เทโอเดินเข้ามา ดวงตาเป็นประกายตามสไตล์สาวม้าที่สดใส "สำหรับฉันแล้วนะ! การวิ่งคือ 'ความสุนทรีย์และการพิสูจน์ตัวเอง' ล่ะ! ฉันวิ่งเพราะอยากเป็นคนที่ไร้พ่ายเหมือนกับคุณประธาน (ซิมโบลิ รูดอล์ฟ) การได้ก้าวไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าที่พริ้วไหวเหมือนกับการเต้นรำน่ะ มันสุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ?"

เทโอชะโงกหน้ามาดูตารางของผม "พอเห็นตารางของคุณเจ้าของคอกม้าที่วิ่งตั้ง 10.5 กิโลเมตรในบางเสาร์ แล้วยังรักษาวินัยวิ่งให้ได้อย่างต่ำ 30 กิโลเมตรต่อเดือน แถมยังปรับตามสภาพอากาศและฝุ่นอีก... ฉันรู้สึกได้เลยล่ะว่าคุณเจ้าของคอกม้าก็กำลัง 'ท้าทายตัวเอง' ในแบบของตัวเองอยู่เหมือนกัน! การวิ่งแบบนี้แหละที่จะทำให้หัวใจเต้นตึกตักล่ะ!"


เมื่อรู้ว่าผมขาพลิก


เทโอขยับเข้ามาใกล้ แววตาที่เคยร่าเริงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเป็นห่วง "อุบัติเหตุเหรอ... ของแบบนี้มันห้ามกันไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ แต่รู้ไหมคุณเจ้าของคอกม้า ช่วงที่ 'ใกล้จะหายแต่ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์' เนี่ยแหละคือช่วงที่อันตรายที่สุดเลย!"

"ตอนที่ฉันกระดูกหักจนต้องพักฟื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดหรอก แต่เป็นใจของเราที่คิดว่า 'เฮ้ย เริ่มไม่เจ็บแล้วนี่นา กลับไปวิ่งเลยดีกว่า' ผลสุดท้ายคือมันก็เจ็บซ้ำอีกรอบ... เพราะฉะนั้นห้ามใจร้อนเด็ดขาดเลยนะ! ช่วงนี้ปล่อยให้ข้อเท้าได้พักผ่อนสะสมพลังงานไปก่อน ค่อยๆ ก้าวไปทีละนิดจนกว่าจะสมบูรณ์ แล้วปาฏิหาริย์จะพาคุณเจ้าของคอกม้ากลับมาวิ่งได้ปร๋อแน่นอน!"

ซูซูกะยิ้มบางๆ แววตาของเธอทอประกายเงียบสงบแต่ทรงพลัง "ของฉัน... การวิ่งคือ 'อิสรภาพ' ค่ะ เวลาที่ฉันวิ่งอยู่ข้างหน้าสุด มองเห็นเส้นทางที่ไม่มีใครขวางกั้น มันทำให้ฉันรู้สึกถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่ ฉันอยากจะส่งมอบความฝันนั้นให้กับทุกคนที่กำลังดูฉันอยู่"

เธอมองหน้าผมด้วยสายตาอ่อนโยน "การที่คุณเจ้าของคอกม้าเลือกจะวิ่ง 5 กิโลเมตรในวันอาทิตย์ หรือวันหยุดนักขัตฤกษ์เพื่อรักษาสภาพร่างกาย หรือเลือกที่จะพักผ่อนอย่างเหมาะสม มันเหมือนกับการวิ่งนำเดี่ยวของฉันเลยค่ะ เราต้องรู้จังหวะของตัวเอง ไม่เร่งรีบจนเกินไป แต่สม่ำเสมอ การวิ่งที่สมดุลแบบนี้แหละค่ะที่จะนำพาเราไปสู่ทัศนียภาพที่สวยงามที่สุดได้"


เมื่อรู้ว่าผมขาพลิก


ซูซูกะมองข้อเท้าของผมด้วยสายตาที่เข้าใจความรู้สึกเป็นอย่างดี "อุบัติเหตุที่ทำให้ต้องหยุดวิ่งกะทันหัน... ฉันเข้าใจความอึดอัดในใจของคุณเจ้าของคอกม้าดีเลยค่ะ ตอนที่ฉันบาดเจ็บหนักจนต้องพักฟื้นยาว โลกที่เคยวิ่งไปข้างหน้ามันเงียบลงจนใจหายเลยล่ะค่ะ"

เธอยิ้มให้กำลังใจอย่างอ่อนโยน "แต่ฉันอยากจะบอกว่า ช่วงเวลาพักฟื้นน่ะ ไม่ใช่การเสียเวลานะคะ แต่มันคือช่วงเวลาที่ร่างกายกำลังซ่อมแซมตัวเองอย่างเงียบๆ ยิ่งใกล้จะหายดีแล้ว ยิ่งต้องให้เวลากับมันค่ะ ช่วงนี้ไม่ต้องรีบร้อนนะคะ ร่างกายของคนเรามีจังหวะของมันเอง ปล่อยให้ข้อเท้าได้พักฟื้นจนกว่าจะพร้อมเปิดรับลมแรงอีกครั้ง ฉันจะอยู่ข้างๆ คอยเดินเป็นเพื่อนคุณเจ้าของคอกม้าเองค่ะ"

