-:- Just alright, My life is Great -:-
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2553
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
6 พฤศจิกายน 2553
 
All Blogs
 
ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ โครงการ 19 ความตายที่ไม่สามารถแก้ไขได้

คำเตือน Blog นี้ ประกอบด้วยคำหยาบคายเล็กน้อย และเกี่ยวข้องกับการเมือง

โจทย์ครั้งนี้ คุณเป็ดสวรรค์ เป็นคนกำหนด ไม่จำกัดรูปแบบงานเขียน
โจทย์คราวนี้กำหนดไว้ว่า ให้ในเอนทรี่นั้น มีประโยคห้าประโยคนี้อยู่ในงานเขียนด้วย นั่นคือ

1. "ไม่มีใครดีเกินไป เกินกว่าที่เราจะรักได้"
2. "โลกนี้ อาจจะไม่มีปาฏิหาริย์มากพอสำหรับเราทุกคน"
3. "การจากลาย่อมเศร้าโศกเสมอ ไม่ว่าจะจากกันด้วยดีหรือไม่"
4. "เราทุกคน มีต่อมน้ำตา และนั่นแปลว่า ชีวิตอนุญาตให้เราร้องไห้ได้"
5. "ความตายย่อมน่าเศร้า หากใช้ชีวิตอย่างไม่คุ้มค่า"



Main Stories

ณ ประเทศล้าหลังแห่งหนึ่ง

ปัง ๆๆๆๆๆ เสียงปืนดังไม่หยุดตลอด 3 วันที่ผ่านมา

"พ่อ แม่มาทำอะไรที่นี่เนี่ยะ?"
"ก็มาประท้วงขับไล่รัฐบาลชั่วน่ะสิ ดูสิมันเอาทหารออกมาแล้ว มันคงกะจะฆ่าพวกเราให้หมด แต่ข้าไม่กลัวหรอก"
พ่อตอบลูกชายที่เป็นทหารอย่างใจเย็น ท่ามกลางเสียงกระสุนปืนที่ดังไม่หยุด โดยที่ตอนนี้รัฐบาลได้ประกาศให้ผู้ที่ชุมนุมทั้งหมดเป็นผู้ก่อการร้ายไปเรียบร้อยแล้ว

"ทำได้ดีมาก พลทหารยุทธ์ ที่หาผู้ก่อการร้ายเจอ" เสียงของผู้บังคับบัญชาดังขึ้นจากด้านหลังของเค้า พร้อมทหารอีกหลายคน ก่อนที่ชายผู้นั้นจะพูดขึ้นมาอีกว่า
"เก็บมันซะ"

"หา!... ไม่ใช่นะครับคนพวกนี้เป็นประชาชนผู้บริสุทธิ์ จะให้ผมยิงประชาชนผู้บริสุทธิ์ ผมทำไม่ได้หรอก"
"นี่แก ใครใช้ให้แกกล้าออกความเห็นกับชั้น"

"ยิงเถอะลูก" ผู้เป็นพ่อกล่าวกับลูกชายที่กำลังลำบากใจกับคำสั่งที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากคนชาติเดียวกัน
"คนที่นี่เค้าไม่กลัวตายหรอก" แม่กล่าวเสริม
"มัวรีรออะไรอยู่! ยังไม่รีบจัดการอีก" ผู้บังคับบัญชาเริ่มโกรธและขึ้นเสียงใส่
"เร็วเข้าเถอะไม่งั้นแกจะถูกหัวหน้าแกฆ่าเอานะ" พ่อบอกลูกชายที่มัวแต่รีรอ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ปัง ๆๆๆๆๆ

เสียงปืนดังขึ้นไม่ต่ำกว่า 50 นัด ผู้คนที่อยู่ตรงหน้ายุทธ์ล้มลง ก่อนที่ผู้บังคับบัญชาจะบอกว่า "ไปกันได้แล้ว"

