"วันธรรมดาที่แสนพิเศษ"  "วันธรรมดาที่แสนพิเศษ"  เป็นโจทย์ถนนสายนี้มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 406  ผู้ตั้งโจทย์ คือ คุณ จันทราน็อคเทิร์                    คำอธิบายโจทย์ (แนวทางการเขียน)                                 บางครั้ง วันธรรมดาๆ วันหนึ่ง ก็กลายเป็นวันที่แสนพิเศษน่าจดจำขึ้นมาได้ เรื่องไหน หรืออะไรที่ทำให้วันธรรมดาวันหนึ่ง กลายเป็นวันที่มีคุณค่าและน่าจดจำจนวันนี้                               วันธรรมดา  ก็คือ  ทุก ๆ วันที่เราตื่นขึ้นมา  ทำกิจกรรมเหมือน ๆ กัน อย่างที่ เคยทำในทุกวันเป็นประจำ ค่ะ  ดังนั้น  ถ้าวันธรรมดา ไม่ได้มีกิจวัตรที่เราต้องทำเป็นประจำ วันนั้น  เราก็เรียกว่า  "วันธรรมดาที่แสนพิเศษ"                                 ฉันเชื่อว่า  ทุกคนจะต้องมีวันธรรมดา ๆ ที่เป็น  "วันที่แสนพิเศษ" แน่นอน ซึ่งไม่ใช่  เป็น  "วันธรรมดาที่แสนพิเศษ" เพียงวันเดียว  แน่นอน   ในชีวิตเราอาจจะมี "วันธรรมดาที่แสนพิเศษ"  หลาย ๆ วัน แน่นอน    อาจจะมี "วันที่แสนพิเศษ"  มากน้อยกว่ากันเท่านั้น ค่ะ  เช่น  วันแต่งงาน  วันที่ลูกเกิด  วันทำบุญขึ้นบ้านใหม่  วันที่ลูกศิษย์จัดงานพบปะสังสรรค์  เป็นต้น   บรรยากาศที่ลูกศิษย์นัดสังสรรค์กันและมารับฉันไปสังสรรค์กับพวกเขาด้วย ค่ะ  หุงข้าว ทำกับข้าว ช่วยกัน สนุกสนาน  ค่ะ  งานทำบุญบ้าน ลูกศิษย์มาร่วมงานบุญอย่างคับคั่ง ค่ะ  ไปงานแต่งของลูกศิษย์ ค่ะ  สำหรับฉัน ก็มี  "วันธรรมดาที่แสนพิเศษ"  หลาย ๆ วันในชีวิตเหมือนกัน ดังที่ได้กล่าวมาข้างต้น   และที่พิเศษที่สุด คือ วันที่ฉันได้รับโทรศัพท์แจ้งว่า  ฉันสอบติด ว.ศ. 4 หญิงที่ว.ศ.บางแสน  พรุ่งนี้ให้ไปสัมภาษณ์ วันที่ ลูกศิษย์มาช่วยงานทำบุญขึ้นบ้าน  โดย ลูกศิษย์ที่เก่งเรื่องกับข้าว  เป็นคนทำ  อีกคนหนึ่งเป็นเด็กวัดก็จัดการ เรื่องนิมนต์พระ พร้อมทั้งยืมอาสนะ และทุกอย่างที่จะต้องใช้ในการทำบุญบ้าน   ลูกศิษย์ที่รู้ข่าว ก็มาร่วมบุญด้วย  นับเป็น "วันธรรมดาที่แสนพิเศษ "  เป็นวันพิเศษ ที่ครูและลูกศิษย์ได้ร่วมทำกิจกรรมทำบุญบ้าน    เป็นวันน่าจดจำ มีความอบอุ่น   แต่สำหรับบล็อกนี้   ฉันมี "วันธรรมดาที่แสนพิเศษ" มากที่สุด มากกว่าความแสนพิเศษวันอื่น ๆ   คือ   วันที่ 31 มีนาคม  2518 วันที่ฉันภูมิใจในตัวเองมากที่สุด ที่ได้อดทนตั้งใจ   ทำความฝันที่จะต้องเรียนจบปริญญาตรีให้ได้ 4 ปีใน ว.ศ. บางแสน  ฉันต้องประหยัดอย่างเต็มที่  เพราะโรงงานน้ำหวานของพ่อปิดตัวลง   เพราะพ่อป่วย  ไม่มีใครรับช่วงต่อเลย  เงินที่ขายกิจการไป  พ่อนำไป ซื้อบ้านที่อยู่ปัจจุบัน  เหลือเงินอยู่อีกไม่กี่แสนจะต้องส่งฉันและน้องชายคนเล็กซึ่งยังเรียนไม่จบ ประถมปลายอีกคน   ดีที่สมัยนั้น ไม่มีค่าหน่วยกิต  หอพักก็เก็บถูก อาหาร วันละ 3 มื้อ ก็เก็บถูก   ฉันจึงไม่ได้เที่ยวกับเพื่อน ๆ บ่อยนัก  ยกเว้นจำเป็นเกี่ยวกับ การไปเพื่อการศึกษา เท่านั้น ค่ะ                ดังนั้น   วันที่ 31 มีนาคม 2517 เป็นวันรับปริญญาบัตรจากพระหัตถ์ของสมเด็จพระบรมราชินีนาถ พระพันปีหลวง   ถือเป็นวันธรรมดาที่พิเศษ" มาก ๆ ของชีวิต ที่ความฝันของฉันที่ตั้งเป้าหมายนั้นสำเร็จแล้ว ค่ะ   ตะพาบ เรื่อง "วันธรรมดาที่แสนพิเศษ"  ฉันก็ได้เขียนตรงตามจุดปรสงค์ของผู้ตั้งโจทย์แล้ว ค่ะ  หวังว่า ทุกคนที่เข้ามาอ่าน คงได้รับความเพลิดเพลินพอควร ค่ะ สวัสดี ค่ะ          Create Date : 28 กรกฎาคม 2569 14 comments Last Update : 29 กรกฎาคม 2569 8:39:40 น. Counter : 317 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณmultiple, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณ**mp5**, คุณtoor36, คุณหอมกร, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณกะว่าก๋า, คุณhaiku, คุณสองแผ่นดิน, คุณnewyorknurse, คุณcyberlifenlearn

