~*~ ไม่อยากลืม ~*~

~*~ ไม่อยากลืม ~*~ ก่อนที่ความทรงจำจะจางหาย ท่ามกลางความเดียวดายในไอหนาว ค่ำคืนเดือนหรุบหรู่กลางหมู่ดาว พร้อมเรื่องราวหนหลังเริ่มรางเลือน ดุจแสงดาววิบวับเริ่มลับฟ้า พร้อมจันทราล่องลอยค่อยคล้อยเคลื่อน อยู่ในความเงียบงันล่วงวันเดือน ทุกสิ่งเหมือนภาพฝันซ้อนมารยา จึงดูแสนเก่าคร่ำรอยดำด่าง สีซีดจางเสียจนยากค้นหา รายละเอียดเลือนหายจนสายตา แทบตีค่าความใดมิได้เลย รั้งเรื่องราวหนหลังที่ฝังเร้น หลายประเด็นผ่านมาอย่างชาเฉย เหมือนหมอกกลางสายลมพรมรำเพย ช่างระเหยสลายลงไม่คงนาน กลัวจะลืม ทั้งความทุกข์ความเศร้าที่เผาชีพ หลายสิ่งบีบคั้นใจดุจไฟผลาญ และนี่คือชีวิตจิตวิญญาณ จวนถึงกาลมอดดับลงกับทรวง ใกล้ถึงฝั่งว่างเปล่าพร้อมเงาร่าง ตลอดทางยาวนานที่ผ่านล่วง หนึ่งชีวิตพลัดพรากเพียงซากลวง คว้าผูกพ่วงลากผ่านกาลเวลา ไม่หลงเหลืออะไรในกำมือ เคยยึดยื้อหมายมาดปรารถนา ต่างทยอยพ่ายพังเกินรั้งมา ช่างย่อยยับอัปราทุกนาที ดาวยังทอประกายอยู่ปลายฟ้า แต่ดวงตาฝ้าฟางระหว่างที่ เขม้นมองท้องฟ้ากลางราตรี หวั่นถึงคืนพรุ่งนี้...ไม่มีดาว วลีลักษณา ๓๑ มีนาคม ๒๕๖๙

Create Date : 02 เมษายน 2569		0 comments
Last Update : 2 เมษายน 2569 21:16:07 น.
Counter : 92 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet