3 กย 69 ตะพาบ 408 การเดินทางของความเหงา                      ยังทันที่จะเขียนตะพาบ  ของคุณกะว่าก๋า  นอกจากจะถ่ายภาพไม่ได้  นำภาพออกไม่ได้จากมือถือ  เครื่องคอมยังประท้วงต้องไปให้ช่างแก้ไขอีก  เจ๊เหนียวก็งี้  ใช้แบบพอเพียง  ใช้ให้คุ้มค่าเงิน  ใช้จนกว่าจะถึงที่สุด..                   ชีวิตที่ผ่านมา จะหาเวลาอยู่อย่างเงียบสงบให้มีเวลาว่างได้นั่งนอนยืนเดินอย่างเหงาๆนั้น  ยากเหลือเกิน   สมัยก่อนงานเอาเวลาของชีวิตไปเกือบหมด  ยิ่งถ้าต้องอยู่เวร ทุกนาทีคือความพร้อม  ช้าแม้เพียงนาทีอาจมีการสูญเสีย  ที่แก้ไขไม่ได้  แต่ก็ผ่านมาได้อย่างสวยงาม   ตอนนี้เหลือชีวิตที่เป็นของเราบ้างล่ะ                ความรับผิดชอบงานทุกอย่างและผู้คนในบ้าน  ความราบรื่นเรียบร้อยของกิจการครอบครัว .. Perfectionist อย่างเรา เหนื่อยแน่นอน  ถ้าไม่ปล่อยวางไปบ้าง ... เป็นคนพร้อมเสมอ.. ไม่เคยปฏิเสธความช่วยเหลือ จากใครก็ตาม  โทรศัพท์ไม่เคยปิด  ช่องทางสื่อสารไม่เคยบลอก  ..ยกเว้น.. ใครก็ตาม ที่สุดทางใดทางหนึ่ง..                ความสงบที่เคยได้จริงจริงนอกจากยามปลีกวิเวกไปอยู่วัด  ก็คือ  ช่วงเวลาที่ป่วยหนัก  เป็นอยู่สามครั้ง    แต่ทั้งสามครั้งก็ได้สงบ บริกรรม ภาวนา สวดมนต์ พิจารณาธรรมะภายใน  ได้เห็นกรรมในอดีต  ได้ทรงอารมณ์ฌาณ แยกกายจากจิต เพื่อให้ร่างกายและจิตใจสงบสุขเป็นปกติ       ที่ไม่เคยเหงา ส่วนหนึ่งคงเพราะชอบอยู่กับตัวเอง         เวลาว่างได้ทำสิ่งที่ชอบ หลากหลายมาก  งานฝีมือ การศึกษาหาความรู้ในเรื่องต่างๆ  การจัดทำสิ่งที่ชอบ  การจัดเก็บบ้านเรือน สวน และข้าวของให้สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย  การหาซื้อสิ่งที่ชอบ  ทำสิ่งที่รัก และพัฒนาให้ดีขึ้นเรื่อยๆ   หรือถ้ามีโอกาสสะดวก การท่องเที่ยว  ไปที่ไหนอยู่ที่ไหน  ก็สุขทุกที่ ที่จัดสรรให้พอเหมาะพอดีกับตัวเอง ..   จึงต้องอาศัยการวางแผนและการอยู่อย่างพอเพียง  ตามสภาพเศรษฐกิจและสังคม  อะไรประหยัดได้ก็ทำ  อะไรจะให้รางวัลตัวเองบ้างก็ทำ ตามโอกาสและความเหมาะสม              ปัจจุบันถ้าไม่ได้ออกจากบ้านไปไหน   ใช้เวลาว่าง ถักผ้าพันคอ ถักลายที่ชอบ ถักไปเรื่อยๆ เวลาว่างฟังเทศน์ ทำสมาธิ  ดูจิตใจ  ถักไปได้ด้วย  ถักไปหลายผืน                     ซื้อฝ้ายธรรมชาติ ย้อมสีไม่ตก มาทำสีชมพูนี้สวยงามไหมพรมไม่มีสีนี้เนื้อนี้ขายแน่นอน                                 ตอนนี้ก้าวหน้า  ขนาดไหมพรมด้ายธรรมชาติ ที่มีขาย สีที่ชอบ ถักไปหมดแล้ว   ซื้อฝ้ายปั่นมือธรรมชาติ  จากเกษตรกร ที่ใช้ทอผ้าฝ้ายปั่นมือ   มาลองถัก  ชอบช่วยเหลือผลิตภัณฑ์ไทย  อะไรใช้ได้  เอามาใช้   ใครบอกว่าเส้นขาดง่าย ก็ไม่เห็นจริง ขาดแล้วจะมาทอผ้ายังไงได้                           แต่ปัญหาคือ  ด้ายไม่ได้มาเป็นม้วน  ต้องกรอด้ายให้เป็นม้วนเสียก่อน  ซื้อที่กรอด้ายด้วยมือ  ไม่มีวงปั่นด้าย  ลำบากหน่อย  พยายามไม่ให้พันกัน  ทำยากอยู่บ้าง  ค่อยๆทำฟังเทศน์ไปด้วย  ไม่เสียเวลา                                กรอมือ ไว้ได้หลายม้วน  อยากลองเอามาถักผ้าพันคอ เพราะชอบฝ้ายปั่นมือสีธรรมชาติ  มีถึง สามเฉดสี ฝ้ายขาว  ฝ้ายกะตุ่ยสีเข้ม ฝ้ายกะตุ่ยสีอ่อน                 ถักไปได้บางส่วน  ค่อยๆถักวันละนิดหน่อย  ดูไปสีคล้ายสีกรักของพระเวลาพันคอ  คงเก๋ไปอีก   ยังเหลืออีกสองสี  สองกิโลยังไม่ได้กรอเข้าม้วน                         ร้านขนมปังเที่ยงคืน  ของเราก็กิจการไปได้ดี  อร่อยจริงแม้จะทำจากเครื่องอัตโนมัติ ใครไม่อร่อย เราอร่อยเป็นใช้ได้  ชอบอะไรก็ใส่อันนั้น     ดูแลงาน 5 ส ในสวน อบรมเพิ่มความรู้งานกาแฟ ท่องเที่ยวเมื่อมีโอกาส แต่ที่อยู่ในใจ และทำตลอดเวลา คือ การประพฤติปฏิบัติธรรม  เพราะชีวิตหมดไปทุกวัน เป้าหมายที่สำคัญคือ การไม่กลับมาเกิดอีก หนทางยังมีอยู่ รีบเดินทางอย่ารอจนหนทางเลือนลาง  วันเวลาล่วงไป เธอทำอะไรอยู่ "วยธมฺมา สงฺขารา อปฺปมาเทน สมฺปาเทถ"  ซึ่งแปลว่า "สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงยังประโยชน์ให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด"        " เอาอะไรมาเหงาก่อน"             Create Date : 03 กันยายน 2569 11 comments Last Update : 3 กันยายน 2569 20:20:58 น. Counter : 204 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณhaiku, คุณtoor36, คุณnewyorknurse, คุณกะว่าก๋า, คุณmultiple, คุณ**mp5**, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณหอมกร, คุณcyberlifenlearn

