เอาจริงๆ ผมเป็นคนชอบลองอะไรใหม่ๆ นะครับ ดีหรือไม่ดี ขี้เกียจฟังคนอื่น อยากลองเองให้รู้ เผื่อดีของเรากับดีของเค้าอาจจะไม่เหมือนกัน เมื่อวันศุกร์ ผมนัดกับแฟนว่า เดี๋ยวเลิกงานตอนเย็นจะไปทานข้าวด้วยกัน อยากทานอะไรคิดไว้ได้เลย แล้วไม่ต้องเอารถไปทำงาน เพราะเดี๋ยวผมเลิกงานจากไซต์จะเอาไปรับที่ทำงานแล้วไปด้วยกัน ถึงจะเป็น ศุกร์ 13  แต่ตั้งแต่เปิดเดือนมีนามา ยังไม่มีเวลาให้แฟนเลยครับ อย่างที่บอกว่าผมล่อป่วยไปซะหลายวัน ช่วงก่อนหน้านี้ก็พยายามพักผ่อนเพื่อ recover  ให้กลับมาทำงานไหวได้เหมือนเดิม ซึ่งวันศุกร์ 13 ก็ถือเป็นฤกษงามยามดี 5555 ผมรู้สึกว่าตัวเอง recover ค่อนข้างดีแล้ว  ก็จัดการไปเปิดโปรเจคไซต์ใหม่  เต็มที่ครับ พรีเซ็นต์Timeline กับผู้บริหารลูกค้า แล้ว Kick off โปรโจคด้วยการลงเคลียร์หน้างานพร้อมทีมช่าง พักกินข้าวอีกทีบ่ายโมงกว่า แต่ผมยังสดชื่นอยู่นะครับ ตอนน้องกำลังทำข้อมูลของการลงหน้างานวันนี้ เพื่อ wrap up งานก่อนกลับ ผมก็ชวนลูกค้าคุยเฮฮาฆ่าเวลา เรียกว่า กลับมาเป็นคนเดิมเต็มที่แล้วครับ  เผลอๆ ดีกว่าเดิมอีก เพราะก่อนหน้านี้ยังมีรู้สึกเหนื่อยกับงาน หมายถึงเหนื่อยใจ จนขี้เกียจจะเอ็นเตอร์เทนใคร แต่พอได้พักกาย พักใจ พักสมองไประยะนึก รู้สึก Fresh ขึ้นเยอะ ทำงานมีประสิทธิภาพดีซะอีก ทำให้รู้สึกว่า จริงๆ คนเราแม่งควรมีโอกาสได้พัก บริษัทควรคิดเรื่องการใช้งานจนต้องทนทำงานไปวันๆ  เป็นการให้โอกาสพนักงานได้พัก เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน หรือไม่ควรให้งาน Overload ครับ เพราะแม่งจะ Overheat ซะก่อน เสร็จงานที่ไซต์วันนั้น ผมวิ่งกลับ กทม แล้วไปประชุมนั่งพูดนั่งคุยกับลูกค้าเตรียมขายงานต่อ แน่นอนว่า นี่อยู่ในแผนงานของผมครับ เพราะผมเร่งลุ้นงานที่ไซต์แล้วนัดอีกที่ใน กทม  เพื่อให้เสร็จงานแล้ว ก็เข้าไปรับแฟนตอนเลิกงานได้ง่ายๆ  อ่า....บอกแล้วครับว่า ความบังเอิญไม่มี 555555 ด้วยความที่ทุกอย่างรวดเร็วเป็นดั่งใจ แฟนอารมณ์ดีสิครับ เหงาๆ ไม่ได้ไปเที่ยวไหนมา 2 อาทิตย์ ปกติไปคาเฟ่ไปซื้อของไปไหนกันทุกอาทิตย์ นี่กินข้าวนอกบ้านยังไม่ได้ไปซักครั้งเลย แฟนเลยบอกว่า "เราลองไป Lopia กันไหม" แน่นอนว่า คำตอบของผมมีแต่คำว่า "ไปดิไป" คือ Lopia มันเป็น Supermarket สัญชาตญี่ปุ่น ที่เพิ่งมาเปิดที่ไทยสาขาแรกเมื่อต้นเดือน กุมพา แรก ๆ นี่คน กทม 8 ล้าน เข้าแถวอยู่หน้าโลเปียแล้ว 7.8 ล้าน 555555555 แรก ๆ คนเยอะมากๆ ครับ ขนาดผมที่เป็นคนชอบลองของใหม่ เห็นคนจากเพจต่างๆ ยังท้อ ขอยังไม่ประเดิมไปตอนเดือนกุมพา พอไปวันธรรมดาตอนเย็น แถมเป็นช่วงกลางเดือน ถือว่าใช้ได้ครับ รอคิวเข้าไม่นาน น่าจะประมาณ 10 นาที เข้าไปก็ไม่ได้จะซื้ออะไรเยอะครับ  เพราะเราก็เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่น 55555 ใช้โอกาส เดินเที่ยว ดูให้รู้มากกว่าว่ามันมีอะไรบ้าง ของกินนี่เด็ดมากครับ  พวกอาหารพร้อมทาน ซูชิ ปลาดิบ อาหารทะเลต่างๆ  และถ้าพระเอกของโลเปีย คือเนื้อเจแปนนิสวากิว A5 ละก็ นางเอกของที่นี่คือ อะมาโอะอิชิโกะ สตอเบอร์รี่ที่โคตรหวานอร่อย แน่นอนว่า ผมกับแฟนก็หยิบติดมือมา 1 กล่อง 499.