เค้าเห็นพ่อเค้าที่หายใจโรยริน ในขณะที่คนอื่นเสียชีวิต บางก็บาดเจ็บสาหัส เขาคุกเข่าลง
"พ่อครับ ผมมันอกตัญญู"
"ดีแล้ว... อย่างน้อยพ่อก็ยังสามารถปกป้องแกได้"
"ผมมันทำให้พ่อผิดหวังจริงๆ ทั้งที่พ่อชอบพูดว่า ลูกผู้ชายต้องไม่ร้องไห้ แต่ผมก็ยัง... ผมก็ยัง..." เขาร้องไห้ไม่หยุด
"ช่างเถอะ เราทุกคนมีต่อมน้ำตา และนั่นแปลว่าชีวิตอนุญาตให้เราร้องไห้ได้ (4) แค่กๆ"
"พ่อ พ่ออย่าพึ่งพูดอะไรเลย ผมจะรีบ... ... "
"การจากลาย่อมเศร้าโศกเสมอ ไม่ว่าจะจากกันด้วยดีหรือไม่ (3) แค่กๆ"
"จากลาอะไรกัน มันต้องไม่เป็นอย่างนั้น"
"แค่กๆๆ ...ยุทธ์ ลูกชอบบอกว่าหนูฟ้าดีเกินไปใช่มั้ย"
"... ..."
"โลกนี้ไม่มีใครดีเกินไป เกินกว่าที่เราจะรักได้ (1) หรอกนะ แค่กๆ..."

พ่อของยุทธ์พูดพร้อมยกมือจะจับหน้ายุทธ์
"...เพราะ...แม่แก ...ก็เหมือน...หนู..ฟ้า.....นี่...แหละ.."
เมื่อพูดจบ มือที่ยังจับไม่ถึงแก้มก็ร่วงลง

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้า กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดนกอย่างน่าประหลาด เวลาหยุดอยู่กับที่ ที่ด้านหน้ายุทธ์ เขาเห็นแสงสีขาว และเด็กผู้หญิงชุดดำคนหนึ่งยืนอยู่

"เธอคิดว่าเธอทำถูกต้องแล้วเหรอ?"
ยุทธ์ได้แต่นิ่งเงียบ
"ความตายย่อมน่าเศร้า หากใช้ชีวิตอย่างไม่คุ้มค่า (5) แล้วเธอล่ะ ใช้มันคุ้มค่าแล้วรึยัง?"
"..."
"โลกนี้ อาจจะไม่มีปาฏิหาริย์มากพอสำหรับเราทุกคน (2) และถ้าเธอได้มันไป จงใช้มันให้คุ้มค่าเหมือนคนพวกนี้ล่ะ"
"..."
"ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ... ..."


ท้องฟ้าเปลี่ยนกลับเป็นสีฟ้าอีกครั้ง อย่างน่าประหลาด พ่อแม่ของยุทธ์ และผู้ชุมนุมที่น่าจะตายไปแล้ว กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขา และเสียงของผู้ชายผู้หนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังของเขา
"ทำได้ดีมาก พลทหารยุทธ์ ที่หาผู้ก่อการร้ายเจอ... ... เก็บมันซะ"

"หา!... ไม่ใช่นะครับคนพวกนี้เป็นประชาชนผู้บริสุทธิ์ จะให้ผมยิงประชาชนผู้บริสุทธิ์ ผมทำไม่ได้หรอก"
"นี่แก ใครใช้ให้แกกล้าออกความเห็นกับชั้น"

"ยิงเถอะลูก" ผู้เป็นพ่อกล่าวกับลูกชายที่กำลังลำบากใจกับคำสั่งที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากคนชาติเดียวกัน
"คนที่นี่เค้าไม่กลัวตายหรอก" แม่กล่าวเสริม
"มัวรีรออะไรอยู่! ยังไม่รีบจัดการอีก" ผู้บังคับบัชชาเริ่มโกรธและขึ้นเสียงใส่
"เร็วเข้าเถอะไม่งั้นแกจะถูกหัวหน้าแกฆ่าเอานะ" พ่อบอกลูกชายที่มัวแต่รีรอ

เสียงของเด็กผู้หญิงชุดดำยังคงดังอยู่ในหัวเขา "โลกนี้ อาจจะไม่มีปาฏิหาริย์มากพอสำหรับเราทุกคน และถ้าเธอได้มันไป จงใช้มันให้คุ้มค่าเหมือนคนพวกนี้ล่ะ"