ผมก็อยุ่กับตัวเอง เลยไม่ค่อยรู้สึกเหงาอะไร เอาจริงๆ แต่ละวันมีสิ่งที่ต้องทำเยอะ ไม่มีเวลาไปคิดเหรื่องเหงาอะไรเท่าไหร่นักหรอกครับ   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 4 กันยายน 2569 0:01:59 น.

ช่วงเวลาที่ป่วยหนัก มักเป็นช่วงที่เราได้เรียนรู้อะไรมากเป็นพิเศษเลยนะครับคุณเย็น เหมือนได้เห็นชีวิตชัดเจนขึ้น จะปลงได้ไม่ได้ ก็อยู่ที่ช่วงนี้ด้วยเช่นกัน ผมก็ชอบอยู่กับตัวเองมากๆ ชอบความเงียบ ผมไม่เหงาเลยครับ ลูกไปกรุงเทพก็ไม่เหงา ไม่คิดถึงลูกด้วย 555 มาดามนี่บ่นเลย ว่าทำไมไม่คิดถึงลูก ผมบอกลูกไปเรียน ไม่ได้ไปรบ ไม่มีต้องห่วงหรอก ลูกกำลังสนุกกับการใช้ชีวิต ไปห่วงให้ตัวเองทุกข์ทำไม มีช่วงนึงมาดามกับเพื่อนชอบถักเสื้อกัน ซื้อด้ายมาเต็มเลยครับ ไม่ถึงสองเดือนก็เลิกกันหมด ชอบพร้อมกัน เลิกพร้อมกันครับ 555   โดย: กะว่าก๋า 4 กันยายน 2569 5:30:30 น.

