"การแบ่งปันความคิด และชีวิตที่มีความหมาย"  "การแบ่งปันความคิด และชีวิตที่มีความหมาย"  เป็นโจทย์ถนนสายนี้มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 405 ผู้ตั้งโจทย์ คือ คุณ กะว่าก๋า       คำอธิบายโจทย์ (แนวทางการเขียน)                   หากชีวิตของคุณ คือ สมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยบทเรียนและความคิดที่ตกผลึก คุณเชื่อในการ "แบ่งปันความคิด" ออกไปสู่โลกภายนอกมากน้อยเพียงใด?                    การแบ่งปันความคิด ทัศนคติ และมุมมอง โดยไม่หวังรางวัลหรือการยอมรับ มีความหมาย ต่อผู้ให้และผู้รับอย่างไร ? และหากความคิดของคุณถูก          "ไม่เชื่อ" หรือ "ปฏิเสธ" คุณจะยังคงเลือกที่จะแบ่งปันต่อไปหรือไม่ เพราะเหตุใด?            หัวข้อ  ตะพาบ  "การแบ่งปันความคิดและชีวิตที่มีความหมาย"   หัวข้อนี้  ก็เป็น แนวความคิดของผู้ที่จะร่วมเขียน ตะพาบหัวข้อนี้ และก็ไม้พ้นเป็นเรื่องราวของคนเขียนที่เคยปฏิบัติมาในชีวิต เช่นฉัน  เป็นต้น                            "ชีวิตเปรียบเหมือนกับสมุดบันทึก ที่เต็มไปด้วยบทเรียนและความคิดที่ตกผนึก"    ข้อความนี้  เป็นความจริงที่สุดและยิ่งรู้จัก " แบ่งปันความคิด" ออกไปสู่โลกภายนอกด้วย   ก็ยิ่งเป็นสิ่งที่ควรทำอย่างยิ่ง                         สำหรับฉัน  เป็นคนชอบบันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต   ตั้งแต่เรียนชั้นประถม ศึกษาตอนปลาย   บันทึกเรื่อย ๆ จนเกษียณอายุ  หลังเกษียณ  ได้นำบันทึกเรื่องราวมาหลายสิบปีมาขัดเกลาสำนวน   เรียบเรียง ให้สละสลวย  และตีพิมพ์ออกเป็นหนังสือเชิงอัตชีวประวัติ สอดแทรก       ประสบการณ์ด้านต่าง ๆ ที่ได้รับมา 60 กว่า ปี  ตั้งใจที่จะแบ่งปันให้คนมาอ่านได้นำไป ประยุกต์ใช้  ดังคำนำของหนังสือชุดนี้ เขียนไว้ว่า   หนังสือชุดนี้  ใช้เงินที่ได้จาก เงิน กบข. ได้มาหลังเกษียณ ประมาณ  หกแสน เก้าหมื่นบาท   แบ่งไปจัดทำหนังประมาณ 3  แสนกว่า  แบ่งไปทำบุญ ทำผ้าป่าการศึกษา 100,000  บาท  ทำบุญกฐิน เป็นเจ้าภาพ 100,000 บาท  ที่เหลือก็นำ ไปเที่ยวประเทศต่าง ๆ ที่ต้องการไป ค่ะ  หน้งสือที่พิมพ์ออกจำหน่ายนั้น  ก็อยู่ในวงจำกัด  คือ ลูกศิษย์ลูกหาและเพื่อน ได้อุดหนุนไปอ่าน เท่านั้น  เพราะว่า ฉันไมใช่ นักเขียนที่มีชื่อเสียง ค่ะ เรื่องกำไรไม่ต้องพูดถึง  เพราะไม่ได้ หวังที่จะกำไร