: กะว่าก๋าแนะนำหนังสือ – No more No Less : : No more No Less : เขียน : วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ผมเติบโตมากับการอ่านหนังสือและนิตยสาร ก่อนจะมาทำ a day พี่โหน่ง วงศ์ทนงเคยเป็นบรรณาธิการ ของนิตยสาร Hi-Class ,นิตยสาร Life & Decor ,นิตยสาร GM นิตยสาร Trendy Man ,นิตยสาร Image ผมได้อ่านทุกฉบับที่ว่ามา และเมื่อพี่โหน่งเริ่มต้นทำนิตยสาร a day ผมยังจำจุดเริ่มต้นของนิตยสารเล่มนี้ได้ ถือเป็นปรากฏการณ์แปลกใหม่และน่าทึ่งมากในยุคนั้น ด้วยการเริ่มต้นจากการระดมทุนด้วยนักอ่านและผู้สนับสนุนในลักษณะหุ้นส่วน ทุกวันนี้ที่บ้านก็ยังมี a day ฉบับปฐมฤกษ์จนถึงฉบับที่ 100 (อยู่ในสภาพที่ยังดีด้วย) ช่วงที่มี a day bulletin กับ นิตยสาร Hamburger ผมก็ยังตามอ่านบ้างเป็นบางฉบับ แต่หลังจากตามอ่าน a day มานานหลายปี เปลี่ยนบรรณาธิการจากพี่โหน่งเป็นคนอื่น ๆ ผมเริ่มรู้สึกว่า a day สนุกน้อยลง เนื้อหาเริ่มไม่ตรงกับความสนใจของตัวเอง จนเลิกอ่านไปในที่สุด (หลังจากเล่มที่ 100 ผมเลือกซื้อเฉพาะเล่มที่ตัวเองสนใจ) แล้วพี่โหน่งก็ขายหุ้นของ a day ออกไป จากนั้นก็ทำหน้าที่นักเขียนและพิธีกร ผมยังตามอ่านหนังสือของพี่โหน่งเกือบทุกเล่ม ‘No more No Less’ เป็นหนังสืออีกเล่มของพี่โหน่งที่ผมเคยอ่านแล้วนำกลับมาอ่านซ้ำ หนังสือที่รวมถ้อยคำ ความคิด คำคม ที่พี่โหน่งได้จดบันทึกไว้ในสมุดบันทึกส่วนตัวในช่วงหลายปีที่ผ่านมา บางถ้อยคำมาจากความคิดที่ได้พิมพ์ไว้ในทวิตเตอร์ บางคำคมถูกนำมาขยายความเพิ่มเติมด้วยความเรียงสั้นๆ ท้ายเล่มมีบทสัมภาษณ์ของพี่โหน่ง ที่สัมภาษณ์ไว้เมื่อปี พ.ศ.2553 เลือกบางข้อความที่ชอบมาฝากให้อ่านกันครับ ----------------------------------------- “ความสุขและความทุกข์เป็นสิ่งที่อยู่คู่กับชีวิตทุกชีวิต ไม่มีใครในโลกนี้ที่ชีวิตจะมีแต่ความสุขหรือมีแต่ความทุกข์ล้วน ๆ สุขบ้างทุกข์บ้างเป็นเรื่องธรรมดา อยู่ที่เราให้ความสำคัญและยึดติดกับมันแค่ไหน พูดง่าย ๆ ว่าถ้าคุณคิดว่าเรื่องไหนเป็นเรื่องใหญ่ มันก็จะเป็นเรื่องใหญ่ คิดว่าเรื่องไหนเล็กมันก็จะเล็ก ทั้งหมดทั้งปวงขึ้นอยู่กับการให้ค่าหรือไม่ให้ค่าของเราเท่านั้น” ----------------------------------------- “เวลาอาจมีส่วนในการช่วยคลายความเสียดาย แต่ความเข้าใจในความเป็นจริงต่างหาก คือ ปัจจัยสำคัญ และความจริงที่ว่านั้นก็ง่ายแสนง่าย นั่นคือ สิ่งที่สูญเสียแล้ว คร่ำครวญเสียดายไปก็เปล่าประโยชน์ และใช่ว่ามันจะกลับคืน การจมจ่อมอยู่กับมันรังแต่จะทุกข์ทรมาน ดังนั้น ถ้าอยากหายเร็วก็ต้องรีบลืมแล้วลุกขึ้นมา แล้วดำเนินชีวิตต่อไป จริงอยู่ว่าการลืมนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าการจำมันเป็นสิ่งเจ็บปวด การลืมก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า” ----------------------------------------- “ชีวิตที่ผ่านมา ผมได้พบเห็นผู้คนมากมายที่ไม่พึงพอใจกับชีวิตตัวเอง บางคนถึงขนาดเกลียดสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ด้วยซ้ำ หากสิ่งที่เกิดขึ้น คือพวกเขาก็ได้แต่บ่นเบื่อชีวิตตัวเอง หรือก่นว่าสภาพแวดล้อมไปวัน ๆ แต่ไม่ยอมลุกเดินออกมา หรือลงมือปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมัน ซึ่งผมค้นพบว่า สาเหตุสำคัญก็เพราะพวกเขาไม่กล้าแลกหรือไม่ยอมแลกนั่นเอง ต้องยอมรับว่าในทุกการเลือกมันต้องเอาอะไรไปแลก อยากมีชีวิตเบาลง ก็ต้องทิ้งของหนัก ๆ ไปบ้าง อยากช้าก็ต้องชะลอ อยากนิ่งก็ต้องหยุด แต่คนส่วนใหญ่ไม่ใช่อย่างนั้น พวกเขาอยากเบา อยากช้า อยากสงบ อยากสบาย แต่พวกเขายังไม่ยอมหยุดความอยากได้ อยากมี อยากเป็น คำถามคือ ตกลงเราจะเอายังไงกับชีวิตกันแน่ ?”   Create Date : 14 มกราคม 2569 10 comments Last Update : 14 มกราคม 2569 5:15:07 น. Counter : 255 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณmultiple, คุณtanjira, คุณปัญญา Dh, คุณหอมกร, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณThe Kop Civil, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณกะริโตะคุง, คุณEmmy Journey พากิน พาเที่ยว, คุณSleepless Sea, คุณmcayenne94

