ขอโทษที่หายหน้าไปนะคะ จขบ.ไม่สบายติดต่อกันสองอาทิตย์แล้ว ใกล้หายดีจะรีบมาแปะนิยายเร็วๆ นี้ค่ะ

อุษาโคมคำ ตอนที่ 13 สถาบันปรจิตวิทยา หรือ The Institute of Parapsychology นั้นเป็นองค์กรทางวิทยาศาสตร์เพื่อการวิจัยพัฒนาเกี่ยวกับพลังจิต แบ่งออกเป็นหลายกลุ่ม แต่หลัก ๆ มีอยู่ 6 สาขา ได้แก่ เทเลพาธี – การสื่อสารทางจิต พรีคอกนิชัน – การรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า แคลร์วอแยนท์ – เห็นเหตุการณ์ซึ่งเกิดในสถานที่ห่างออกไป ไซโคไคเนซิส – การเคลื่อนย้ายวัตถุ รีอินคาร์เนชัน – การกลับชาติมาเกิดใหม่ สุดท้าย ฮอนต์ติง – ปรากฏการณ์วิญญาณ ขวัญอรุณรู้จัก ‘ไอ.พี.’ พอ ๆ กับที่ประชาชนคนธรรมดาทั่วไปรู้จัก คือเป็นองค์กรที่รวบรวมเอาผู้มีความสามารถพิเศษดังกล่าวมาไว้ด้วยกัน แต่นอกเหนือจากนั้นเธอก็ไม่ทราบอะไรอีก หญิงสาวจ้องมองเปลวไฟที่กำลังลุกเป็นดวงในตะคันดินเผาข้างหัวนอน พวงพริกแห้ง กระเทียม หอม แขวนอยู่บนขื่อมองเห็นกระจุกตัวอยู่เป็นเงาราง ๆ ในความมืด กระบุงกระจาดหลายใบมีสมุนไพรบรรจุอยู่ บ้างเรียงซ้อนเป็นชั้น บ้างถูกวางแบไว้กับพื้นรอบเสื่อผืนกะทัดรัดซึ่งเธอเหยียดกายใช้เป็นที่หลับนอน อาการบาดเจ็บของเจ้าบ้านที่กำเริบขึ้นอย่างกะทันหันทำให้การสนทนาระหว่างเธอกับเขายุติลงชั่วคราว แม้ขวัญอรุณจะร้อนใจอยากรู้เรื่องของดอกเตอร์ไทวะ ทว่าก็ไม่อาจใจดำเห็นผู้มีพระคุณต้องฝืนตนเองอยู่ด้วยความเจ็บปวด ดังนั้นเมื่อกทลีเชิญตัวมายังห้องเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ติดกับห้องของเขา เธอจึงยอมตามมาโดยง่าย ภายในห้องแม้กวาดตามองเพียงครั้งเดียวก็ทราบว่าเป็นห้องเก็บของ กระนั้นขวัญอรุณก็ไม่ได้รังเกียจ กลับคิดว่าอย่างน้อยก็ยังได้อยู่ในที่ปลอดภัยและไว้วางใจได้ ร่างบางพลิกกายนอนกระสับกระส่ายครุ่นคิดเกือบตลอดทั้งคืน แต่แล้วความอ่อนล้าก็ทำให้เธอจมดิ่งลงสู่นิทรากระทั่งได้ยินเสียงกุกกักจากภายในครัว เธอตื่นตัวเหมือนคนระแวดระวังภัย ตาสว่างผุดลุกจากที่นอนอย่างไม่อาจสงบใจนอนต่อ กิจวัตรประจำวันของคนที่นี่เริ่มขึ้นก่อนฟ้าสาง ดาวประจำยามยังทอประกายอยู่เหนือขอบฟ้า แจ่มชัดท่ามกลางเมฆหมอกบนผืนฟ้าสีน้ำเงินเข้มอมดำ กลิ่นควันไฟลอยกรุ่นอวลอยู่ในอากาศ แสงไฟสีแดงแตกประกายวูบวาบอยู่ใต้หม้อดินเผาก้นจับเขม่าดำ กทลีกำลังง่วนอยู่กับการนึ่งข้าว ปิ้งปลาและต้มยา เด็กหนุ่มยิ้มอย่างเป็นมิตรเมื่อเห็นเธอ เขาต้องทำงานสามสี่อย่างในมือเพียงคนเดียวเพราะเช้านี้นางเสื่องไม่กล้าขึ้นมาช่วยงานจนกว่าผู้เป็นนายเรือนจะเปลี่ยนแปลงคำสั่ง ขวัญอรุณเห็นเขาหยิบสมุนไพรในกระด้งขึ้นมาโขลกใส่กระทงใบเล็กซึ่งทำจากใบตอง พืชทั้งหลายล้วนเป็นของในครัวเรือนที่เธอรู้จักอย่างเหง้าขมิ้นชันสด ไพล ใบชะพลู ใบหนุมานประสานกาย สมัยยังเล็กยายก็เคยใช้สมุนไพรเหล่านี้รักษาแผลซนให้เธอบ้างในยามฉุกละหุก “ฉันช่วยนะ ทำแบบนี้ใช่ไหม” หญิงสาวอาศัยจังหวะที่กทลีผละมือไปดูหม้อฉวยครกหินมาตำต่อ กทลียิ้มกว้างปล่อยให้เธอช่วยงานไปโดยไม่ขัด ขวัญอรุณนึกถึงชายหนุ่มเจ้าของเรือนที่ยังนอนเจ็บอยู่ภายในห้อง