หวังเพียงแบ่งปันให้แก่คนอ่านตามความตั้งใจดังที่แสดงจุดประสงค์ไว้ ในคำนำแล้ว ฉันโชคดีที่มีลูกศิษย์น่ารัก เมื่อบอกล่าวลูกศิษย์รุ่นต่าง ๆ ทั้งสองโรงเรียนที่เคยสอน  ต่างก็แสดงความเป็นห่วงว่า  ฉันจะขาดทุนมากมาย   ถามว่า หวังกำไรไหม  ฉันบอกว่า ไม่หวังกำไร แต่อยากทำตามความฝัน ที่อยากฝากหนังสือสักเรื่องไว้ในบรรณพิภพเท่านั้น  ลูกศิษย์หลังจากทราบจุดประสงค์ อันแน่วแน่ของฉันแล้วต่างให้การสนับสนุนความฝันของฉันอย่างเต็มที่  โดยการจองหนังสือ (ตั้งแต่ยังไม่พิมพ์ )  คนที่มีบริษัท ก็ให้สปอนเซอร์ 10,000  บาท สองคน  คนอื่น ก็มี 5000บาท  3000 บาท 2000  บาท  1000 บาท   500 บาท เป็นอย่างน้อย  ได้เงินลูกศิษย์  (เพื่อนประปราย)  รวมเป็นเงิน  155,000 บาท ก็เรียกว่า ไม่เข้าเนื้อมากนัก หนังสือ 1500 ชุด ชุดหนึ่งมี 2 เล่ม เหลือ    อยู่สัก 300-400 ชุด  ยกให้โรงพิมพ์ที่พิมพ์หนังสือ (โรงพิมพ์ที่พิมพ์หนังสือให้ ใจดีมาก ให้ใช้สถานที่ฝากหนังสือไปแจกตามห้องสมุดต่าง ๆ )            ภายในเล่ม  ฉันยังได้ให้เคล็ดลับในการเรียนภาษาไทย  โดยเฉพาะหลักภาษา เพื่อให้ นักเรียนเข้าใจง่ายขึ้น  เช่น การบอกเสียงวรรณยุกต์     โดยไม่ต้องใช้วิธีเทียบเสียงจากอักษรกลางเป็นต้น  ขอยกบางข้อความในหนังสือ ที่จะแบ่งปันความคิดของฉันให้คนที่ได้อ่าน โดยไม่หวังว่า      จะได้รับการยอมรับหรือไม่  ฉันก็ยังคงแบ่งปันตลอดไป เพราะเชื่อว่า  ความคิดของเรา   ถ้าเขานำไปประยุกต์ใช้แล้ว  เขาเป็นสุข สภาพจิตใจดีขึ้น   ฉันเองก็มีความสุขเช่นกัน หรือถ้าไม่เห็นด้วย ก็เป็นเรื่องธรรมดาของแต่ละบุคคล ไม่ทำให้เสียกำลังใจของฉันเลย ค่ะ  ตัวอย่าง  บางข้อความในงานเขียน  ที่จะแบ่งปัน ค่ะ              ตัวอย่างทั้งหมดที่ยกมานี้  ฉันคิดว่า  น่าจะแบ่งปันความคิดเหล่านี้ อีกครั้งสำหรับให้เพื่อน ๆ ชาวบล็อกและคนที่เข้ามาอ่าน  และเขียนตามหัวข้อ ของผู้ตั้งโจทย์ครั้งนี้  อย่างสมบูรณ์แล้ว  ฉันหวังว่า  ตะพาบครั้ง  คงให้ประโยชน์ต่อผู้อ่านบ้างพอสมควร           Create Date : 13 กรกฎาคม 2569 15 comments Last Update : 14 กรกฎาคม 2569 9:10:17 น. Counter : 341 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณThe Kop Civil, คุณกะว่าก๋า, คุณหอมกร, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณhaiku, คุณnewyorknurse, คุณ**mp5**, คุณmultiple, คุณสองแผ่นดิน, คุณtoor36, คุณชีริว