- ได้ประมาณ12-13 ลูก แต่แนะนำว่า ซื้อมาให้ทานเลยนะครับ เพราะน้องอิจิโกะเค้าสุกจัดมาพร้อมถูกสังเวยให้สาแก่ใจ เก็บไว้ไม่ได้ น้องจะเสียใจกลับบ้านเก่า ราฟูได้ครับ เพราะก่อนหน้าแฟนเคยฝากเพื่อนซื้อมาแล้ว รอขึ้นมาแล้วเช่นกัน หูยยยย ดูข้าวหน้าปลาไหลย่างซีอิ๋วสิครับ โคตรใหญ่ แถมราคาโคตรถูก ถาดนึง 299-399 ใหญ่เท่าแขนแฟน กินที่ญี่ปุ่น ผมโดนมา 1200 บาทนะครับ 5555 ขนาดปลาไหลเล็กเท่าสามนิ้ววันทยาหัตถ์ 2 ชิ้น แต่วันนั้นไม่ได้ซื้อ เพราะกะจะไปกินข้าวที่อื่นที่แฟนอยากไป ปลาไหล ค่อยมาวันหลังได้ ช้อปปิ้งเล็ก ๆ น้อยๆ ขนม 2 อย่างสตอเบอร์รี่ 1 กล่อง  ไข่กุ้ง 1 แพ้ค เอาไว้ทำอาหาร เบียร์คนละกระป๋อง กับยำสาหร่าย ไว้กินด้วยกันวันเสาร์ เข้าแถวจ่ายเงินประมาณ 10 นาที ไม่เกิน ถือว่าโอเคเลยนะครับ ไม่ได้ต่อแถวกันถึงนอกห้างเหมือนช่วยเดือนกุมพา แฟนยังบอกเลยว่า แบบนี้แวะมาได้บ่อย ๆ เหมือนกันนะ อ่า...ถึงเวลาหาอะไรกินแล้วครับ  ซึ่งกว่าจะแล้วจากโลเปีย กว่าจะออก กว่าจะถึง ก็ล่อไปร่วมๆ ทุ่มครึ่ง รถกำลังติดชุลมุนชุลเกในเมืองทองธานี ผมอ่ะ....เริ่มเหนื่อยแล้ว 55555 เพราะนอกจากตื่นเช้าทำงานหนักใช้ทั้งสมองใช้ทั้งแรงมาทั้งวัน มาเดินๆ คนเยอะๆ เจอรถติดๆ  เออ...มันเป็นความรู้สึกเริ่มเหนื่อยๆ เพลียๆ  ความยิ้ม ความหัวเราะ หรือชวนคุยเริ่มลดลง  แต่ก็ยังยินดีจะไปกินข้าวกับแฟนนะครับ แค่เฉาลง จริงๆ แฟนก็ดูจะดูออกว่าผมเฉาลงนิดหน่อย เค้าก็บอกว่า เปลี่ยนร้านได้นะ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยกับรถติด หรือเรื่องหาที่จอดรถอีก  ซึ่งผมก็บอกเค้าไปว่า ผมโอเคอยากไปร้านนั้นแหละ อุตส่าต์มีเวลาแล้ว ไปกันเถอะ แหม่....เป็นไง ดูเป็นคนดีใจไหมครับ 55555 แล้วก็โชคโคตรจะดี  เราได้ที่จอดรถ ห่างจากหน้าร้านอาหารแค่ซัก 30เมตร แถมมีคนออกพอดีให้ผมเข้าเสียบซะด้วย "หุย...วันนี้ใช้โชคหมดแล้วเนี้ย" ผมหันไปยิ้มให้แฟน "หมดวันแล้วพอดี" แฟนก็หัวเราะ จากนั้นก็ต่างคนต่างลงจากรถ  ซึ่งไปกินข้าวร้านแบบนี้ ผมจะไม่พกอะไรไปเลยครับ ไปแต่ตัว กับมือถือ 1 เครื่องพอ เพราะเดี๋ยวก็สแกนจ้าง กระเป๋าตังไม่ต้อง กันตก กันลืม แต่พอลุกไปยืนข้างรถปั๊บ  มันอารมณ์เหมือนก้มหน้านานๆแล้วเงยครับ มันมึนๆ งงๆ โหวง ๆ  จากนั้นก็มีเสียงวี๊ดดดดดในหู ด้วยสัญชาตญาณ ผมเลยหันหลังพิงรถตัวเอง แล้วยืนตั้งหลักปรับประสาทซักครู่ "ปริ๊นซ์" เสียงแฟนเรียกข้ามรถมา ทำให้ผมหันไปมองพร้อมยิ้มให้ ก่อนจะเสียงวี๊ดในหูจะหายไป แฟนยื่นมือมา