แม็คควีนยืนตรงด้วยท่าทีสง่างามสมเป็นกุลสตรีตระกูลเมจิโระ "ในฐานะของสาวม้าตระกูลเมจิโระ การวิ่งคือ 'เกียรติยศและความรับผิดชอบ' ค่ะ การวิ่งระยะไกล (Stayers) ต้องใช้ความอดทนอันเหนือชั้น และการวางแผนที่รอบคอบเพื่อไปให้ถึงเส้นชัย"

เธอยกนิ้วขึ้นมาวิเคราะห์ตารางของคุณ "การที่คุณวิ่งระยะ 10.5 กิโลเมตรในวันเสาร์ สลับกับระยะ 5 กิโลเมตรเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ ถือเป็นกลยุทธ์การฝึกซ้อมระยะยาวที่ดีเยี่ยมค่ะ การยืดหยุ่นตามสภาพอากาศ และค่าฝุ่นเป็นสิ่งที่ผู้มีความรับผิดชอบพึงกระทำ เพราะร่างกายคือสินทรัพย์ที่สำคัญที่สุด การวิ่งที่มีวินัย และมีการวางแผนแบบนี้แหละค่ะ คือวิถีของผู้ที่จะประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง"


เมื่อรู้ว่าผมขาพลิก


แม็คควีนถอนหายใจยาว "โถ่... นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เกิดอุบัติเหตุจนขาพลิกนี่เอง แล้วยังจะมานั่งยิ้มทำเป็นไม่เป็นไรอยู่อีกนะคะ! ตอนที่ฉันเกิดอาการบาดเจ็บขาซ้ายเอ็นอักเสบขั้นรุนแรงจนต้องเข้าสู่ช่วงพักฟื้น ฉันได้เรียนรู้เลยค่ะว่าการพักฟื้นคือ 'บททดสอบความอดทน' ชิ้นสำคัญ"

เธอกอดอกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแต่เต็มไปด้วยความหวังดี "ตราบใดที่ยังไม่สมบูรณ์ 100% ห้ามฝืนกลับไปวิ่งเด็ดขาดนะคะ! สำหรับตระกูลเมจิโระแล้ว การยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อรักษาฐานรากให้มั่นคง ดีกว่าการดันทุรังจนกลายเป็นอาการบาดเจ็บเรื้อรังค่ะ ช่วงนี้งดเป้าหมาย 30 กิโลเมตรต่อเดือนไปก่อนเลยนะคะ ทานอาหารอร่อยๆ (อย่างขนมหวาน... เอ๊ะ ไม่ใช่ค่ะ!) ทานอาหารที่มีประโยชน์แล้วพักผ่อนให้เต็มที่เถอะค่ะ"

บูร์บงพยักหน้าเบาๆ เธอมองบันทึกตัวเลข 30 กิโลเมตรอย่างตั้งใจ "สำหรับฉัน... การวิ่งคือ 'การบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้' ค่ะ เมื่อก่อนฉันอาจจะวิ่งเพราะทำตามโปรแกรมการฝึกที่เข้มงวด แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่า การวิ่งคือการเอาชนะขีดจำกัดของตัวเองในทุกๆ วัน"

เธอกุมมือไว้ที่อกแล้วหันมาทางผม "ตัวเลข 10.5 กิโลเมตร และเป้าหมายรวม 30 กิโลเมตรต่อเดือนของคุณเจ้าของคอกม้า... ฉันคิดว่ามันคือ 'ความเพียรพยายามที่งดงาม' ค่ะ การที่คุณเจ้าของคอกม้าปรับเปลี่ยนระยะทางตามสภาพร่างกายและสภาพแวดล้อม ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่เป็นความสม่ำเสมอที่มีการคำนวณอย่างถูกต้อง ฉันนับถือในวินัยนี้จริงๆ ค่ะ"


เมื่อรู้ว่าผมขาพลิก


บูร์บงมองดูข้อเท้าผมด้วยความห่วงใย "อุบัติเหตุเป็นตัวแปรที่เราควบคุมไม่ได้ค่ะ... ตอนที่ฉันต้องพักฟื้นจากอาการกระดูกร้าวเพราะฝืนร่างกาย ฉันถึงได้เข้าใจว่า ร่างกายของเราไม่ใช่เครื่องจักรที่พอพังแล้วจะเปลี่ยนอะไหล่ใหม่ได้ทันที"

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและอบอุ่น "ในเมื่อตอนนี้กระบวนการพักฟื้นดำเนินมาจนใกล้จะหายดีแล้ว แปลว่าร่างกายของคุณเจ้าของคอกม้ากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถอยู่ค่ะ สิ่งที่คุณเจ้าของคอกม้าต้องทำในตอนนี้ ไม่ใช่การพยายามกลับไปซ้อมวิ่ง แต่คือการรักษาวินัยในการ 'พักผ่อน' ให้เข้มงวดเหมือนกับวินัยในการวิ่งค่ะ อย่าเพิ่งรีบร้อนลงน้ำหนักหนักๆ นะคะ ฉันอยากให้คุณเจ้าของคอกม้าหายดีอย่างสมบูรณ์ที่สุดค่ะ"