ไม่รู้ป่านนี้อาการของเขาจะเป็นอย่างไร ภายใต้แสงไฟเมื่อคืนใบหน้าของเขาขาวซีดเสียจนคนที่น้ำตากบหน้าอย่างเธอยังมองออก กว่ากทลีจะเตรียมอาหารและยาเสร็จก็เป็นเวลาย่ำรุ่ง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมชมพู แสงเงินแสงทองปริ่มเรืองรองขอบเมฆที่พลิ้วสายดุจเส้นไหม หมอกหนาปกคลุมทั่วยอดเขาและทิวไม้ ร่างบางหยุดยืนเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่างระหว่างเป็นลูกมือช่วยเด็กหนุ่มยกสำรับยาและอาหาร อรุณรุ่งแห่งสุวรรณโคมคำงามจับตาดุจอัญมณีน้ำงามแห่งลุ่มน้ำโขง ภาพวาดทิวทัศน์ฝีมือจิตรกรเอกยังไม่เทียบครึ่งหนึ่งของความงามที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของหญิงสาว เธอเกือบหลงใหลไปกับความน่าประทับใจดังกล่าวก่อนจะฉุกใจคิดถึงความป่าเถื่อนของชนผู้ด้อยอารยะ ใช่ ‘ด้อยอารยะ’ คำนี้แหละที่เหมาะกับผู้ชายคนนั้นและคนของเขา เพราะผู้มีอารยะที่ไหนเลยจะเอาดาบมาวางพาดคอผู้หญิงที่ไร้ทางสู้ ต่อให้รูปงามปานเหยียบสามโลกแต่คนป่าเถื่อนก็ยังคงเป็นคนป่าเถื่อนวันยังค่ำ ! ขวัญอรุณมองบาดแผลบนแผ่นหลังกว้างด้วยสายตาแสยงปนสงสารเวทนา เมื่อครั้งแอบเห็นไกล ๆ ว่าหนักหนามากแล้ว ทว่าพอได้เข้ามาช่วยประคองเครื่องยาใกล้ ๆ เธอจึงเห็นว่าแผลสดที่กำลังเป่งบวมนั้นมีอาการหนักหนากว่าที่คิดและสยดสยองกว่าหลายเท่า “ใครกันเหี้ยมโหดได้ถึงขนาดนี้ ฟาดกันเหมือนไม่ใช่คน” ความโกรธทำให้หญิงสาวเผลอบ่นออกไปโดยไม่ทันคิด “อย่าโทษใครเลย เป็นความผิดของผมเอง” ทั้งที่โดนเรียกตัวถึงสามครั้งสามหน ถ้าเขายอมเข้าวังไปดูอาการกษัตริย์หนุ่มเพียงสักแวบก็คงไม่โดนลงพระอาญาถึงเพียงนี้ แถนหลวงไม่เคยตำหนิผู้เป็นเจ้าชีวิตในเรื่องนี้ ด้วยการดำรงพระราชอำนาจไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องมีทั้งความเด็ดขาดและเข้มแข็ง หากทรงละเว้นไม่ลงอาญาเขาฐานฝ่าฝืนคำสั่ง ก็จะเป็นเยี่ยงอย่างที่เลว ไม่สามารถปกครองข้าราชบริพารอื่น ๆ ให้อยู่ใต้พระราชอำนาจได้ “ความผิดที่ถึงขึ้นโบยตี ยุคนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดาหรือคะ” ขวัญอรุณทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่เห็นด้วย “ก็ไม่เสมอทุกคนไปหรอก” ผู้มากวัยกว่าตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่เสมอไป แสดงว่ามีคนที่ตีได้อย่างเสมอ ๆ” เจ้าหล่อนซักย้อนทันควันด้วยความหัวไว “เอ้อ ก็มี” ดวงตาของผู้ทรงภูมิเป็นประกายวาววามพริบหนึ่งก่อนจางหาย ความฉลาดเฉลียวของหญิงสาวทำให้เขาทั้งหวาดกลัวและยินดีในคราวเดียวกัน หวาดกลัวว่าความสวยเด่นจะเป็นภัย ขณะเดียวกันก็ยินดีที่สติปัญญาจะนำพาให้เธอสามารถเอาตัวรอดจากภยันตรายต่าง ๆ ได้ “งั้นใครเหรอคะ คนที่ตีคุณ” “กทลี สูออกไปทางนอกก่อนเถิด” แม้เด็กหนุ่มจะฟังภาษาที่เขากำลังสนทนาอยู่ไม่ออก แต่การให้บุคคลที่สามออกไปดูจะสะดวกสบายใจกว่าหากจะต้องกล่าวถึงบุรุษที่ไม่ควรเอ่ยถึง ร่างหนาผุดลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าผืนยาวขึ้นตวัดคลุมกายท่อนบนซึ่งพันทบไว้ด้วยผ้าพันแผล เขาผุดลุกไปยังหน้าต่าง