Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2558
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
1 มิถุนายน 2558
 
All Blogs
 

O กลาง .. วิสาขะมาส .. ! O









เพลง .. บังใบ


.. 1
O ทิวแถวท่านผู้ขอ .. เคลื่อน .. รอ .. หยุด
ราวรอฉุดความเถื่อนให้เลื่อนหาย
ก้าวย่างนั้นคืบเค้นความเป็นตาย
อันวิญญาณทั้งหลายเทียวว่าย .. วน
O เพียงผืนผ้าเหลืองส้ม .. ต้องลมปะ
ก็รู้ว่าวันพระมาอีกหน
พอสิ้นเสียงสาธุ บรรลุตน
ก็เหมือนป่นโมหะจนละลาย
O คล้ายคล้ายว่าจะเป็นดั่งเช่นนั้น
แต่ยังหวั่นใจอยู่ไม่รู้หาย
เมื่อรูปหนึ่งคล้ายคอย .. ชม้อยชาย
คอยสบสายตาผนึกแววลึกล้ำ
O ทิวแถวท่านผู้ขอ .. เคลื่อนรอ .. หยุด
คล้ายรอฉุดทุกข์โศก .. พ้นโลกต่ำ
สายตา, รูป-บรรจบ, ภูมิภพ .. ธรรม-
สร้างเวรกรรมให้อุบัติ .. ขึ้นบัดดล !
O ทุกครั้ง และทุกครานัยน์ตาสบ-
ก็ครันครบวัฏฏะกรรมอยู่ซ้ำหน
หลังทุกครั้งทุกครา .. นัยน์ตาคน
คอยวกวนสบรูป .. โลมลูบใจ
O แว่ว-เสียงธรรมพระให้อยู่ในโสต
แต่-ปราโมทย์สุมอยู่จนรู้ได้-
ว่า-นัยธรรมตรองอยู่ .. หรือผู้ใด
ลอยรูปให้หักฝ่า..อย่างท้าทาย
O เสียงพระ-แว่วให้ข่ม .. อารมณ์นี้
รูปราศีก็ล้อมลนให้ขวนขวาย
เสียงธรรมว่าอาวรณ์ .. ควรผ่อนคลาย
ภาพแววตาชม้อยชม้าย .. หรือคลายลง ?
O ดูเอาเถิด .. เนียนเนื้อ .. แก้มเรื่อนั้น
คอยบีบคั้นเร้ารุมให้ลุ่มหลง
หลังตา, รูป .. ตกกระทบ .. ย่อมจบวง-
วัฏฏะสงสารชู้ .. ไม่รู้แล้ว !
O พร้อมผืนผ้าเหลืองส้ม .. ต้องลมพลิ้ว,
ตาต้องผิวเนื้อเยาว์ .. ยิ่งเบาแผ่ว
เมื่อรูปหน้าเหลือบชม้าย .. ยิ่งคล้ายแวว-
ความผ่องแผ้ววาบอยู่ .. ไม่รู้วาง
O จีวรเหลือง .. แดดทอ .. เหมือนรออยู่
รอ-ใจผู้ .. ลำบากด้วยขวากขวาง-
ให้ก้าวสู่จุดหมายที่ปลายทาง
รอ-ก้าวย่างผ่านพ้น .. ด้วยตนเอง
O ตาดำขลับ .. เหลือบชม้อยชม้ายสบ-
เหมือน-ยอภพชาติรับ .. การพรับ .. เพ่ง
สบแล้วใจ-สั่นรัว .. ด้วยกลัวเกรง-
ผิวเนื้อเปล่งปลั่งพรับ .. แล้วจับใจ !
O รูปหน้าเนียนเนื้อลออ .. คล้ายรอขวาง
จะก้าวขายกย่างไปทางไหน
ก็ล้วนบ่วงผูกปลาย .. ด้วยสายใย
คอยเหนี่ยวให้ .. อาวรณ์เกินผ่อนดึง
O รูปหน้าเนียนพริ้มเพรา .. ทั้งเงาร่าง-
เหมือนผุดขวางหน่วงจิต .. แต่คิดถึง
รู้หรือไม่ลึกล้ำ .. แห่งคำนึง
เกินรำพึงได้หมด .. ด้วยบทกลอน
O แววในตาเปล่งประกาย .. ยามชายชม้อย
คล้ายเผยรอยตอบเต้น .. เคย-เร้น .. ซ่อน
แววอ่อนไหว, อ่อนหวาน .. เมื่อผ่านตอน-
ก็รุมร้อนถ้วนสิ้น..จิตวิญญาณ !

