Group Blog
 
<<
เมษายน 2566
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
3 เมษายน 2566
 
All Blogs
 
No. 1181 เดินทางคนเดียว เจอดี...?

No. 1181 เดินทางคนเดียวเจอ..ดี.…?



 
เขียนหนังสือมาระยะหนึ่งเป็นงานเขียนธรรมดา เรื่อย ๆ  ดีที่เพื่อน ๆ มีเมตตาแวะมาอ่าน
 เป็นการให้กำลังใจ...บางคนเกรงว่า
 
ข้าน้อยจะหมดไฟเลยมาจุดประกาย..แกล้งถามว่าไม่เล่า ไปเที่ยวป่าภาคกลางบ้างเหรอ
อีกคนกลั้นใจถาม พี่ทำอาหารเก่งเห็นเล่าเป็นตุเป็นตะวิธีการทำอ่านแล้วน้ำลายจะหยดแหมะ ๆ  เขียนอีกนะ .ให้กำลัง
อย่างแรง...ไม่กี่วันมานี้รุ่นน้องกระซิบว่า พี่เขียนเล่าแบบบ้าน ๆ ดีนะ..ทำเอาผมฉุกคิด หุ หุ  เขาแซวว่า
ไม่มีตังค์เที่ยวหรู ๆ ซินะทำนองนั้นแหละมันก็จริงด้วยแหละ..อีกคนพี่ไวน์...เขียนเรื่องตื่นเต้นเป็นปะ
 
 แสดงว่ายังไม่เคยอ่านเรื่องที่เคยเขียน..งั้นก็ต้องงัดเรื่องมาเช็ดโคลน
ที่เปียกจนแห้งเป็นฝุ่นทำความสะอาดให้อ่านซะหน่อย ไม่รู้ว่าจะพออ่านไหวไหมหรือเป็นแบบไหน... ?



 
มีอยู่ระยะหนึ่งต้องขับรถเข้าป่า อ.แก่งหางแมว จันทบุรี วันศุกร์เดือนละ 3 ครั้งป่านี้อยู่ใกล้เขาชะเมาด้านหลังเขาที่คนไปเที่ยว
มีช้างป่าที่อยู่แถวนั้นกับช้างจากเขาอ่างฤาในมักจะเดินป้วนเปี้ยนในป่าละเมาะป่ายางพารากับสวนผลไม้ชาวบ้าน

เคยขับรถไปด้านหลังเขาชะเมา พอหักโค้งสะดุ้งสุดตัวพี่ใหญ่ยืนมองห่าง 20 เมตรได้มั้งทำอะไรไม่ถูกรีบเบาเครื่องที่สุดแล้วจอดนิ่งกลัวมันชาร์ทวิ่งใส่เหงื่อซึม 5 นาทีได้มั้งพี่ใหญ่เดินเลี่ยงไป เฮ้อ...


 
ปกติจะขับรถพิคอัพไปคนเดียวหลังเลิกงานที่โรงงานแถวบางปูระยะทาง 240  กม. ไปดูแลสวนผลไม้..ใหม่ ๆ
 ตีรถเร็วกลัวตำรวจจับความเร็วระยะหลังรู้ว่าตำรวจไม่อยู่ดักจับหรอกเพราะเลยเวลาราชการแล้ว(มั้ง)



แต่ก็ไม่รอดเย็นวันหนี่งไม่เห็นพี่สิบล้อเขาไม่กระพริบไฟเตือน...เมื่อขับสวนทางกัน สบายใจจริงเลย
ไม่ได้ดูเข็มไมล์ เห็นแว๊ปหนึ่งร้อยกว่า กม. ใกล้กับรอยต่ออำเภอ..เห็นกรวยสีส้มอยู่เป็นแถวรีบเหยียบเบรคเอี๊ยด ..
คุณตำรวจเดินมาตะเบ๊ะ  พี่ไปไหนครับ
อ๋อจะ เข้าวังจันทร์ ลัดไปบ้านแถว อ.แก่งหางแมวครับผมเผลอเหยียบเร็วไปหน่อยแหะ ๆ
แถวนี้อันตรายมากอาจารย์หญิง ภรรยาคุณนิรุตขับเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตพี่เบาลองหน่อย
เชิญครับ
ขอบคุณตำรวจที่กรุณาตักเตือนให้สติไม่ได้ขอใบขับขี่...แถมไม่ออกใบสั่ง  555