ตัดสินใจเริ่มต้นกล่าวสิ่งที่ยังคั่งค้างต่อ “ขวัญอรุณ” เขาเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การแนะนำตัวสั้น ๆ เมื่อคืน “ไทวะเดินทางมาที่นี่ด้วยความสามารถพิเศษของตนเอง แต่ของคุณไม่ใช่ ไม่มีอะไรอธิบายได้อย่างชัดเจนว่าทำไมคุณถึงหลุดมาอยู่ในอดีต คืนนั้นผมเข้าฌานและถอดจิตเดินทางไปยังอนาคต ในงานเทศกาลผมเห็นคุณที่กำลังจมน้ำจึงเผลอคว้ามือออกไปช่วยเอาไว้ คุณซึ่งมีตัวตนแต่ผมเป็นเพียงแค่ดวงจิตไม่มีแม้กายหยาบ” “หมายความว่าเป็นวิญญาณอย่างนั้นเหรอคะ” เธอนึกไม่ออกเลยว่าวิญญาณจะแตะต้องคนเป็นได้อย่างไร “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ผมที่มีเพียงวิญญาณกลับดึงคุณให้เดินทางย้อนเวลากลับมาด้วยความบังเอิญ เหมือนกับมีพลังบางอย่างที่มากมหาศาลช่วยดลให้ผมช่วยคุณสำเร็จทั้งที่ไม่น่าเป็นไปได้” “เดี๋ยวก่อนนะคะ นี่จะบอกว่าคุณเองน่ะเหรอที่พาฉันข้ามเวลามา” ขวัญอรุณมีสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ สับสนว่าควรขอบคุณความโชคดีหรือก่นด่าความซวยที่รอดตายดี “ไม่ว่ายังไงก็ตามฉันไม่มี ‘พลัง’ ที่จะเดินทางข้ามเวลากลับเองได้ ไม่เหมือนกับดอกเตอร์ไทวะ” “ใช่” “แต่คุณส่งฉันไปได้ใช่ไหมคะ” “ผมไม่แน่ใจว่าจะมีความบังเอิญเกิดขึ้นอีก” เขาตอบเรียบ ๆ “แล้วฉันจะเดินทางกลับอย่างดอกเตอร์ไทวะได้ยังไงล่ะคะ” เธอกรีดร้อง ใบหน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้มค้างคืนแลน่าสงสาร “อ่อ...อันที่จริงเขาก็ยังไม่ได้เดินทางกลับไปไหนหรอก” ร่างสูงผินมองนอกหน้าต่าง ไม่ต้องเหลียวกลับมามองเขาก็ทราบดีว่าขวัญอรุณกำลังจับจ้องแผ่นหลังเขาเพื่อรอคอยคำตอบ “...แต่ติดแหง็กอยู่ที่นี่สองปีกว่าแล้ว” ถ้าหากเรียกคนที่มาอยู่ก่อนว่า ‘รุ่นพี่’ เธอก็มีรุ่นพี่และอาจารย์ไปพร้อมเพรียงกัน แม้จะคิดอยู่เหมือนกันว่าแถนหลวงช่างพูดภาษาไทยได้ฉะฉานราวกับเป็นเจ้าของภาษา ทว่าขวัญอรุณสันนิษฐานเอาเพียงว่าเขาอาจเป็นสหายคบค้าเอากับดอกเตอร์ไทวะที่เคยมาเยือนสุวรรณโคมคำอยู่นานปี แต่ไม่นึกว่าแท้จริงชายหนุ่มกลับกลายเป็นคน ๆ เดียวกัน ดอกเตอร์ไทวะผู้มีพลังพิเศษแห่งสถาบันปรจิตวิทยา ความสามารถของเขาคือ ‘การเคลื่อนย้ายมวลสาร’ ด้วยพลังจิต หากไม่ใช่การเคลื่อนย้ายวัตถุสิ่งของ แต่เป็นการเคลื่อนย้ายตนเองจากสถานที่หนึ่งไปยังอีกสถานที่หนึ่ง แบบเดียวกับที่ผู้ฝึกกรรมฐานขั้นสูงสามารถสำเร็จอภิญญา ด้วยการหายตัว เหาะเหินเดินอากาศ การย่นระยะทาง การเดินบนน้ำ และอื่น ๆ ได้ ชายหนุ่มเองก็เช่นเดียวกันความสามารถนี้เขาได้มาตั้งแต่เกิด โดยไม่ได้แสวงหาก็สามารถทำได้เอง เริ่มแรกจากการหายตัวไปปรากฏในสถานที่ใกล้ ๆ จนเมื่อเติบใหญ่ความสามารถก็พัฒนาขึ้นดั่งเงาตามตัว จากใกล้แค่ช่วงตึกกลับกลายเป็นไกลข้ามทวีป เขาสามารถควบคุมมันได้ในช่วงเวลาที่ยังเด็ก ทว่าเมื่อพลังจิตกล้าแข็งทุกสิ่งก็อยู่เหนือการบังคับกะเกณฑ์ เขาเป็นอีกผู้หนึ่งที่มีความสามารถ ‘ไร้ขีดจำกัด’ ไม่เพียงแต่เคลื่อนย้ายมวลสารข้ามสถานที่ ไทวะยังสามารถเคลื่อนย้ายมวลสารข้ามมิติเวลาได้อีกด้วย ! จิตแพทย์หนุ่มผู้นี้กลายเป็นนักท่องเวลาโดยไม่อาจควบคุมหรือหยุดยั้งไม่ให้มันเกิดได้ โดยมากเขาจะเดินทางย้อนไปยังอดีตแล้วก็เดินทางกลับมายังยุคปัจจุบัน ณ เวลาที่หายตัวไป กลับไปกลับมาเหมือนรถไฟที่ไม่ว่าจะเดินทางไปสถานีไหนก็ต้องกลับไปยังชานชลาต้นทางทุกครั้ง กระนั้นทุกรอบการเดินทางก็กินเวลาเพียงชั่วประเดี๋ยวประด๋าวนับชั่วโมงหรือวัน ไม่เคยกินเวลาแรมเดือนแรมปีเช่นครั้งนี้ ชายหนุ่มไม่สามารถกำหนดยุคสมัยหรือเวลาในการเดินทางไปกลับ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับลิขิตฟ้าและโชคชะตาที่จะนำพาไป ทุกคราไทวะไม่เคยอาวรณ์ถึงสิ่งที่เขาต้องจากมาเพราะรู้ดีว่าไม่ว่าอย่างไรตนจะได้กลับไปยังจุดเดิมเสมอ ทว่ามีเพียงครั้งนี้ที่แตกต่าง นานปีไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว ความมั่นใจที่มีต่อพลังจิตจึงเริ่มถดถอยลงเหมือนน้ำซึมบ่อทราย แม้พยายามทำสมาธิรวบรวมจิตมากเพียงไหน ชายหนุ่มก็ไม่สามารถนำพากายหยาบให้เดินทางข้ามเวลากลับไปยังยุคสมัยของตนได้ มีเพียงจิตที่สามารถโลดแล่นไปดูความเป็นไปของคนที่เขารัก แลเพื่อนรักที่ต้องตายจากไปโดยไม่อาจช่วยเหลือ... แลหญิงสาวผู้ที่เขาปรารถนาอยากทำให้เธอมีความสุข แต่งงานไปกับชายที่สามารถสร้างครอบครัวด้วยอย่างอบอุ่น... เมื่อต้องอาศัยอยู่ที่นี่นานวัน ดอกเตอร์ไทวะจึงยึดอาชีพเป็นหมอ แม้ไม่ได้เป็นจิตแพทย์อย่างที่ร่ำเรียนมา ทว่าความรู้ด้านวิชาแพทย์จากหนังสือที่เขาเคยอ่านก็มากพอจะรักษาเยียวยาโรคพื้นฐานสมัยโบราณ ซึ่งไม่ได้ซับซ้อนเหมือนกับโรคเกิดใหม่ในปัจจุบัน จากเคยมีแค่พ่อมดหมอผี พอชาวบ้านได้พบกับหมอซึ่งสามารถรักษาโรคให้หายได้ราวกับปลิดทิ้งจริง ๆ ไม่ใช่แค่การเป่าเสกสร้างขวัญกำลังใจตามความเชื่อ ไทวะซึ่งใช้ชื่อว่าแถนหลวงจึงกลายเป็นปู่เจ้าที่ชาวบ้านนับหน้าถือตา กลายเป็นผู้มีอำนาจในชุมชนที่ใครก็ให้ความเคารพยกย่อง จนกระทั่งได้เข้าไปถวายงานในราชสำนัก ขึ้นเป็นแพทย์ประจำพระองค์ เป็นอาจารย์และที่ปรึกษาในพระมหากษัตริย์ “ที่แท้คุณก็เป็นคนใหญ่คนโตที่นี่” ขวัญอรุณกล่าวอย่างทึ่ง ๆ นับว่าจิตแพทย์ผู้นี้ก้าวหน้าไม่น้อยในระยะเวลาเพียงสองปี “ถ้าคุณทำงานให้พระมหากษัตริย์ แล้วใครที่กล้าทำร้ายคุณกันคะ” “จะมีใคร...ก็พระองค์คำ” ไทวะเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเหลียวกลับมาสบดวงหน้าไร้สีเลือดฝาดของหญิงสาว “พญาสุวรรณมุขทวารบดีศรีโคมคำคนที่ช่วยคุณขึ้นจากน้ำ แถมยังเอาดาบพาดคออยู่เมื่อวานอย่างไรเล่า ขวัญอรุณ” คนฟังได้แต่นิ่งอึ้ง นาทีนี้เธอควรเริ่มก่นด่าความซวยของตนเองได้แล้ว... จบตอน   Create Date : 05 พฤศจิกายน 2552 Last Update : 14 พฤศจิกายน 2552 5:45:08 น. 37 comments Counter : Pageviews.   ใช่ๆ ด่าความซวยของตัวเองได้จริงๆ ด้วย เจอกันครั้งแรกก็ประทับใจสุดๆ ขนาดนี้ ทั้งดาบพาดคอ จะโบยหลังอีกต่างหาก มีข้อสงสัยนิดนึงเกี่ยวกับหมอไทวะ สรุปว่าคุณหมอสามารถเคลื่อนย้ายตัวเองได้ แต่เวลาข้ามมิติกำหนดไม่ได้ว่าตัวเองจะไปโผล่ที่ไหน งั้นจะตั้งจิตเดินไปทางไปทำไม หรือว่าคุณหมอเป็นคนชอบเดินทางก็ไปเรื่อยเลย แล้วเวลากลับล่ะคะตั้งจิตว่าจะกลับ หรือว่าเรื่องการเคลื่อนย้ายนี่เกิดขึ้นเองปุบปับ ไม่ได้ตั้งใจ?   