รูปชุดแรก นี่ เล่นเอา อาจารย์เต๊ะ ไม่แน่ใจว่า คนในรูป จะใช่อาจารย์สุหรือเปล่า อิอิ เพราะ หน้าตากลมกลืนไปกับพวกเด็กๆมาก แยกไม่ออกเลยเชียวครับ 555 เวลาไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน นี่ แล้วได้ทำกับข้าวกินเองด้วย ทอดไข่ธรรมดาๆ กินกับ มาม่าก้อร่อยเลิศแล้วนะครับนี่ ส่วนงานแต่ง ลุกศิษย์ นี่ดูจากชุด+ ทรงผมอาจารย์สุ ที่เปลี่ยนไป น่าจะหลายรุ่นหลายปีแน่ๆเลยนะครับ ส่วนเรื่องที่น่าดีใจ นี่ก็ตอนที่รู้ว่าสอบติด จะได้เรียนมหาลัยนี่ ดีใจที่สุดเลยนะครับ ของอาจารยืได้รับพระราชทานปริญญา จากพระพันปีด้วย น้อยคนจะได้นะครับ รุ่นอาจารย์เต๊ะรับนี่ รับจากพระเทพแล้วครับ แล้วก็นึกถึง ตอนอาจารย์เต๊ะ สอบติด คณะครุศาสตร์ สาขา ศิลปศึกษา ที่ จุฬานี่ สอบติดได้คะแนนเป็น ที่ 1 ด้วย โห พ่อแม่ ดีใจมาก ไปคุยเล่าให้เพื่อนบ้านฟัง หัวท้ายยันท้ายซอย เจอใครเล่าหมดเลยเชียวครับ 555 แต่ว่า อาจารย์เต๊ะ ตอนนั้นใจไม่อยากเป็นครู เพราะกลัวจะสอนใครไม่เป็น แถมเป็นคนขี้อายด้วย เลยมา entrance ใหม่ เข้าคณะสถาปัตย์ นี่แหละครับ ยังเสียดายอยู่เลยเพราะ จุฬา ของกินอร่อย แถม พี่รหัสทั้ง 3ปี ก็สวยขนาด นางแบบกันเลยทีเดียวเชียวครับ 555   โดย: multiple 29 กรกฎาคม 2569 9:40:42 น.