.. 2
O นบนิ้วเพ่งไตร่ตรอง..ครรลองเหตุ
เมื่อต้องเลศรูปนาม .. ผูกล่าม .. ผลาญ-
จากตาสบ, โลมลูบด้วยรูปคราญ
แล้วต้องหวานรุมเร้า .. อยู่เช้าเย็น
O นิ้วองค์พระ .. เรียวงอน .. ดูอ่อนช้อย
เช่นเรียวก้อย .. รูปเอย .. ที่เคยเห็น
อ่อนช้อยในท่วงที .. อย่างที่เป็น
ให้คนเอ็นดูละห้อย .. แต่คอยรอ
O หวังปล่อยวางโลกเช่น .. ที่เป็นอยู่
จาก-ความนัยองค์รู้ .. ท่านผู้ขอ
กลับมาต้องรูปนาม .. ผู้งามลออ-
ขวาง, ยั่ว, ล้อคุกคาม .. อย่างย่ามใจ
O แทนเรียวนิ้วองค์พระ .. กลับคละเคล้า-
ด้วยเรียวร่างรูปเยาว์ .. ของเจ้าได้
แทนเนื้อปูนดินปั้น .. แล้ว-นั่นใคร-
ซ้อนรูปให้ห่วงหา .. ฤๅ-ฝ่าพ้น ?
O เพ่งดวงจิตครวญใคร่ .. หวังนัยธรรม-
จักล่มล้างรอบกรรม .. ซ้ำซ้ำหน
เพ่งรูปพระ .. แล้วภาพ กลับวาบ-วน
เป็นภาพใครงามล้น .. เกินป่นแล้ว
O แว่วเหมือนเสียงอาวรณ์ .. ออดอ้อนลม
ซ้อนภาพแววตาคม .. กลางลมแผ่ว
ใกล้เพียงเห็นเนตรชม้าย .. นั้นฉายแวว-
วาม .. ผ่องแผ้วราวประสงค์ .. แข่งองค์พระ
O ท่ามกลางเมียง, เมิน, ชม้าย .. เหลือบชายสู่
พรั่งพร้อมหมู่ – ชาติภพ .. ทุกสบ .. ผละ
ท่ามกลางหวานหอมจู่ .. ไม่รู้ละ
บ่วงพันธะก็ล่ามตรึง .. สุดดึงลง
O ตั้งขึ้นแล้วจำพราก .. นั้นยากนัก
ย่อมจำหลักลงทรวง ด้วย ห่วง หลง
พร้อมอาวรณ์รสประณีต .. เริ่มขีด-วง-
คอยหนุนส่งรูปธรรมเข้าบำเรอ
O นบจิตเพ่งไตร่ตรอง .. ครรลองพุทธ
เพื่อคอยฉุดฉวยใจ .. ทุกไพล่เผลอ
หากบรรจบ .. รูปคราญทุกผ่านเจอ
อย่าพร่ำเพ้อ .. ละห้อยเห็นอยู่เช่นนี้
O นบจิตเพ่งไตร่ตรอง .. ครรลองพุทธ
หาก-รูปผุดพร่างอยู่ไม่รู้หนี-
ราวยั่วล้อปรารถนา .. เฝ้าราวี-
จนสุดลี้เลือนหอม .. ที่ล้อมไว้ !
O นิ้วองค์พระเรียวงอน .. ดูอ่อนช้อย
เมื่อรูปเรียวอ่อนน้อย .. ค่อยค่อยไหว
แทรกรูปขึ้นยอช่วง .. พาห้วงใจ-
จมอาลัย .. หวามอยู่ .. ไม่รู้วัน !




 

Create Date : 01 มิถุนายน 2558
0 comments
Last Update : 9 ธันวาคม 2559 10:06:16 น.
Counter : 1886 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


สดายุ...
Location :
France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 150 คน [?]










O แม่ .. O






O เบิกบุญบวงผ่านไท้ - - - เทวา
ดลครอบจิตมารดา - - - ดับร้อน
รื่นรมย์กอปรทุกภา- - - - วะคิด นึกแม่
สัมผัสโลก-โลกสะท้อน - - - สบ-รู้ทันเสมอ