โดย: mooda IP: 112.142.151.14 5 พฤศจิกายน 2552 7:05:19 น.     ตอนแรกเคลื่อนย้ายแบบตั้งใจควบคุมได้ค่ะ แต่พอยิ่งโตแล้วพลังยิ่งมากขึ้นการเคลื่อนย้ายก็เกิดขึ้นเองแบบไม่ตั้งใจค่ะ ยิ่งข้ามเวลายิ่งไม่ตั้งใจใหญ่ พอพยายามจะตั้งจิตเดินทางกลับก็ไม่สำเร็จ เลยติดแหง็กอยู่ที่นี่ล่ะค่ะ (น่าสงสารรร...)   โดย: นราเกตต์ 5 พฤศจิกายน 2552 7:09:38 น.     โอเคเข้าใจแล้วคะพี่เกตต์ แสดงว่าอยู่ๆ ก็ข้ามเวลาซะงั้น ...น่าสงสารจริงๆ ด้วย ฟ้าช่างกำหนดให้คุณหมอน่าสงสาร เพราะฉะนั้นคนเขียนห้ามแกล้งคุณหมอเยอะนะคะ แค่นี้ก็แย่แล้ว   โดย: mooda IP: 112.142.151.14 5 พฤศจิกายน 2552 7:27:42 น.     ิ่อ่า มาได้แต่กลับไม่ได้ น่าสงสาร แหม่ นั่นสิคะ คนอะไร ซวยจริงๆนะขวัญอรุณ   โดย: Emotion-P 5 พฤศจิกายน 2552 8:43:13 น.     ตอนแรกก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมตอนนี้อ่านเสร็จเร็วเหลือเกิน เร็วกว่าตอนก่อนๆมาก มานึกดูอีกทีเพราะตอนนี้ใช้ภาษาปัจจุบันไม่ใช่ภาษาโบราณนี่เอง ^___^   โดย: unna_jung IP: 10.8.106.251, 202.28.179.13 5 พฤศจิกายน 2552 9:02:28 น.     ขอบคุณค่ะ ใช้เวลาแป๊บเดียว อ่านจบตอนละ สงสารคนเขียนเหมือนกันนะคะ ที่ต้องใช้เวลานานกว่าไม่รู้กี่เท่าถึงจะเขียนจบแต่ละตอน แต่มันหนุกนี่...เขียนต่อไว ๆ นะคะ...ขอบคุณค่ะ   โดย: แฟนใหม่ IP: 71.93.179.47 5 พฤศจิกายน 2552 9:11:34 น.     โถ ปู่เจ้าน่าสงสาร T____T สรุปว่าที่จริงแล้วปู่เจ้าคือคนของโลกอนาคตเหมือนขวัญอรุณ แต่ติดแหง็กที่นี่ แถมยังพานางเอกของเรามาติดแหง็กอยู่ด้วยนี่เองสินะคะ ถ้าจะไม่โทษตัวเอง คงต้องโทษพรหมลิขิตกรรมบันดาลแล้วล่ะนะขวัญอรุณเอ๋ย   โดย: Kiki IP: 115.31.145.154, 117.121.208.2 5 พฤศจิกายน 2552 10:28:37 น.     กรี๊ดๆๆๆ ดีใจจังได้อ่านต่อละ แต่ไม่ประทับใจองค์คำจริงๆ ช่างใจร้ายทำกะนางเอกสุดสวยได้ลงคอ เคืองค่ะ   โดย: หลิน IP: 202.60.203.212 5 พฤศจิกายน 2552 12:41:50 น.     อ่านะ เลยกระจ่างเสียทีว่าทำไมถึงกลับไปไม่ได้ เพราะควบคุมการเดินทางไม่ได้นี่เอง ปู่เจ้าคงต้องทำหน้าที่เป็นคิวปิดให้ขวัญอรุณเรียบร้อยก่อนหรือเปล่าคะ ถึงจะกลับได้ อิอิ   โดย: โรส (lekouy ) 5 พฤศจิกายน 2552 12:43:09 น.     แง ๆ ตอนนี้องค์คำไม่มีบทเลย(แอบน้อยใจนะเนี่ย55) แต่ก็ขอบคุณมากนะคะ จะรอตอนต่อไปค่ะสู้ ๆ ^^   โดย: สร IP: 202.12.97.100 5 พฤศจิกายน 2552 18:18:28 น.     อืม ๆ น่าสงสรจริงๆ อย่างนี้จะมีคู่มั้ยเนี่ย ขอคอนเฟริ์มอีกทีนะ พระเอกคือใครอ่ะ?   โดย: runnavee IP: 124.121.16.159 5 พฤศจิกายน 2552 20:55:42 น.     แต่มีชีวิตอยู่ในโลกอดีต ก็ยังดีกว่าจมน้ำตามอยู่ในโลกปัจจุบันล่ะน่า   โดย: ree IP: 112.142.5.129 5 พฤศจิกายน 2552 21:07:30 น.     ปู่เจ้าก่าไทวะคนเดียวกานเปล่าอ่ะ ฮือๆๆ ภาษาพูดก้ออ่านยากจัง เหมือนภาษาเหนือผสมภาษาอีสานเลยง่า T_T แต่ก็จะติดตามต่อไปนะคะ สู้ๆๆๆ   โดย: กันต์ IP: 115.67.159.162 5 พฤศจิกายน 2552 22:03:52 น.     