 
 ก่อนถึงสามแยก อ.แกลง 25 กม. จะเข้าเขต อ.วังจันทร์เลี้ยวซ้ายผ่านตัวตลาดเล็ก ๆ ขับผ่านสวนปาล์มน้ำมันสวนยางพารา
  ก็เลี้ยวขวาผ่านด้านหลังเขาชะเมาที่ทอดยาวด้านขวามีต้นไม้ใหญ่เขตป่าไม้ ซีกซ้ายมือจะเป็นสวนยาง


 
ผลไม้ของชาวบ้านที่ติดต่อกันแบบสวนที่ทำมานานท้องฟ้าเริ่มมืดครอบคลุมไปทั่ว นาน ๆ จึงจะเห็นแสงไฟจากบ้าน
เสียงรถพิคอัพ ยังคงดังสม่ำเสมอ ไฟหน้ารถสาดส่องเมื่อขับผ่านป่ายาง


 
 ฝนตกลงมาอย่างหนักจากป่ายางผ่านป่าไผ่ สวนมะม่วง สวนพริกไทย สลับสวนยางพารารอบกายมืดมอง
ไม่ค่อยเห็นไปข้างหน้า แสงสีนวลเจิดจ้า บางครั้งมีกระต่ายป่ายืนด้วยสองเท้า เบิ่งมองไฟ บางขณะจะเห็นอีเห็น


 
สายตาส่องประกายเป็นสีแดงเรื่อ ๆ
ข้างหน้าเป็นสะพานไม้ที่ทอดผ่านลำห้วย เห็นแววตาของสัตว์แนบชิดอยู่กับพื้นดินเป็นจุดแดงเข้มแล้วก็หายไป
แม้จะมืดก็ชินก็จำทิศทางได้ไม่หลงขับกว่า ชม.ก็ถึงถนนลาดยางพาดผ่านแสดงว่าถึง ตำบลพวา
ใกล้สถานีตำรวจชายแดนแต่ยังต้องขับรถผ่านสวนยางพาราที่มืดครึ้มอีก 7  กม.ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีก
พอเลี้ยวผ่านเนินดินสีดำจำได้ว่าเป็นสวนยางของพี่ตี๋ ถนนดินเละลงจากรถเดินไปดูเห็นรอยรถไถน่าจะใช้ผาน 7 เกลี่ยดิน
ให้เรียบแต่ฝนคงตกหนักมาก่อนทำให้ถนนอ่อนนุ่มเละ
เลยกลั้นใจขึ้นรถ ค่อย ๆ ขับให้พ้นถนนเละนี้ให้ได้ก่อน
สองข้างทางมืดไปด้วยต้นยางใหญ่อายุกว่า 15 ปีมองไม่เห็นแสงอะไร...ข้างหน้าจะมีบ้านร้างโย้เย้สังกะสีผุพาดตกอยู่กับพื้นดิน
จำภาพบ้านได้ว่าเป็นแบบนี้


 
บ้านนี้มีคนถูกฆ่าตายหน้าบ้านยังจับคนร้ายไม่ได้คนตายถูกมีดหวดฟันคอเกือบขาดคือเขา ตายก่อนผมจะมาทำสวนนี่
ประมาณ 6 ปีมีคนเล่าให้ฟัง...ว่าเห็นคนนั่งหน้าบ้านตอนโพล้เพล้แบบนั่งชันเข่า
 
อีก 200 กว่าเมตรยังจึงจะถึงบ้านร้าง...ค่อย ๆ ใส่เกียร์หนึ่งรถวิ่งเป๋ไม่ดีเลยเปลี่ยนเป็นเกียร์ 2 ดีหน่อยรถวิ่งตรงไป
เป็นทางลาดลงมีน้ำขังอยู่ เบรคไม่อยู่รถไถลลื่นหัวรถค่อยเลื่อนลงหลุม บุ๋มลงไปทำไงดี
ถอยรถหลังให้พ้นหลุมแล้วเข้าเกียร์หนึ่งดังกล๊อกผ่อนคลัชเหยียบคันเริ่งล้อหน้าผ่านไปได้โอเค อ้าวเฮ้ยล้อหลังจมอีก
เลยเหยียบคันเร่งอย่างแรงให้ แรงบิดเพิ่มล้อหลังหมุนฟรี เดินหน้าถอยหลังไม่ได้ ลงจากรถเอากิ่งไม้หาหินมาหนุน
แล้วลองเร่งเครื่องก็ยังหมุนฟรี รถติดหล่มอย่างแรง เร่งอีกแล้วเครื่องรถก็ดับ


