Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2556
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
26 พฤษภาคม 2556
 
All Blogs
 

จอมใจอเวจี...บทที่ 23


จอมใจอเวจี...บทที่ 23..
:GTW Psycho Man




"ใจเย็นๆคะคุณเฟรี่”

สาวใช้คนเก่งเข้ามาโอบไหล่จับแขนอย่างปลอบโยน เมื่อเห็นท่าทางอันผิดปกติของหญิงสาว สักพักหนึ่งนางฟ้าตกสวรรค์จึงค่อยสงบลงแต่ยังคงยึดแขนของสาวใช้ไว้แน่น ตัวสั่นไม่กล้าหันไปมองนักรบปีศาจอีก


"คุณเฟรี่จำคุณไนท์ไม่ได้หรือคะ”

“ไนท์ไหน”

คิ้วสวยๆขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย “ใครไนท์…ใครเฟรี่”

“ลองนึกดูให้ดีสิคะ”

คนรับใช้สาวพยายามให้ความทรงจำของอีกฝ่ายกลับคืนมา แต่ดูเหมือนจะไร้ผล เพราะสีหน้าท่าทางของหญิงสาวดูไม่รู้อะไรเอาเสียเลย

“ข้าเป็นใคร มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

เธอกระซิบแผ่ว หางตายังชำเลืองไปยังนักรบปีศาจอย่างหวาดๆ

“นั่นตัวอะไร”

คนถูกพาดพิงสะดุ้งเฮือกส่วนสาวใช้อึกอักไม่รู้จะตอบอะไรดี แต่ก็น่าหวาดๆอยู่หรอกสำหรับคนไม่รู้จักมาก่อน เพราะร่างทะมึนในชุดดำสวมหน้ากากสีขาวไร้ความรู้สึกกับเส้นผมยุ่งเหยิงยาวสยายแบบนั้น ไม่ว่าใครต่างก็คงต้องมองด้วยความหวาดกลัวกริ่งเกรง

“ข้าเป็นนายของเจ้า เจ้าคือคนรับใช้ของข้า”

คำพูดของไนท์ซึ่งโพล่งขึ้นกลางคันทำให้ทั้งเฟรี่ทั้งสาวรับใช้ถึงกับสะดุ้ง แต่สะดุ้งด้วยความรู้สึกคนละแบบ นางฟ้าความจำเสื่อมสะดุ้งเพราะความตกใจไม่คาดคิด คนน่ากลัวแบบนี้มาเป็นเจ้านายตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมเราต้องยอมมาเป็นคนรับใช้ของคนแบบนี้ด้วย ส่วนสาวรับใช้สะดุ้งเพราะนึกไม่ถึงว่าปีศาจหนุ่มจะมาไม้นี้ และพูดแบบนี้เพื่ออะไรกัน แต่ด้วยความฉลาดไหวพริบรวดเร็วทำให้ตามน้ำทันทีเหมือนกัน

“ใช่แล้วค่ะ คุณเฮ้ย….. เธอ เป็นคนรับใช้ของนายท่านคนนั้น”

ถ้าไม่มีหน้ากากสีขาวปิดใบหน้าทุกคนจะเห็นรอยยิ้มใต้หน้ากาก ไม่ใช่รอยยิ้มแบบสาแก่ใจสมหวังอะไรเลยสักนิด หากเป็นรอยยิ้มแบบหม่นๆซึมๆอย่างไม่น่าเป็นไปได้ แต่น้ำเสียงยังคงเย็นชาห้วนๆเหมือนเดิม

“ใช่….เจ้าเป็นโรคความจำเสื่อม เลยจำไม่ได้ แต่รู้ว่าเจ้าเป็นคนรับใช้ข้าและทำหน้าที่ให้ดีก็พอแล้ว”

นี่มันอะไรกัน ..เราเป็นใครกัน...นางฟ้าคนงามอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ เป็นแบบนี้ได้อย่างไรไม่มีเหตุผลเอาเสียเลยว่าเราจะมีเจ้านายน่ากลัวแบบนี้ เจ้านายคนใหม่พูดต่อไปว่า

“ดังนั้นเจ้าต้องเอาใจข้าให้ดี และคนที่อยู่ข้างๆเจ้าตอนนี้คือพี่เลี้ยงของเจ้า ซึ่งจะคอยอบรมสั่งสอนเรื่องการทำงานการบ้านการเรือนให้กับเจ้า และจะต้องเชื่อฟังนางเป็นอย่างดี”

ฟังแล้วน้ำตาไหลพราก รีบปล่อยมือออกจากการเกาะกุม ”พี่เลี้ยง” เราเป็นคนใช้ไปจับมือถือแขนแสดงความสนิทสนมแบบนั้นต้องไม่เหมาะไม่ควรเป็นแน่แท้ พี่เลี้ยงคนใหม่ทำเป็นยกมือขึ้นและกระแอมออกมาเป็นทำนองว่าถูกต้องแล้ว

“ไม่ต้องร้อง”

เจ้านายคนใหม่แบบไม่รู้เรื่องทำเป็นกระชากเสียงเข้มดุ ทำเอาเฟรี่สะดุ้งแล้วพยายามหยุดร้องไห้ แต่ยังเช็ดน้ำตาไปมาด้วยแขนเสื้อ

“ไม่ต้องร้อง...ไม่ต้องขี้แย.. ลุกมาจากเตียงได้แล้ว และทำงาน ตอนนี้ดูท่าทางแข็งแรงดีแล้วนี่”

ว่าพลางหันไปพยักหน้ากับพี่เลี้ยงจำเป็นพลางพูดว่า

“พาไปฝีกงานให้ดี ไม่งั้นไล่ออกทั้งคู่”

น้ำเสียงเข้มงวดดุดันจริงจังสมจริง ทำให้เฟรี่รีบลุกจากเตียงทันที มายืนก้มหน้าตัวสั่นอยู่ข้างหน้าปีศาจหนุ่ม ถึงจะความจำเสื่อมแต่ก็ยังพอรู้ว่าหน้าที่ของคนรับใช้คืออะไร เรียกว่า ความจำเสื่อมแต่ก็ไม่ได้โง่

“เงยหน้ามองข้า เพราะข้าคือเจ้านายของเจ้า”

เสียงดุๆ สั่งอีกครั้ง คนรับใช้คนใหม่พยายามกลั้นน้ำตาจนเต็มที่เงยหน้าขึ้นมอง

“ดีมาก”

เจ้านายบอกเสียงหนักๆพยักหน้าอย่างพอใจ

“อย่าลืม ต้องเชื่อฟังต้องไม่ดื้อไม่เกเร จะทำอะไรต้องปรึกษาข้าหรือพี่เลี้ยงก่อนเข้าใจไหม”

“เข้าใจ”

“”เวลาตอบต้องมองหน้าข้า ไม่ต้องมาทำเสียงอ่อย ไม่สงสารหรอก”

เฟรี่อยากร้องกรี๊ดออกมาดังๆ ไม่รู้ว่าทำไม... รู้แต่ว่ามันไม่น่าจะใช่แบบนี้... มันผิดหลักความรู้สึกอย่างไรบอกไม่ถูก.. รู้ว่ามีอะไรที่ไม่ถูกต้องและไม่ใช่ แต่จะต้องยอมรับ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ น่าแปลกว่าหญิงสาวกลับยอมรับความรู้สึกแบบนี้ได้อย่างน่าแปลกใจ เราเป็นคนรับใช้.. ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม แต่ต้องยอมรับและทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

“จะให้ข้าทำอะไร”

เงยหน้ามองแล้วถาม ไม่หลบตาอีกแล้ว เพราะเจ้านายสั่งว่าเวลาพูดต้องมองตา

“ไปล้างห้องน้ำทุกห้องในตึกนี้”

นั่นคือคำสั่งสุดท้ายก่อนหันหลังก้าวออกห้องไป

สาวใช้พี่เลี้ยงอ้าปากค้าง

คุณไนท์... คุณทำอะไรกันแน่ แต่ไม่ว่าจะทำอะไรฉันก็จะตามน้ำ คุณเฟรี่ ขอโทษนะคะ...  ..ยกโทษให้อภัยนะคะ ต่อไปนี้จะขอเล่นบทพี่เลี้ยง

เฟรี่พูดเสียงอ่อยว่า

“ไปล้างห้องน้ำ แต่ว่าอุปกรณ์อยู่ไหน”

สาวใช้มองอึ้งอีกครั้ง

ใครจะไปเชื่อว่าคนท่าทางดื้อและเอาแต่ใจ จะยอมอะไรง่ายๆ ตามหลักแล้วจะต้องต่อต้านหัวดื้อไม่ยอมใครง่ายๆ ทำไมมายอมแบบนี้ มองเห๊นตาแป๋วแบบนั้นก็แทบใจอ่อน แต่จำต้องเล่นบทต่อไป

จำชื่อตัวเองได้ไหม”

ถามหยั่งเชิง คนถูกถามสั่นศีรษะจนผมกระจาย มองอย่างขอร้อง

“จำไว้ เธอชื่อเฟรี่ เป็นคนรับใช้อยู่ที่นี่”

“เฟรี่”

สาวตกสวรรค์พึมพำอย่างเลื่อนลอย เราชื่อเฟรี่ แล้วมาทำอะไรอยู่ที่นี่ ตั้งแต่เมื่อไรกัน

สาวใช้ลากแขนหญิงสาวออกจากห้อง  พาไปยังห้องชั้นล่างซึ่งเป็นห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด นางฟ้าตกสวรรค์หยิบนั่นนี่ขึ้นมาดูแบบเก้ๆกังๆ

ไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว




จบบท




 

Create Date : 26 พฤษภาคม 2556
0 comments
Last Update : 26 พฤษภาคม 2556 0:19:12 น.
Counter : 9 Pageviews.
Add to Share/Save/BookmarkShare/Save/BookmarkShare/Save/Bookmark

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

GTW
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember

Friends' blogs
[Add GTW's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.