ฉันเดินไปเลิกม่านริมหน้าต่างเป็นรอบที่ห้าของชั่วโมง ฝนยังไม่หยุดตก ! ฉันบ่นเบาๆ อย่างหงุดหงิด ช่วงนี้ฝนตกบ่อย ตกได้ตกดี ตกทุกวี่ทุกวัน แล้วจำเพาะเจาะจงว่าต้องตกตอนเย็นๆ หลังเลิกงานทุกวัน จนฉันต้องแกร่วอยู่แต่ในห้องเพราะออกไปไหนไม่ได้
ฉันเดินกลับมาทิ้งตัวลงบนเตียง นอนมองพัดลมเพดานหมุนไปเรื่อยๆ พอเบื่อก็หันไปมอง ภูเขานิยายที่กองอยู่ข้างๆ เตียง พอจะเอื้อมมือไปหยิบก็ไม่มีอารมณ์จะอ่านเลยถอนหายใจเฮือกแล้วก็นอนมองพัดลมต่อ
พักนี้มันเบื่อ มันเซ็ง มันเหงา หงอย เศร้าสร้อยเหมือนไก่โดน...เอ่อ เหมือนไก่เป็นโรค รู้สึกว่าตัวเอง โดดเดี่ยว ชะมัด ! ทำงานก็ทำอยู่ในห้องคนเดียว นานๆ จะได้ออกไปเจอผู้เจอคนบ้าง กินข้าวทั้งมื้อเช้า มื้อเที่ยง มื้อเย็นก็กินอยู่คนเดียว กลับห้องก็มาอยู่คนเดียว แถมออกไปไหนไม่ได้อย่างนี้ทำเอาแทบคลั่ง พอโทรไปหาเพื่อนมันก็ถามมาว่า
เหงาล่ะสิ
ฉันถอนหายใจเฮือกแล้วตอบไปคำเดียว
มาก
เพื่อนหัวเราะคิกคักถูกใจจนฉันเผลอค้อนโทรศัพท์
ไงล่ะ คนพูดมากอย่างเราไม่อยู่ เห็นประโยชน์บ้างรึยัง
นั่นสิ ปกติฉันก็ไม่ช่างพูดอยู่แล้ว มีเพื่อนอยู่ด้วยกันส่วนใหญ่ก็จะเป็นผู้ฟัง ทีวีก็ไม่ชอบดู นิยายก็มีช่วงที่รู้สึกเบื่อบ้าง(ถึงจะไม่นานก็เถอะ)
อยากวาดรูป ! เวลาที่อยากวาดรูปจะมีอยู่ 2อารมณ์ คือ อารมณ์ดีสุดๆ กับอารมณ์แย่สุดๆแน่นอนว่าช่วงนี้อารมณ์ของฉันเป็นอย่างหลังมากกว่า จะวาดรูปวิวก็ไม่ถนัด เพราะตอนอยู่ประถมวาดรูปต้นมะพร้าว พ่อถามว่า นี่ต้นกัญชาเหรอ (ใครเขาถามเด็กประถมอย่างนี้ก็ไม่รู้) พอวาดรูปควาย พ่อก็ถามว่า ทำไมหมาถึงไปยืนอยู่กลางทุ่งนาล่ะ(ไม่ได้ให้กำลังใจกันเล้ย)
พอเบื่อจัดๆ ก็เลยรื้อข้าวของออกมากระจายเต็มห้องไปหมด ตอนนี้ห้องเลยรกน้อยกว่ารังหนูหน่อยนึง (เอหรือว่ารกมากกว่ารังหนูหว่า) รื้อไปรื้อมาก็ไปเจอหนังสือการ์ตูนที่ซื้อมาในช่วงแรกๆที่ทำงานเยอะแยะไปหมด เลยเลือกที่ภาพสวยๆมานั่งวาด อย่างน้อยก็ทำให้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับมันพอจะคลายอาการเหงาลงได้บ้างแหละ
สมัยมัธยม ฉันมีเพื่อนสนิทสองคน วาดรูปเก่งกันทั้งคู่ ลายเส้นสวย ไม่แข็งกระด้างเหมือนลายเส้นฉันหรอก ส่วนในบ้าน น้องคนเล็กจะวาดรูปเก่งที่สุด
ฉันคิดว่าฉันคงจะเหมือนเป็ด ทำอะไรเป็นหลายๆ อย่าง แต่ไม่เก่งสักอย่าง แต่ถึงจะวาดไม่สวยแต่ก็ตั้งใจวาดเต็มที่นะเออ ป่ะ ไปชมผลงานกัน
ผลงานของความโดดเดี่ยว
เฮ้อ! เหงา
วนไปอ่านก่อนจ้ะ