 
ฝนยังตกหนักเสื้อกางเกงเปียก เลยกดสวิทช์ไฟฉาย..มองซ้ายมือตกใจแทบหัวใจหยุดเต้นบ้านร้างที่มีคนถูกฆ่า
อยู่ห่างจากรถ 5 เมตรได้มั้ง ลองส่องไฟฉายช้า ๆ เห็นเงาตะคุ่ม ๆ ข้างในบ้าน
 ขนหัวลุกชันเอามือลูบเส้นผมที่ตั้งชันมันกลับชูชันเพิ่มอีกลูบอีกก็ตั้ง เด่อีกไม่ยอมลู่ลงรีบขึ้นรถปิดประตูทันที
 ลูบกี่ครั้งก็ยังคงตั้ง เด่... ไม่ยอมลู่ลง  
ดับไฟฉายนั่งนิ่งกลัว ผีจะเห็นตัวเราอยู่นิ่งพักใหญ่...ลองสตาร์ทรถอีกเสียงไดสตาร์ทหมุนอึ๊ด อี๊ด..
กลั้นใจ ลงจากรถไม่กล้าหันไปมองบ้านร้าง เปิดฝากระโปรงหน้า เอาไขควงเคาะข้อแบตเตอรี่เงียบ.. นำไขควงพาดทั้งสอง
ชั่วมีประกายไฟ.บิดกุญแจ แต่ไดสตาร์ทยังคงเงียบ... เลยปิดฝากระโปรงหน้ารถเข้าไปนั่งแล้วค่อย ๆ เอียงหน้า
ดูซ้ายมือนิด ๆ ไม่กล้าดูมากเห็นตัวบ้านเลือนรางฝนซัดสาดเลยก้มหน้าลงไม่กล้ามองไปไหนอีก เห็นแสงฟ้าแลบแว๊บ ๆ


 
 หันไปมองเห็นเงาตะคุ่ม ๆ นั่งในบ้านร้างพร้อมกับเสียงฟ้าแลบเปรี้ยงใหญ่อีก
รีบคว้ากระเป๋าเดินทางเล็กเปิดประตูรถออกท่ามกลางสายฝนซัดกระหน่ำปิดล๊อกประตูรถรีบเดินทิ้งห่างไปข้างหน้าเดินตก
หลุมบ่อใหญ่อีกพอเลยไปได้ร้อยกว่าเมตรกล้าเปิดไฟฉายกึ่งวิ่งกึงเดินไปบนถนนดินลูกรังหนาวจับจิตเกือบ 2 กม.
 ก็ถึงบ้านน้อยกลางสวน
 
รีบไขประตูห้องครัว ฉายไฟดูเครื่องปั่นไฟฮอนด้าเล็ก แล้วดึงสายสต๊าร์ท 3 ครั้งเครื่องติดเร่งเครื่องไฟฟ้าในบ้านเริ่มสว่าง
เฮ้อ..โล่งอก รีบเช็ดตัว จนแห้ง ใส่เสื้อผ้า หยิบขนมปังกรอบแคร๊กเกอร์ตกค้างจากวันก่อนเคี้ยว ๆ
ดื่มน้ำตาม กันติดคอ ไป 5 แผ่น ปิดประตูเข้านอนกลัวผีตามมาแหะ ๆ เครื่องปั่นไฟยังคงเดินตั้งใจ กะจะให้เครื่องดับเอง
เมื่อน้ำมันหมดอีก 2 ชม.สิ้นเปลืองช่างมันดีกว่าเห็น ผ.สระอี..