ครั้งนี้เขาหันกระบอกปืนไปทางผู้บังคับบัญชาของเค้า ก่อนที่จะเหนี่ยวไก

ปัง

เป็นยุทธ์ที่ล้มลง

"อะไรกัน? ทำไมล่ะ? เราโดนยิง? มันไม่น่าจะเป็นไปได้นี่... ... แต่ก็ดีแล้วล่ะ ถึงจะทำไม่สำเร็จ แต่อย่างน้อย เราก็ไม่ต้องฆ่าพ่อแม่ด้วยมือของเราเอง พ่อแม่เราไม่ต้องโดนเราฆ่า ขอให้พวกเขารอดชีวิตด้วยเถอะ... ผมทำแบบนี้...ถูกแล้วใช่มั้ย? สาว...น้อย... ...ชุด... ... ...ดำ... ..."

เขาล้มลงสิ้นใจทันที

"คิดว่ามีแกคนเดียวเหรอที่ได้รับปาฏิหาริย์" ผู้บังคับบัญชากล่าวอย่างเย้ยหยัน
"จะทำไงดีกับคนพวกนี้ครับ หัวหน้า" นายทหารคนหนึ่งถาม
"ถามโง่ๆ พวกมันถูกประกาศให้เป็นผู้ก่อการร้ายแล้ว แกคิดว่าผู้ก่อการร้ายควรมีจุดจบยังไงล่ะ"

เสียงปืนยังคงดังต่อไป พร้อมกับความตายที่ไม่สามารถแก้ไขได้


คุยกันท้ายเรื่อง
โจทย์คราวนี้ยาก แต่ยังน้อยกว่าคราวที่แล้ว ความจริงอยากเขียนเป็นการ์ตูนแต่คงยากเนื่องจากข้อจำกัดหลายๆ อย่าง แน่นอนว่าถ้าคราวหน้าเขียนในรูปแบบการ์ตูนได้จะเขียนในรูปแบบการ์ตูน


Create Date : 06 พฤศจิกายน 2553
Last Update : 19 พฤศจิกายน 2553 17:13:06 น. 34 comments
Counter : 1071 Pageviews.

 
ใครอ่านจบแล้วอยากอ่านต่อ มีให้อ่านต่อ แต่ถึงไม่อ่านต่อก็ไม่เป็นไร เพราะเนื้อเรื่องต่อจากนี้เป็นเพียง Side Story เท่านั้น

Side Story ผู้บังคับบัญชา

"มัวรีรออะไรอยู่! ยังไม่รีบจัดการอีก" ฉันเริ่มโกรธและขึ้นเสียงใส่
"เร็วเข้าเถอะไม่งั้นแกจะถูกหัวหน้าแกฆ่าเอานะ" ชายที่อยู่ตรงหน้ายุทธ์กล่าวด้วยอาการตื่นกลัว

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ปัง ๆๆๆๆๆ

เสียงปืนดังขึ้นไม่ต่ำกว่า 50 นัด ผู้คนที่อยู่ตรงหน้ายุทธ์ล้มลง จากนั้นผู้บังคับบัญชาก็บอกว่า "ไปกันได้แล้ว"

ทหารทุกคนเดินตาม เดินไปเพื่อกำจัดคนที่กล้าเป็นศัตรูกับรัฐบาล โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ เบี้ยเลี้ยงต่อวันที่มากโข แถมยังสามารถหักหัวคิวลูกน้องได้อีก งานนี้มีแต่ได้ ผู้บังคับบัญชาหันไปมองพวกลูกน้องที่ต้องทำทุกอย่างตามแต่หัวหน้าจะสั่งไม่ต่างจากทาส ถ้าสั่งให้ไปตายมันก็ต้องตาย วิเศษไปเลย
"ไอ้ยุทธ์มันทำอะไรของมันอยู่วะ" ผู้บังคับบัญชาบ่น

ท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้า กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดนกอย่างน่าประหลาด เวลาหยุดอยู่กับที่ ที่ด้านหน้าผู้บังคับบัญชา กลับมีความมืดปรากฏเหมือนหลุมดำขนาดเล็ก และเด็กผู้หญิงชุดขาวคนหนึ่งออกมาจากหลุมดำ