ผมเอื้อมมือไปจับดึงเค้ามาเดินตรงทางเดินเพื่อนไปทางเข้าร้าน อย่างที่บอกครับ เราโชคดี จอดรถใกล้ แค่ 20เมตร แต่ไอ่ความรู้สึกตอนเดินนี่ ทำไมผมรู้สึกเหมือนจะเดินไม่ไหวไม่รู้ รู้สึกร้อน อบอ้าว หายใจลำบาก  ทำให้ผมต้องใช้อีกมือ ปลดกระดุมคอเสื้อ และพับแขนเชิร์ตทำงานขึ้น แต่.....20 เมตรทำไมแม่งดูไกลจังวะ แถมร้อนมากจนรู้สึกผะอืดผะอม อีกไม่กี่เมตรจะถึงหน้าร้าน พนักงานร้านยกมือไหว้ ผมปล่อยมือแฟน ซึ่งแฟนเข้าใจว่าผมรับไหว้พนักงาน หรือจะควักตังควักอะไรให้เหมือนเวลาไปจอดตามร้านต่างๆ  แฟนเลยเดินนำหน้าไปหาพนักงานรับโต๊ะ ผมมองทางเข้าร้าน ที่เป็นทางเดินเข้าไปอีก 10เมตรจะถึงโต๊ะ แต่ 10 เมตรตอนนั้นในหัวผมคือ อีกตั้ง 10 เมตร  เชี่ยเอ้ย! ไม่ใช่อะไรครับ รู้สึกว่ากุเดินอีกก้าวเดียวก็ไม่ได้แล้ว ผมถอยไปพิงฝากระโปรงรถใครก็ไม่รู้ข้างหลัง ไม่รู้แล้วว่าแฟนเดินไปที่ไหน ไม่รู้ว่าคนรอบข้างเป็นใคร ระบบตัดเสียงรบกวนเริ่มทำงาน ที่เหลือไม่รู้ครับ รู้สึกแค่ว่าสูญเสียการรับรู้และการควบคุมของตัวเอง ภาพเนี้ย วับๆ แว้บๆ ไม่เป็นแม้แต่รูปร่าง เสียงเนี้ย ได้ยินเป็นพักๆ เหมือนคนพูดในน้ำ ส่วนเนื้อหาของเสียงนี่ตีเป็นความหมายไม่ได้ ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน ไม่รู้สึกถึงแขน ขา มือ เท้า มีแค่ความคิดในหัวที่ร้อง "เชี่ยๆๆๆๆๆ ยังไงดีกู!!!"  เหมือนเพลงความเงียบที่ดังที่สุด ครับ...คืออยู่ๆ ผมก็ภาพตัดไปแบบไม่มีตัวเลือกอื่น แฟนเล่าว่า เค้าปล่อยมือผมแล้วเดินนำไปแค่2-3ก้าว ก็หันกลับมาหา แต่พร้อมกับที่น้องพนักงานร้าน ที่สูงแค่จมูกผมมั้ง พุ่งเข้าชาร์จแล้วพยายามพยุงผมไว้ แต่จะไหวได้ยังไงก่อน 5555 แฟนบอกว่าผมค่อยๆ พับไป เหมือนตุ๊กตาเป่าลมหน้าปั๊มน้ำมันตอนลมหมด ที่นี่งานหยาบละกู ทีแรกผมยังขยับ ยังจับยังพยายามคว้าหาใครบ้าง แต่ซักพักก็นิ่งไป แฟนบอกตบเรียกเขย่ายังไงผมก็เงียบ ที่ร้านก็ชุลมุนเลยทีนี้ เอาพัดผมมือถือ เอายาดม ผ้าใส่น้ำแข็งมาให้ วุ่นวายจนพี่ผู้ชายเจ้าของร้านต้องวิ่งมาดู  แล้วมาช่วยตบไหล่เรียกอีกแรง ซึ่งแฟนบอกว่า ผมน่ะยกมือมาหาแฟนได้ครั้งนึง แต่เรียกไม่ตอบ ไม่จับไม่กำมือแฟน แล้วนิ่งไปเลยยาวๆ พี่เจ้าของร้านเลยบอกกับแฟนให้ชื่นใจว่า "เรียกรถฉุกเฉินเถอะ" พร้อมกับตะโกนให้พนักงานเอามือถือมาโทร 1669 ตรงนี้แฟนรีบบอกว่า  ไม่ติดเรื่องโรงบาล ที่ไหนก็ได้ เอกชนก็ได้ อะไรก็ได้ที่ใกล้ที่สุด คนตรงนั้นก็บอกว่า งั้นก็ รพ เอกชน หน้าทางออกแจ้งวัฒนะ นั่นแหละใกล้ที่สุด ซึ่ง ใช่ครับ ผมเคยไปหาหมอตาที่นั้นก็พักนึงเลย  สมัยกระจกตาเป็นแผลจากคอนแทคเลนส์ยี่ห้อนึง แต่เห็นว่าก่อนได้เรียกรถ รพ  เพราะมีพนักงานร้านเค้าเป็นกู้ภัยแล้วเพื่อนๆ เค้าก็กินข้าวอยู่แถว ๆนั้น เลยเข้ามาปฐมพยาบาลให้เบื้องต้นก่อน ซึ่งตอนนั้นผมเริ่มตอบสนองอะไรบ้างแล้วครับ จากมุมผมคือ เริ่มได้ยิน เสียงอื่นยังประมวลเป็นความหมายไม่ได้ แต่ถ้าเรียกชื่อพอรู้ครับ ตรงกับแฟนที่บอกว่า เรียกแล้วเริ่มลืมตาบ้าง ภาพ ถ้าเป็นคนผ่านแสงจะเห็นเป็นเงาๆบ้าง แต่ซักพักภาพก็เฟดมืดหายไปอีกพร้อมเสียง แล้วไป ๆ มาๆ เหมือนฉาก จั้มคัท แต่ที่แฟนบอกว่า ขอบคุณคุณกู้ภัยมากก็คือ เค้ามาให้ออกซิเจน วัดความดัน วัดออกซิเจน พร้อมซักประวัติ ประเมิณอาการเสร็จสับ "ญาติเตรียมบัตรประชาชนคนไข้ไว้ด้วย" อ่า...ผมไม่มีกระเป๋าตัง 5555555 แฟนเล่าว่า ตอนนั้นฉันสั่นทั้งตัวจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก แล้วต้องล้วงหามือถือที่เทอใส่ไว้ที่ตูดไปเปิดรถ หาได้ใบขับขี่มาอย่างเดียว แฟนบอก ตอนนั้นวิ่งกลับไปรถ รู้สึกว่าไกลมาก ผมเลยบอกว่า เห็นไหม เหมือนที่เรารู้สึกเลย 5555 วันนั้นเลยเป็นประสบการณ์ได้ขึ้นรถฉุกเฉินครั้งแรกในชีวิต แล้วไปรู้เรื่องเป็นเรื่องเป็นราวที่โรงบาล คือบนรถผมก็รู้เรื่องบ้างแล้วนะ แค่ไม่ตอบคำถามพยาบาล 555 แต่แฟนบอกว่า พยาบาลบนรถถามว่า "ชื่ออะไร" แต่ผมเสือกตอบคำเดียวว่า  "กลับบ้าน"  55555555 แฟนอ่ะ วีนด่าผมทันที "กลับบ้านอะไรอีกละ ถ้าพูดได้แค่นี้ก็ไม่ต้องพูด" คุณพยาบาลก็เลยเบรกฟีลลิ้งให้ "ไปโรงบาลด้วยกันก่อนนะคนไข้ ดีแล้วค่อยกลับบ้านนะ" ผมอ่ะจำที่พยาบาลพูดไม่ได้ จำได้แต่เสียงแฟนด่า 55555 ดีอีกอย่างคือ ไม่รู้เนื้อหาที่ด่า จำได้แต่น้ำเสียงว่าโดนด่า 5555 ถึงโรงบาล ผมรู้เรื่องตอบคำถามคุณหมอคุณพยาบาลได้ แต่ไม่รู้เรื่องราว ไม่รู้เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น เหตุการณ์สุดท้ายที่รู้เรื่องคือ เดินไม่ไหวแล้วปล่อยมือแฟน แถมช่วงแรกๆ ผมจะพูดตอบด้วยอาการเหมือนคนเมา บวกกับแขนขาไม่ค่อยมีแรงและปวดกล้ามเนื้อมาก หมอเลยบอกแฟนขอ CT scan สมองว่าปกติไหม และหลังฟื้นมาชั่วโมงครึ่งคลื่นไฟฟ้าหัวใจยังโชว์ว่ามีอาการใจสั่นเป็นพักๆ  เลยต้องให้ตรวจ Echo เพิ่ม ด้วยเหตุนั่นนี่ แฟนมาคุยว่า ต้องนอน รพ ดูอาการคืนนึงนะ ซึ่งผมไม่กล้าหืออยู่แล้ว แต่ยังไม่ทันพยักหน้า แฟนก็บอกว่า "ถ้าไม่นอนเบิกประกันน่ะ จ่ายเป็นหมื่นนะ" โอเคครับ เพราะประกันสุขภาพจ่ายปีละหลายหมื่น ถือว่าใช้เงินที่จ่ายไปแล้วล่วงหน้าแล้วกัน 5555 นานๆ จะมีเหตุให้เบิกได้ จบ...เรื่องราว ผมออกจากโรงบาลมาแบบรู้สึกปกติดี ผลตรวจสมองปกติ แค่ที่จำอะไรไม่ได้ ไม่รู้เรื่อง เพราะเลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอชั่วคราว หัวใจทำงานปกติ แต่ EKG เจอเต้นสะดุดๆ บ้าง ซึ่งผมบอกว่า เป็นมานานแล้ว และเป็นปกติเวลาเจ็บป่วย ไม่เคยทำให้หน้ามืด เวียนหัว แค่รำคาญใจ เคยตรวจละเอียดมาก่อนแล้ว ที่ไม่ปกติคือ ผลเลือด ที่เจอว่าความเข้มข้นเลือดต่ำ  กลับบ้านมาได้ยาอะไรมาพอสมควร แต่อาการอื่นๆ ปกติดีครับ วันอาทิตย์ แฟนเลยบอกว่า  แวะไปกินข้าวร้านนั้นไหมละ ร้านที่จะกินเมื่อวันศุกร์แต่ไม่ได้กิน เนี้ยอยากไปขอบคุณพี่เจ้าของกับพนักงานตรงนั้นที่ช่วย ผมเลยเบรกว่า....