|
|
|
| | 1 | 2 |
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | |
|
 |
|
|
ถนนสายนี้มีตะพาบ กม.ที่ 382 "เช้าวันใหม่" |
|
ถนนสายนี้มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 382
"เช้าวันใหม่"โจทย์โดยคุณ จันทราน็อคเทิร์น เช้าวันใหม่ของคนทำงานอย่างผม ควรจะเริ่มต้นด้วยความรีบเร่งใช่ไหมครับผิด!
เช้าวันใหม่ของผมเริ่มต้นด้วยความโคตรชิลตื่นมาแล้วแทนที่จะรีบลุกไปอาบน้ำ แต่งตัว ผมมักจะนอนหลับตาเฉยๆ อยู่บนเตียงอีกซักพัก...แล้วค่อยหยิบมือถือมาเปิดดู ดูข้อความที่คุยค้างไว้ก่อนนอน ดูตารางงานว่าต้องเข้ากี่โมง ก่อนจะเริ่มเปิดเฟซบุ๊ค ใส่ใจเรื่องสัพเพเหระของเพื่อนๆ คนรู้จัก หรือไม่ก็.......หลับไปดื้อๆ 55555555ถ้าเป็นเคสหลับ อันนี้ตื่นอีกทีคือตาลีตาเหลือกเลยครับ อาบน้ำแปรงฟัน 5 นาที แต่งตัว 5 นาที ผมเผิ่มไปเซตในรถ ส่วนเครื่องดื่ม หรือมื้อเช้า ส่วนใหญ่ผมข้ามได้เลยครับเจอกันอีกทีเที่ยงเลย อยู่ได้สบายถามว่าหิวไหม ไม่หิวครับ ทำงานเรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไร แต่ถ้าได้กลิ่นอะไรขึ้นมาละก็.......หิวสิครับ 555 แต่ถ้าดูทรงแล้วจะเป็น Long day ก็ต้องเป็นน้องละครับ ที่จะซื้ออะไรไว้ให้กินที่ไซต์ เพราะถ้าไม่กินเช้านี้ก่อนทำงาน อาจจะได้เจอข้าวเที่ยงอีกทีบ่าย2 บ่าย 3

และแน่นอนครับ ช่วงนี้ผมเหนื่อยมาก เหนื่อยจนหน้าตาออกว่าเหนื่อย 5555 วันก่อนเสร็จงานราวๆ บ่าย 3 ผมนั่งทำงานต่อจนบ่าย 3 ครึ่ง ก็เก็บของ บอกไนท์ว่าจะกลับแล้ว ก่อนคุยกันคราวๆ ว่าจะต้องทำต้องสรุปอะไรบ้าง พูดไปผมค่อยๆ ไหลตัวเองจากยืนเท้าโต๊ะลงไปนั่งเก้าอี้ ก่อนจะเหยียดแขนแล้วซบหน้าลงไปกับโต๊ะพร้อมถอนหายใจ
คึอไนท์มันก็คงรู้ว่าผมเหนื่อยแหละ แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มๆ แล้วพูดด้วยเสียงเหมือนปลุกใจว่า "เฮ้ย...พรุ่งนี้เดินโคตรเยอะนะเว้ยพี่ ต้องไหวนะ กลับไปพักซะนะ" "เออวะ...แม่งเหนื่อยชิบหาย" "เออน่า เดี๋ยวก็จบวัน" กลายเป็นน้องต้องให้กำลังใจผมแทนแล้วครับจังหวะนี้5555

แต่ถ้าไม่ใช่วันที่เร่งรีบขนาดนั้น และไม่ได้หลับไปอีกรอบอย่างที่เล่า หลังจากนอนเล่นๆ บนที่นอนแล้ว ผมจะลุกไปอาบน้ำ พร้อมเปิดข่าวฟังไปด้วย แต่งตัวแล้วจัดของ หาของกินไปกินที่ทำงาน หรือระหว่างทาง หรือไม่ก็แวะซื้อของกินเล็ก ๆ น้อย ๆกินในรถ
