ถนนสายนี้มีตะพาบ 400 : แทนความคิดถึง               ... สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ห่างหายจากการเขียนตะพาบไปนานก็รู้สึกคิดถึงอยู่นะคะ ^^ วันนี้ก็เลยมาเขียนบ้างดีกว่า ... โจทย์ถนนสายนี้มีตะพาบ 400 : " แทนความคิดถึง " โจทย์โดยคุณ The Kop Civil เป็นคนกำหนด ไม่จำกัดรูปแบบงานเขียน ... ถ้าให้พูดถึง แทนความคิดถึง ก็คงคิดถึงน้องแมวที่จากไป ก็ได้แต่ดูรูปถ่ายของเจ้าเหมียวที่เรารักแทนความคิดถึงเขาในทุกๆวันค่ะ ...   ถนนสายนี้มีตะพาบ 400 : แทนความคิดถึง              สี่ทุ่มสิบห้านาทีกับอีกสิบสามวินาที ชายหนุ่มยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง มองฝนตกหนักด้วยความรู้สึกเฉยชาระคนหนาวเหน็บเล็กน้อยจนเกือบมาก ทั้งพายุทั้งเม็ดฝนโหมกระหน่ำ ห้านาทีต่อมาเขาหนาวจนสั่น เมื่อจังหวะหนึ่งลมเปลี่ยนทิศพัดเม็ดฝนมาใส่หน้าและโดนตัวเขาเต็มๆ เขาสั่นเทาอยู่สามวินาทีแล้วฝืนทำเข้มแข็ง เพราะพ่อแม่สอนไว้ว่า ไม่ว่าจะเจอเหตุการณ์หนักหนาอะไรก็ต้องอดทนให้ได้              " ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราคงพานกเอี้ยงแฟนสาวสุดที่รักวิ่งฝ่าสายฝนไปช่วยกันหาจับกบอย่างมีความสุขกันแล้วสินะ ฝนตกที่ไรเป็นต้องคิดถึงเธอทุกที่ " กิ้งก่า ชายหนุ่มหน้าตาอิดโรยแต่แฝงความหล่อเอาไว้ลึกๆ พูดกับกบตัวหนึ่งที่กระโดดผ่านสายตาเขาไป              วูบหนึ่งในความคิดเขานึกถึงกบผัดเผ็ดแสนอร่อยที่แฟนสาวเคยทำให้กินจนน้ำลายไหลย้อยไม่รู้ตัว ทว่า!!ทันใดนั้นเอง!! กะละมังพลาสติกสีชมพูใบขนาดย่อม ปลิวตามพายุฝนมากระแทกเข้าหน้าของกิ้งก่าอย่างจัง จนเขาเซถลาไปข้างหลังล้มลงเพราะพื้นลื่นจากน้ำฝนสาดเข้ามาในบ้าน และเพราะลื่นล้มทำให้เขาเจ็บเอวและสะโพกจนลุกขึ้นเดินไม่ไหว แต่ก็ต้องอดทนเพราะไม่อยากผิดคำสอนพ่อแม่ ชายหนุ่มจึงคลานเข่าแทน เขาคลานไปเก็บกะละมังที่ลอยปลิวไปตกที่กลางห้อง              กะละมังพลาสติกสีชมพูขนาด20ซม.ที่นกเอี้ยงชอบซื้อทุกที ทั้งที่เขาชอบกะละมังสีแดงมากกว่า แต่เขาก็ตามใจคนรักให้เธอซื้อสีชมพู มันเป็นกะละมังใบเดียวที่นกเอี้ยงทิ้งไว้ มันเหมือนเป็นสิ่งแทนความคิดถึงจากแฟนสาว              " ตั้งแต่วันที่เธอหายไปจากชีวิต หายไปพบรักใหม่กับไอ้หนุ่มไก่แจ้บ้านท้ายซอย หนุ่มบ้านปากซอยอย่างเราคงได้แต่ช้ำใจอยู่แบบนี้ ทำไมเรื่องเศร้าเกิดแต่กับเรากันเนี่ย " เขาพูดกับกะละมังด้วยสีหน้าโกรธและคับแค้นใจ คิดจะลุกขึ้นเตะกะละมังทิ้งไปซะ แต่เพราะเจ็บก้นอยู่ลุกไม่ไหวแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าต้องอดทนต่อความโกรธ จึงได้แต่นั่งนิ่งสงบสติอารมณ์              " ไอ้เรามันก็ดันเป็นคนคิดถึงเก่งซะด้วยนี่นะ ถ้าหาเงินเก่งเหมือนที่คิดถึงเก่ง สาวคงไม่ทิ้งเราไปหรอก พูดแล้วโมโหตัวเอง " ชายหนุ่มวัย30ปีเศษพูดกับกะละมังตรงหน้า ที่ตอนนี้เขาใช้มันรองน้ำฝนที่หยดลงมาไม่ขาดสายเพราะหลังคารั่ว              เขานั่งมองน้ำในกะละมังที่เพิ่มปริมาณขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟใต้หลังคาแม้ติดๆดับๆแต่เขาก็นั่งรอนิ่งๆ รอคอยบางอย่าง ที่สุดบรรดาฝูงแมงเม่าที่เขารอคอย ก็พากันบินมาเล่นแสงไฟกันมากมาย บางส่วนตกลงไปในกะละมังที่มีน้ำเกือบครึ่งกะละมังแล้ว เขายิ้มเยาะที่มุมปาก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแมงเม่าในกะละมังเข้าปากเคี้ยวแล้วกลืนลงไปตัวแล้วตัวเล่า              " เอี้ยงจ๋า ถ้าตอนนี้เอี้ยงอยู่ เราก็คงป้อนแมงเม่าให้กันและกันกินอย่างมีความสุขเหมือนอย่างเคยสินะ " เขาพูดพลางเคี้ยวแมงเม่าไปพลาง แมงเม่าบินมามากมายเท่าไหร่ ชายหนุ่มก็ยิ่งคิดถึงนกเอี้ยงมากเท่านั้น เพราะทุกครั้งที่ฝนตกและมีแมงเม่าบินมาแบบนี้ มันก็เหมือนสิ่งแทนความคิดถึงจากหญิงสาวคนรักอยู่เหมือนกันนะ              เวลาผ่านไปอย่างช้าๆในความรู้สึกของกิ้งก่า ตอนนี้เป็นเป็นเวลาเที่ยงคืนเศษแล้ว พายุฝนซาลงเป็นแค่เม็ดฝนเล็กๆ น้ำฝนยังคงหยดลงมาที่กะละมังอยู่ แต่ลดความถี่ลงจนเริ่มขาดช่วงแล้ว ทว่าชายหนุ่มที่ใจเปียกปอน ตามตัวมีแต่แมงเม่าเกาะเต็มไปหมด เขาหยุดกินแมงเม่าแล้วล้มตัวลงนอนมองแมงเม่าบินเล่นไฟด้วยสายตาเลื่อนลอย แต่ในใจมีแต่หน้าแฟนสาววนเวียนรบกวนจิตใจเขาไม่หยุดหย่อน ....           Create Date : 05 พฤษภาคม 2569 9 comments Last Update : 5 พฤษภาคม 2569 21:48:37 น. Counter : 532 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณhaiku, คุณกะว่าก๋า, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณหอมกร, คุณThe Kop Civil, คุณtoor36, คุณ**mp5**, คุณcyberlifenlearn, คุณชีริว