O ภาพนั้นค่อยผ่านวูบ .. เป็นรูป .. เรื่อง
ในตาเบื้องหน้านั้น-ภาพวันเก่า-
ผุดเผยความสดใสแห่งวัยเยาว์
และรูปเงาหนึ่งร่าง .. ที่กลางใจ
O สองมือนั้น .. สำหรับหยิบจับทำ
แดดเคี่ยวกรำเผาเนื้อ .. จนเหงื่อไหล
หากเพื่อลูก .. ร้อนแดด-เถิด .. แผดไป-
ฤๅ หยุดยั้งขวางได้ .. หัวใจนั้น !
O ทั้งคำพูดสอนสั่ง .. เคยดังแว่ว
ยังเหมือนแจ้วเจื้อยอยู่ .. ให้รู้หวั่น-
ผ่านมือไม้รูปเรียวอย่างเดียวกัน-
ไว้ข่มขวัญ .. ฝากคำ .. ความ-ย้ำเตือน
O จากนอนเบาะ .. จำเริญ .. จนเดินวิ่ง
จิตนั้นยิ่งห่วงใย .. ยากใครเหมือน
รักจนปานเหาะหาว .. เก็บดาวเดือน-
มาโปรยเกลื่อนกลาดพื้นให้ชื่นชม
O ทำงานเพื่อหาเงิน .. งกเงิ่นอยู่
ผ่านรับรู้แรงทุกข์ .. แรงสุขสม
เม็ดเหงื่อโทรมรูปกาย .. เมื่อสายลม-
ที่พัดห่มห้อมกาย .. เริ่มคลายตัว
O ทั้งผ้าถุง .. ผ้าแถบ .. ห่มแนบร่าง
ยังคงค้างนัยน์ตา .. เหมือนว่าชั่ว-
มือจับจูงผ่านวัน .. ยังสั่นรัว-
อยู่กับหัวใจลูกที่ผูกพัน
O วันแล้วและวันเล่าที่เฝ้าคอย-
ให้ลูกน้อยเติบใหญ่ .. พร้อมใฝ่ฝัน-
เห็นความดีจักอุโฆษ .. จนโจษจัน-
บทบาทนั้นทั่วไปที่ใจคน
O วันแล้วและวันเล่า .. ใฝ่เฝ้าถนอม
สองแขน, อ้อมอกอุ่น .. ป้อง-ฝุ่น-ฝน
ฤดูกาลผ่านคล้อย .. เฝ้าคอยปรน-
เปรอ ลูกน้อยสุขล้นอยู่บนวัน
O เม็ดเหงื่อหยาดย้อยไหล .. จากไรผม-
พร่างลงพรมเพื่อผ่อน .. แดดร้อนนั่น
หากก้าวยกย่างเหยียบ .. คงเงียบงัน-
ตามโอบอุ้มดวงขวัญ .. มุ่งมั่นนัก
O วันแล้วและวันเล่า .. คอยเฝ้ารอ
ด้วยหัวใจจดจ่อ .. ตาทอถัก-
แววห่วงใยอาทร .. ไม่ผ่อนพัก-
รอลูกรักกลับคอนมาย้อนเยือน
O สัญญาย้อน .. ทุกภาพล้วนภาพแม่
ที่คอยแห่ห้อมใจ .. พาไหลเลื่อน
เรื่องครั้งนั้น .. คราวนี้ .. คอยรี่เตือน-
เป็นภาพเปื้อนป่ายทั่ว .. แนบหัวใจ
O ลูกเติบใหญ่เข้มแข็ง .. แม่แรงลด
ค่อยสิ้นบทบาทผู้ .. อุ้มชูให้-
ลูกยกก้าวเหยียบย่างสู่ทางไป
เมื่อปลายวัยผ่านยุค .. เข้าคุกคาม
O ภาพนั้นทอด .. แผ่เงาทับเงาโศก
ด้วยงดงามบ่ายโบก .. อวดโลกสาม
แววตานั้น .. ลึกล้ำเกิน .. คำ-ความ-
อาจนิยามได้ถึง .. แม้กึ่งนัย
O ภาพสองแขนอุ้มชู .. เอ็นดูลูก
เช่นเชือกผูกรัดพัน .. เกินบั่นไหว
ล่ามร้อยจิตวิญญาณ .. ตราบกาลไกล-
เคลื่อนผ่านใกล้มาถึง .. ยังซึ้งนัก
O ภาพมือลูบหัวหู .. เอ็นดูสอน
ก็ผ่านย้อนมาเยือน .. คอยเคลื่อนกัก-
กุม อารมณ์อาวรณ์ไม่ผ่อนพัก-
เพื่อบ่งบอกความรักของแม่นั้น
O ทั้งรอยยิ้มแย้มว่า .. แววตาขึ้ง-
ที่นึกถึงย้อนไป .. ยังไหวสั่น
เสียงแจ้วเรียกลูกผ่านเมื่อนานวัน
ยังคงก้องครบครันในสัญญา
O ละภาพเคลื่อน .. วันวานก็ผ่านเผย
ความคุ้นเคยแต่น้อยก็คอยท่า
รอบเขตคามบริบทไกลจดตา
เคลื่อนผ่านอย่างแช่มช้า .. ให้ตามอง
O ภาพ .. รอยยิ้ม .. แยกแย้มที่แก้มแม่
ดั่งร่มแผ่เงาป่นความหม่นหมอง
เสียง .. พร่ำสอนผ่านหูให้รู้ตรอง
เพื่อปกป้องความคิด .. ปรุงจิตใจ
O ภาพวันนี้ .. คือแม่ที่แก่เฒ่า
อยู่กับเหย้าเรือนนอน .. นั่งนอนให้-
ลูกหลานย้อนมาเยือน .. อย่าเลือนไป-
ปล่อยแม่ให้เปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
O ภาพ .. แม่อุ้มเห่กล่อม .. กลางอ้อมแขน
แววตาแสนอ่อนโยน .. ก็โชนฉาย
ซ้อนทับภาพ .. ภาพใหม่เมื่อวัยปลาย
นั่งตากสายลมอยู่ .. เพียงผู้เดียว !





New Comments
Friends' blogs
[Add สดายุ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.