BlogGang.com : : ฟ้าเวียงพิงค์ :

สัตยาลัย

รอยอาลัยจากใจเปี่ยมรันทด
โศกกำสรดนานนับอสงไขย
โลกแห่งจิตอนธกาลกว่าวารใด
สองหทัยถูกบั่นจากทัณฑ์กรรม

จึงกอบเก็บความฝันคืนวันเก่า
รำลึกเจ้าเฝ้าคอยจวบคล้อยค่ำ
ยามนิทราปรากฏนารถวาดรอยจำ
เพื่อเตือนย้ำอีกมานอย่ารานรอย

ในค่ำคืนที่บุหลันเลือนลอยจางรัศมี ห้วงรัตติกาลไร้แสงแห่งดาริกา มีเพียงกรุ่นกลิ่นหวานปนโศกจากลีลาวดีต้นงามที่ยืนหยัดเดียวดายอยู่ริมศาลาไม้สักทองหลังน้อย

ดรุณีร่างระหง ทรงชุดสไบสีทองอร่ามมะลังเมลือง ประดับสร้อยถนิมพิมพา บ่งบอกว่า ทรงมีพระอิสริยยศสูงยิ่ง พระเนตรโศกซึ้งจับดวงศศิธรอ่อนแสงประดับแต่ง ณ เบื้องคคนางค์

พระนางประทับ ณ ที่แห่งนี้เพียงเพื่อรอใครบางคน..

คนที่พระนางใช้ช่วงเวลาส่วนองค์รำลึกนึกถึง เพียงพอให้พระราชหฤทัยอ่อนหวานและเข้มเข้ม..แม้ในความเป็นจริงหลายๆ อย่างทรงต้องฝืนพระทัยด้วยสายเลือดแห่งขัตติยา เสียงฝีเท้าม้าแว่วมาแต่ไกลท่ามกลางความเงียบสงัดแห่งราตรีกาล ก่อนหยุดอยู่ไม่ห่างจากริมศาลาไม้สักทองหลังน้อยมากนัก

บุรุษในชุดนักรบสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นเรือนร่างสูงใหญ่ให้ดูสง่างาม ผิวเนียนสีทองแดงจากใบหน้าคม บ่งบอกถึงการกร่ำศึกมาอย่างโชกโชน ชายหนุ่มลงจากหลังม้า ถอดหมวกประดับพู่ออกจากศีรษะ ก่อนหยุดยืนอยู่ข้างม้าของเขาครู่หนึ่ง สายตานั้นเล่า ..ทอดมองร่างอรชรเดียวดาย ราวกับต้องการประทับร่างงามนี้ไว้ในส่วนลึกของจิตใจตราบนานเท่านาน

เขาเดินเข้าไปช้า ๆ คุกเข่าลงอยู่ด้านข้างของเจ้าหญิง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหรุบมองพื้นเบื้องล่าง มีเพียงหัวใจของเขาที่รับรู้ถึงความโศกซึ้งว่ามีมากมายเพียงใด แต่น้ำตาหาได้หลั่งไหลลงมาไม่ หากหลั่งอยู่ในหัวใจนักรบของเขาเท่านั้น

กาลเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไปทีละน้อย ทั้งสองไม่ได้ขยับเขยื้อน ไม่ได้เอื้อนเอ่ยวาจา เพียงปล่อยให้หัวใจแห่งรักสองดวงถ่ายทอดความรู้สึก แสนหวานปนโศกนั้นแก่กันและกัน

เจ้าหญิง ทรงถอดธำมรงค์วงน้อยให้แก่ผู้มีฐานันดรเพียงแม่ทัพหน่วยหนึ่งเท่านั้น ความรัก ความอบอุ่นอ่อนหวานทั้งมวล ถ่ายทอดจากแหวนวงน้อยสู่อุ้งมือกร้านแกร่งของเขา เป็นความรู้สึกทั้งหมด แห่งดวงหทัย

...สัตยาที่พระนางมีให้กับบุรุษผู้เป็นที่รักเพียงหนึ่งเดียว...

ทรงนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนเสด็จผ่านเขาไป ชายสไบสีทองไหวระริกอยู่ริมหางตาของเขา หัวใจของเขาร้าวราน หทัยแห่งพระนางไยมิใช่แตกต่างกัน!

พรุ่งนี้เขาจะต้องเดินทางไปสู่สมรภูมิเพื่อปกป้องแผ่นดิน ส่วนพระนางจะต้องเดินทางไปเป็นแม่เมืองตามหน้าที่

วาโยหอบใหญ่พัดมาวูบหนึ่ง พัดดวงดอกสีขาวพิสุทธิ์งามร่วงหล่นลงมาจากต้นช้า ๆ ดอกสีขาวเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ก่อนทิ้งตัวอ้อยสร้อยลงบนพื้น ในตำแหน่งที่ก่อนหน้านี้มีร่างแสนงามประทับยืนอยู่...

เขา...มองกลีบดอกสีขาวด้วยสายตาพร่าเลือน แต่ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลลงมา

เขา..สูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อผลักน้ำตาแห่งความพลัดพรากให้กลับคืนเข้าสู่ภายใน

เขา..สะทกสะท้อนใจยิ่ง..ปวดร้าวอย่างยิ่ง...เพราะนี่เป็นโศกนาฏกรรมแห่งรักอีกชาติภพหนึ่งที่เขาจำต้องยอมรับ!!

Create Date : 09 พฤษภาคม 2556

0 comments

Last Update : 9 พฤษภาคม 2556 18:38:05 น.

Counter : 176 Pageviews.

Add to