ล่ามร้อยจิตวิญญาณ .. ตราบกาลไกล-
เคลื่อนผ่านใกล้มาถึง .. ยังซึ้งนัก
O ภาพมือลูบหัวหู .. เอ็นดูสอน
ก็ผ่านย้อนมาเยือน .. คอยเคลื่อนกัก-
กุม อารมณ์อาวรณ์ไม่ผ่อนพัก-
เพื่อบ่งบอกความรักของแม่นั้น
O ทั้งรอยยิ้มแย้มว่า .. แววตาขึ้ง-
ที่นึกถึงย้อนไป .. ยังไหวสั่น
เสียงแจ้วเรียกลูกผ่านเมื่อนานวัน
ยังคงก้องครบครันในสัญญา
O ละภาพเคลื่อน .. วันวานก็ผ่านเผย
ความคุ้นเคยแต่น้อยก็คอยท่า
รอบเขตคามบริบทไกลจดตา
เคลื่อนผ่านอย่างแช่มช้า .. ให้ตามอง
O ภาพ .. รอยยิ้ม .. แยกแย้มที่แก้มแม่
ดั่งร่มแผ่เงาป่นความหม่นหมอง
เสียง .. พร่ำสอนผ่านหูให้รู้ตรอง
เพื่อปกป้องความคิด .. ปรุงจิตใจ
O ภาพวันนี้ .. คือแม่ที่แก่เฒ่า
อยู่กับเหย้าเรือนนอน .. นั่งนอนให้-
ลูกหลานย้อนมาเยือน .. อย่าเลือนไป-
ปล่อยแม่ให้เปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
O ภาพ .. แม่อุ้มเห่กล่อม .. กลางอ้อมแขน
แววตาแสนอ่อนโยน .. ก็โชนฉาย
ซ้อนทับภาพ .. ภาพใหม่เมื่อวัยปลาย
นั่งตากสายลมอยู่ .. เพียงผู้เดียว !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.