หนังสือแนวนี้ อาจารย์เต๊ะ ไม่ได้อ่านเลยครับ ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนมา555 ชอบอ่านแต่แนวเทคโนโลยี+คอมพิวเตอร์แค่นั้นเอง แนวใช้ชีวิตนี่ ไม่ได้อ่านเลยละครับ สมัยก่อนตอนทำงาน อาจารย์เต๊ะ ชอบวางแผนเป็นขั้นเป็นตอน แต่ พอขั้นตอน ติดขัด ก็ต้องหยุดชะงักไป เป็นแบบนี้ตลอด พอตอนหลัง เปลี่ยนใหม่ ไม่ต้องมีผงมีแผนอะไรแล้ว นึกอะไรที่ต้องทำ ก็ทำมันเลย ไม่ต้องวางแผน ทำไปอาจไม่ดีที่สุด แต่ก็ได้ทำแล้ว เพราะ มัวแต่รอก็ไม่ได้ทำ เวลาไม่รอใคร แล้วถ้ามีเวลาเหลือค่อยกลับมาแก้ไขใหม่ กทม วันนี้เย็นนิดๆ อยากใส่เสื้อกันหนาวอีก ก็ไม่ได้ใส่ครับ 555   โดย: multiple 14 มกราคม 2569 5:48:44 น.

สวัสดียามเช้าค่ะก๋า พี่ก็อ่าน a day Life & Decor GM Image ค่ะ สมัยนั้นนิตรสารพี่เต็มบ้านเลยค่ะ สุดท้ายไม่มีใครดูแล เพราะพี่ต้องไปอยู่กับน้องป่าน เลยขายเหมาๆไปให้คนรับซื้อหนังสือค่ะ ตอนนี้ไม่ได้นึกเสียดายที่ขายเลยค่ะ เพราะถ้าอยู่คุณปลวกเล่นงานหมดแน่ๆค่ะ ...... พี่ก็ได้อ่านค่ะ เรื่องพ่อกับแม่ ที่พ่อต้องนั่งวิลแชร์ แต่แม่ยังเดินได้ มันก็จริงตามที่เขาเล่าไว้นะคะ ต้องให้พ่อกับแม่ใช้ชีวิตให้เป็นปกติให้มากที่สุด เพราะถ้าตามใจเขาไปทุกเรื่อง เรี่ยวแรงเขาก็จะลดน้อยถอยลงเรื่อยๆ พ่อพี่เขาก็ไม่ออกกำลังค่ะ แต่เขายังเดินเข้าเดินออกในบ้านหลังบ้านวันล่ะหลายรอบค่ะ แต่ท่าบริหารขาเข่าที่หมอบอกมา เขาก็ไม่ทำค่ะ ยาทาแก้ปวดเขายังไม่ทาเลยค่ะ พ่อบอกทาแล้วแสบตา ที่นี่ร้องห๊ะะะะ อะไรของพ่อ 555 พี่บอกทาแล้วพ่อก็ไปล้างมือซิ สุดท้ายพ่อก็ไม่ทา ถ้าพี่ไม่ทาให้เขาก็ไม่หยิบมาทาค่ะ เฮ่ออออ พี่นี่บอกตัวเองทุกวันค่ะ เราต้องออกกำลังให้ได้ทุกวัน อกกกำลังท่าไหนที่ช่วยให้ขาแข็งแรง ช่วยให้ไม่ปวดหลัง ไม่ปวดเข่า พี่นี่เซฟไว้เต็มไปหมดค่ะ แล้วเลือกเอาที่เหมาะกับเราเลยค่ะ   โดย: tanjira 14 มกราคม 2569 6:04:40 น.