สั้นจัง มาร่วมสงสารให้กับความซวย (รึเปล่า) ของขวัญอรุณด้วย   โดย: nasa IP: 10.45.107.140, 202.28.179.13 5 พฤศจิกายน 2552 22:07:06 น.     mooda - จะใช้แรงงานอย่างถนอมแล้วกันนะคะ หุหุ Emotion-P - เป็นนางเอกต้องอดทน ! unna_jung - นั่นจิคะ คนเขียนก็เลยได้เฮฮาปาจิงโกะเขียนลื่นขึ้นมาหน่อย แฟนใหม่ - เช่นกันค่า ขอบคุณที่แวะมาอ่านแล้วเมนต์แลกเปลี่ยนความเห็นนะคะ Kiki - ใจ๊ค่ะ ยิ่งเขียนยิ่งรันทดในชะตากรรม คนหล่ออาภัพ หลิน - เอ่อ...พระองค์คำ...กลับตัวตอนนี้คงยังไม่สาย คนอ่านคงให้อภัย โรส (lekouy ) - ชัวร์อยู่แล้วค่ะ หุหุ สร - เดี๋ยวต่อไปก็มีบทค่ะ นี่มันแค่เริ่มต้น... runnavee - พระเอกคือ...ใครหนอ...ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน (ว่าแล้วก็เผ่น) ree - คิดเหมือนกันเลยค่ะ ที่สำคัญรีบตายตอนยังไม่ได้แต่งงาน ขาดทุนแย่เลย... กันต์ - ค่า เป็นภาษาเหนือผสมอีสานนิดๆ อ่านยากแต่มีคำแปลศัพท์ให้ตอนท้ายน้า ^ ^ nasa - ก่อนจะโชคดีคนเราก็มักจะซวยก่อนอย่างนี้ล่ะค่ะ ฮี่ๆๆ   โดย: นราเกตต์ 5 พฤศจิกายน 2552 22:51:53 น.     อ่านตอนนี้แล้วคิดถึงพี่ราหุ์มากๆ สถาบันปรจิต แว่วๆ ว่าเคยมีใครสักคนที่ดอกเตอร์รับเลี้ยงอยู่หรือเปล่าคะพี่เกตต์ หรือว่าเราคิดไปเองหว่า...   โดย: tutu IP: 202.12.73.12 5 พฤศจิกายน 2552 23:10:37 น.     ยาฮู้มาแว้วววว ตื่นเต้นมากๆค่า รอตั้งนาน ทำไมเวลาของคนเขียนกะเวลาของคนอ่านมันไม่เท่ากันแบบนี้หละคะ พระองค์คำหายไปไหนค้า เอามาแย่งคะแนนเร็วๆจิ   โดย: first IP: 81.240.217.27 6 พฤศจิกายน 2552 5:57:58 น.     น่าสงสารแถนหลวงจัง แบบนี้ต้องให้คุณนราเกตต์ช่วยหาคู่ปลอบใจให้ซักคนดีกว่าค่ะ อิอิ ส่วนหนูขวัญ...พี่ว่าหนูไม่ซวยหรอกจ้า คนโหดๆน่ะ..บทจะน่ารักขึ้นมาก็ได้ใจอยู่น้า คอนเฟิร์ม หุหุ คิดถึงพระองค์คำค่ะ ตอนนี้ไม่มีบทเลย ฮือฮือ จะรอตอนต่อไปนะค้า   โดย: มนชนก IP: 124.121.211.186 6 พฤศจิกายน 2552 13:26:10 น.     พี่เกดขา สรุปว่าปู่เจ้าก็ไม่ใช่พี่ราหุ์ในอดีตชาติจิคะ แล้วพี่ราหุ์คือใครในเรื่องนี้อ่ะ หวานงงไปหมดแย้ว แต่คุณไทวะก็น่าสงสารอยู่นะเนี่ย ได้ข่าวว่าอาน้อยจากลับมาหรือคะ อยากให้กระต่ายกะโดโรธีกลับมาด้วยจังเลยอ่ะค่ะ อยากอ่านพระเอกแบบที่มาปราบหนูโดโรธีได้555   โดย: น้ำหวาน IP: 10.10.10.112, 125.27.146.11 6 พฤศจิกายน 2552 14:44:51 น.     สงสารพ่อหมอจัง ติดแหง็กต่างภพเป็นปี   โดย: Black_Lab IP: 58.8.196.227 6 พฤศจิกายน 2552 22:02:38 น.     แม้ว่าดร.ไทวะจะเก่งกว่ามนุษย์โดยปกติ แต่ก็แพ้พรหมลิขิตเนอะคุณเกตต์   โดย: แฟนใหม่ IP: 71.93.179.47 7 พฤศจิกายน 2552 2:25:55 น.     ดร. ไทวะ มาแบบก่อนแล้วดึงนางเอกมาด้วย สงสัยมีกรรมร่วมกันละมั้ง   โดย: Kwan IP: 221.126.134.167 7 พฤศจิกายน 2552 11:59:02 น.     tutu - ฌานรินไงคะ แต่ไม่ได้รับเลี้ยงนา พาตัวมาเข้าสถาบันแล้วก็ดูแลเป็นพี่เลี้ยงค่ะ first - เดี๋ยวจะรีบส่งมาทวงคะแนนคืนจากไทวะ หุหุ ตำแหน่งพระเอกไม่ยอมเสียให้เด็ดขาด มนชนก - คู่เหรอคะ เหม่อ...