 
ตื่นมาตอนเช้าสว่างแล้วดูรอบบ้านสดใสไม่น่ากลัว กะว่าจะชวนเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เพียง 200 เมตรช่วยเดินไปเป็นเพื่อน
ก็ไปที่รถติดหล่มเมื่อคืน...จะไปเอาใส้กรอก.หมู..ผักที่อยู่ในรถจะนำมาทำอาหารเช้ากิน
ตอนสาย ๆ  ค่อยซ้อมมอเตอร์ไซค์ไปหา  อาเนี้ยวเพื่อนที่อยู่ตรงทางแยกบ้าน ผู้ใหญ่บ้านช่วยนำรถพิคอัพลากไปเข้าอู่



สภาพที่ดิน 32  ไร่ก่อนทำสวนกว้าง และอ้างว้างมากบ้านของเพื่อนบ้านอยู่ไกลมาก น่าเที่ยวหรือน่ากลัว หุ หุ

 
คงต้องถอดไดสต๊าดซ่อมพูดถึงขับรถเข้าป่าผมมักจะติดพลั่วเสียมไว้ในรถแต่คราวนั้นดันลืม
รถติดหลุมใหญ่กลางคืนฝนตกหนัก รถเสียหน้าบ้านคนถูกฆ่าตายและร้าง



ภาพนี้ถ่ายหน้าบ้านตามภาพข้างบน คราวนี้เพื่อนหลวมตัวไปด้วยแค่นี้ บางครั้ง 5 - 6 คนแจกหมอนนอนเรียงบนเสื่อ

 
ปกติผมมักจะชวนเพื่อน ๆ ที่สวนหลวง ร.9  ไปนอนค้างทำอาหารกินกันเอง และไม่ขาดคือดื่มน้ำพรรค์นั้น
มีเพื่อน ๆ เต็มใจให้หลอกหลวมตัวไปเที่ยวไปค้างด้วย ..บอกว่าสนุกดี  555
 สังเกตนะครับว่า ความกลัวจากความคิด จากการหลอกตนเองน่ากลัว อยู่ที่บ้านสวนกลางป่ายังไม่เคยเจอผีเลย แต่..
ขอบคุณเพื่อนผู้เอื้อเฟื้อภาพ (re.507/3,284)
st ผู้เข้าชม  2,505,842.
ขอบคุณเพื่อนผู้แวะมาเยือน กรุณาเม้นท์/ทิ้งร่องรอยนิด ผมจะได้กลับไปเยี่ยมตอบแทนถูกครับ
 
Diarist



Create Date : 03 เมษายน 2566
Last Update : 4 เมษายน 2566 12:40:19 น. 22 comments
Counter : 825 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณหอมกร, คุณกะว่าก๋า, คุณtoor36, คุณอุ้มสี, คุณทนายอ้วน, คุณตะลีกีปัส, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณกิ่งฟ้า, คุณปัญญา Dh, คุณสองแผ่นดิน, คุณSweet_pills, คุณRain_sk, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณดอยสะเก็ด, คุณmariabamboo, คุณหนี่งหน่อง, คุณโฮมสเตย์ริมน้ำ


 
สรุปว่าหลอกตัวเองซินะพี่ไวน์
ไม่ได้มีผีจริงๆ ซะหน่อย



โดย: หอมกร วันที่: 3 เมษายน 2566 เวลา:7:31:34 น.  

 
อ่านไปลุ้นไปครับพี่ไวน์
แต่เอาจริงๆ
ผมว่าคนน่ากลัวกว่าผีอีกนะครับ
โดยเฉพาะมีการฆาตกรรมเกิดขึ้น
ยิ่งรู้สึกว่าน่ากลัวเลยครับ



จริงๆผมนึกถึงความหลังน้อยมากเลยครับ
ความทรงจำสมัยเด็กก็ลืมเลือนไปเยอะเลย 5555



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 3 เมษายน 2566 เวลา:9:39:07 น.  

 
บรรยากาศมันก็ชวนให้รู้สึกกลัวครับ ในยุคนั้นคุณไวน์ยังไม่ได้ไปเข้าวัดปฏิบัติธรรมใช่มั้ยครับ จิตเลยคิดไปไกล

เอาเข้าจริงผมก็คิดแบบพี่ก๋า คนน่ากลัวกว่าผีเยอะครับ


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 3 เมษายน 2566 เวลา:11:30:02 น.  