ผมว่าเป็นหนังสือที่ทรงคุณค่าเลยนะครับอาจารย์ ครูสมัยก่อนคือเป็นครูจริง ๆ เลยนะครับ คอยสอนสั่ง ตักเตือน มีตีบ้าง ถ้าเราเผลอทำอะไรที่ไม่ดีนะครับ   โดย: The Kop Civil 14 กรกฎาคม 2569 12:03:37 น.

ผมเชื่อว่าใน 100 คนจะมีคนที่สามารถเขียนหนังสือออกมาแบบที่อาจารย์ทำได้ไม่ถึง 5 คนครับ เพราะคนจะเขียนหนังสือออกมาเป็นเล่มได้ ต้องมีวินัยและรักในการจดบันทึกจริงๆ และบล็อกของอาจารย์ก็เป็นแบบนั้นเลยครับ ทุกครั้งที่อ่านก็จะรู้สึกได้ทันที ว่าอาจารยเป็นคนจดบันทึกแบบเก็บรายละเอียดได้ดีมากๆ ไม่ว่าจะเป็นบันทึกชีวิต หรือ บันทึกขณะเดินทางทอ่งเที่ยวก็ตาม การพิมพ์หนังสือเล่มหนึ่ง ใช้เงินเยอะจริงๆครับ ยิ่งพิมพ์สี่สียิ่งราคาสูงเลย แต่หลักภาษาไทยที่อาจารย์เขียนไว้ ย่อมเกิดประโยชน์กับผู้ที่ได้อ่านในห้องสมุดอย่างแน่นอนครับ ชื่อบล็อกของอาจารย์จำง่ายนะครับ และอาจารย์ก็เป็นอาจารย์ด้วย ผมเองยังได้รับความรู้จากอาจารย์ในการเลือกใช้คำอยู่หลายต่อหลายครั้งเลยครับ   โดย: กะว่าก๋า 14 กรกฎาคม 2569 13:53:41 น.

ใช้บำนาญระบบเก่าไม่มี กบข.ค่ะอาจารย์   โดย: หอมกร 14 กรกฎาคม 2569 17:34:35 น.

อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์   โดย: กะว่าก๋า 15 กรกฎาคม 2569 3:16:30 น.

ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตครับอาจารย์ ต้นราชพฤกษ์เป็นต้นไม้ประจำจังหวัดเชียงใหม่ด้วยครับ ถึงหน้าที่ดอกคูนบาน ก็จะบานเต็มเมืองเลยครับ ส่วนภาพแรกนั้น เป็นภาพที่ผมถ่ายเก็บไว้ตอนที่ยังอยู่ร้านเดิม ผมชอบเจ้าต้นไม้ต้นเล็กๆนี้ครับ มันสู้ชีวิตมาก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็รอดมาได้ทุกครั้ง แต่พอผมย้ายออกมา มันไม่รอดแล้วครับ เพราะตอนนี้เจ้าของใหม่รื้อทุกอย่างในร้านทิ้งจนหมด สร้างอาคารใหม่ที่สวยงามกว่ามาแทนแล้วครับ 555   โดย: กะว่าก๋า 15 กรกฎาคม 2569 12:47:40 น.

อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์   โดย: กะว่าก๋า 16 กรกฎาคม 2569 1:57:50 น.

โอ้ การจะมีหนังสือ ของตัวเองซักเล่มนี่ ไม่ใช่เรื่องที่ ใครก็ทำได้เลยนะครับ เพราะ จะต้องมี วินัยในการเขียน ขยัน ซื่อสัตย์ อดทน ประหยัด กล้าหาญ เกี่ยวมั้ย 555 อาจารย์สุ บอก นี่มัน คำขวัญ นักศึกษา วิชาทหารแล้ว ว้อย 555 จริงๆ คือต้องมี ความรู้ ที่เพาะบ่มมานาน จากประสบการณ์สอนจริงๆ มาหลาย 10 ปี แบบ อาจารย์สุ นี่แหละนะครับ ถึงจะเขียนออกมาได้แบบนี้ อาจารย์เต๊ะ สมัยเรียน มัธยม ขนาดเรียน รร สาธิต ยังไม่เคยเจอ ครูที่ตั้งใจสอนจริงๆเลย สอนไปวันๆแค่นั้นเอง พอมาเรียน มหาลัย ยิ่งหนัก อาจารย์ในคณะ ชอบไปรับงานนอก สั่งงาน สั่งโปรเจคเสร็จ ก็ให้เด็ก ไปหา ข้อมูลในห้องสมุดเอาเองอีก เอาเข้าไป555 หาครูดีๆยากครับสมัยนี้ แต่ค่าทำหนังสือนี่ แพงมากเลยนะครับ ดีที่อาจารย์สุ มีคนรักแยะ ช่วยสนับสนุนมาได้ครึ่วนึง แล้วอาจารย์สุยังชอบทำบุญทีละแยะๆด้วย ไม่เหมือนอาจารย์เต๊ะ หยอดตู้ในว้ด 20 บาท เต็มที่ 555 การทำหนังสือเผยแพร่ ความรู้แบบนี้ ถือว่าเป็นวิทยาทาน อย่างดีเลยเชียวครับ อาจารย์สุไปหาหมอ ฉีดยากระดูกพรุนมาหรือยังครับนี่ อาจารย์เต๊ะ เมื่อวานพึ่งไปหาหมอผ่าหลังมา ไป รพ ตั้งแต่ 6โมงเช้า กว่าจะได้ตรวจ 11 โมง กว่า นั่งรอจนปวดหลัง เลยละครับ 555   โดย: multiple 16 กรกฎาคม 2569 4:07:32 น.

ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตครับอาจารย์ โลกธรรม 8 ตั้งอยู่บนความเสื่อมจริงๆครับอาจารย์ ผมไม่แน่ใจแล้วครับว่าเขียนบทกวีนี้ขึ้นมาด้วยความรู้สึกใด เขียนเก็บไว้นาน 5-6 ปีจนลืมความรู้สึกขณะเขียนไปแล้วครับ 555   โดย: กะว่าก๋า 16 กรกฎาคม 2569 21:06:44 น.

การจะเขียนหนังสือออกมามันไม่ง่ายเลยครับ แต่ละอันที่เอามามันอ่านแล้วได้คิดจริงๆ เห็นพูดเรื่องครู ผมอยากจะให้ข้อคิดครูหลายๆ คนไว้นิดนึงครับ ครูหลายๆ คนชอบพูดเรื่องไม้ ชอบฟาดครับ ครุพวกนี้มักจะคิดว่าเด็กห้องคิง ห้องแรกๆ จะชอบ แต่เปล่าเลยครับ จากประสบการณ์คนรอบตัว เด็กห้องคิงนี่แหละที่ด่าและสาปแช่งครูพวกนี้ ไม่ได้ขอให้เชื่อแต่ถ้าครูคนไหนที่คิดว่าไม่จริงก็จงทำต่อไป ดังนั้นลดๆ ลงมาได้ก้ลดๆ ลงมาเถอะ เรื่องตี เรื่องด่าเด็กแบบเหมารวม ไม่ใครชอบหรอก หลายๆ อันเรียกได้ว่าเป็นการมองต่างมุมเลยนะครับ ซึ่งการมองในอีกมุมมองเป็นเรื่องที่ดีมาก   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 17 กรกฎาคม 2569 1:14:54 น.

อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์   โดย: กะว่าก๋า 17 กรกฎาคม 2569 5:34:55 น.

ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตครับอาจารย์ ผมอยู่ในแวดวงที่ได้เห็นลูกคนรวยหลายคน ที่รวยแต่สุดท้ายชีวิตมีปัญหามากมาย เจอแบบนี้มาหลายคนเลยครับ เพราะถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจ จนไม่รู้คิด ทำอะไรก็ล้มเหลว ทั้งๆที่ต้นชีวิตดีกว่าคนตั้งมากมายครับ   โดย: กะว่าก๋า 17 กรกฎาคม 2569 18:53:34 น.

อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์   โดย: กะว่าก๋า 18 กรกฎาคม 2569 5:36:42 น.

ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตครับอาจารย์ ผมเชื่อว่าหลายสิ่งในชีวิต "ขึ้นอยู่กับตัวเราเอง" เลยครับ ที่ตัดสินใจเลือกและทำอะไรลงไป และเราก็ต้องรับผลของการกระทำนั้นที่เราทำลงไปครับ   โดย: กะว่าก๋า 18 กรกฎาคม 2569 12:43:53 น.

โจทย์ยากเชียวครับหนนี้ แต่เป็นสิ่งที่อาจารย์ทำมาตลอดอยู่แล้ว แค่ส่วนหนึ่งยังเขียนออกมาเป็นหนังสือได้ยาวมาก สองเล่มหนาเลยครับ ได้มาเช่นกัน ขอบคุณอาจารย์มากครับ ที่ผมเขียนแล้วพิมพ์ขายจริงมีแต่หนังสือเกม เอาให้เพื่อนบล็อกไม่ได้แหงๆ ไม่น่าจะได้เล่นกันเลย ขอบคุณสำหรับแนวคิดต่างๆ ที่นำมาแชร์อีกรอบในบล็อกนี้ครับ   โดย: ชีริว 18 กรกฎาคม 2569 16:14:22 น.

อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์   โดย: กะว่าก๋า 19 กรกฎาคม 2569 5:34:59 น.