ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 408 "การเดินทางของความเหงา" โจทย์ครั้งนี้ คุณ กะว่าก๋า เป็นคนกำหนด ไม่จำกัดรูปแบบงานเขียน โจทย์คราวนี้หัวข้อคือ "การเดินทางของความเหงา" ยังจำบล็อกนี้ได้หรือไม่? ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 394 "เลือกตั้ง" หลังจากประกาศผลแล้วจึงมีบล็อกต่อเนื่องอีกบล็อกคือบล็อก - [Nendoroid Story] เสียงที่ไม่มีใครได้ยิน งานเขียนในครั้งนี้ถือซะว่าเป็นอีกเวอร์ชันของบล็อกประกาศผลก็แล้วกันครับ ต่อไปเป็นการบ่นของแมนฮัตตัน คาเฟ่ "ไซเรน ซูซูกะ ออกมาขอบคุณผู้ที่โหวตให้เธอ" แมนฮัตตัน คาเฟ่ : "ซูซูกะ... มีคนเลือกเธอเยอะมาก" "อีกด้านหนึ่ง ซิมโบลิ รูดอล์ฟเองก็มีคนโหวตเธอเช่นกัน" แมนฮัตตัน คาเฟ่ : "ซิมโบลิ รูดอล์ฟ ก็มีคนโหวตให้แม้จะไม่ชนะ" "ทุกคนต่างมีใครสักคนที่มองเห็นพวกเขา" "คาเฟ่ขมวดคิ้ว" แมนฮัตตัน คาเฟ่ : "ส่วนฉัน... ไม่มีแม้แต่คะแนนเดียว" "คาเฟ่เดินคอตก" แมนฮัตตัน คาเฟ่ : "บางที... ฉันอาจไม่ได้เหมาะกับการถูกเลือกจริงๆ ก็ได้" (คาเฟ่คิด) มันช่างเหงาเหลือเกินกับการที่ไม่มีใครมองเห็นตัวฉันเลย "เธอเดินกลับและเจอเจ้าของคอกม้าพอดี" คาเฟ่ชะงัก แมนฮัตตัน คาเฟ่ : "... ..." "เจ้าของคอกม้าพูดกับเธอ ทำให้เธอยิ้มบางๆ" เจ้าของคอกม้า : "ถึงไม่มีใครเลือกเธอ... แต่ฉันเลือกเธอนะ" "ฉันอยากให้เธอเปิดตัวโควต้าที่ฉันเลือก แมนฮัตตัน คาเฟ่ : "...ค่ะ" END คุยกันท้ายเรื่อง ผมไม่ค่อยรู้สึกเหงาอะไรเท่าไหร่เลย เขียนเรื่องลักษณะนี้ไม่ค่อยจะถูก ความเหงามันเดินทางอย่างไร และจบอย่างไรกันนะ หรือจริงๆ เราอาจรู้อยู่แล้ว แต่ชินไปกับมันเลยไม่รู้สึกถึงมันก็ได้ คราวนี้จริงๆ เนื้อเรื่องต้องเป็นอีกแบบครับ แต่ถ่ายทำไม่ทัน สถานการณ์หลายๆ อย่างไม่อำนวยเลยต้องเขียนใหม่หมด เปลี่ยนแผนใหม่หมดครับ จะว่าไปก็เหมือนเอาของเก่ามาขายใหม่เหมือนกัน แถมส่งงานเลทอีก ช่วงหลังเลทประจำเลย งานมันยุ่งเกินไปครับ ใครอยากร่วมตั้งโจทย์ให้ส่งหลังไมค์โจทย์มาได้ครับ ผมจะค่อยๆ ทยอยเอามาให้เพื่อนๆ เขียน แต่อย่าตั้งโจทย์แล้วชิ่งล่ะ โจทย์ถนนสายนี้มีตะพาบครั้งต่อไป หลักกิโลเมตรที่ 409 "What's in my bag?" โจทย์โดยคุณ จันทราน็อคเทิร์น คำอธิบายโจทย์ (แนวทางการเขียน) เปิดกระเป๋าที่ใช้ประจำมาโชว์กันครับ ว่าของจำเป็นหรือของที่ชอบพกไปข้างนอกประจำในแต่ละวันมีอะไรกันบ้าง อะไรจำเป็น อะไรของใช้งาน หรืออะไรที่แค่อยากมีติดไว้ มีอะไรน่าสนใจบ้าง เวลาส่งงาน 11 กันยายน 2569 นี้แล้วเจอกัน~   Create Date : 29 สิงหาคม 2569 11 comments Last Update : 29 สิงหาคม 2569 0:05:01 น. Counter : 169 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณnewyorknurse, คุณmultiple, คุณกะว่าก๋า, คุณหอมกร, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณmcayenne94, คุณtanjira, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณThe Kop Civil, คุณปรศุราม, คุณhaiku, คุณสองแผ่นดิน