 
อยากรู้จังว่า
พี่ไวน์ได้ถามคนแถวนั้นว่า
มีใครอาศัยอยู่ที่บ้านร้างไหม
เมื่อคืนรถผมเสียใกล้แถวนั้น
เพราะเห็นเงาตะคุ่มๆ
.
.
อยากรู้ต่อน่ะค่ะ คริคริ


โดย: อุ้มสี วันที่: 3 เมษายน 2566 เวลา:13:13:19 น.  

 
จำได้ว่าเมื่อก่อนที่นั่งรถทัวร์ไปสวนที่บ้านที่ อ.แกลง รถทัวร์ผ่านวังจันทร์ .... เป็นเนินเขา สูงๆ ต่ำๆ ล้วนแล้วแต่แดงเพราะเป็นดินลูกรัง โล้น เลี่ยน เตียน โล่ง มากๆ เพราะชาวบ้านนิยมปลูกมันสำปะหลังกันครับ


พอปีหลังๆมาเริ่มมีสีเขียวๆเพราะคนเริ่มเอายางพารามาปลูกครับ


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 3 เมษายน 2566 เวลา:13:48:30 น.  

 
สวัสดีมีสุขค่ะ

เดินทางทางเปลี่ยวคนเดียว
กลางคืนก็กลัวสิ่งลึกลับนะคะ
กลางวันก็กลัวคน
ถ้ามีน้ำพรรค์นั้นดื่มก่อน ก็คงไม่กลัวสักอย่าง จริงรึเปล่าคะ


โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 3 เมษายน 2566 เวลา:16:05:34 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ไวน์ อ่านไปลุ้นไปค่ะ เห็นทางแล้วกลัวตั้งแต่เจอช้างแล้วค่ะ 555 พี่ไวน์เก่งจริงขับรถไปคนเดียวกลางป่าเปลี่ยวแถมฝนตกมีแต่โคลนถนนเป็นหลุมบ่อรถติดหล่มหน้าบ้านร้างมีคนถูกฆ่าตายอีก หลอนมากๆๆ555

เห็นเงาตะคุ่มๆสงสัยหลอนไปเองหรือเปล่าคะ อิอิ

โหวต Diarist

ขอบคุณที่ไปให้กำลังใจที่บล็อกการแสดงนะคะ





โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 3 เมษายน 2566 เวลา:21:26:48 น.  

 
ตามมาเที่ยวสวนผลไม้พี่ไวน์ครับ
เรื่องบ้านร้างหลังนี้ พี่ไวน์เคยเขียนไปครั้งหนึ่งแล้ว ถ้าจำไม่ผิด


โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 3 เมษายน 2566 เวลา:23:35:54 น.  

 
เงาตะคุ่มๆนั่งในบ้านร้างที่มีประวัติแบบนั้น ทั้งเปลี่ยวทั้งน่ากลัวนะคะ
และพี่ไวน์ยังต้องวิ่งกึ่งเดินอีกเกือบ 2 กม. เป็นคืนที่หนาวจับจิตอีกด้วย
ตัวอย่างจากประสบการณ์นี้ให้ข้อคิด "ความกลัวเกิดจากความคิด" ได้ดีจังค่ะพี่ไวน์


โดย: Sweet_pills วันที่: 4 เมษายน 2566 เวลา:0:57:56 น.  

 

อรุณสวัสดิ์ครับพี่ไวน์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 4 เมษายน 2566 เวลา:5:12:05 น.  

 
ถ้าพี่อยู่แถวนี้ก็จะแวะเยี่ยมเพื่อนๆ
ใช้โหวตให้หมดค่ะ
คุณไวน์สบายดีนะคะ



โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 4 เมษายน 2566 เวลา:8:36:22 น.  

 
ไม่มีจริงหรอกผี ส่วนมากที่เรากลัวเพราะบรรยากาศพาไปมากกว่า คนเราตั้งแต่ครั้งอดีตสมัยโบราณมักจะกลัวในสิ่งที่มันไม่ชัดเจน


โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) วันที่: 4 เมษายน 2566 เวลา:10:47:53 น.  

 
น่ากลัวสุดก็ กกต.นะครับพี่
ผมล่ะกลัวตาชั่งเอียงจริงๆ 555



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 4 เมษายน 2566 เวลา:20:39:09 น.  

