ถนนสายนี้มีตะพาบหลักกิโลเมตรที่ 406   "วันธรรมดาที่แสนพิเศษ"  โจทย์โดย จันทราน็อคเทิร์น เอาจริงๆ หัวข้อนี้คือหัวข้อจรรย์โลงใจของผมในระยะหลังมานี่เลยครับ อย่างที่ปี 2 ปี มานี่ ผมจะพูดบ่อยว่า ผม Burnout กับการทำงานมาก ๆ เหมือนก่อนยังรู้สึกอยากลาออกทุก 3 - 4 ปี  แต่ตอนนี้อยากลาออก ทุกวัน ติดต่อกันเป็นปีๆ แล้ว 5555555 เฮ้ย! ผมว่าตัวเองอาการหนักละ และไอ่อาการ Burnout เนี้ย   มันก็คงไม่ได้เกิดในระยะเวลาสั้นๆ หรอกครับ ผมคงต้องเจอเรื่องบัดซบอะไรซักอย่างซ้ำ ๆ มาเป็นเวลานานพอสมควร จนสมองร้องว่า "อยู่ไม่ไหว อยู่ไม่ไหว เฮ้ย อยู่ไม่ไหว อ้าว! บ้านนี้มันน่ากลัว กลัวๆๆ อร๊าย! กูไม่อยากอยู่ กูไม่อยากอยู่ กูไม่อยากอยู่ที่นี่" จนสมองผมเริ่มตัดระบบที่ไม่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตออก เช่น การดูแลตัวเอง  outfit การแต่งตัว  ผมเริ่มไม่เซตผมมาทำงาน สระยังไงมาอย่างงั้น บางวันตื่นมายังไงก็แบบนั้น หน้านี่ทาครีมกันแดดเป็น routine อยู่แล้ว แต่ไม่ทา Skincare  ใดๆ  น้ำหนักขึ้นมา 2 โล เพราะดื่มเยอะขึ้นมาก แต่ไม่ค่อยออกกำลังกาย แต่งตัวมาทำงานคือ เสื้อโปโลบริษัท กางเกงดำ หรือเชิร์ตขาวกางเกงดำ เชิร์ตดำกางเกงดำ ....เหมือนเดิมทุกวัน.... ไม่มีใครได้เห็น ผมใส่เอิร์ธโทน หรือมินิมอล เหมือนเมื่อก่อน หรือเซตผมให้มันดูดี มาราวๆ ปีกว่าๆ  มาทำงานคือ... มา...แล้วก็ทำงาน... ผมเลิกไปกินข้าวกับน้อง หรือกับทีม  เลิกนัดกันไปกินข้าวหลังเลิกงาน อยู่แต่กับไนท์ที่ทำงานด้วยกัน กับคนอื่นๆ ในบริษัท หรือ ในแผนก ผมแทบไม่คุยกับใคร ผมเริ่มจำคนที่ออฟฟิศไม่ได้ คือจำชื่อไม่ได้ครับ ไม่สนใจกิจกรรม งานอะไรในบริษัท ไม่อยากมีส่วนร่วมใดๆ  จนอยู่ๆ วันนึง การไปทำงานมันไม่ใช่แค่ ไป - ทำงาน แต่มันคือความทรมาน แย่การขับรถไปแม่งโคตรฝืน ผมรู้สึกว่า....แม่งไม่ได้แล้ว  จิตแพทย์ใกล้ฉันแน่นอน ถ้ากุยังหาวิธีจัดการกับ mindset หรือตัวเองไม่ได้ ทำยังไงดีละทีนี้......งั้นหา "โดปามีน" เพื่อจัดการอารมณ์ก่อน มันน่าจะได้จากความรัก ความสุข และความพึ่งพอใจ เอางี้......สร้างความรู้สึก success ให้กับตัวเองดีกว่า  ผมเลยไปต่อ member Gym ที่ปล่อยให้ขาดไปเกือบปี แล้วเริ่ม reset ตัวเองด้วยการ ไป Gym อาทิตย์ละ 3 วัน ลู่วิ่งที่ฝุ่นจับอยู่ในห้องออกกำลังกายที่บ้าน ก็ได้เสียบปลั๊กอีกครั้ง โดนผมเริ่มวิ่งสลับกับวันไปยิม จนตอนนี้ผ่านไปกว่า  6 เดือน ผมวิ่ง outdoor อาทิตย์ละ 3 วัน  treadmill อีก 2 วัน เวทและดัมเบลที่บ้านอาทิตย์ละ 2 วัน เล่น Marchineที่ยิมอีก 3 วัน หยุดเสพโดปามีนจากการปาร์ตี้ และดื่มเหล้า  และ...ลางาน เมื่อ "เบื่อ"  หรือ "เหนื่อย" ป่วยก็ลาครับ ไม่ต้องนั่งฝืนมาทำงาน หรือเดินพังๆ กลางไซต์ ช่างแม่งครับ ไม่มีใครตายเพราะผมป่วยวัน 2 วันหรอก จากเดิมที่เคยตื่นมาด้วยความรู้สึกว่า  "วันนี้กุต้องทำงานอีกแล้ว" ก็เปลี่ยนมาตื่นให้เร็วขึ้น จัดของออกไปวิ่งซักชั่วโมง หรือ Morning workout ซักชั่วโมงแทน ให้การตื่นมีเหตุผลหลักอย่างอื่น มากกว่าการตื่นไปทำงาน ทำงานเสร็จเลิกงาน....