เว้นซักเดือนนึงได้ไหม แฟนถามว่า  ทำไม  "ให้เค้าจำหน้าเราไม่ได้ก่อนได้ไหม เราแม่งโคตรอายเลย แล้วถ้าไปวันนี้เฮียเห็นคงผวา" อาทิตย์นี้ นั่งออฟฟิศยาวอีกครั้ง... -------------------------------------------------------- Side Story : เย็นวันอาทิตย์ แฟนออกกำลังกายอยู่ข้างบน  ส่วนผมเอารถมาจอดหน้าบ้านแล้วติดฝาครอบล้อใหม่ ทำรถเสร็จ ผมก็เปิดท้ายรถเอาเก้าอี้แคมป์ออกมาตั้งท้ายรถ เปิดไวน์ที่แชร์รอไว้ออกมาเปิดนั่งกินชิลๆ  ดูหลานขี่จักรยานกับเพื่อนในซอยบ้าน พี่เขยที่เดินเฝ้าลูกอยู่ ก็เดินเข้ามาหาแล้วยกมือทัก ผมก็ยกมือตอบแบบไม่ได้พูดอะไร "หายดีแล้วหรอ คืนนั้นพี่แม่งสแตนบายเตรียมพาแม่ไปหาที่โรงบาลเลย" พี่เขยมาหยุดยืนเอามือเท้ารถอยู่ข้างๆ  ส่วนผมแค่ยิ้มๆ ตอบแค่ "อืม" "พลอยไม่ตกใจหรอนะ" "ตกใจแหละ" ทำไมผมถึงดูไม่ค่อยอยากพูดด้วยใช่ไหมครับ  คือผมน่ะไม่ได้อยากพูดถึง ผมอาย "ต้องจัดพิธีเรียกขวัญซะแล้วม้าง จัดยัง" พี่เขยก็แซว   ผมที่นั่งดื่มไวน์อยู่ก็ยักคิ้วให้แทนคำตอบ พี่เขยก็ขำสิครับ แล้วบอกว่า เฮ้ย เป็นพี่พี่พาไปเปลี่ยนบรรยากาศให้หายเครียดแล้ว  ผมเลยหันไปเอามือตบท้ายรถ พร้อมตอบว่า " เ ท ส ล่ า " ---- -- -     Create Date : 16 มีนาคม 2569 11 comments Last Update : 16 มีนาคม 2569 23:12:32 น. Counter : 179 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณกะริโตะคุง, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณปรศุราม, คุณสองแผ่นดิน, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณหอมกร, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณThe Kop Civil

โอ้โห คุณจันทราน็อคเทิร์นได้พักกี่วันครับก่อนหน้านี้ (ที่ผมคิดไว้น่าจะไม่ถึงเดือนแน่ๆ) ความเครียด ความล้าจากการทำงานหนักนี่ฟื้นฟูช้านะครับ ถ้ามันสะสมด้วยแล้วนะ จะเรียกว่ายังไงดี ช้าแหล่ะ ขนาดผมเหนื่อยจากการทำงานกับญาติ จนเครียดนอนหลับบ้างไม่หลับบ้าง ตื่นกลางดึกบ่อยแล้วก็คิดอะไรไปเรื่อยจนนอนต่อไม่ได้ บางวันตื่นมาตี 4 มาเคาะ CAD โป๊กๆแล้วก็ไปนอนต่อตอน 6 โมง แล้วก็เบลอ สมองไม่แล่น เป็นอาการเริ่มต้น ...สุดท้ายรู้ครับว่าไม่รอดแน่ พอจบงานก็เลยลาออกไปแบบไม่สนโบนัสปลายปีเลย ไอ้อาการนอนไม่ต่อเนื่องที่ได้มา ผมมาปั่นจักรยาน ออกกำลังกายอยู่ต่างจังหวัด 5-6 เดือนน่ะครับกว่าจะหาย ถ้าคุณจันทราน็อคเทิร์นใส่ smart watch นะครับ แนะนำให้ใส่นอนเลยครับ แล้วสังเกต HRV ตอนหลับของตัวเองว่าอยู่ในระดับสมดุลมั้ย ถ้าสมดุลแบบสูงไปก็ไม่ต้องกังวลอะไรเท่าไหร่ แต่ถ้ามันค่อนไปทางต่ำ นั่นหมายถึงหัวใจเต้นเร็วขึ้น มีอาการของความเครียดแน่นอน ผมลองแล้วก็ถือว่าเชื่อได้พอประมาณนะ เพราะช่วงปลายเดือนที่แล้วได้ดู anime คาเมนไรเดอร์แล้วรู้สึกว่าเนื้อเรื่องมันเครียดไปหน่อย(แต่ก็สนุกมากนะ) แล้วก็ดูต่อเนื่องแบบคนติดซีรีย์ กลายเป็นว่าดูไปก็เครียดไปซะยังงั้น HRV กว่าจะกลับมาเป็นปกติเกือบ 2 อาทิตย์ครับ ปัญหาที่พบขณะ HRV ต่ำๆนี่คือ หัวใจเต้นแรงง่ายมาก ผมออกกำลังกายหนักๆไม่ได้เลย ต้องหยุดแล้วพักอย่างเดียว   โดย: กะริโตะคุง 16 มีนาคม 2569 18:23:00 น.

เหนื่อยนัก พักก่อน ยังคงใช้งานได้ผลจริงๆนะครับ เปิดบล็อกมา รู้สึกได้ถึงพลังงานเชิงบวก จากตัวอักษรของน้องปริ๊นซ์ครับ 555 ที่ไหนได้ พออ่านจนจบ สลบเฉยเลย น่าตกใจแทนแฟนน้องปริ๊นซ์ด้วยครับ เดินๆอยู่เป็นลมไปเลยนี่ ช็อคเอาง่ายๆครับ ดีที่ผลตรวจออกมาไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะครับ นอน 4 ทุ่มตื่น 7 โมง ทำได้แบบนี้ เดี๋ยวสุขภาพก็กลับมาแข็งแรงดีแน่นอนครับ พี่ก๋านี่นอน 4 ทุ่ม ตี 3 ตื่นครับ ตามสภาพร่างกายของคนแก่ 555 เชียงใหม่มีโรงแรมผีดุเยอะนะ โดยเฉพาะโรงแรมเก่าๆ ที่ติดกับโรงพยาบาล Lopia ไม่น่าจะมาเปิดที่เชียงใหม่ได้ เพราะกำลังซื้อของคนเชียงใหม่ยังไงก็สู้คนกรุงเทพไม่ได้ครับ   โดย: กะว่าก๋า 16 มีนาคม 2569 19:20:07 น.

อ่านทีแรก หลังจากได้พักมา ดูแล้วก็น่าจะกลับมาแข็งแรงดีเหมือนเดิม ทำงานได้ขยันขันแข็ง เสร็จงาน ยังมีแรงพาแฟนไปกินข้าว ไปเที่ยวห้าง ไป Lopia สาขาแจ้งวัฒนะ นี่ใกล้บ้าน อาจารย์เต๊ะมากกก แต่ไม่รู้เรื่องรู้ราวกับเค้าเลย ว่าเค้ามาเปิดที่นี่ 555 ของดูแล้วเกรดดี พรีเมี่ยม ข้าวหน้าปลาไหลก็น่ากินมาก เนื้อก็ดี หอยก็เด่น 555 แต่ดูแล้ว ต้องไปวันธรรมดา น่าจะดีที่สุด แล้วก็โซน เมืองทอง นี่ ร้านอาหารแยะ แต่อาจารย์เต๊ะ ไม่ชอบไปเอาซะเลยเพราะ เส้นนี้ เช้าเย็น รถติดมากกก หาที่จอดยากด้วย กำลังจะดีๆ จะฟินๆ อยู่แล้วเชียว และแล้ว ก็มีเหตุจนได้ อาการวูบแบบนี้ ใครมาเจอก็ น่าต๊กกะใจ นะครับ พาลคิดไปต่างๆนา แขนขาอ่อนแรง ถ้าปากเบี้ยว มุมปากตก พูดไม่เป็นคำไม่รู้เรื่องนี่ เป็นอาจารย์เต๊ะ ก็จะนึกถึงstroke ก่อนเลยเชียว แต่ น้องปริ๊นซ์ ปากไม่เบี้ยว ก็ไม่น่าใช่ แต่scan สมองก็ดี ได้อุ่นใจ เพราะ ถ้าเป็นขึ้นมานี่ โรคนี้ต้องถึงมือหมอไวไม่เกิน 4ชม แต่ โซนนั้น ใกล้สุด ก็โรคพยาบาล ที่เจ้าของเป็น หมอทหาร นี่แหละครับ อาจารย์เต๊ะ ก้ไป ผ่าตาต้อกระจกที่นี่ คุณหมอเก่ง ระดับต้นๆของประเทศเหมือนกัน ครั้งนี้ถือว่า โชคดี ที่ไม่เป็น ตอนขับรถ แล้วก็ไม่ได้ไปคนเดียวนะครับ ไม่งั้นยุ่งเลย กว่าจะติดต่อญาติได้ แต่ดูแล้ว ก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง ฟังออกว่าโดนแฟนด่าด้วยนะครับ ป้าด 555 แต่ยังไงก็ต้องหมั่น ตรวจเช็คสุขภาพ ทุกระบบ แล้วก็ขอให้กลับมาแข็งแรงในเร็ววันด้วยนะครับ   โดย: multiple 16 มีนาคม 2569 19:34:00 น.