คำชี้แจง 1. เรื่องราวในเอนทรี่นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักของตัวละครนั้นๆ 2. บล็อกนี้อยู่ในหมวด Cartoon Blog ให้กำลังใจนักแสดงด้วยครับ   โดย: คุณต่อขอชี้แจง (toor36 ) 29 สิงหาคม 2569 0:05:22 น.

555 เด็กๆ น้องๆในสังกัด มีนอย น้อยใจกันบ้าง เป็นเรื่องธรรมดานะครับ เด็กๆแยะ อาจจะมีเวลาดูแล ไม่ทั่วถึง บางคน เอ๊ย บางตัว บางน้อง ยังอยู่ในกล่อง ยังไม่ได้แกะห่อเลยนะครับนี่ แสดงว่า ยุ่งจริงๆเลยเชียว 555 แล้วโจทย์คราวหน้านี่ อะไรอยู่ในกระเป๋า ท่าทางจะสนุก มานึกดู กระเป๋าคาดอก ตัวเอง พกอะไรไปบ้าง มีแต่ยาดม+แว่นตา+มือถือ แค่นี้เอง อาจารย์เต๊ะ อยู่รอดได้แล้วนะครับ ตอนนี้มาถึงจุดที่ เวลาลืมเอาตังมา สามารถซื้อของกิน เชื่อไว้ก่อนได้ แม่ค้าบอก สำหรับอาจารย์เต๊ะเอาไปกินก่อนเลย แล้วค่อยมาจ่ายทีหลังครับ 555   โดย: multiple 29 สิงหาคม 2569 4:14:41 น.

ตุ๊กตาสีดำเวลาให้เลือก คนมักจะไม่เลือกคุณต่อ   โดย: หอมกร 29 สิงหาคม 2569 5:20:21 น.

"ถึงไม่มีใครเลือกเธอ... แต่ฉันเลือกเธอนะ" คำนี้ดีนะครับ อาจทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงการมีตัวตนบนโลกนี้เลย ฟูฟูเหงาแน่ๆครับ พี่ก๋ามีเวลาเล่นกับมันแค่เช้า-เย็นวันละชั่วโมงเอง หมิงไปอยู่กรุงเทพแล้ว 555   โดย: กะว่าก๋า 29 สิงหาคม 2569 5:21:15 น.

ไม่มีใครเลือก คราวหน้าพยายามต่อไปสู้ๆนะแมนฮัตตัน คาเฟ่   โดย: mcayenne94 29 สิงหาคม 2569 11:54:44 น.

สวัสดีค่ะคุณต่อ เจ้าของคอกม้า พูดได้ดีทีเดียวค่ะ แมนฮันตัน น่าจะมีกำลังใจดีๆจากคำพูดนี้ค่ะ บางครั้งความเหงาก็เดินคู่กับเราไปในทุกวันไหมคะคุณต่อ เราเลยไม่รู้สึกถึงความเหงาเท่าไหร่   โดย: tanjira 29 สิงหาคม 2569 12:17:45 น.

คาดว่าต่อไปต้องมีคนเลือกแมนฮัตตันคาเฟ่แน่นอนครับ ผมก็เหมือนอยู่กับความเหงาจนชินละครับ   โดย: The Kop Civil 29 สิงหาคม 2569 17:27:09 น.

ขอบคุณจ้าคุณต่อ   โดย: หอมกร 29 สิงหาคม 2569 19:36:47 น.

มาส่งกำลังใจให้ แมนฮัตตัน คาเฟ่ ค่ะ สู้ สู้ สักวันก็จะเป็นวันของแมนฮัตตัน คาเฟ่นะคะ   โดย: newyorknurse 30 สิงหาคม 2569 1:46:49 น.

การปล่อยวางเป็นสิ่งที่ยากจริงๆ โดยเฉพาะคนที่ยังแบกอะไรอยู่เต็มบ่า วางไม่ลง ก็คงต้องแบกต่อไป   โดย: กะว่าก๋า 30 สิงหาคม 2569 4:41:08 น.

โดย: คุณต่อ (toor36 ) 30 สิงหาคม 2569 11:02:51 น.