สวัสดีครับคุณก๋า เมื่อก่อนผมก็ชอบอ่านหนังสือคอมพิวเตอร์ เทคโนโลยีเหมือนอาจารย์เต๊ะครับ และชอบอ่านหนังสือธรรมะด้วยครับ   โดย: ปัญญา Dh 14 มกราคม 2569 6:56:40 น.

ไม่อ่านหนังสือแนวนี้เหมือนจารย์ แต่ก็ไม่อ่านหนังสือแนวเทคโนโลยี ชอบอ่านแนววรรณกรรมเยาวชนจ้า วันนี้มาช้าสุดเหมือนเดิมเลย 555   โดย: หอมกร 14 มกราคม 2569 7:22:14 น.

สมัยมัธยมที่บ้านน้าเป็นร้านเสริมสวย มีหนังสือ IMAGE สกุลไทยให้อ่าน ผมชอบอ่านคอลัมน์ เรื่องสั้นในเล่มนะครับ ของมติชนด้วย คุณวงศ์ทนง รู้สึกแกเป็นคนจัดปั่นจักรยานรอบกรุงเทพฯ Night Bike ด้วยใช่มั๊ยครับ ผมเคยปั่นอยู่ครึ้งนึงปั่นกันจนสว่างเลยครับ   โดย: The Kop Civil 14 มกราคม 2569 10:05:39 น.

สวัสดี จ้ะ น้องก๋า หนังสือเล่มนี้ จากตัวอย่างที่เธอยกมา ก็เป็นข้อคิดให้คนอ่าน ได้คิดและนำไปประยุกต์ใช้ตามที่ตรงกับเรื่องราวของเราเนาะ คนอ่าน หนังสือมากอย่างก๋า ก็สุดยอดนะ ได้ข้อคิดมากกว่าคนอื่น และนำมา เขียนให้เพื่อน ๆ ได้อ่าน คนอ่านก็พลอยไดความรู้ ได้ข้อคิดด้วย ถือเป็นเรื่องดี สนับสนุนให้เขียน แนะนำ ต่อไป จ้ะ วันนี้ไม่แสดงความเห็นมาก เพราะประเดี๋ยว ลูกศิษย์นัดว่าจะมา หาและออกไปกินข้าวนอกบ้าน อิอิ โหวดหมวด แนะนำหนังสือ   โดย: อาจารย์สุวิมล 14 มกราคม 2569 12:15:06 น.

สมัยเรียนสถาปัตย์นี่ a day คือหนังสือประจำห้อง studio เลยครับ ก็ได้หยิบอ่านบ้างเหมือนกัน เนื้อหาแนวดี แต่ผมก็ไม่ได้ติดตามมากนักนะครับ เพราะหนังสือเกี่ยวกับการเรียนหรือหนังสือเกี่ยวกับศิลปะจะไปอ่านในห้องสมุดคณะครับ ส่วนหนังสือที่ซื้อด้วยเงินตัวเองจะเป็นหนังสือการ์ตูนแล้วก็นิยาย เพิ่งทราบนี่ล่ะครับว่าคุณก๋าเคยทำหนังสือด้วย น่าทึ่งดีครับ   โดย: กะริโตะคุง 14 มกราคม 2569 15:00:21 น.

สวัสดีปีใหม่ 2569 ขอบคุณที่เข้าไปชมบล็อคนะคะ   โดย: Emmy Journey พากิน พาเที่ยว 14 มกราคม 2569 16:08:36 น.

สวัสดีค่ะพี่ก๋า จะทุกข์ จะสุขอยู่ที่ใจของเราค่ะ   โดย: สมาชิกหมายเลข 9218829 14 มกราคม 2569 18:21:36 น.

ตั้งแต่คุณก๋ารีวิวหนังสือมา ชอบคนเขียนเล่มนี้มากสุด อยู่บนพื้นฐานความจริง ชีวิตสอนอะไรผู้คนมากมาย ถ้าเขาเฝ้าสังเกตมันอย่างไม่อคติ คนเขียนน่าจะหลงเหลือทุกข์ในใจน้อยมาก ถ้าเขาคิดได้และเขียนมันออกมาได้ขนาดนี้   โดย: mcayenne94 14 มกราคม 2569 19:08:35 น.