เป็นแบบนี้ทุกวันครับ บอกแล้วว่าชีวิตผมไม่มีอะไรหวืดหวา โลดโผน แถมไม่มีบรรยากาศยืนชิลๆ รอรถไฟฟ้า ที่ให้อารมณ์คงทำงานกรุงเทพซะด้วย ยามเช้าของผม เลยนอกจากเมีย พี่เพ็ญ หลาน พี่สาว หรือพ่อแม่ คนขายหมูปิ้งบ้างประปราย ก็ไม่ได้เจอใครแล้วครับ จนกระทั่งถึงที่ทำงาน
ผมไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย ไม่ใช่คนคิดเยอะ คิดแยะ ดังนั้น ถ้าทะเลาะกับแฟนเมื่อคืน เช้าวันใหม่มา ผมหายแล้ว แต่ฝ่ายหญิงเค้าอาจจะหายหรือไม่หายอันนี้ก็อีกเรื่อง ทางผมมีหน้าที่ ทำตัวเป็นปกติ
แต่แน่นอนครับว่าคนทำงานอย่างผม บางทีก็มีเรื่องให้เครียดให้คิดบาง เมื่อก่อน ตอนก่อนอายุ 28 ผมเก็บมาคิดอยู่นะครับ หลายครั้งทำให้นอนไม่หลับบ้าง ตื่นมากลางดึกแล้วนอนไม่หลับบ้าง ตื่นมาแล้วกลับมาคิดต่อบ้าง แต่หลังจาก 28 หรือ หลังจากทำงานมาซัก 5-6 ปี อะไรที่เป็นเรื่องที่ทำงาน มักจะจบในเวลางาน หมายความว่า เมื่อไหร่ที่ปิดคอม ลุกขึ้นจากโต๊ะ ทุกอย่างผมทิ้งไว้บนโต๊ะตรงนั้น ไม่เอาอะไรติดหัวมาคิดอีก

แต่ถ้ายังมีอะไรติดมาถึงที่บ้าน ก็จะให้จบแค่ตอนหลับตา แล้วเช้าวันใหม่ ทุกอย่างจะ reset ใหม่หมด ไม่ฟุ้งซ่านคิดไปมาจนนอนไม่หลับ เพราะเวลานอนจองคนทำงานนี่นอนมากครับ จะเอาปัจจัยอื่นมาลดทอนเวลานอนไม่ได้ 5555
อันนี้ไม่เกี่ยวกับอาการ Burnout นะครับ ไอ่ Burnout นี่ก็อีกครั้ง ไม่รู้ว่าอะไร ไม่รู้ว่าทำไม แค่ไม่อยากไปทำงาน 5555
แต่จะว่าไป เมื่อเร็วๆ นี้ มีเช้าวันใหม่วันนึงที่มันไม่เหมือนวันอื่นๆ ครับ
นั่นก็คือ คืนของวันที่ 28 กรกฎา ที่ผ่านมาอย่างที่ทราบกันครับ คืนวันนั้นเป็นวันที่ไทยกับเขมรต้องหยุดยิงตามข้อตกลง ตั้งแต่ที่ผมรู้นะว่า ข้อตกลงคือหยุดยิงหลังเที่ยงคืน ผมยังพูดกับเพื่อนที่ทำงานเลยครับว่า"คืนนี้ใส่กันยับแน่"เชื่อไหมครับ ปกติเดี๋ยวนี้ผมนี่หลับตั้งแต่ 5 ทุ่ม แต่คืนนั้นนี่ถึงกับนอนไม่หลับ นั่งตามข่าวจนถึงเที่ยงคืนก็แล้ว ตี 1 ก็แล้ว จนสำนักข่าวต่างๆ เริ่มแจ้งว่า เสียงปืนจากจุดต่างๆ เงียบหมดแล้ว แต่แน่นอนครับ มันคงยังไม่มีข่าวหรอกครับว่าจุดไหนเป็นยังไงบ้าง วันนั้น กว่าผมจะนอนก็ปาเข้าไป ตี 1 ครึ่ง และตื่นขึ้นมาอีกครั้งเวลาประมาณ 6 โมงครึ่ง
