มุตสึกิ (ผมน้ำตาล) : "ท่านผู้การ (เจ้าของบล็อก)… ต้องกลับมาแน่ๆ… วันนี้… วันนี้ต้องกลับมาจริงแล้วล่ะค่ะ…"

เธอฝืนยิ้ม แต่ริมตาแดงระเรื่อ

เรนะ เดินเข้ามา รอยยิ้มเหมือนจะเป็นมิตร

ริวงู เรนะ (ผมส้ม) : "ยังรออยู่อีกเหรอ? เธอนี่ตลกดีนะ มุตสึกิจัง… ผู้การของเธอน่ะ ไม่กลับมาหรอก …ฮึฮึ"

มุตสึกิ : "มะ… ไม่จริงค่ะ… ท่านผู้การ… ต้องกลับมาแน่ เขาไม่มีทาง… ไม่มีทางทิ้งพวกเรา…"

ริวงู เรนะ : "แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะ!! ไม่เห็นเหรอว่าเธอถูกทิ้งไว้คนเดียวแบบนี้? น่าสงสารจังเลย~"
มุตสึกิ : "หยุดเถอะค่ะ… ได้โปรด… มุตสึกิ… ไม่อยากได้ยิน…"

ริวงู เรนะ : "พอเห็นเธอยืนอยู่แบบนี้ทุกเช้า ฉันนึกว่าเป็นตุ๊กตาที่ถูกทิ้งเสียอีก ตุ๊กตาที่ถูกเจ้าของ 'ลืม' ไงล่ะ… ฮิฮิ… น่าสงสารเนอะ…"
มุตสึกิ : "อย่า… พูดแบบนั้น… ได้โปรด…"

ริวงู เรนะ : "ยิ่งเธอพยายามเชื่อ… ยิ่งเห็นชัดเลยนะ ว่าเธอกลัวความจริง…
เพราะความจริงอะนะ มุตสึกิจัง— ผู้การของเธอน่ะ ไม่กลับมาแล้ว
ไม่ว่าจะวันนี้… พรุ่งนี้… หรือวันไหนๆ ก็ตาม
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

บิสมาร์ค : "พอที, Fräulein. คำพูดแบบนั้น… ฉันจะไม่ปล่อยให้เกิดขึ้นต่อหน้าเด็กในกองเรือของฉันหรอกนะ"

"รีบไปซะ ก่อนที่ฉันจะต้อง 'ลงมือขับไล่' เธอ"

ริวงู เรนะ : "โอ้โห… ถึงขั้นให้ เรือธง ของกองเรือออกโรงเองเลยเหรอ~ เพื่อเด็กคนเดียวเนี่ยนะ? นี่มันเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลย?"

"อ๋อ~ งั้นเหรอ…ถ้าให้คุณเรือธงต้องลงมือ… ก็คงไม่ดีสินะ~"


"ไว้เจอกันใหม่… ถ้าเธอยังรออยู่นะ มุตสึกิจัง~"

(พูดแบบเยาะเย้ย แต่ก็ยอมที่จะจากไปแต่โดยดี)

บิสมาร์ค : "ไม่ต้องฝืนเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้ ถ้ามันเจ็บปวด ก็ร้องออกมาเถอะ"

มุตสึกิ : "ท่านผู้การ… มุตสึกิ… อยากให้ท่านกลับมา…
แค่เห็นรอยยิ้มของท่าน… มุตสึกิก็… จะเข้มแข็งได้อีกครั้ง…"

บิสมาร์ค : "ฉันก็อยากให้เขากลับมาเหมือนกัน, Mädchen…
แม้ผู้การของเราอาจไม่อยู่ตรงนี้
เราก็ยังต้องยืนอยู่… และอยู่ด้วยกัน"

มุตสึกิ : "มุตสึกิ… จะรอ… และจะรอ…
ถึงแม้ว่าจะเจ็บปวด… แต่… มุตสึกิอยากเห็นท่านผู้การกลับมาอีกครั้ง… ฮึก…"