Group Blog
All Blog
|
อกสั่นขวัญแขวนกับเรื่องของคุณนายแม่ และการรักษาสุขภาพใจของคนที่ต้องดูแลผู้สูงอายุ หายหน้าหายตาไปอีกแล้วคราบบบบบ กลางดึกของคืนวันศุกร์หนึ่ง คุณนายแม่เกิดหายใจไม่ค่อยสะดวก มีอาการหอบเหนื่อยมาก เดินไม่ไหว เลยเรียก 1669 พาส่งห้องฉุกเฉินกลางดึกนั้นเลย คุมหมอทำการรักษาแล้วแจ้งว่าปอดอักเสบหลายจุด จะให้คอยดูอาการในห้องฉุกเฉินจนกว่าจะทรงตัว (ขอไม่เล่าในรายละเอียดนะครับ เจ้าของบล็อกยังใจไม่ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้) เกือบเช้าถึงจะได้พาขึ้น ward แต่ยังต้องอยู่ห้องสามัญเพราะในสายตาพยาบาลครับ พอคุณนายขึ้น ward เจ้าของบล็อก คนข้างๆและน้องสาวเจ้าของบล็อกก็กลับมาบ้านพักผ่อนเล็กน้อยก่อนจะไปเยี่ยมคุณนายอีกที่ตามเวลาเยี่ยมไข้ของ ward สามัญ โชคดีที่โรงพยาบาลอยู่ใกล้บ้านมาก  เช้าวันนั้นคุณหมอยังให้ออกซิเจนความดันสูงแต่คุณนายมีอาการดีขึ้นมาก เจ้าของบล็อกไปเยี่ยมคุณนายตามเวลาเยี่ยมของ ward สามัญ อยู่ 2 วันกว่าๆครับ พอคุณหมอให้ off ออกซิเจนความดันสูง เปลี่ยนมาเป็นออกซิเจนธรรมดาจึงอนุญาตให้ขึ้นไปอยู่ห้องพิเศษได้ครับ อยู่ห้องพิเศษอีก 3 วัน คุมหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ ตอนที่คุณนายแม่อยู่ ward สามัญ เจ้าของบล็อกต้องไปเยี่ยมคุณนายวันละ 3 เวลา 07.00 – 09.00 น. ไปป้อนข้าวคุณนายแม่แต่ไม่กล้าเช็ดตัวนะครับ เพราะคุมหมอใส่สายปัสสาวะไว้ กลัวทำหลุด จึงจ้างผู้ช่วยใน ward เช็ดตัว เจ้าของบล็อกก็ไปอยู่ใกล้ๆ เป็นเพื่อนคุณนายแม่เท่านั้นครับ ตอนกลางวันเวลา 11.00 – 13.00 น. และตอนเย็น 17.00 – 19.00 น. ก็ไปป้อนข้าวและอยู่เป็นเพื่อน พอหมอเวลาเยี่ยมแต่ละช่วงเจ้าของบล็อกก็กลับมาทำงานบ้านตามปกติ ..... พอคุณนายแม่ขึ้นไปอยู่ห้องพิเศษ น้องสาวเจ้าของบล็อกเป็นคนเฝ้าหลัก ค้างคืนที่โรงพยาบาล พอเจ้าของบล็อกส่งหลานสาวไปโรงเรียน ทำงานบ้านเสร็จก็จะไปอยู่เฝ้าคุณนายแม่กับน้องสาวครับ อยู่โรงพยาบาลเกือบๆอาทิตย์ คุมหมออนุญาตให้กลับบ้านได้  ช่วงแรกๆที่คุณนายแม่กลับมาจากโรงพยาบาลก็สามารถทำกิจวัตรประจำวันได้ตามปกติอาจจะมีอาการเหนื่อยง่ายก็เพราะว่าปอดยังไม่แข็งแรงดี จนเมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้วคุณแม่ก็กลับมีอาการหายใจสั้น เร็ว อีกครั้ง ตรวจ oxygen ปลายนิ้วก็ต่ำนิดหน่อย อาจจะเป็นเพราะหายใจสั้นและเร็ว .... พยายามบอกให้คุณนายแม่หายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ยาวๆ เหมือนตอนนั่งสมาธิ ทำอยู่พักใหญ่ๆ ค่า oxygen ปลายนิ้ว ถึงค่อยๆขึ้นมาอยู่ในระดับที่ไม่ค่อยน่ากังวล แล้วตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาคุณนายแม่ก็มีอาการแบบเดิม เป็นๆ หายๆ กลางคืนไม่ยอมนอนราบบนที่นอน นั่งหลับบนเก้าอี้หน้าทีวีในห้องทั้งวันทั้งคืน .... เจ้าของบล็อกนำเรื่องนี้ไปปรึกษาเพื่อนที่เป็นพยาบาลหลายๆคน ทุกคนลงความเห็นที่ค่อนข้างเหมือนกันคือ “คุณนายแม่เป็นแพนนิค” ..... เพราะผ่านประสบการณ์ที่ค่อนข้างน่ากลัวมา  เจ้าของบล็อกเข้าใจดีเลย เพราะเมื่อหลายสิบปีที่แล้วที่เจ้าของบล็อกต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะป่วยหนักพอออกจากโรงพยาบาลก็มีอาการเช่นนี้เหมือนกัน เจ้าของบล็อกก็เลยพยายามปลอบคุณนายแม่ให้คลายกังวลอยู่นานหลายวันครับก็ไม่คลายกังวลลงเท่าไหร่ ปรึกษาเพื่อนที่เป็นพยาบาลก็ให้ลองปรึกษาจิตแพทย์ดู ประเด็นสำคัญคือคุณนายแม่และประเด็นรองลงมาก็คือ “สุขภาพใจของเจ้าของบล็อก” ซึ่งเป็นหน่วยงานหลักในการดูแลคุณนายแม่ วันที่โทรไปนัดพบจิตแพทย์ได้สอบถามพยาบาลว่าจะขอปรึกษาคุณหมอโดยไม่นำผู้ป่วยไปด้วย เพราะคุณนายแม่นอกจากจะใส่เครื่องช่วยฟังแล้วก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก เพราะประสาทในการรับฟังเสื่อมมาก คุณนายแม่จะใช้การอ่านปากมากกว่า และถ้าเป็นคนที่ไม่คุ้นเคยด้วยแล้วก็จะอ่านปากไม่ได้เลย .... คุณพยาบาลก็ดีใจหาย แจ้งว่าสามารถปรึกษาคุณหมอเบื้องต้นได้ก่อน แต่คุณหมอจะสั่งยาหรือประเมินคนไข้ยังไม่ได้ ก็เลยทำนัดกับคุณหมอไป เมื่อถึงวันนัดก็ไปพบคุณหมอ บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด คุณหมอก็ให้คำแนะนำยาวเหยียดเพื่อนำมาประเมินอาการของคุณนายแม่ .... ก่อนหมด session คุณหมอถามถึงสุขภาพใจของเจ้าของบล็อก เพราะเจ้าของบล็อกเป็นบุคคลหลักในการดูแลคุณนายแม่ ..... คุณหมอถามไถ่ถึง “อาการซึมเศร้า” ที่เจ้าของบล็อกเคยไปรักษาอยู่พักใหญ่ๆประมาณปีก่อนหน้านี้ ..... จริงๆ “อาการซึมเศร้า” ของเจ้าของบล็อกดีขึ้นมากๆ แต่ดูเหมือนว่าอาการจะกลับมาเมื่อตอนที่คุณนายแม่มีอาการแพนิคนี่แหละครับ เพราะมีเรื่องให้ต้องคิดเยอะมากๆ คุณหมอแนะนำให้สังเกตอาการตัวเองด้วย ถ้าไม่สามารถประกอบกิจวัตรประจำวันตมปกติได้ก็ให้รีบมาปรึกษาคุณหมอด่วนเลย เพราะจะทำให้การดูแลคุณนายแม่เป็นไปแบบไม่เต็มที่ด้วย  อาทิตย์ที่แล้วมีนัดกับคุณหมอที่โรงพยาบาลไปฟังผล TB