"เธอคิดว่าเธอทำถูกต้องแล้วเหรอ?"
"เธอเป็นใคร แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาถามชั้น!"
"เธอกำลังก่อบาป"
"แกอยากช่วยพวกมันเหรอ? งั้นแกก็ช่วยพวกมันเซ่" ผู้บังคับบัญชาพูดพร้อมชักปืนปก .44 magnum ออกมายิงใสเด็กผู้หญิงชุดขาว 1 นัด แต่กระสุนกลับทะลุผ่านร่างของเธอเหมือนเธอไม่มีตัวตน เขาตกใจเป็นอย่างมาก

"โลกนี้ อาจจะไม่มีปาฏิหาริย์มากพอสำหรับเราทุกคน (2) ถ้าเธอได้รับโอกาสนั้นแล้ว จงอย่าได้ก่อบาปอีกเลย"


ท้องฟ้าเปลี่ยนกลับเป็นสีฟ้าอีกครั้ง อย่างน่าประหลาด
นี่มันอะไรกันฉันฝันไปงั้นเหรอ? นั่นมันไอ้พวกที่ประท้วงนี่ เขาเดินเข้าไปหาพลทหารยุทธ์
"ทำได้ดีมาก พลทหารยุทธ์ ที่หาผู้ก่อการร้ายเจอ... ... เก็บมันซะ"

"หา!... ไม่ใช่นะครับคนพวกนี้เป็นประชาชนผู้บริสุทธิ์ จะให้ผมยิงประชาชนผู้บริสุทธิ์ ผมทำไม่ได้หรอก"
"นี่แก ใครใช้ให้แกกล้าออกความเห็นกับชั้น"

"ยิงเถอะลูก" คนที่ดูแล้วน่าจะเป็นพ่อของยุทธ์กล่าวกับลูกชายที่มัวแต่ชักช้า
"คนที่นี่เค้าไม่กลัวตายหรอก" ผู้หญิงอีกคนกล่าวเสริม
"มัวรีรออะไรอยู่! ยังไม่รีบจัดการอีก" ผู้บังคับบัชชาเริ่มโกรธและขึ้นเสียงใส่
"เร็วเข้าเถอะไม่งั้นแกจะถูกหัวหน้าแกฆ่าเอานะ" ผู้ชายคนนั้นบอกยุทธ์ให้รีบลงมือ

เสียงของเด็กผู้หญิงผมยาวชุดขาวยังคงดังอยู่ในหัวเขา "โลกนี้ อาจจะไม่มีปาฏิหาริย์มากพอสำหรับเราทุกคน ถ้าเธอได้รับโอกาสนั้นแล้ว จงอย่าได้ก่อบาปอีกเลย"

เขาเหมือนจะรู้ตัวว่าเหตุการณ์ที่เขาคิดว่าตัวเองฝันไปแท้จริงแล้วไม่ใช่ความฝัน และอาจไม่ใช่เขาเพียงคนเดียวที่ได้รับปาฏิหาริย์ ก่อนที่ยุทธ์จะหันมาเขาชักปืน .44 magnum ออกมาแล้วจ่อไปที่หลังของยุทธ์ ในจังหวะที่ยุทธ์กำลังหันมา เขาเหนี่ยวไกทันที

ปัง

เป็นยุทธ์ที่ล้มลงอย่างไม่ต้องสงสัย
เขานึกในใจ "อย่าได้ก่อบาปอีกเลยงั้นเหรอ กูมีอำนาจกูก็มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ ฆ่าคนโง่ที่มันเห็นต่างมันบาปตรงไหนวะ มึงก็ระวังตัวไว้เถอะ"

ยุทธ์ล้มลงสิ้นใจทันที

"คิดว่ามีแกคนเดียวเหรอที่ได้รับปาฏิหาริย์" ผู้บังคับบัญชากล่าวอย่างเย้ยหยัน
"จะทำไงดีกับคนพวกนี้ครับ หัวหน้า" นายทหารคนหนึ่งถาม
"ถามโง่ๆ พวกมันถูกประกาศให้เป็นผู้ก่อการร้ายแล้ว แกคิดว่าผู้ก่อการร้ายควรมีจุดจบยังไงล่ะ"


เสียงปืนยังคงดังต่อไป พร้อมกับความตายที่ไม่สามารถแก้ไขได้


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:0:02:46 น.  

 
จขบ. เจิมเอง ลงนะจังงังไม่ทันฮิ


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:0:07:13 น.  

