BlogGang.com : : จันทราน็อคเทิร์น : ถนนสายนี้มีตะพาบ กม.ที่ 381 "หลีกให้ไกล"

ตอนนี้นอกจากปัญหาเรื่องเวลาที่ตอนนี้จำกัดมากครับ
เนื่องจากงานเยอะขึ้นมากๆ พร้อมกับการเทรนน้องใหม่ไปพร้อมๆ กัน

ตอนนี้มีปัญหาใหม่เกิดขึ้นครับ
คือ ผมไม่รู้ว่า Bloggang เปลี่ยน Code อะไรรึเปล่า
แต่ Macbook ของผมไม่สามารถเข้าเวป Bloggang ได้ครับ
ดังนี้หมายความว่า เวลาว่าง ๆที่ผมนั่งรอเข้าทำงาน นั่งกินตามร้านกาแฟ
ผมจะไม่สามารถเข้ามานั่งอ่านนั่งเม้นท์เพื่อนๆ ได้

และ...ไม่สามารถเขียนดราฟบล๊อกทิ้งไว้ได้
ผมมีวินโดว์แค่ PC ที่บ้านที่หลัก ๆ เอาไว้เลยเกมส์

อย่างที่ทราบครับ ว่างานอย่างผม ไม่สามารถเลือก หรือหลีกเลี่ยงคนได้
จะชอบหรือไม่ชอบ จะดีหรือไม่ดี ผมไม่ได้มีหน้าที่เลือก
ผมมีหน้าที่แค่ Deal ให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นเฮี่ย ฮ่า ซาตานที่ไหนก็ตาม
ดังนั้น คนเฮีย คนไม่จริงใจ คนยังไงผมไม่ได้แคร์มาก
เพราะ แหม่....ไอ่เราก็ไม่ใช่จะดี

ชีวิตจริงเป็นยังไงไม่รู้
แต่ถ้าในการทำงาน มีคนเยอะมากๆ ที่ผมคุยดูสนิท สนุกสนาน
แต่เอาจริงๆ มีน้อยมากครับที่ในงาน ผมจะสนิทจริงๆ หรือเป็นเพื่อนจริงๆ

พูดกันจริงๆ ถ้าคนที่ผมไม่อยากทำงานด้วย
หรืออยากหลีกให้ไกล.....น้อยประเภทมากครับ
คนตอแหลไม่จริงใจ แต่ไม่กลัวครับ เพราะไม่ได้เชื่อตั้งแต่แรก
คนแทงข้างหลัง นี่ก็ไม่มาก เพราะแทงมาก็แทงกลับ...ไม่โกง
แค่อย่าหันหลังให้มันแทงได้ก็พอ 5555
คนขี้โม้ ยิ่งไม่กลัวครับ เออ...โม้ไปเหอะ เท่าที่สบายใจ

แต่คนที่รู้สึกว่าเสียพลังชีวิตมากกับการอยู่ด้วย
จนถ้าเลี่ยงได้ ก็อยากเลี่ยงครับ
ถ้าเลี่ยงไม่ได้ ก็ต้องใช้พลังงานสูงมากในการ defence

คนโง่แต่ขยันอวดฉลาด....แถมขยันลงมือทำซะด้วย

บันเทิงจนบรรลัยละครับแบบนี้
เพราะความเสียหายที่ต้องตามล้างตามเช็คจะกระจัดกระจายมาก
บอกว่า "อย่า" ก็ไม่หยุด พอหยุด...ซักพักแม่งทำอีกแล้ว
พอไอ่เราฟิวขาดด่า ก็โทษลมฟ้าอากาศ สิ่งแวดล้อม
แต่ความจริงคือ มึงเลยยยยยยย มึงนั้นแหละตัวต้นเรื่อง!!!

คนบ้าอำนาจ เจ้ายศเจ้าอย่าง
อันนี้ประสาทรับประทานครับ
ทำงานด้วยไม่พอ ยังต้องพกยาพาราไปกินด้วย
เพราะฟังยังไงก็ปวดหัว น่าหงุดหงิด แต่ไอ่เราก็หงุดหงิดไม่ได้ซะด้วย
ได้แต่ยิ้มธุรกิจ ซึ่งบางทีแม่งก็ห้ามกูยิ้มด้วยนะ หาว่าไม่จริงจัง
พอเห็นเรายืนกอดอกฟัง ก็บอกว่าเราไม่มีสัมมาคารวะ
ผมนี่ต้องเอียงคออย่าง งงๆ แล้วยื่นแขนที่มีรอยยุงกัดให้ดูแล้วบอกว่า

"ผมเกาแขนอยู่ครับ....ทำไมอ่ะ เกาก็ไม่ได้หรอ ดูดิ...."

คนโลเล....
โอ้โห อันนี้อาจจะที่สุดแล้วในการทำงานครับ
เพราะคนโลเล มันก็จะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เดี๋ยวเอาเดี๋ยวไม่เอา
เดี๋ยวไป เดี๋ยวไม่ไป เดี๋ยวได้ เดี๋ยวไม่ได้
คือผมน่ะ เป็นคน Compromise มากครับ อะไรทำให้ได้ ปรับให้ได้ เปลี่ยนให้ได้
ผมยินดีปรับแผนให้ได้หมด ผม Service มากที่สุดที่ทำได้
แต่ใดๆ งานมันก็มีสิ่งที่เรียกว่า Lead time ครับ
คือ ยูจะเปลี่ยนจนวินาทีสุดท้ายที่จะลงงานแล้วไม่ได้
ถ้าของแม่งยกขึ้นเรือมาแล้ว มึงยังยกเลิกแล้วให้ยกลง อันนี้ไม่ได้!!!

แล้วผมจะทำยังไง
....เจอทรงนี้ ผมปรับตังยับครับ...
ขั้นต้นของผมคือ penalty มีค่าใช้จ่ายอะไรบ้าง Charge หมด
ส่วนฝั่งหลังบ้าน ก็สั่งให้เบรกทุกอย่างด่วนที่สุดรอยืนยัน
ส่วนใหญ่เห็นค่าปรับก็ไม่อยากจ่ายครับ เหมือนเดิมก็ได้ หายโลเลขึ้นมาทันที

และส่วนใหญ่จะยืนยันกลับมาว่า ให้เดินตามแผนเดิม

แต่ถ้าดื้อ....เด็กดื้อต้องโดนอะไรนะ!!!

ถ้ามีการเซ็นต์สัญญาแล้ว อาจจะต้องสวมวิญญาณ Lawyer ขู่ฟ้องกันเป็นเรื่องเป็นราว
ซึ่งเอาจริงถึงขั้นให้กฎหมายส่ง Notice
...สุดท้ายก็ยังไม่ได้ฟ้องกันซักราย...

ครับ....สรุปง่ายๆ แทบไม่มีคนที่ผมไม่อยากทำงานด้วย
แต่ทำงานด้วยแล้ว เป็นประโยชน์กับหน้าที่การงาน ผมได้หมด
แต่ถ้าไม่เกี่ยวข้องกับงาน อันนี้ เยอะ! 5555555
ไม่ถูกใจหน่อย ผมก็ไม่เอาแล้ว