Group Blog
 
<<
มีนาคม 2561
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
4 มีนาคม 2561
 
All Blogs
 
O ศพชาย .. ที่ปลายวัย O








O วาทกรรมรำบายเมื่อบ่ายคล้อย
แว่ว-ล่องลอยลามรุก .. ครอบยุคสมัย
กล่อมชาติพันธุสยาม .. ถึงความนัย-
ทัศนะอัตวิสัย – แห่งใครนั้น
O คลื่นลมร้อนอุ่นเอื้อความเชื่อ-เชื่อง
ผ่านต่อเนื่องล้อมใจจนไหวสั่น
ที่การศึกครึกโครม .. เขาโรมรัน
เพื่อพลิกผันเปลี่ยนม้า .. กลางนาคร
O จากแรกเช้าเข้าสายจนบ่ายค่ำ
จิตสูงต่ำถ่ายทอดความ-ขอดค่อน
แทรกขุนทองเจื้อยแจ้ว .. เสียงแว่ววอน-
ดัง-สะท้อน .. ก้าวย่างที่ต่างกัน
O มาแล้ว .. เพื่อมาดู .. ให้รู้เห็น
การบีบเค้นยุคสมัยด้วยใจมั่น-
ไปกับแผนการประณีต-เพื่อกีดกัน-
เหนี่ยวรั้งฝันคับแค้น .. ถมแผ่นดิน
O เหมือนลมพลิ้วผ่านศัพท์ให้รับรู้
ว่า-ทุกการสื่อสู่ .. ต้องรู้สิ้น-
ไปตามกฎอนิจจัง, ต้องพังภินท์-
พรากเหลือบริ้นเรือดไรเคยไต่ตอม
O เกิดขึ้นแล้วตั้งอยู่ .. จนรู้โลก
ที่สุขโศกพร้อมสรรพ เฝ้าขับกล่อม
ที่ความสัตย์เริ่มแรกถูกแทรกปลอม-
ด้วยความเท็จป้ายย้อม .. แวดล้อมใจ
O พญาโศกโหยหวนเสียงครวญคร่ำ
รับความช้ำความชอก .. ระลอกใหม่
ภาพของเชื้อฟืนรุมเข้าสุมไฟ
ซ้อนภาพการลุกไหม้ .. ที่ใจรอ
O เศร้าเสียงพญาโศก .. เมื่อโลกต่ำ-
มีลมร่ำล้อมสุมาลย์เชิดก้านช่อ
การสิ้นสุดขลาดเขลา .. ก็เคล้าคลอ-
กรรมบทสืบต่อ .. ที่ก่อตัว
O เศร้าเสียงคีตหวีดแว่ว .. ยังแว่วซ้ำ
เมื่อเพรงกรรมซ่อนเร้นเริ่มเห็นทั่ว
ภาพพฤติ ของคน .. จึงหม่นมัว-
กับเพียงชั่วศรัทธา-หล่นคาเท้า !
O พลิ้วแผ่วลมยามบ่าย .. ยังบ่ายโบก
ล้อมกรรโชกภาพฝันจากวันเก่า
หลุดร่อนความเชื่องเชื่อ .. ไม่เหลือเงา-
การคู้เข่าค้อมหัว .. แค่ชั่วคืน !
O ลมบ่ายยังบ่ายโบกบอกโลกสูง
ว่า-ถ้วนฝูงตัวงอ .. จักขอขืน-
สิทธิ์ที่มีจำกัด .. ขึ้นหยัดยืน-
ร่วมฝ่าฝืนยศศักดิ์ .. อีกสักครั้ง !
O แดดบ่ายคล้อยอ้อยอิ่ง ยังทิ้งตัว-
ลงเกลือก-กลั้วเหงื่อไคลที่ไหลหลั่ง
ภาพ-ปืนลั่นแผดเปรี้ยง - เพรียกเสียงชัง-
ซ้อนภาพ-การกลบฝัง .. ทิพทั้งเป็น !




Create Date : 04 มีนาคม 2561
Last Update : 19 สิงหาคม 2562 20:37:02 น. 1 comments
Counter : 326 Pageviews.

 
O มากมายความเชื่องเชื่อ-พร่ำ-เพื่ออ้าง-
เอาคัดง้างขอบเขตของเหตุผล
เพียงรูปกายที่เห็นว่าเป็นคน-
กับเรียวลิ้นกระดกวน .. พล่าม .. พ่น .. เพ้อ
O ตามองเห็นรูปชอบ ก็ลอบรัก
ยากแม้-ชั่วเว้นวรรค .. ช่วงพัก-เหม่อ
หูแว่วเสียงหวานล้ำ ย่อมบำเรอ-
รสปรนเปรอแสนประณีต .. เฝ้ากรีดรับ
O แล้วสวรรค์ทั้งหก .. ก็ผกโผน-
เข้าห้อยโหนมดเท็จอยู่เสร็จสรรพ
เต็มอยู่พร้อมบริบท-การกดทับ-
ที่ความใคร่ครวญยับย่อยกับตา !


โดย: สดายุ... วันที่: 7 กรกฎาคม 2561 เวลา:11:21:18 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O แม่ .. O






O เบิกบุญบวงผ่านไท้ - - - เทวา
ดลครอบจิตมารดา - - - ดับร้อน
รื่นรมย์กอปรทุกภา- - - - วะคิด นึกแม่
สัมผัสโลก-โลกสะท้อน - - - สบ-รู้ทันเสมอ