ไปยิมครับ ไปใช้แรงให้หายเครียด ไปฟังเพลงเท่ ๆ บรรยากาศดีๆ สีโมโนโทน ได้ความเจ็บปวดกลับมาให้สมองลืมเรื่องไม่เป็นเรื่อง ออกไปวิ่งให้สมองเสพ Achievement  ในทุกก้าว ทุกเพซ แล้วเพิ่มความท้าทายเพื่อ Achieve ต่อ แล้วมันดีครับ....อาการ Burnout มันหายไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แต่ว่า ไม่ต้องทรมานในการตื่นไปทำงานอีกแล้ว แต่ "ตื่น" เพื่อทำบางอย่างเพื่อตัวเอง และ "ทำงาน" เพื่อเอาเงินมาจ่ายค่ายิมดีๆ เอาเครื่องดีๆ มาลงโทษร่างกาย เอาเงินไปซื้อถอยรองเท้าวิ่งหลายๆ แบบมาเป็นประสบการณ์ฝ่าเท้า มีความสุขกับร่างกายที่ฟิตขึ้นแบบก้าวกระโดด เอาเงินไปเที่ยว.... จองไปครับโรงแรม 4-5 ดาว  ไม่ต้องไปประหยัดให้เจอผี 555555 กินครับ....ผลไม้อาทิตย์ละ 4-5 ร้อย ก็กิน อาหาร ก็ Intake โปรตีนคุณภาพดีๆ  ไปที่ที่อยากไป เช้าไปเย็นกลับแค่นั้นก็ยังไป วันนึงที่ผมตื่นสายกว่าที่จะ Morning Workout เพราะปาร์ตี้เมาหลับไปตอน ตี1 อ่ะใช่ครับ ทีแรกผมบอกว่า ผมไม่ดื่มมาหลายเดือนแล้ว อันนั้นถูกครั้ง ผมหยุดดื่มแอลกอฮอล์ไปหลายเดือน และเพิ่กลับมาดื่ม แมทนี้แมทแรก แมทแรกแล้วเละเลยครับ ตื่นมาเช้านั้น หันคุยกับแฟน นึกอยากจะไปเขาใหญ่ก็ไปเลยครับ จะเป็นอะไรไป ขับรถ 2ชั่วโมงนิดๆ ก็ถึง ยากตรงไหน เขาใหญ่ One-Day trip  ไม่มีอะไรมากไปกว่า  แค่ไปคาเฟ นั่งดื่มอะไรพิเศษที่สมองเสพว่าอร่อย นั่งมองวิวสวยๆ อากาศเบาๆ สดชื่น ไม่ร้อนอบอ้าว เดินเล่นได้สบายๆ  มันง่ายจังครับ ทำไมชีวิตมันง่ายขนาดนี้ที่จะมีความสุข จากที่ฝืนจนหาทางไม่เจออยู่นาน  ทางออกมันง่ายแค่นี้เอง อะไรที่แม่งแย่ ก็อย่าให้มันเป็นส่วนสำคัญของชีวิต เมื่อ working life มันห่วย ก็ให้มันเป็นแค่ส่วนหนึ่งในชีวิต แต่ไม่ให้มันเป็นทุกอย่างในชีวิต แล้วให้ "ตัวเอง" คือทุกอย่างที่ตัวเองควรทุ่มเท    แค่นี้...ก็เปลี่ยนวันธรรมดาที่แสนน่าปวดใจ ให้กลายเป็นวันธรรมดาที่แสนพิเศษได้ในทุก ๆ วัน ตอนนี้โคตรมีความสุขครับ ที่เหลือ....ช่างแม่งมัน อายทิตย์ที่แล้วผมทำงานวันเดียว ที่เหลือลาป่วยแม่งรวดยาวถึงต้นสัปดาห์นี้ แต่ไม่ได้แกล้งนะครับ อันนี้ป่วยจัดจริงๆ  5555 ป่วยจนหมอบอก นอน รพ เถอะ กุรำคาญ แต่ผมยื่นแขนไปให้หมอแทนแล้วบอกว่า "ก็คาเข็มไว้เลยครับ ผมจะไปบางแสน" 5555555555555 หมอบอก...... งั้นมึงไป.......       Create Date : 30 กรกฎาคม 2569 13 comments Last Update : 30 กรกฎาคม 2569 15:20:02 น. Counter : 1074 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณกะว่าก๋า, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณสองแผ่นดิน, คุณhaiku, คุณหอมกร, คุณmultiple, คุณtoor36, คุณtanjira, คุณThe Kop Civil, คุณอวสานโลกสวย, คุณnewyorknurse, คุณ**mp5**, คุณNior Heavens Five, คุณอาจารย์สุวิมล

วันธรรมดาที่แสนพิเศษ มีได้ทุกวันจ้า จริง ๆ ความสุขก็อยู่แค่เอื้อมนี่เอง มีความสุขง่าย ๆ กับสิ่งเล็ก ๆ รอบ ๆ ตัว เขาบอกว่า "ยิ้มกับโลก แล้วโลกจะยิ้มกับคุณ" จริง ๆ นะ 555   โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 30 กรกฎาคม 2569 18:23:34 น.

เพลงของอูโน่นี่ดังจริงๆครับ ฟังจนหลอน 555 ไปทำงาน แต่รู้สึกทรมาน พี่ก๋าเคยรู้สึกแบบนี้ในช่วง 3-4 แรกที่ทำงานที่ร้าน แต่พอเปลี่ยนความรู้สึกของตัวเองได้ งานเดิมกลับทำให้มีความสุข ได้เรียนรู้ ได้เจอคนมากมาย และมีเวลาเลี้ยงลูก มีเวลาทำบล็อกด้วย จากงานที่เคยเกลียด มันเลี้ยงชีวิตมาได้ 30 ปีเลย การออกกำลังกายนี่มันดีจริงๆครับ เปลี่ยนร่างกาย แล้วก็เปลี่ยนใจเราโดยไม่รู้สึกตัว ภาพไฟเป็นงานศิลปะของศิลปิน แต่พี่ก๋าโคลสอัพมาครับ   โดย: กะว่าก๋า 30 กรกฎาคม 2569 19:59:05 น.