Test ผลก็เป็น Negative คุณหมอยังให้ดูผล x – ray ปอดของคุณนายแม่ในวันที่เข้าโรงพยาบาล ระหว่างที่อยู่โรงพยาบาล และ วันก่อนออกจากโรงพยาบาล ผล x – ray ปอดก็ดีขึ้นมากๆ คุณหมอบอกว่าดีขึ้นกว่า 70 % จนถึงวันนี้ดูเหมือนคุณนายแม่จะยังไม่วางใจ 100% แต่ก็ดีขึ้นมากๆ ดูจากหน้าตาเริ่มมีความสดชื่นขึ้นมาบ้าง เริ่มอยากกินโน่นนี่ อันนี้เจ้าของบล็อกก็เข้าใจครับ เพราะตอนที่เจ้าของบล็อกเป็นก็ใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะวางใจได้เต็มร้อย  ช่วงนี้เจ้าของบล็อกไม่ค่อยได้ใช้ชีวิตหน้าคอมพิวเตอร์บนห้องนอนซักเท่าไหร่ครับ ตีสี่ครึ่งลุกขึ้นมาเปิดครัว ทำอาหารเช้าและเตรียมอาหารกลางวันใส่กล่องให้คนที่ออกไปเรียนและทำงานนอกบ้านแล้วเจ้าของบล็อกก็จะวนๆ เวียนๆ อยู่ข้างล่างจนถึงเที่ยงๆเลยครับ ดูแลให้คุณนายตื่นนอน เก็บเตียงคุณนาย ล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณนาย พาคุณนายบริหารร่างกายตอนเช้า บริหารปอดตามคุณหมอและนักกายภาพสอน แล้วให้คุณนายพักผ่อน .... เจ้าของบล็อกจะออกไปดูแลต้นไม้ในสนามหน้าบ้าน รดน้ำต้นไม้ แล้วกลับเข้ามาเตรียมอาหารเช้าให้คุณนาย พาคุณนายทานอาหารเช้า บริการหยูกยา เก็บล้าง แล้วทำความสะอาดบ้าน กวาด ถู .... กว่าเจ้าของบล็อกจะจัดการอาหารเช้าของตัวเองก็ปาเข้าไปเกือบๆ 9 โมง เจ้าของบล็อกก็จะมีเวลาว่างๆ ในการทานอาหารเช้าเงียบๆ .... แล้วก็เตรียมอาหารกลางวันให้คุณนาย เตรียมผลไม้ไว้ให้คุณนายกับหลานสาวไว้ทานตอนบ่ายๆ ... พาคุณนายทานอาหารกลางวัน เก็บล้าง ปิดครัว .... แล้วเจ้าของบล็อกถึงจะมีเวลาส่วนตัวว่างๆจนถึง 4 โมงเย็น ซึ่งจะเป็นเวลาที่ต้องออกไปรับหลานสาวที่โรงเรียนครับ หลังจากนั้นก็จะวุ่นๆกับการดูแลคุณนายให้รับประทานของว่าง อาบน้ำ สลับกับการทำอาหารเย็นให้หลานสาวและคนที่ออกไปทำงานนอกบ้านครับ .... โน่นแหละครับฟ้ามืดแล้วถึงจะเสร็จงานครับ อย่าถามนะครับว่า “เหนื่อยมั๊ย” ..... เหนื่อยมากกกกกกกกกกครับบบบ  แต่เจ้าของบล็อกนึกถึงตอนที่เจ้าของบล็อกป่วยหนักนอนโรงพยาบาลตำรวจเมื่อหลายสิบปีก่อนคุณนายเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาใน ward สามัญ ที่เจ้าของบล็อกนอนป่วยอยู่ทุกวันๆ .... เป็นเวลาเกือบ 2 อาทิตย์ .... เจ้าของบล็อกนอนร้องไห้ทุกวันที่ทำให้คุณนายแม่ต้องลำบากขนาดนี้ และตั้งใจไว้ว่าเจ้าของบล็อกจะดูแลคุณนายแม่ให้ดีที่สุดครับ พอเจ้าของบล็อกอาบน้ำ ขึ้นห้องนอนก็แทบจะสลบครับ ....