มีเรื่องให้ตื่นเต้นอยู่เรื่อยเลย ดีที่มีแฟนไปด้วย แล้วก็เรียกรถฉุกเฉินได้เร็ว น่าจะต้องตรวจร่างกายอย่างละเอียด อะไรที่ทำร้ายสุขภาพก็เลิก ๆ ซะบ้าง อาการที่เล่ามา อันตรายนะเนี่ย ถ้าถึงหมอไม่ทัน ... คราวนี้โชคดี เกือบหลับแต่กลับมาได้   โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 16 มีนาคม 2569 19:48:38 น.

คุณฟ้าน่าจะพูดตรงๆ ไปเลยว่า เลิกดื่มเถอะปริ้นอาการแบบนี้ ขนาดอยู่ในภาวะวิกฤตยังเล่าได้ ละเอียดละออขนาดนี้คุณพลอย คงใจหายใจคว่ำแน่ๆ เลยแบบนี้จ้า ขอให้กลับมาแข็งแรงในเร็ววันแบบ ที่จารย์อวยพรข้างบนนั่นแหละ อาจต้องปรับเปลี่ยนชีวิตแบบที่ คุณเก่งบอกเหนื่อยจากการทำงาน กับญาติจนต้องเปลี่ยนไลฟ์สไตล์จ้า   โดย: หอมกร 16 มีนาคม 2569 20:32:38 น.

ขอบคุณมากครับ   โดย: ปรศุราม 16 มีนาคม 2569 20:54:43 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์   โดย: กะว่าก๋า 17 มีนาคม 2569 4:00:17 น.

555 มาเม้นทืต่อยังเขียนไม่เสร็จเมื่อวานหมดแรงซะก่อนครับ เรื่องซื้อเครื่องทำน้ำอุ่นนี่ ซื้อหน้าร้อน สั่งจาก shopee ได้ลดแยะดีครับ ลดไปลดมา 4500w เหลือ 2900 เองครับ เรื่องติดตั้งก้ไม่ยาก อาจารย์ยูทูป สอนละเอียดเลยครับ ถ้ามีสว่าน ใส่พุกเป็น ต่อสายไฟแค่ 3เส้น ง่ายๆ แท่งทองแดง แท่งกราวด์ก็ขี่จักรยานไปปากซอย มีขายหมด ขันเกลียวท่อน้ำเป็น ซัก ชมก็เสร็จแล้วครับ ห้องน้ำ อาจารย์เต๊ะ ชอบเอาหอยมาประดับ ทุกห้องเลย เพราะ สาวๆมาขอใช้ เค้าจะชอบมากครับ หอยตัวสีชมพู เป่าก็ได้ ดูดก้ดีครับ แฮร่ 555 จะโดนแบนมั้ยน้อ 555 กล้องปุ่มแยะๆนี่ อาจารย์เต๊ะ ชอบมาก ใช้ไม่ใช้ ขอให้ปุ่มแยะๆไว้ก่อน มันขลังดีครับ555 เรื่องต้นไม้ดอกหอมๆ นี่ ตอนมันไม่ ออกดอก ก็ไม่รู้จักครับ พอออกดอก ถ่ายรูปไปค้นใน กูเ้กิล ถึงได้รู้ว่าเป็นต้นอะไร555 บุหงาสาหรี่ กลางคืนจะหอมเป็นพิเศาเลยครับ ที่บ้าน ผึ้งหลวงเลยมาทำรัง บนต้นไม้ใหย่ไม่ไปไหนเลยเชียวครับ ภาพในบล้อก ใช้G12 ถ่ายทุกภาพเลยครับ ยกเว้น ภาพแมวไอ้มเ้าลาย เอา IPAD ถ่าย นิสัยมันชอบซ่อนในป่า ซุ่มจับเหยื่อ แต่ไม่ทัน อะไรซักตัวเลยครับ 555 เรื่องหลัง หมอนัด x-ray ดุอีก3เดือนครับ อาการก้ดีขึ้นปวดน้อยลงแต่ ขายังชาอยู่ หมอบอก ชาจะหายช้าที่สุดครับ เพราะเป็นมานานด้วย ขอบคุณสำหรับกำลังใจด้วยนะครับ   โดย: multiple 17 มีนาคม 2569 6:03:53 น.