เป็นคู่กับพ่อคนนี้ เห็นทีจะไม่ง่ายล่ะมั้ง น้ำหวาน - กระต่ายกับโดโรธีคงไม่กลับมาแล้วค่ะ ปล่อยให้เป็นเรื่องรักใสๆ ไปดีกว่าน่อ เขียนต่อหรือเขียนใหม่ก็ยากจะกุ๊กกิ๊กได้เท่าเดิมค่ะ ต่างกับบุษบาที่ยังเขียนต่อได้เพราะธีมจะหวานกว่าแล้วก็อยู่ในโลกความเป็นจริงกว่า ^ ^ Black_Lab - ติดอยู่หลายปีแต่ยัยทุมมาก็ยังไม่ได้แอ้มพี่ท่านเลยค่ะ หุหุ แฟนใหม่ - แพ้ปลายนิ้วที่จรดแป้นของพระเจ้าจริงๆ ค่ะ เอิ้กๆ Kwan - หลายสิ่งอันปนๆ กันค่ะ เกิดมาเป็นตัวละครนราเกตต์ก็ถือว่ามีกรรมไปแล้วล่ะแปดส่วน 555   โดย: นราเกตต์ 8 พฤศจิกายน 2552 2:15:49 น.     ดีค่ะพี่เกตต์ สงสารท่านด็อกเตอร์อ่ะ องค์ดำใจร้าย แต่เป็นกำลังใจให้นะทั้งคนแต่ง แล้วก็ไทวะ พี่เกตต์คะบุษบาจะออกเมื่อไหร่คะ จะได้ซื้อ   โดย: เฟิร์น IP: 114.73.30.166 8 พฤศจิกายน 2552 19:53:24 น.     สนุกจังค่ะ ขอพระเอกเป็นองค์คำนะคะ เพิ่งเข้ามาครั้งแรกแต่ติดตามผลงานมาตลอดนะคะ   โดย: วรุณ IP: 203.144.200.22 13 พฤศจิกายน 2552 20:51:01 น.     พี่เกตต์มีโปรเจ็คเขียนเรื่องอาน้อยต่อเหรอคะ .. กริ๊บกริ๊วววว ว่าแต่ว่า วางแผงเมื่อไหร่อ่ะตะเอง :)   โดย: kan IP: 203.155.201.131 14 พฤศจิกายน 2552 0:39:44 น.     เธ‚เธญเนƒเธซเน‰เธซเธฒเธขเน„เธงเน†เธ™เธฐเธ„เธฐ   โดย: เธงเธฃเธธเธ“ IP: 203.144.200.22 14 พฤศจิกายน 2552 12:14:49 น.     คิดถึงคุณเกด พระองค์คำ หนูขวัญ แถนหลวงกว่าจะมาได้เวลามีปัญหากับคอมพ์แล้วแวะไปลานดาวก็มีปัญหาเลยแวะมาที่นี่ก็กว่าจะได้ อ้อคิดถึงtutu(คุณเจ้าหญิงด้วยนะ)ถ้าดร.ไทวะคือแถนหลวงขอเดาว่าคุณราห์คือขุนศรีสูรยะเดาเดานะคะ ไม่อยากบอกเลยว่าเริ่มอ่านตอนแรกแอบคิดว่าไทวะคือพระองค์คำอะ หายป่วยไวไวมาอัพเร็วๆหรือว่าจะส่งแถนหลวงมารักษาคุณเกดดีอิอิ   โดย: เวลา IP: 125.26.175.151 14 พฤศจิกายน 2552 14:15:17 น.     รอตอนที่ 14 อยู่นะคะ :))   โดย: ฟิล์ม :) IP: 124.121.26.155 16 พฤศจิกายน 2552 3:01:37 น.     ดีจ้าน้องเกตต์ บ้านพี่ตอนนี้ทั้งร้อนอบอ้าว ทั้งฝนตก ความหนาวยังไม่มาเยือนเลยค่า เฮ้อ ปีนี้อากาศแปรปรวนงัยก็มะรู้ ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ   โดย: oa (rosebay ) 16 พฤศจิกายน 2552 20:58:35 น.     รอตอนต่อไปอยู่นะค้าาาาา   โดย: juin IP: 161.200.255.162 17 พฤศจิกายน 2552 10:52:57 น.     แวบมาเห็นว่ามีเรื่องใหม่ไว้จะอาไปแนะนำให้เพื่อนๆมาอ่านด้วยนะค่ะ ปล บลอกงามค่ะ อยากแต่งแบบนี้บ้างจัง   โดย: แม่มดจิ๋ว 17 พฤศจิกายน 2552 16:15:39 น.     สวัสดีค่ะคุณเวลา (ใช้บล็อกพี่เกตต์ทักทายคงไม่ว่ากันนะคะ) คิดถึงสมาชิกลานดาวเหมือนกันค่ะ ขอให้พี่เกตต์หายไวๆ มาแต่งนิยายให้เราอ่านกันนะ ตอนนี้ tutuว่างมาก จะลงแดงตายอยากเชยหน้าองค์คำใจร้าย...อ้าย...อ้ายยยยๆๆๆ(เอคโค่ค่ะ)   โดย: tutu IP: 202.12.73.12 17 พฤศจิกายน 2552 22:11:14 น.     เธ„เธดเธ”เธ–เธถเธ‡เธซเธ™เธนเธ‚เธงเธฑเธเธˆเธฑเธ‡เน€เธกเธทเนˆเธญเน„เธซเธฃเนˆเธˆเธฐเธกเธฒเธ„เธฐ   โดย: เธงเธฃเธธเธ“ IP: 203.144.200.22 18 พฤศจิกายน 2552 12:38:21 น.     