11 มีค 69 สะแบง                    กลับจากร่วมคอร์สปฏิบัติธรรมที่อุทยานแห่งชาติภูผายล  ต้นไม้ในป่าไม่ค่อยรู้จักมากนัก  มีต้นไม้ยืนต้น ที่กำลังให้ดอกสีแดง มองเห็นไกลๆ  ถ่ายภาพได้ชัดสุดแค่นี้                     "สะแบง"  ผู้รู้จักต้นไม้ที่วัดมีหลายท่าน  เป็นไม้กลุ่มยางนา  เขาหยิบดอกของต้นไม้ตระกูลยางนาในป่า  เด็ดดอกและใบที่คล้ายคลึงกัน มาวางเปรียบเทียบให้ดูราวห้าชนิด  แต่ก็ไม่ได้จดจำ   รู้จักแค่ต้นเดียวไปก่อนวันนี้                       จากนี้ไม่ได้ไปในฐานะผู้ปฏิบัติธรรม  แต่เป็นผู้ช่วยกิจการเผยแพร่พระพุทธศาสนา  มีคำสอนถูกต้องตามแนวทางของพระพุทธองค์ ไม่ผิดเพี้ยนออกนอกแนว   ตามที่ท่านอาจารย์อยากให้ช่วยกันทำ  ในคนที่มีศักยภาพ  และ มีธรรมะในระดับหนึ่งที่ท่านอาจารย์พิจารณาว่า  สามารถช่วยเหลือผู้สนใจอยู่ในการปฏิบัติธรรมะและสามารถถ่ายทอดบอกสอนได้ตามกำลังความสามารถ                        ความกตัญญูเป็นคุณสมบัติของคนดี  และหาได้ยาก  สำหรับท่านอาจารย์ตั้งใจไว้ว่า  กิจการใดที่ท่านขอความร่วมมือ  จะถวายหัวทีเดียว  สั่งซ้ายหันขวาหันได้  ไม่ใช่ถูกล้างสมอง  ไม่ใช่งมงาย  แต่สำหรับพระคุณที่ยิ่งใหญ่ความรู้ที่หาผู้ถ่ายทอดบอกสอนมาตลอดชีวิต  มาลงได้เพราะท่านอาจารย์   บุญคุณคุ้มกะลาหัวทดแทนไม่หมด  ที่จริงเดิมเป็นคนรักสุขรักสบาย  เป็นอย่างยิ่ง  แต่เพื่อตอบแทนคุณท่านทำได้หมด                 ถ้าชีวิตนี้ไม่มีอะไรจะกลัวแล้ว  อะไรก็ได้หมด   ทุกขณะคือการผจญภัย  ถ้าไม่กลัวก็ธรรมดา  อากาศช่วงนี้ในป่าร้อนจัด   ผู้คนสนใจธรรมะมากน่าอนุโมทนาสาธุ  คิดว่ามีผู้ร่วมคอร์สสักสามสิบคน  เมื่อไปถึงในวัดมีราว ร้อยกว่าคน  แน่นอน ที่พักในฝันที่วาดหวังไว้  หวังเหวิด  เพราะมีทั้งผู้สูงอายุ  คุณแม่ชีจากสำนักอื่นๆ  ..เยอะ   แต่ก็เตรียมใจพร้อม  ว่าอยู่ได้ทุกที่  พร้อมเสมอ  ทุกเวลาคือบททดสอบจิตใจ  ก็มาฝึกหัดทดสอบ  ไม่ได้มานั่งนอนสบาย                     ได้ที่พักในอาคารอย่างดี   ขาดแค่ความวิเวก  ก็พอหาได้ในห้องพักที่ได้พักเดี่ยว  ก็นับว่าวิเศษมาก  แต่ใดๆ คือ ต้องไปทดสอบ  ไปหาที่ไม่เหมือนที่บ้านอยู่   เดินไปพบถ้ำเล็กๆในซอกเขา  ต้องก้มศีรษะค่อยๆมุดเข้าออก  เพราะถ้ำนี้เล็กและเตี้ยยืนไม่ได้   ปูเสื่อและคลี่เต้นท์ออกลงนอนกับพื้นเต้นท์  แนบชิดกับพื้นหินของถ้ำ  เย็นสบายนอนหลับเงียบไปครึ่งวัน                     นึกถึงเตียงหยกพันปี  ที่หนังกำลังภายในชอบบรรยาย  เวลาจอมยุทธบาดเจ็บ  ถ้ำนี้มีลักษณะอย่างนั้นจริงๆ  นอนเงียบหลับสนิทไม่หือไม่อือ  เหมือนได้ชาร์จพลังงานเต็มที่  ไม่คิดว่าตัวเองจะมีแบตอ่อนขนาดนี้  นอนชาร์จพลังนานจนเกือบไม่ได้ทำอะไร                     สภาพภายในถ้ำมองจากในเต้นท์  เงียบสงบ ไม่พบรูสัตว์ร้ายใดๆ                         ภายในถ้ำนี้นอนหลับสนิท  ภาวนาได้ดีมาก  ได้ความเจริญก้าวหน้าทางจิตใจ  เกือบจะเทียบเท่าเมื่อครั้งภาวนาใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ทีเดียว   ครั้งแรกที่นอนลงไม่ได้เจริญจิตแผ่เมตตา  น่าจะรบกวนด้วยการขว้างปาสิ่งของลงเหวข้างๆถ้ำอยู่สักระยะ  พอนึกได้จึงลุกนั่งทำความสงบ  เจริญจิตอุทิศบุญกุศลแผ่เมตตาให้ทุกดวงจิตวิญญาณบริเวณนี้   เสียงต่างๆเงียบสงบสนิทลงฉับพลัน   มีความฝันแปลกอยู่หนึ่งครั้งฝันเหมือนไม่ได้ฝันภาพชัดมาก    นับเป็นสถานที่วิเวกเหมาะแก่การภาวนา และทดสอบจิตใจอีกจุดหนึ่ง  ขอแบ่งบุญกุศลจากการภาวนาให้แก่ทุกท่านที่มีโอกาสเข้ามาอ่านค่ะ เพลงที่ร้องในหัว หลังจากกลับจากวัด ต้องค้นหาอยู่นาน เป็นเพลงที่พวกเราพี่น้องร้องกันตอนเด็กๆ แต่พวกเราน่าจะร้องได้ไพเราะดีงามมากๆทีเดียว   Create Date : 11 มีนาคม 2569 3 comments Last Update : 11 มีนาคม 2569 19:59:30 น. Counter : 50 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณกะว่าก๋า, คุณหอมกร, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณปัญญา Dh, คุณhaiku, คุณtoor36