เดี๋ยวนี้เรามีเฟสบุ๊คมันช่วยเตือนความทรงจำปีก่อนๆ ขึ้นมา หลายๆ ครั้งมันเป็นเรื่องที่เรารู้สึกดีในตอนนั้นมากๆ เลยครับ อาจารย์มีความทรงจำต่างๆ มากมายจริงๆ ของผมคงต้องย้อนไปดูรูปเก่าๆ ก่อนถึงจะนึกออก ไม่งั้นก็นึกไม่ออก   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 29 กรกฎาคม 2569 12:03:32 น.

แต่งปุ๊ปมีลูกปั๊บเลยเหรอคะอาจารย์ ไวดีแท้ๆ หรือว่าน้องสาวคะ   โดย: หอมกร 29 กรกฎาคม 2569 16:19:10 น.

"วันธรรมดาที่แสนพิเศษ" ของอาจารย์ เล่าผ่านรูปภาพ และในแต่ละรูปภาพมีลูกศิษย์สมัยเป็นวัยรุ่น ตอนนี้ทุกคนน่าจะอมยิ้มเลยนะครับ เมื่อได้เห็นตัวเองในรูปกับตัวเองในปัจจุบัน ผมว่าความพิเศษของภาพถ่ายคือสิ่งนี้เลยครับ มันบันทึก "ความรู้สึก" และความทรงจำของเรา เก็บไว้เหมือนหยุดเวลาไว้เลย อาจา่รย์แวดล้อมไปด้วยลูกศิษย์ จนถึงวันนี้หลายคนก็ยังแวะเวียนมาหา พาไปเที่ยว รับไปทำกิจกรรมอยู่ตลอด น่าชื่นใจกับอาจารย์มากๆครับ ที่มีลูกศิษย์น่ารักแบบนี้ โห...หมิงเกิดปีชวดเหมือนอาจารย์เลยครับ จริงๆฝั่งมาดามก็มีญาติของเธอที่เกิดปีหนูหลายคนทีเดียวครับ   โดย: กะว่าก๋า 29 กรกฎาคม 2569 22:21:25 น.

อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์   โดย: กะว่าก๋า 30 กรกฎาคม 2569 4:51:15 น.

ที่อาจารย์สุ เล่าให้ฟังนี่ เด็กๆตอนเรียนมัธยม ถ้าจะมีความรักกัน ผูกพันกันก็ตอนนี้แหละนะครับ เพราะ ต้องอยู่ด้วยกันมานาน ถ้า รร ไม่ สลับย้ายห้องไปเรื่อยๆ ของอาจารย์เต๊ะ สอน นศ มหาลัย เด็กๆ ส่วนใหญ่ ยิ่งมาจาก ต่าง รร ร้อยพ่อพันแม่ ต่างนิสัยใจคอด้วย ไม่ค่อยจะผูกพันกัน เหมือนเด็กๆใน รร มัธยม ครับ อาจารย์เต๊ะ เป็นอาจารย์พิเศษ ไม่ได้อยู่ประจำ ก็ได้แต่สอนอย่างเดียว ไม่ค่อยรู้ปัญหา เหมือนอาจารย์ประจำเค้านะครับ 555 ส่วนเรื่องเรียน จุฬา นี่ อาจารย์เต๊ะเรียนแค่ ปีเดียวครับ ถ้าเรียนได้ถึง ปี3 ไม่ออกแน่ครับ 555 แต่เป็นธรรมเนียมของ คณะที่เรียน สาขาศิลปะ รุ่นพี่รหัส ทั้ง 3ปี เค้าจะผลัดเวร คอยมาดูแล เทคแคร์ น้องเฟรชชี่ปี 1 ที่พึ่งเข้าใหม่ เผอิญ พี่รหัสทั้ง 3ปี ของอาจารย์เต๊ะ นี่เป็น สาวสวยหมดเลยครับ เลยอดเสียดายไม่ได้ 555 แต่ก็มีนะครับ ที่ คนเรียนไปถึงปี 3แล้วมาเอนทรานซ์ใหม่ เข้าคณะ สถาปัตย์ ที่ลาดกระบัง อาจารย์เต๊ะ ก็เป็น อาจารย์พิเศษ ที่นั่นด้วย สอบถามบอก เรัยน คณะเกษตร อยู่ ปี 3แล้ว แต่ใจไม่รัก เลยมาสอบเข้า สถาปัตย์ นี่แหละครับ เรียนมาแล้ว 3ปี +เรียนที่ใหม่อีก 5ปี เป็น 8ปี มากกว่าเรียนหมออีกนะครับ 555   โดย: multiple 30 กรกฎาคม 2569 5:50:55 น.