สวัสดีครับน้องปริ๊นซ์ อาทิตย์ที่แล้วพี่ไปเซ็นฯแจ้ง มาเหมือนกัน เห็นร้านญี่ปุ่นคนเยอะมาก ๆ ครับ พอมาอ่านที่น้องปริ๊นซ์พูดถึง ต้องลองเข้าไปบ้างแล้วละ วิว Cafe นี่คุ้น ๆ นะ เห็นด้วยเลยว่าต้องลองเช็คสุขภาพแบบละเอียดเลยสักครั้งนึง เพื่อความปลอดภัย แต่น้องปริ๊นซ์แข็งแรงอยู่แล้ว น่าจะทำงานหนัก พักผ่อนน้อยไปหน่อยนะ จากบล็อก ตอนจะไปออกกำลังกายนี่ ความรู้สึกแรกขึ้เกียจมากครับ แต่พอออกเสร็จ รู้สึกสดชื่นมากเลยนะพี่ว่า ถึงแม้จะเหนื่อยนะ   โดย: The Kop Civil 17 มีนาคม 2569 11:04:44 น.

สุขทุกข์ที่น้องปริ๊นซ์ยกตัวอย่างมา เห็นภาพชัดเลยครับ เป็นเช่นนั้นจริงๆ ทุกข์มากทุกข์น้อยอยู่ที่ใจจริงๆ ยังไงก็ขอให้แข็งแรงๆๆๆนะครับ   โดย: กะว่าก๋า 18 มีนาคม 2569 4:46:07 น.

สวัสดี จ้ะ น้องปริ๊น เมื่อคืนอ่านเม้นท์ที่เม้นท์ครู แต่เนื้อหาของบล็อกเธอ ครูอ่าน ตั้งแต่คืนวานและให้กำลังใจไปก่อนเม้นท์บล๊อก ช่วนนี้ ครูมีกิจกรรม งานหลายอย่าง เหนื่อยและเพลีย บล็อกไหนยืดเวลาได้ ก็จะเว้น เม้นท์ไปก่อนได้ (หมายถึง บล็อกอยู่นานกว่า 1 วัน) อ่านบล็อกตอนต้น ๆ อ่านเพลิน กำลังเห็นเธอมีเวลาให้กับแฟน พาแฟนไปซื้อของที่ โลเปีย ซุปเปอร์มาร์เก็ต ครูเพิ่งได้ยินชื่อ อิอิ ของที่ขาย ที่เธอถ่ายมาให้ชม มีสินค้ามากมายหลากหลาย เนาะ สมกับเป็นร้านญี่ปุ่น จ้ะ มาจุดพลิกผันของความสุข ก็คือ จะไปกินอาหารที่ร้านโปรด เฮ้อ ! อะไร ๆ ก็ไม่แน่นอนและเกิดขึ้นได้เสมอ อ่านเหตุการณ์ที่ เธอวูบ ตลอดจนต้องเรียกรถ1669 อ่านแล้ว ครูก็ใจหายนะ อ่านถึง ตอนนี้ การวูบนี่ เป็นโรคที่เกิดขึ้นในสมัยนี่บ่อยมาก ถ้าช่วยไม่ ทัน ผลร้ายจะตามมาอย่างที่เป็นข่าวกันบ่อย ๆ แต่เธอก็ยืนยันว่า ได้ให้หมอตรวจอย่างละเอียด หมอบอกว่า ไม่เป็นอะไร ก็ดีแล้ว ร่างกายเธอถูกใช้งานมากและการดื่มกินของเธอ เป็นสิ่งที่เธอต้อง แก้ไข เพราะอายุมากขึ้นทุกปี ร่างกายก็จะไม่ไหวเหมือนตอนวัยรุ่น เรื่องเหล่านี้ ไม่มีใครจะช่วยเราได้ นอกจากตัวเธอเองที่จะต้องจัด การกับตัวเอง จ้ะ รักษาสุขภาพด้วย นะจ๊ะ โหวดหมวด บันทึกประสบการณ์ชีวิต   โดย: อาจารย์สุวิมล 18 มีนาคม 2569 13:45:05 น.