 
แวะมาจดบ้านเลขที่ก่อนนะครับพี่

เดี๋ยวมาอ่านพรุ่งนี้น่อ



โดย: ชายผู้หล่อเหลา...กว่าแย้นิดนึง. (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:0:22:42 น.  

 
ยากค่ะ คอนเฟิมเลย

อาบน้ำผึ้งไม่ไหวเลยอ่ะ ..
จะแต่งต่อ ๆ กันแต่ละประโยค ห่างกันสุดขั้ว 55
เลยเล่นกาพย์ซะเลย อิอิ

สองพี รอเวลาอัพเหมือนกันค่ะ


โดย: SongPee วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:0:36:08 น.  

 


โดย: MaFiaVza วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:2:58:12 น.  

 
ต้องรีบไป เเต่ชอเจิมก่อนค่ะ


โดย: YUCCA วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:3:06:55 น.  

 
อ่านซะมันส์
ปัง ปัง ปัง
อ๊าก อ๊าก อ๊าก


โดย: Gunpung วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:5:01:56 น.  

 
แอบมาดูก่อนค่อยมาอ่าน มันยาว ไม่มีเวลาแล้วไปแอโรบิคเพื่อสุขภาพก่อนค่ะ


โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:5:30:35 น.  

 
อ่านแล้วเกิดความคิดที่คิดต่อครับน้องต่อ

ถ้าพี่ก๋าเป็นยุทธ์
อาจเลือกที่จะเอาปืนจ่อคางตัวเองแล้วเหนี่ยวไกครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:5:33:11 น.  

 
อ่านจบเรียบร้อยครับ ของคุณเป็ด คุณสองพี คุณต่อ อ้อ..คุณติณด้วย อิ อิ 4 เรื่อง 4 รส เผ็ด หวาน มัน เค็ม เคล้าคละกันไป

โครงการนี้เขาดีจริงๆนะ แต่ถ้าขยันอัพทุกวันพระ 7 วันครั้ง เห็นทีจะ..หาวหวอดๆ

วันพระใหญ่..ดีที่สุดจ้า


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:9:57:17 น.  

 
พี่ก๋า - ความจริงผมคิดฉากจบไว้ 3 แบบ ที่พี่ก๋าคิดต่อนั้นเป็นฉากจบแบบแรกที่คิดไว้ แต่ไม่ได้เอามาใช้ แบบที่สองคือยิงผู้บังคับบัญชาสำเร็จ จบแบบมีความสุข ก็ไม่ได้เอามาใช้ เลือกใช้แบบสุดท้ายจบแบบ BAD END ตายเรียบ

ปลายแป้นพิมพ์ - ผมว่าทุกวันพระใหญ่กำลังดีครับ



โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:14:32:32 น.  

 
ดีจร้า...แต่ละโจทย์ ง่ายไม่เป็นเลยโครงการนี้

แต่คราวนี้มันม้ามายดีนะที่มีพวกคำบังคับ

แม้จะยาก แต่ความรู้สึกเหมือนเล่นเกม

เรื่องน้องต่อ ก็ดูเป็นเรื่องเล่าของคนรุ่นใหม่ๆดี

มีเทคนิคที่น่าสนใจ และเสียดสีหลายอย่าง

ทำให้คิดไปนานา

แค่คำว่าผู้ก่อการร้ายก็แอบสะอึกแย้ว

เก่งจร้า.....


โดย: นักล่าน้ำตก วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:14:51:02 น.  

 
แก้คำผิด

ท้าทาย ไม่ใช่ ม้ามาย

เฮ้อ...


โดย: นักล่าน้ำตก วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:14:54:42 น.  

 
คิดเหมือนคุณก๋าเลยค่ะ


โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:15:07:49 น.  

 
หลูซิ่นเกิดและตายอยู่ในยุคที่บ้านเมืองน่าหดหู่
พี่ก๋ามองอีกมุมว่า
เพราะท่านอยู่ในยุคที่หม่นหมองนี่ล่ะ
งานถึงเขียนออกมาได้มีพลังและสะเทือนใจคนอ่านมาถึงยุคนี้ครับ




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:15:50:01 น.  

 
อิอิ ตอนที่พ่อของยุทธกำลังจะตาย ยัดเข้าไปได้ตั้งสามประโยคแน่ะ 5555

เนื้อเรื่องอ่านแล้วได้คิดค่ะ รักกันนะคนไทย


โดย: is_ninja วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:16:14:38 น.  