สิ่งแรกที่ผมทำคือเปิดมือถือดูข่าวทันที ไม่ได้หวังอะไรมาก สิ่งแรกที่หวังคือ ไม่อยากให้คนไทยตายเพิ่ม ไม่ว่าจะทหาร หรือประชาชน ส่วนเรื่องดินแดน คิดว่าไม่น่าเสียอะไรไปเพิ่ม แต่สิ่งที่ผมไม่ชอบเท่าไหร่ คือการที่มีคนเอา ภาพ AI มาลงตรงนั้นบ้างตรงนี้บ้าง เฮ้ย!!! แล้วอันไหนคือภาพจริงวะ Romanticize การสู้รบมันก็ดูทรงจะไม่ใช่อยากรู้วงในให้ถามแม่ผม......พอแต่งตัวอะไรเสร็จผมก็เดินไปบ้านแม่เลยครับ ถามข่าววงใน เพราะแม่อยู่ในวงการทหาร และมีเพื่อนทั้งบก น้ำ อากาศ ซึ่งข่าวจากแม่ก็ใช้ได้นะครับ เพราะคำพูดไม่เหมือนกับในอินเตอร์เนตอย่างเมื่อวันที่ 26 กรกฎา ที่กองทัพเรือออกโรงผมยังถามแม่อยู่เลยว่า ไม่ใช่มันจะเอาเกาะกูดละ แม่ก็บอกว่า มันกลับบ้านไปแล้ว..... แหม่.....ทหารเรือนี่แน่นอนจริงๆ ทั้งทหารเรือตรงนั้น และทหารเรือตรงนี้....แต่เอาจริงๆ ในทุกเช้าวันใหม่ ก็ไม่อยากให้มีการสู้รบกันอีกครับ สงสารประชาชนที่ต้องการใช้ชีวิต ทำมาหากินตามปกติ ขนาดเราอยู่ กทม ยังเครียด แน่นอนว่าคนที่อยู่ชายแดนต้องเครียดมากแน่นอน
อย่าลืมนะครับ ไม่ว่าวันนี้จะมีเรื่องเครียดแค่ไหน แน่เช้าวันใหม่มันจะดีกว่าเดิมเสมอ
| Create Date : 09 สิงหาคม 2568 |
| Last Update : 9 สิงหาคม 2568 13:58:37 น. |
|
13 comments
|
| Counter : 518 Pageviews. |
 |
|
|
| ผู้โหวตบล็อกนี้... |
| คุณหอมกร, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณกะว่าก๋า, คุณhaiku, คุณtoor36, คุณอุ้มสี, คุณnonnoiGiwGiw, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณThe Kop Civil, คุณmultiple |
โดย: หอมกร วันที่: 9 สิงหาคม 2568 เวลา:18:07:44 น. |
|
|
|
โดย: กะว่าก๋า วันที่: 9 สิงหาคม 2568 เวลา:20:23:35 น. |
|
|
|
โดย: กะว่าก๋า วันที่: 10 สิงหาคม 2568 เวลา:5:18:33 น. |
|
|
|
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 10 สิงหาคม 2568 เวลา:22:35:16 น. |
|
|
|
โดย: อุ้มสี วันที่: 11 สิงหาคม 2568 เวลา:1:57:08 น. |
|
|
|
โดย: กะว่าก๋า วันที่: 11 สิงหาคม 2568 เวลา:6:05:58 น. |
|
|
|
โดย: multiple วันที่: 13 สิงหาคม 2568 เวลา:20:05:25 น. |
|
|
|
โดย: กะว่าก๋า วันที่: 14 สิงหาคม 2568 เวลา:5:43:53 น. |
|
|
|
โดย: หอมกร วันที่: 14 สิงหาคม 2568 เวลา:7:38:18 น. |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
กำลังให้กำลังใจตัวเองเนอะ