สวัสดีครับคุณปริ๊นซ์ ไม่ได้เข้ามาคุยนานมากกกกกก ชอบเวย์ของคุณปริ๊นซ์นะครับ มันมันดี ถึงจุดที่เบื่อสุดขีด ก็ดีดตัวทำอะไรใหม่ๆ แบบทำเลย ไม่ต้องรอ เรื่องงาน ถ้ามันไม่มีแรงกระตุ้น ก็ยิ่งพาลให้เบื่อเซ็งนะครับ ปล. ชอบรูปปั้นโมอายครับ   โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา 30 กรกฎาคม 2569 22:04:50 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์   โดย: กะว่าก๋า 31 กรกฎาคม 2569 4:57:22 น.

เล่าเสียเห็นภาพเลย เลิกเหล้าเข้าพรรษามั๊ย ปริ้นลองนั่งสมาธิดูเผื่อ จะพบความสุขที่แท้จริงจ้า   โดย: หอมกร 31 กรกฎาคม 2569 5:28:12 น.

555 อาจารย์เต๊ะ เริ่มจับอาการเบื่องาน ของน้องปริ๊นซ์ ที่เริ่มขึ้นทีละเล้กละน้อยได้ตั้งแต่บล็อกก่อนๆ แล้วครับ ถึงตอนนี้น่าจะพีคสุด แต่ก็ยังดีที่หาทาง เติมความสุขให้กับชีวิตด้วยเรื่องอื่นๆได้ ไม่ว่าจะหันมาดุแล สุขภาพ ออกกำลัง กินอาหารดีๆไปเที่ยวพักผ่อน จากประสบการณ์ ทำงานมาจนเลิกทำงานแล้ว อาจารย์เต๊ะ พบว่า ถ้าเราเป็นแค่ลูกจ้าง ไม่ใช่เจ้าของ ทุ่มเทไปก็เท่านั้นแหละครับ เราไม่อยู่เดี๋ยวเค้าก็หาคนอื่นมาแทนเท่านั้นเอง ยิ่งถ้าเราเก่งๆ ประสบการณ์แยะ เงินเดือนแพงๆนี่ ต้องระวัง เพราะ จ้างเด็ก ประสบการณ์น้อยกว่า แต่เงินเดือน ถุกกว่านะครับ 555 อาจารย์เต๊ะ นี่สมัยหนุ่มๆ ไม่ติดผ่อนรถผ่อนบ้านอะไร ถ้างานไหนอยู่ไม่ไหว ไม่เคยทนเลยครับ แถมชอบแกล้งด้วย เป็นคนเกลียดใครแล้ว ต้องแกล้ง555 ช่วงไหนงานแยะๆ งานเร่งๆนี่ ลาพักผ่อนมันเลยครับ เจ้านายดิ้นพราดๆ 555 แต่โชคดี พอทำงานสายตรง สายออกแบบไม่work ลาออกมาเป็น อาจารย์แทน ทำงานมีความสุข อยากไปสอนทุกวัน แต่ช่วง รอยต่อ กว่าจะมาเป็นอาจารย์ได้นี่ ต้องเก็บเหรียญ ซื้อข้าวกินเลยเชียวครับ ช่วงนั้นผอมเพรียว หุ่นดีมากกก555 อื่นใด สุขภาพสำคัญที่สุด ค่ารักษาแพงด้วย555 ยังไงก้ขอให้หายป่วยไวๆนะครับ   โดย: multiple 31 กรกฎาคม 2569 8:25:16 น.