555 อะไรที่เราไม่ชอบ เราก็จะประหยัด ใช้ๆไปก่อนนะครับ ถึงพัง ก็ซ่อมเอา ไม่ยอมซื้อใหม่ 555 แต่ถ้าเป็นอะไรที่ชอบ เก่ามั่ง แค่เสียนิดหน่อย ไม่ซ่อมหรอก รีบซื้อใหม่ทันทีเลยนะครับ 555 ส่วนงานฝีมือแบบนี้ งานผ้า งานไหมพรม อาจารย์เต๊ะ ทำไม่เป็นเลยครับ แถมไม่คิดจะหัดด้วย ชอบงานช่าง งานซ่อมบ้านนี่ ซื้อเครื่องมือมาเยอะแยะ สมัยก่อนงานอดิเรก ที่ชอบมากคือ ล้างรถ แล้วก้ ขัดเคลือบสี ซื้ออุปกรณ์ืมาครบหมดเลย เดี๋ยวล้างคันนู้น ขัดคันนี้ วนไปครับ งานไหมพรม นี่ดูจากรูปแล้ว ต้องใช้ความ วิริยะ อุตสาหะ มากเลยนะครับ กว่าจะกรอด้ายให้เป็นม้วน แล้วมานั่งถักอีก ต้องมีจิตใจที่นิ่งมากๆ อาจารย์เต๊ะ ตอนนี้นั่งนานไม่ได้ เดี๋ยวหมอนรองปลิ้น L4 L5 ทรุดอีกนะครับ 555 ส่วนเรื่องการใช้ชีวิตนี่ เรื่องงาน บั่นทอนเวลาชีวิตเราไปมากที่สุด ถ้าไม่ติดต้องกิน ต้องใช้นี่ ไม่ทำมันหรอกงานนะครับ 555 อาชีพหมอ ต้องรับผิดชอบแยะ เหนื่อยหนัก ยิ่ง รพ รัฐ ด้วยละก็ แทบไม่มีเวลากินเวลานอนเลยนะครับ ของอาจารย์เต๊ะ ไม่เลือกเป็นหมอหรอกนะครับ เพราะฉลาดขนาดนี้ สอบไม่ได้แน่555 เลือกมา สาย ออกแบบ เขียนแบบ เพราะไม่ต้องเจอกับผู้คนมาก เป็นคนขี้รำคาญ ตอนทำงานอยู่สนามบิน ต้องเข้าเวรเหมือนกัน แต่ไม่มีเรื่องตื่นเต้นอะไรมาก เจอแต่ ขี้เมา ขับรถมาชนรั้วสนามบิน เค้า วอ เรียกวิทยุมาให้ไป ตีราคา ค่าเสียหาย ถ้าเป็น คนเมาเรียกราคา เต็มสตรีมมันเลย ทำให้เสียเวลานอนเรา 555 อ้อ หนมปังน่ากินมาก อาจารย์เต๊ะ เคยจะซื้อเครื่องมาทำเหมือนกัน แต่ดูไปดูมา ซื้อคอมใหม่+เครื่องเล่นเกมส์ ท่าทางจะสนุกกว่านะครับ 555   โดย: multiple 4 กันยายน 2569 9:06:52 น.

แวะมาเยี่ยมครับ   โดย: **mp5** 4 กันยายน 2569 10:31:32 น.

ช่วงนี้เวลาเพื่อนเก่าโทรมา ถามไถ่กันเรื่องสุขภาพก่อนเลยครับ ว่าใครป่วยอะไรยังไง 555 รุ่นผม อย่างน้อยต้องป่วยคนละหนึ่งโรคเป็นอย่างน้อย โรคฮิตของคนวัย 50 คือ ความดันสูง เบาหวาน แล้วก็โรคหลอดเลือดหัวใจครับ เป็นกันเกือบทุกคน 555   โดย: กะว่าก๋า 4 กันยายน 2569 12:13:15 น.

เดี๋ยวมีหนังจีดีเอชที่ณเดชเล่น มาแนะนำกันเร็วๆ นี้ค่ะคุณเย็น   โดย: หอมกร 4 กันยายน 2569 19:27:53 น.

ผมเจอความดันสูงตอนอายุ 46 ครับ ไปทำฟัน แล้วหมอฟันวัดความดัน เลยเจอเต็มๆ เบาหวานนี่เฉียดมาก ดีว่ากลับตัวทัน ตอนนี้ปกติดีแล้วครับ 555 คุณพ่อของคุณเย็นท่านเก่งมากๆเลยครับ ยังขับรถเองได้ด้วย พ่อกับแม่ของผมเลิกขับรถไปนานแล้ว ผมก็ไม่ได้ขับเลยครับ มาดามขับให้นั่งตลอด 555   โดย: กะว่าก๋า 4 กันยายน 2569 20:34:14 น.

อรุณสวัสดิ์ครับคุณเย็น   โดย: กะว่าก๋า 5 กันยายน 2569 5:16:34 น.

บางครั้ง เราก็แบอกอะไรบางอย่างไว้โดยไม่รู้ตัว บางครั้งก็แบกทั้งๆที่รู้ตัว แต่จำเป็นต้องแบก แบกนานๆก็หนัก หนักนานๆก็เหนื่อยเลยนะครับ   โดย: กะว่าก๋า 5 กันยายน 2569 15:33:03 น.

อรุณสวัสดิ์ครับคุณเย็น   โดย: กะว่าก๋า 6 กันยายน 2569 5:10:11 น.

การจะรู้ในเรื่องการเกิดดับ อย่างถ่องแท้และเข้าใจ ไม่ง่ายเลยจริงๆครับคุณเย็น   โดย: กะว่าก๋า 6 กันยายน 2569 10:24:31 น.