 


ตามมาอ่านค่ะ
อืมม ได้แง่คิดดีจังค่ะ



โดย: พธู วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:18:05:31 น.  

 
หากย้อนเวลาได้

ช่วงชุมนุม

เราคงจะไม่ทำอะไร และจะทำอะไรหลายๆอย่างเชียวนะครับ

หักมุมด้วย เศร้านิดนึงเนาะ


โดย: อิ ส ร ะ ช น ตั ว โ ต เ ต็ ม วั ย . . ไม่ ใ ช่ ใ ค ร . . . มัน คื อ . . (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:20:06:59 น.  

 
ความถูกต้อง กับหน้าที่บางทีก็สวนทางกันนะคะตามมาอ่านด้วยคนจ้า ^^


โดย: sierra whiskey charlie วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:20:11:57 น.  

 
อ่านแล้วมันทำให้คิดถึง ณ ช่วงเวลานั้นล่ะค่ะ
มันคงไม่หนีหายไปไหน เพราะยังไงภาพมันก็ยังคง
เป็นอย่างที่มันเป็น ...


เศร้า เสียดาย ตาย ... เพื่อ ???




โดย: JewNid วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:05:20 น.  

 
ความตายเป็นสิ่งที่แก้ไขไม่ได้จริงๆ เลยนะครับ


แม้ไม่ใช่การ์ตูนแต่ก็เขียนได้น่าติดตามอ่านจริงๆ เลยครับ



โดย: กลิ่นดอย วันที่: 6 พฤศจิกายน 2553 เวลา:22:08:44 น.  

 

สุดยอด


โดย: อุ้มสี วันที่: 7 พฤศจิกายน 2553 เวลา:0:32:29 น.  

 
หวัดดียามดึกของวันใหม่
เขียนได้ดีครับ
ผมเองตอนแรกตั้งใจให้จบแบบตลก
แต่เปลี่ยนเป็นจบแบบ หอน


โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 7 พฤศจิกายน 2553 เวลา:1:03:17 น.  

 
หวัดดียามเช้าครับน้องต่อ




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 7 พฤศจิกายน 2553 เวลา:5:44:50 น.  

 
เอิ่ม ...

www.ebook3000.com

จัดหนักเลยครับน้องต่อ
มี Playboy ทุกชาติเลยครับ 555




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 7 พฤศจิกายน 2553 เวลา:12:00:08 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณต่อ
เมื่อวานหายหน้าไปทั้งวัน เพิ่งจะมาตามอ่านบ้านเพื่อนๆ

บ้านนี้คล้ายได้ดูหนังสงครามผสมดราม่า
ให้มุมมองแฝงให้เก็บไปคิดต่อ

สนุกดีค่ะ หากว่าเราเจอกับเหตุการณ์อย่างนี้
เราจะทำอย่างไรดี


แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 7 พฤศจิกายน 2553 เวลา:12:08:06 น.  

 
สนุกแบบหัวเราะไม่ออก
ร้องก็ร้องไม่ได้ ได้แต่จุก หุ หุ



แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 7 พฤศจิกายน 2553 เวลา:12:10:49 น.  

 
แวะมาชวนคุณต่อไปฟังเพลงเติ้งลี่จวินอีกบล็อคค่ะ

อากาศเย็นลง คุณต่อรักษาสุขภาพด้วยนะคะ


โดย: haiku วันที่: 7 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:28:18 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องต่อ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 8 พฤศจิกายน 2553 เวลา:5:49:32 น.  

 
แวะมาทักทายครับคุณต่อ
เดียวตามมาอ่านรายละเอียดอีกรอบครับ


โดย: ter_pt วันที่: 8 พฤศจิกายน 2553 เวลา:8:01:34 น.  