เป็นธรรมดาค่ะคุณเกดหลังทานยาพวกนี้จะง่วงๆก็เค้าต้องการให้พักผ่อนก็ต้องพักแหละเวลารอได้ คุณเกดมีเจ็บคอบ้างมั้ยคะถ้ามีแนะนำฟ้าทะลายโจรที่เป็นแคปซูลครั้งละ4แคปซูลสามเวลาหลังอาหาร ถ้าไอแห้งๆแล้วรำคาญก็กินโคดิอีนหลังอาหารสามหรือสองเวลาก็ได้ถ้ากลัวติดยาก็แนะนำก่อนนอนเวลาเดียว ถ้าไอมีเสมหะก็พวกอะซีตินหรือแน็คก็ดีค่ะ คัดจมูกน้ำมูกไหลแอคทิเฟดหรือเซททิริซีนหรือสูโดเอฟิดรีนก็ได้ค่ะเวลาใช้สูตรประมาณนี้แหละสามสี่วันหายค่ะแต่คุณเกดต้องนอนให้ได้วันละแปดถึงสิบชั่วโมงนะแล้วก็ดื่มน้ำมากกว่าแปดแก้วไม่ต้องน้ำอุ่นก็ได้ขอแค่ไม่แช่เย็นก็แล้วกันค่ะ(เอแล้วถ้าไม่หายใครจะรับผิดชอบหว่า)อิอิ   โดย: เวลา IP: 113.53.167.95 20 พฤศจิกายน 2552 20:27:29 น.     อึ๋ย ทักทายคุณtutuด้วยจ้าขอบคุณที่จำกันได้ ขอให้รักษาสุขภาพด้วยเดี๋ยวไม่สบายเหมือนจขบ.เวลาเป็นห่วงจ้า   โดย: เวลา IP: 113.53.167.95 20 พฤศจิกายน 2552 20:31:32 น.     กำลังจะงอนเลย เพระาคราวนี้พี่เกตต์หายไปนานมากก จะ 3 อาทิตย์แล้ว รีบหายป่วยไวๆนะคะ ดูแลสุขภาพดีๆๆด้วย เชียงใหม่หนาวจัดแน่ๆๆ   โดย: ฟิล์ม :) IP: 124.121.24.152 23 พฤศจิกายน 2552 2:56:19 น.   ชื่อ : Comment :   *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก   รหัสส่งข้อความ กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ นราเกตต์ Location : เชียงใหม่ Thailand [ดู Profile ทั้งหมด] My FriendFlock ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed [?] : Users Online โอ้ว่าดวงใจอยู่ไกลลิบ เหลือจะหยิบมาชมภิรมย์สรร เหมือนดวงดาวแพรวพราวอยู่ไกลกัน ชิดสวรรค์สุดเอื้อมมาเชยชม เสียแรงชื่ออุษานารี ไยไม่มีเทวามาอุ้มสม ปล่อยให้นั่งฟูมฟกอกตรม ร้างระบมจิตใจดั่งไฟราน อ้าองค์เทวสุรารักษ์ ทรงฤทธิ์สิทธิศักดิ์มหาศาล ช่วยดลใจให้ชู้คู่ชีวัน เสียวซ่านเสน่หามาไวไว บทพระราชนิพนธ์ล้นเกล้ารัชกาลที่ ๖ พอเห็นเนื้อเพลง "ดวงใจ" ก็รู้สึกนึกถึงอุษาโคมคำทันทีเข้ากับเนื้อเรื่องเลย ^ ^   Group Blog อุษาโคมคำ (นิยาย) ผลงานหนังสือ รีวิวหนังสือ หัวหกก้นขวิด โกดัง 2005-ตุลา2009 คลังแสง สนามละเลง   << พฤศจิกายน 2552   1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30     5 พฤศจิกายน 2552 อุษาโคมคำ ตอนที่ 13   All Blogs อุษาโคมคำ ตอนที่ 13 อุษาโคมคำ ตอนที่ 12 อุษาโคมคำ ตอนที่ 11 อุษาโคมคำ ตอนที่ 10 อุษาโคมคำ ตอนที่ 9 อุษาโคมคำ ตอนที่ 8 อุษาโคมคำ ตอนที่ 7 อุษาโคมคำ ตอนที่ 6 อุษาโคมคำ ตอนที่ 5 อุษาโคมคำ ตอนที่ 4 อุษาโคมคำ ตอนที่ 3 อุษาโคมคำ ตอนที่ 2 อุษาโคมคำ บทนำ - ตอนที่ 1   Friends' blogs ฯคีตกาล ลวิตร์ beebah GTW วัสส์ shakri uggie* cutemonnaka ฮุก yadegari เพราะผมไม่มี Time Machine ninaM L.I.R.A. พีพี.พูพู ป้ามด ไวรัลยา Arabianangel ทะเลกับความมืด อุซางิจัง galdewis MeE pOoh MoO pEe ...ศุวิลา... กระปุกกลิ้ง pinlada Pastel pied เมเปิ้ลสีขาว Webmaster - BlogGang [Add นราเกตต์'s blog to your weblog] Links trekkingthai beebah storiesfromfrance thaicanto BlogGang.com     Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.