สาวสาวสาวคาะ อ.   โดย: cyberlifenlearn 30 กรกฎาคม 2569 14:31:49 น.

สวัสดีครับอาจารย์ จากที่อ่าน อ่านแล้วชื่นใจแทนเลยครับ ทุกวันที่อาจารย์เล่า เรื่องวันธรรมดาๆ วันนึงที่กลายเป็นวันพิเศษได้เนี้ย แต่มีเรื่องดีๆ ทั้งนั้นเลยครับ ทั้งวันที่ได้เจอกับคนที่เรารักเราคุ้นเคย ไปเที่ยวด้วยกัน ทำบุญด้วยกัน ทำเรื่องสนุกด้วยกัน แต่และภาพบันทึกความสุขไว้เต็มไปหมดเลยครับ ร่วมถึงวันที่อาจารย์สอบติด คือวันธรรมดา ที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความฝันและความสำเร็จเลยครับ แต่วันรับปริญญา ไม่ใช่วันธรรมดาแน่นอนครับ เป็นวันที่เหมือนได้ฉลองให้กับทุกช่วงเวลาที่ทุ่มเทมา   โดย: จันทราน็อคเทิร์น 30 กรกฎาคม 2569 17:27:10 น.

ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตครับอาจารย์ มีดี มีร้าย มีได้ มีเสีย คำนี้ผู้ใหญ่ชอบพูดให้ผมฟังตอนเป็นเด็กๆครับ พอโตมาถึงได้รู้ว่า เป็นคำพูดที่จริงเลยครับ   โดย: กะว่าก๋า 30 กรกฎาคม 2569 21:45:55 น.

อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์   โดย: กะว่าก๋า 31 กรกฎาคม 2569 4:54:29 น.

ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตครับอาจารย์ อนุโมทนาบุญครับอาจารย์ ดีใจกับมูลนิธิคนชราที่บางละมุงด้วยครับ ที่ได้รับบริจาคในครั้งนี้ ภาพในบล้อกผมวันนี้ เป็นผลงานศิลปะแบบจัดวางของศิลปินครับ ผมเองก็ดูไม่เข้าใจ แต่ชอบสีสันครับ 555   โดย: กะว่าก๋า 31 กรกฎาคม 2569 22:17:59 น.

อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์   โดย: กะว่าก๋า 1 สิงหาคม 2569 5:51:34 น.

ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตครับอาจารย์ ผมจำไม่ได้แน่นอน แต่งานชุดนี้เขียนไว้นานมากครับ น่าจะเป็นช่วงโควิด และภาพประกอบน่าจะนานกว่านั้น คือ ถ่ายภาพเก็บไว้ก่อนเกิดโควิดอีกครับ   โดย: กะว่าก๋า 1 สิงหาคม 2569 11:33:25 น.

อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์   โดย: กะว่าก๋า 2 สิงหาคม 2569 4:49:24 น.