O ภาพนั้นค่อยผ่านวูบ .. เป็นรูป .. เรื่อง
ในตาเบื้องหน้านั้น-ภาพวันเก่า-
ผุดเผยความสดใสแห่งวัยเยาว์
และรูปเงาหนึ่งร่าง .. ที่กลางใจ
O สองมือนั้น .. สำหรับหยิบจับทำ
แดดเคี่ยวกรำเผาเนื้อ .. จนเหงื่อไหล
หากเพื่อลูก .. ร้อนแดด-เถิด .. แผดไป-
ฤๅ หยุดยั้งขวางได้ .. หัวใจนั้น !
O ทั้งคำพูดสอนสั่ง .. เคยดังแว่ว
ยังเหมือนแจ้วเจื้อยอยู่ .. ให้รู้หวั่น-
ผ่านมือไม้รูปเรียวอย่างเดียวกัน-
ไว้ข่มขวัญ .. ฝากคำ .. ความ-ย้ำเตือน
O จากนอนเบาะ .. จำเริญ .. จนเดินวิ่ง
จิตนั้นยิ่งห่วงใย .. ยากใครเหมือน
รักจนปานเหาะหาว .. เก็บดาวเดือน-
มาโปรยเกลื่อนกลาดพื้นให้ชื่นชม
O ทำงานเพื่อหาเงิน .. งกเงิ่นอยู่
ผ่านรับรู้แรงทุกข์ .. แรงสุขสม
เม็ดเหงื่อโทรมรูปกาย .. เมื่อสายลม-
ที่พัดห่มห้อมกาย .. เริ่มคลายตัว
O ทั้งผ้าถุง .. ผ้าแถบ .. ห่มแนบร่าง
ยังคงค้างนัยน์ตา .. เหมือนว่าชั่ว-
มือจับจูงผ่านวัน .. ยังสั่นรัว-
อยู่กับหัวใจลูกที่ผูกพัน
O วันแล้วและวันเล่าที่เฝ้าคอย-
ให้ลูกน้อยเติบใหญ่ .. พร้อมใฝ่ฝัน-
เห็นความดีจักอุโฆษ .. จนโจษจัน-
บทบาทนั้นทั่วไปที่ใจคน
O วันแล้วและวันเล่า .. ใฝ่เฝ้าถนอม
สองแขน, อ้อมอกอุ่น .. ป้อง-ฝุ่น-ฝน
ฤดูกาลผ่านคล้อย .. เฝ้าคอยปรน-
เปรอ ลูกน้อยสุขล้นอยู่บนวัน
O เม็ดเหงื่อหยาดย้อยไหล .. จากไรผม-
พร่างลงพรมเพื่อผ่อน .. แดดร้อนนั่น
หากก้าวยกย่างเหยียบ .. คงเงียบงัน-
ตามโอบอุ้มดวงขวัญ .. มุ่งมั่นนัก
O วันแล้วและวันเล่า .. คอยเฝ้ารอ
ด้วยหัวใจจดจ่อ .. ตาทอถัก-
แววห่วงใยอาทร .. ไม่ผ่อนพัก-
รอลูกรักกลับคอนมาย้อนเยือน
O สัญญาย้อน .. ทุกภาพล้วนภาพแม่
ที่คอยแห่ห้อมใจ .. พาไหลเลื่อน
เรื่องครั้งนั้น .. คราวนี้ .. คอยรี่เตือน-
เป็นภาพเปื้อนป่ายทั่ว .. แนบหัวใจ
O ลูกเติบใหญ่เข้มแข็ง .. แม่แรงลด
ค่อยสิ้นบทบาทผู้ .. อุ้มชูให้-
ลูกยกก้าวเหยียบย่างสู่ทางไป
เมื่อปลายวัยผ่านยุค .. เข้าคุกคาม
O ภาพนั้นทอด .. แผ่เงาทับเงาโศก
ด้วยงดงามบ่ายโบก .. อวดโลกสาม
แววตานั้น .. ลึกล้ำเกิน .. คำ-ความ-
อาจนิยามได้ถึง .. แม้กึ่งนัย
O ภาพสองแขนอุ้มชู .. เอ็นดูลูก
เช่นเชือกผูกรัดพัน .. เกินบั่นไหว
ล่ามร้อยจิตวิญญาณ .. ตราบกาลไกล-
เคลื่อนผ่านใกล้มาถึง .. ยังซึ้งนัก
O ภาพมือลูบหัวหู .. เอ็นดูสอน
ก็ผ่านย้อนมาเยือน .. คอยเคลื่อนกัก-
กุม อารมณ์อาวรณ์ไม่ผ่อนพัก-
เพื่อบ่งบอกความรักของแม่นั้น
O ทั้งรอยยิ้มแย้มว่า .. แววตาขึ้ง-
ที่นึกถึงย้อนไป .. ยังไหวสั่น
เสียงแจ้วเรียกลูกผ่านเมื่อนานวัน
ยังคงก้องครบครันในสัญญา
O ละภาพเคลื่อน .. วันวานก็ผ่านเผย
ความคุ้นเคยแต่น้อยก็คอยท่า
รอบเขตคามบริบทไกลจดตา
เคลื่อนผ่านอย่างแช่มช้า .. ให้ตามอง
O ภาพ .. รอยยิ้ม .. แยกแย้มที่แก้มแม่
ดั่งร่มแผ่เงาป่นความหม่นหมอง
เสียง .. พร่ำสอนผ่านหูให้รู้ตรอง
เพื่อปกป้องความคิด .. ปรุงจิตใจ
O ภาพวันนี้ .. คือแม่ที่แก่เฒ่า
อยู่กับเหย้าเรือนนอน .. นั่งนอนให้-
ลูกหลานย้อนมาเยือน .. อย่าเลือนไป-
ปล่อยแม่ให้เปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
O ภาพ .. แม่อุ้มเห่กล่อม .. กลางอ้อมแขน
แววตาแสนอ่อนโยน .. ก็โชนฉาย
ซ้อนทับภาพ .. ภาพใหม่เมื่อวัยปลาย
นั่งตากสายลมอยู่ .. เพียงผู้เดียว !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.