 
อิอิ แว่บมาอ่านตะพาบบ้านนี้หน่อย

ดุเดือดสมเป็นตะพาบแมน ตอนที่มีชุมนุมกันฉันก็ไปนะคะ ไม่ได้ไปเพราะเป็น... สีแดง แต่..ไปเพื่อเรียนรู้จุดมุ่งหมายของสิ่งที่พวกชุมนุมต้องการ

สำหรับฉัน ทั่วพื้นแผ่นดินประเทศไทย ไม่ควรมีสีใดๆทั้งสิ้น เพราะมันเป็นเครื่องหมายแห่งความ..ขัดแย้ง

คนเรา..คิดต่างได้ค่ะ และจะยอมรับหรือไม่ยอมรับกันก็ไม่ควรใช้กำลังประหัตประหาร

ฉันว่าคนไทยโชคดีกว่าอีกหลายๆชาตินะคะ เพราะเรามีรัฐธรรมนูญ มีสิทธิเสรีภาพ ถึงจะไม่มากเท่าประเทศต้นแบบประชาธิปไตย แต่ก็ยังมากมายกว่าอีกหลายประเทศในโลกกว้างใหญ่นี้

และสำหรับมุมมองของฉันการเมืองควรแก้ในสภาค่ะ(ไม่งั้นจะมีสภาและส.ส ไว้ทำมั้ย?)

ป.ลิง ถ้าฉันเป็นยุทธ์ ฉันจะถอดชุดทหารนั่นออกก่อน แล้วยิงผู้บังคับบัญชาค่ะ(อิอิ ก็ถ้ายังใส่ชุด ทหารก็ต้องฟังคำสั่งชิมิ)

บายค่ะ


โดย: คล้ายดาว วันที่: 8 พฤศจิกายน 2553 เวลา:8:43:45 น.  

 
ถ้าสู้ไม่ได้ บางครั้งการย้ายไปที่อื่นอาจจะดีกว่านะหนูว่า

เราปราบปีศาจตัวนึงแล้วสุดท้ายก็ได้ปีศาจตัวใหม่มาแทนวนเวียนๆมาแบบนี้กี่ปีแล้วละ


โดย: น้องผิง วันที่: 8 พฤศจิกายน 2553 เวลา:10:10:52 น.  

 
สวัสดีครับคุณต่อ

คุณต่อเล่นบล็อกมาก่อนผมอีก คงเข้าใจอะไรๆได้ดีกว่า มีอะไรดีๆก็แนะนำมาได้เสมอเลยครับ

หลังไมค์นั้น ผมนำไปทำแล้ว ได้ผลครับ บล็อกของลุงบูลย์ขึ้นหน้าแรกจริงๆ

ผมเคยคุยกับคุณก๋า ถามว่าเฟรนด์บล็อกที่ยาวเป็นหางว่าวนั้น คุยกันอยู่กี่คน คุณก๋าบอกไม่ถึงร้อย 555

การเล่นบล็อก อย่างที่คุณต่อว่านั่นแหละ เขียนไปนานๆ อาจจะหมดเรื่องเขียน หรือมีข้อจำกัดเรื่องเวลา ต้องทำงาน สุขภาพ สายตา หรือปัจจัยอื่นๆที่จำเป็นมากกว่า ทำให้เจ้าของบล็อกต้องถอยห่างออกไป

แต่สำหรับผม ภายในปีที่ 2 คิดว่าคงมีเรี่ยวแรงพอนะครับ


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 8 พฤศจิกายน 2553 เวลา:12:11:35 น.  

 
คล้ายดาว - ที่พูดหมายถึงครั้งที่ผ่านมาเดือน พ.ค.53 ใช่มั้ย ผมเคยแต่เดินผ่าน แต่ได้ไม่ได้เข้าไปร่วมชุมนุม อย่างมากก็ฟังวิทยุทางเนต ซึ่งการที่มีคนตายขนาดนั้น ผมขอเรียกว่าสงคราม เมื่อขึ้นชื่อว่าสงคราม "ไม่ว่าฝ่ายไหนจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน มันก็เลวพอๆ กันน่ะแหละ"

มุมมองการเมืองเราตรงกันที่ว่า "การเมืองควรแก้ในสภา"

แต่ผมขอเสริมเข้าไปอีกว่า
"สิ่งที่ได้มาด้วยวิธีการที่ผิด ย่อมไร้ซึ่งความหมาย" ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามหากได้มาด้วยวิธีการที่ผิดก็ย่อมไร้ซึ่งความหมาย แน่นอนว่าหลายๆ คนก็มุ่งแต่จะเน้นที่ผลลัพธ์ โดยไม่สนใจวิธีการว่ามันจะถูกต้องหรือไม่