 
สวัสดีครับพี่ไวน์
แล้วนี่ทำไมผมต้องมาอ่านเรื่องตืท่นเต้นเสียวสันหลังอะไรเอา 3 -4 ทุ่มละครับเนี้ยยยย
ประสบการณ์ขับรถต่างจังหวัดพี่ไวน์ที่โชกโชนเลย ดีนะที่วันนั้นพี่ตำรวจเข้าแค่เตือนเรื่องขับเร็ว พี่เค้าคงหวังดีครับ แบบนี้ค่อยรู้สึกว่าเป็นมิตรกับประชาชนหน่อย
จริงๆ เข้าป่าจะไม่หลอนเลยถ้าในป่าไม่มีเรื่องเล่า คนเล่าที่ทำเอาหลอนไปเยอะเลยครับ
เงียบ ๆ มืด ๆ มีแต่เสียงแมลง เสียงใบไม้สีกัน อยู่ๆ สาดไฟไปเจอตาอะไรแดงๆ นี่ก็มีสะดุดเอานะครับ ^^

จากบล๊อก
รถซิ่งเตี้ยๆ มักเรียกตัวเองว่า จรวดทางเรียบครับ เจอลูกระนาดลูกเดียว จอด.....

เจ็บจี๊ดเลยครับ เสียงครืดดดเนี้ย ฮืออออ



โดย: จันทราน็อคเทิร์น วันที่: 4 เมษายน 2566 เวลา:21:38:16 น.  

 

อรุณสวัสดิ์ครับพี่ไวน์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 5 เมษายน 2566 เวลา:5:37:36 น.  

 
พีคในพีค หลายช๊อตขนาดเจ้า ทำหนังผีได้เลยเจ้า
ตึงฝน ตึงหลุม ตึงผี ตึงบ้านร้าง การฆาตกรรม
คือขนาดเมื่อวันยังบะไค่ก๋ายเลยอ่ะเจ้า


โดย: mariabamboo วันที่: 5 เมษายน 2566 เวลา:11:46:10 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ไวน์ ขอบคุณมากนะคะที่ไปให้กำลังใจบทร้อยกรองที่บล็อกตะพาบค่ะ

การเขียนบทร้อยกรองบางทีก็หาคำยากมากกว่าจะได้คำที่มีความหมายและคล้องจองกันค่ะ ฉะนั้นการเขียนแล้วให้อารมณ์ แก่ผู้อ่านได้ ทั้งสุข ทุกข์ และเศร้า ถือว่า บทร้อยกรองนี้ใช้ได้เลยนะคะ อิอิ



โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 5 เมษายน 2566 เวลา:13:11:32 น.  

 
ผมมาเฉลยให้ครับพี่
เพราะเป็นข่าวดังในช่วงนี้
เพลงของเจ เจตรินครับ
ผมใช้ชื่อเพลงของเจมาแต่งเป็นเพลงครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 5 เมษายน 2566 เวลา:13:32:07 น.  

 
ภู่กันมีหลายขนาดนะครับ ขอขอบคุณนะครับที่ไปอ่านบล็อคของผมครับ


โดย: หนี่งหน่อง วันที่: 5 เมษายน 2566 เวลา:14:42:14 น.  

 
สวัสดีมีสุขค่ะ

ยังพอมีเรี่ยวแรงขับรถ
และนอนพื้นได้ ดีว่าที่นอนหลังคาเต๊นท์นุ่มบ้าง
ไม่แข็งเหมือนนอนพื้นดิน พอสบายหลังค่ะ
บนเต๊นท์ก็สูง ยืนได้ค่ะ
เพราะเราสูงคนไม่สูงนัก
ไม่รู้ว่าจะเที่ยวแบบนี้ไปได้อีกเท่าไหร่เหมือนกันค่ะ


โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 5 เมษายน 2566 เวลา:17:34:04 น.  

 
ขอบคุณพี่ไวน์สำหรับกำลังใจนะคะ



โดย: Sweet_pills วันที่: 6 เมษายน 2566 เวลา:0:05:36 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับพี่ไวน์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 เมษายน 2566 เวลา:5:27:29 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

ไวน์กับสายน้ำ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 92 คน [?]





เขียนการเดินทาง
ด้านธรรมชาติ
จักรยานเสือภูเขา



หลังไมค์ครับ
Friends' blogs
[Add ไวน์กับสายน้ำ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.