แอบอมยิ้มกับชื่อนางเอกและพระเอกครับน้องต่าย กิ้งก่าหน้าฝน อาหารการกินสมบูรณ์เลย   โดย: กะว่าก๋า 6 พฤษภาคม 2569 4:05:39 น.

กิ้งก่ากับนกเอี้ยง ต่างชอบกินแมงเม่าจ้า   โดย: หอมกร 6 พฤษภาคม 2569 6:04:52 น.

โอวว อ่านสนุกได้บรรยากาศตามไปเลยครับ   โดย: The Kop Civil 6 พฤษภาคม 2569 10:49:32 น.

รายละเอียดเล็กๆ อย่างกะละมังสีชมพูหรือแมงเม่ากลายเป็นตัวแทนความทรงจำได้ดีมาก ทำให้เห็นว่าตัวละครยังติดอยู่กับอดีตแทบทุกมิติ แม้แต่การกินแมงเม่าก็ยังโยงไปถึงแฟนเก่า เหมือนเขาไม่ได้อยู่กับปัจจุบันจริงๆ เลย พุดถึงแมงเม่าเอาถุงพลาสติกไปขวานไว้เฉยๆ ใกล้ๆ หลอดไฟ แมงเม่าก้ลงแล้ว ตอนเช้าได้เป็นถุงเลย (เอาไปเทให้ปลากินได้เลย)   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 6 พฤษภาคม 2569 17:55:03 น.

แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ   โดย: **mp5** 8 พฤษภาคม 2569 16:06:49 น.

พี่ก๋าก็เป็นคนชอบคิดนะครับ คิดไปไกลเลย แต่ก็ค่อยๆฝึก ฝึกรู้สึกตัว เวลาคิดอะไรเยอะ ก็บอกกับตัวเอง คิดไปทำไม มันยังไม่เกิดสักหน่อย เวลาโกรธ ก็เตือนตัวเอง ว่าทำไมเราเป็นแบบนี้ เราไม่ชอบตัวเองตอนโกรธเลย พอเตือนบ่อยๆ รู้สึกตัวเร็ว ก็ไม่ค่อยโกรธใคร พี่ก๋าว่ามันฝึกได้ครับ เพียงแต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย   โดย: กะว่าก๋า 9 พฤษภาคม 2569 22:25:54 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องต่าย   โดย: กะว่าก๋า 10 พฤษภาคม 2569 6:04:38 น.

เดาว่าเป็นนิยาย   โดย: cyberlifenlearn 11 พฤษภาคม 2569 16:53:20 น.

อันนี้คนหรือกิ้งก่าจริงๆ นะ จับแมงแม่าเคี้ยวแหงบๆ เดี๋ยวนี้หน้าฝนไม่ค่อยเห็นแมงเม่าแล้วนะครับ เหมือนได้ยินคนบอกว่าไม่ค่อยขับรถชนแมลงแล้ว ประชากรแมลงคงหายไปเยอะหรือไม่ก็ย้ายถิ่นฐานกันไปหมดแล้ว ตัวที่คิดถึงมากๆ คือหิ่งห้อยแล้วจิ้งหรีด ไม่ได้เห็นแสงไฟ ไม่ได้ยินเสียงร้อง นานมากแล้วครับ (จิ้งหรีดที่เห็นตามร้านแมลงทอดไม่นับ)   โดย: ชีริว 17 พฤษภาคม 2569 13:37:50 น.