ในกรณีของยุทธ์ เค้าอาจตายก่อนได้ถอดชุดก็ได้ เรื่องนี้ผมใช้เวลาเขียนไม่นาน แต่ใช้เวลาตัดสินใจเลือกตอนจบว่าจะให้จบแบบไหนนาน ผมเคยคุยกับเพื่อนว่า ถ้าเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมาจะเป็นอย่างไร โทษหนักนะครับขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชา ซึ่งคำตอบมีหลากหลายแนวทางมาก

ความจริงเรื่องที่แต่งนี้ผมไม่อยากให้เอาไปเปรียบเทียบกับประเทศไทย เพราะประเทศไทยไม่ใช่ประเทศล้าหลัง และเราไม่มีผู้บังคับบัญชาที่ชั่วแบบในเรื่องที่กล่าวมา (หรือว่ามีอันนี้ผมไม่ทราบ)


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 8 พฤศจิกายน 2553 เวลา:15:22:32 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

toor36
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 72 คน [?]




"สิ่งที่ได้มาด้วยวิธีการที่ผิด ย่อมไร้ซึ่งความหมาย"

:UPDATE-:-
16 ก.ค. 2562 - ตะพาบคลานแล้ว~
/人◕ ‿‿ ◕人\


บล็อกก่อนบล็อกนี้
- หนังสือ "วิธีรับมือกับตัวเขมือบความตั้งใจในตัวคุณ"
- [Nendoroid Story] ประเมินผลงานช่วงครึ่งปีแรก
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 231 "มิ่งมิตร"

- เพลง "หมื่นเส้นทาง"
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 230 "ความกลัว"
- เรียนรู้จากฤดูที่แตกต่าง
- นางเอกจืดจาง ที่ถูกลืม
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 229 "สนามรบ"
- หนังสือ "ชีวิตดีขึ้นทุกๆ ด้าน ด้วยการจัดบ้านแค่ครั้งเดียว 2"
- เรียนรู้ศัพท์ใหม่จากโปรแกรมพิมพ์ภาษาจีน
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 228 "ต้นไม้ ดอกไม้"
- ไป "พระราชวังสนามจันทร์" กับมิยาบิ คินุกาวะกันเถอะ
- สาวจีนในอนิเม
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 227 "หนึ่งปีมี 10 เดือน"
- จากนมอัดเม็ด สู่แนวคิดทั้งสองแบบ
- งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติครั้งที่ 47
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 226 "พักใจ"
- ร้านโมเดลที่เคยซื้อ
- 生日礼物 ของขวัญวันเกิด (ตลกร้าย)
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 225 "เฝ้ารอ"
- [Nendoroid Story] อาคาชิ มาแล้วค่ะ~
- พิจารณาตนเอง II
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 224 "ความกล้าหาญครั้งสุดท้าย"
- ใช้ผิดใช้ถูก
- คำพูดเรียกกำลังใจในการ์ตูน
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 223 "เพื่อนใหม่"
- เพลง "Wind Of Change"
- [Nendoroid Story] Return to the stage
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 222 "ของขวัญที่ไม่อยากได้"
- [รีวิวสั้น] การ์ตูนที่ได้ดูในช่วงปี 2018 ที่ผ่านมา
- คำที่ได้ยินบ่อยๆ ในออฟฟิศ
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 221 "คู่หู"
- โลกของ Bloggang XII - บททดสอบมิตรภาพ
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 220 "ไล่"
- อาจารย์ในการ์ตูน
- พูดเรื่องดวงดาว
- ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 219 "สิ่งที่ราคาแพงที่สุดที่คุณเคยซื้อ"
- [Nendoroid Story] โอโยโดะ มาแล้ว~



ธรณีนี่นี้ เป็นพยาน
เราก็ศิษย์มีอาจารย์ หนึ่งบ้าง
เราผิดท่านประหาร เราชอบ
เราบ่ผิดท่านมาล้าง ดาบนี้คืนสนอง


天生我才必有用 千金散尽还复来

เริ่มนับ 08/07/2010
Free counters!


BNCt9S.jpg
06.jpgMS01.jpg
Y01.jpgY02.jpg
03.jpg0602.jpg







New Comments
Friends' blogs
[Add toor36's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.