เข้าใจว่าการดูแลคนป่วยพร้อมกับงานบ้านร้อยแปดมันเหนื่อยแค่ไหน
ยังไงก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะคะ ส่งกำลังใจและขอให้คุณนายแม่หายป่วยกลับมาเป็นปกติไว ๆ นะคะ   โดย: ฟ้าใสวันใหม่
  วันที่: 9 มีนาคม 2569 เวลา:10:55:55 น.ขอให้คุณแม่หายไว ๆ นะครับ
กล้วยไม้สวยมากครับ โดย: The Kop Civil
 วันที่: 9 มีนาคม 2569 เวลา:11:09:43 น.โชคดีที่ปลอดภัยนะคุณบอล
หมั่นให้ท่านสั่งสมบุญเยอะๆ จ้า  โดย: หอมกร
 วันที่: 9 มีนาคม 2569 เวลา:13:16:44 น.ดอกไม้สวยค่ะ ขอให้คุณแม่สุขภาพแข็งแรงไวไวค่ะ
โดย: Emmy Journey พากิน พาเที่ยว
 วันที่: 9 มีนาคม 2569 เวลา:15:01:52 น.ส่งกำลังใจให้คุณบอลและคุณแม่ครับ
ขอให้ท่านค่อยๆแข็งแรงขึ้นในทุกๆวัน รวมทั้งคุณบอลด้วย ใครดูแลก็ไม่เหมือนลูกนะครับ ทั้งรู้ใจ ทั้งรู้ว่าคุณแม่ท่านต้องการอะไร โดย: กะว่าก๋า
 วันที่: 9 มีนาคม 2569 เวลา:19:51:23 น.ถ้าผมเจอแบบคุณทนายอ้วนก็คงเหนื่อยแน่ๆ เหมือนกันครับ
ขอให้คุณนายแม่หายป่วยไวๆนะครับผม  โดย: กะริโตะคุง
 วันที่: 9 มีนาคม 2569 เวลา:20:48:32 น.สวัสดีครับคุณบอล
ขอให้คุณแม่คุณบอลหายป่วยไวไวครับ และคุณบอลก็ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะครับ ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมเยียนครับ โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา
 วันที่: 9 มีนาคม 2569 เวลา:21:31:10 น.สวัสดีครับพี่บอล
ขอให้คุณแม่และพี่บอลสุขภาพกายสุขภาพใจดีครับ โดย: จันทราน็อคเทิร์น
 วันที่: 10 มีนาคม 2569 เวลา:11:39:12 น.สุขภาพสำคัญที่สุดจริงๆครับ
สามสี่เดือนนี้ ผมก็ให้เวลากับการออกกำลังกายเยอะมากครับ รวมทั้งการคุมอาหารด้วย ของกินที่เคยชอบ ก็ต้องเว้นระยะกันไปก่อน อร่อยมาก อันตรายมากครับ 555 คุณแม่ผมเคยเป็นลิ้นหัวใจรั่ว พอผ่าตัดก็กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมเลย ส่วนใหญ่ก็มาพร้อมกับอาการน้ำท่วมปอดด้วยครับ โดย: กะว่าก๋า
วันที่: 10 มีนาคม 2569 เวลา:22:46:03 น.สวัสดีครับ
จาก blog ครับ น้องแมวไม่เอาเรื่องหรอกครับ แต่เอาแต่ใจสุดๆๆๆ  โดย: กะริโตะคุง
วันที่: 11 มีนาคม 2569 เวลา:10:37:08 น. |
ทนายอ้วน
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 158 คน [?] Friends Blog
|
||||||||||||
โรคเกี่ยวกับการติดเชื้อ ที่ปอดใน ผู้สูงอายุจะน่ากลัวมาก
แต่มันมีวัคซีน ป้องกันด้วยนะครับ อาจารย์เต๊ะ ฉีดเข็มแรก แล้วก็เว้นไปอีก 6เดือน พึ่งจะไปฉีดเข็ม2เมื่อ เดือนที่แล้ว
หมออยุรกรรมเป็นคนสั่งให้ฉีดครับ เพราะอาจารยืเต๊ะ เคยเป็น หอบหืด ปอดจะไม่แข็งแรง
เรื่องเฝ้าผู้ป่วยที่ รพ นี่ ถ้าไม่ใช่ห้องพิเศษ จะเหนื่อยมากๆเลย เพราะ ต้องเยี่ยมตามเวลา แถมบางที อย่างศิริราช นี่ให้เยี่ยมแค่10-15 นาทีแค่นั้นด้วย
สมัยก่อน อาจารยืเต๊ะ ขับรถไปเยี่ยมพ่อ ที่ศิริราช จากบ้าน รามอินทราไป ทุกวัน นานประมาณ 3เดือน จนหมอพยาบาล จำหน้าได้หมดเลยครับ เรื่องเหนื่อยไม่ต้องถามเลย ตอนนั้น น้ำหนักลดไปหลายโลเลยเชียวครับ
อ้อ เกี่ยวกับปอด นี่ ควรมีออกซิเจน แบบถังติดบ้านไว้น่าจะดีนะครับ
ขอให้คุณแม่ หายกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม
ส่งกำลังใจให้ น้องบอล ขอให้จิตใจเข้มแข็ง ด้วยนะครับ