อนุโมทนาบุญครับคุณเย็น เห็นถึงความมุ่งมั่นตั้งใจในการปฏิบัติธรรมของคุณเย็นมากๆเลยครับ เห็นที่นอน ผมนึกถึงคำว่า "ขัดเกลาตนเอง" ขึ้นมาทันทีเลยครับ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ที่คนเราจะสละความสะดวก ความสบาย เพื่อภาวนาท่ามกลางความวิเวกเช่นนี้ เชื่อว่าสิ่งที่คุณเย็นได้รับ ยิ่งใหญ่จนความลำบากที่เราเห็นในภาพ กลายเป็นเพียงความไม่สะดวกสบายเล็กๆน้อยๆเท่านั้นเองครับ   โดย: กะว่าก๋า 11 มีนาคม 2569 19:53:41 น.

ต้นนี้ไม่เคยได้เห็นหรือได้ยินค่ะคุณเย็น วันนี้วันพระ อนุโมทนาบุญที่ได้ทำค่ะ   โดย: หอมกร 11 มีนาคม 2569 20:13:01 น.

บริเวณนั้นทำเลดีครับ ลองนึกถึงตอนที่แดดร้อนมากๆ หรือฝนตก มันช่วยได้เยอะเลยล่ะครับ ผมยังไม่เคยไปปฏิบัติธรรมเลยครับ เต็มที่ก็ทำบุญบริจารทั่วไป   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 11 มีนาคม 2569 22:46:06 น.