สวัสดีค่ะน้องปริ๊น ไอ้อาการ Burnout ของน้องนี่มันคงสะสมมาเรื่อยๆจนถึงขีดสุดแหละค่ะ พอมันถึงขีดสุด พี่ว่ามันก็วกกลับมาถามตัวเองว่า มรึงจะเอายังไงต่อ? สมองก็เริ่มประมวลผลใหม่ ถ้าทำแบบนี้ต่อไป มันคงเลอะแล้วแหละ รีเซ็ทกันใหม่เลยได้มาออกกำลังนี่แหละค่ะ ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะน้อง มีบางช่วงที่เราเบื่อหน่ายเซ็งล้า แล้วก็มาเริ่มต้นทำสิ่งดีดีเพื่อตัวเองกันต่อ ส่วนของพี่ผ่านพ้นช่วงนั้นไปแล้วหลายรอบมากค่ะ ช่วงนี้คือช่วงเก็บเกี่ยวสิ่งที่เหลือในชีวิตแล้วค่ะ พี่ก็ดูแลตัวเองดูแลพ่อแม่รวมถึงพี่น้องลูกหลาน(ถ้าทำได้นะคะ) มีเวลาก็พักไปคาเฟ่บ้าง ชั่วโมงสองชั่วโมงก็ยังดีค่ะ คาเฟ่มันก็ขึ้นใหม่ให้เราไม่ต้องไปไกลๆก็เยอะค่ะ บ่ายนี้พี่ก็จะเข้ากทม.ล่ะค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะน้อง ที่บอกป่วยดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ ดูแลตัวเองเยอะๆนะคะน้อง พี่จะได้มีเรื่องเล่าให้พี่ป่านฟังค่ะ   โดย: tanjira 2 สิงหาคม 2569 6:01:13 น.

ดีแล้วครับจะจริงจังอะไรมากความรับผิดชอบมันก็ใช่ แต่ตายไปไม่มีคนสนใจหรอกนะ ขาดเราสักคนบริษัทไม่เจ๊งหรอกเขาหาคนแทนได้ดังนั้นเราต้องใส่ใจและรักร่างกายเราครับ ออกกำลังกายมากกว่าผมเยอะเลย ของผมวิ่งเต็มที่ 2 ตัว ตอนนี้กลับมาวิ่งอีกครั้งแล้ว ยังวิ่งให้ขึ้นไปถึง 10.5 กิโลเมตรเหมือนเดิมไม่ได้ แต่ค่อยเป็นค่อยไปเดี๋ยวก็คงค่อยๆ ดีขึ้น   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 2 สิงหาคม 2569 19:08:53 น.

สวัสดีครับน้องปริ๊นซ์ ออกกำลังกายนี่เห็นด้วยเป็นอย่างมากเลยครับ ทั้งตื่นมาวิ่งตอนเช้า หรือวิ่งตอนเย็น ให้ได้เหงื่อพี่ว่าเหมือนได้ปลดปล่อยไปด้วยนะ อย่างของพี่นี่ไปตีแบด มันหายเครียดไปเลยครับ ของพี่เพิ่งมาเป็นที่แล้วอาการอยากจะไปเที่ยว ปีนี้พี่ลาพักร้อนเยอะมาก คือ ลาไปเที่ยว จากที่ไม่เคยลาเลย มีทริปเที่ยวกับทริปวิ่งทุกเดือนเลยครับ ยังงัยรักษาสุขภาพด้วยนะครับน้อง   โดย: The Kop Civil 3 สิงหาคม 2569 16:45:06 น.

สวัสดีครับพี่ปริ๊นซ์ อาการ Brunout กับการทำงานเกิดขึ้นได้กับทุกคนจริงๆเลยครับ การออกกำลังกายนอกจากจะดีต่อสุขภาพแล้วก็เป็นการผ่อนคลายกายใจได้พอสมควรเลยครับ พี่ปริ๊นซ์ เป็นยังไงบ้างครับ สบายดีนะครับ   โดย: Nior Heavens Five 16 สิงหาคม 2569 8:05:24 น.

ปริ้นไปดูไดโนเสาร์ยังสนุกมาก   โดย: หอมกร 19 สิงหาคม 2569 15:23:39 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์   โดย: กะว่าก๋า 20 สิงหาคม 2569 3:35:19 น.

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ รออ่านบล็อกต่อไปจ้า   โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 20 สิงหาคม 2569 7:28:55 น.