Group Blog
All Blog
|
ขออนุญาตไว้อาลัยให้กับอาจารย์ที่ปรึกษาสมัย ม.6 - เพลงร่มแดนช้าง เพลงมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ร่มแดนช้าง เพลงมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คืนวันก่อน .... เจ้าของบล็อกทำอะไรกุ๊กๆ กิ๊กๆ อยู่หน้า PC ก่อนเข้านอน ..... จู่ๆ ไลน์กลุ่มเพื่อนสมัยมัธยมปลายก็เด้งขึ้นมาว่า ... “อาจารย์รจนาเสียแล้วนะ” ..... เจ้าของบล็อก “ช็อค” นิ่งไปเลยครับ .... พักใหญ่ๆถึงจะรู้สึกตัว ... เรื่องราวระหว่างเจ้าของบล็อกกับอาจารย์รจนาเริ่มเมื่อตอนสมัยเจ้าของบล็อกเรียนชั้นมัธยมปีที่ 6/3 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยนนทบุรี .... เหมือนนักเรียนคนอื่นๆ      อาจารย์รจนา .... เป็นอาจารย์สอนภาษาฝรั่งเศสที่พูดภาษาฝรั่งเศสไพเราะที่สุดเท่าที่เจ้าของบล็อกเคยได้ยินมา นอกจากอาจารย์จะเรียนจบเอกฝรั่งเศส จากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่แล้ว อาจารย์ยังไปเรียนต่อที่ประเทศฝรั่งเศสมาอีกด้วย อาจารย์รจนามีสามีเป็นทหารอากาศ มีอายุมากกว่าอาจารย์ พวกเราจะเรียกสามีของอาจารย์รจนาว่า “คุณลุง” และอาจารย์ไม่มีบุตร และเป็นเรื่องที่แปลกมากๆ ที่อาจารย์ที่สอนภาษาฝรั่งเศสมาเป็นที่ปรึกษาให้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้องวิทย์ – คณิต สายสุขภาพ เราชาว 6/3 พร้อมใจกันเรียกอาจารย์รจนาว่า .... “แม่รจ” .... แม่รจใจดีมากกกกกกกก ไม่ค่อยดุ ไม่ค่อยว่า ... นอกจากเราจะทำผิดมากจนต้องเตือนกัน ..... แล้วถ้าเราเป็นเด็กดีกันมากๆ แม่รจจะทำ “ขนมปังไส้ต่างๆ” มาแจก ..... เมื่อประมาณ 10 กว่าปีที่แล้ว เจ้าของบล็อกและเพื่อนๆ ได้ริเริ่มการจัดงานเลี้ยงรุ่นประจำปีขึ้น มีไอเดียว่าจะเชิญอาจารย์ที่เคยเป็นอาจารย์ที่ปรึกษามาร่วมงานด้วย ชื่อของอาจารย์รจนาก็เป็นหนึ่งนั้น เจ้าของบล็อกทำหน้าที่ปฎิคม – โทรไปเชิญอาจารย์มาร่วมงาน โดยจะใช้วิธีไถ่ถามอาจารย์ที่มีเบอร์ติดต่ออยู่แล้วไปเป็นทอดๆ จากการที่คุยกับอาจารย์ท่านอื่นๆ ก็ได้ทราบว่า “แม่รจ ... พักอยู่ในบ้านคนชราที่จังหวัดอยุธยา” เจ้าของบล็อกตัวชาวาบ .... รู้สึกสงสารแม่รจเหลือเกิน จึงรีบโทรศัพท์ติดต่อแม่รจทันที “สวัสดีครับอาจารย์ ผมชื่อคุณากร จบ ส.ก.น. รุ่น 8 ห้อง 6/3 ครับ เป็นนักเรียนในที่ปรึกษาของอาจารย์ในตอนนั้น ไม่ทราบว่าอาจารย์พอจะจำได้มั๊ยครับ” “จำได้ซิ .... อีคุ .... จำได้แม่นเลย” - สมัยเรียนหนังสือเพื่อนๆของเจ้าของบล็อกจะเรียกเจ้าของบล็อกว่า .... อีคุ .... ถ้าแม่รจเรียกชื่อนี้แสดงว่าจำได้แน่ๆ หลังจากที่ได้คุยกันเป็นนานสองนานเจ้าของบล็อกก็ได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากแม่รจว่า .... แม่รจกับคุณลุงมาอยู่ที่บ้านพักคนชราเพราะสะดวกและสงบ ส่วนที่แม่รจอยู่นั้นเป็นบ้านพักแบบส่วนตัว ไม่ต้องอยู่รวมกับคนอื่น ที่พักเป็นเหมือนคอนโดมีเนียมขนาดใหญ่ แยกห้องนอน ห้องน้ำ ห้องรับแขก และห้องครัว มีระเบียงรับลมอีกด้วย เจ้าของบล็อกได้แจ้งแม่รจว่าจะจัดงานเลี้ยงรุ่น อยากจะเชิญแม่รจไปด้วย แต่แม่รจบอกว่าไม่สะดวกเพราะไม่ได้ขับรถเองแล้ว และยังชวนเจ้าของบล็อกและเพื่อนๆไปเที่ยว “บ้าน” และยังบอกด้วยว่า “เดี๋ยวจะพาไปกินร้านอร่อยๆ”  ก่อนวันงานเลี้ยงรุ่น เจ้าของบล็อกกับเพื่อน 2 – 3 คน ได้รวมตัวกันไปกราบสวัสดีแม่รจถึงจังหวัดอยุธยา .... จำได้ว่า แม่รจเล่าให้ฟังว่าคุณลุงเสียไปก่อนหน้านี้หลายปีแล้ว แม่รจอยู่คนเดียว แต่มีเพื่อนๆที่อยู่ที่ที่พักคอยมาเยี่ยมเยียนกันประจำ เรารำลึกถึงความหลังสมัยตอนเรียนมัธยมปลายกันอย่างสนุกสนาน หลังจากนั้นแม่รจก็ชวนพวกเราไปกินข้าวกลางวันกันที่จังหวัดอ่างทอง แล้วกลับมากินกาแฟกับขนมตอนบ่ายๆที่อำเภอบางปะอิน แล้วก็พาแม่รจมาส่งที่ที่พัก หลังจากนั้นเจ้าของบล็อกก็โทรไปคุยกับแม่รจเป็นประจำ พอเจ้าของบล็อกว่างๆก็จะไปเยี่ยมแม่รจที่อยุธยา ทุกครั้งเจ้าของบล็อกก็จะหาเรื่องที่จะไปร่วมกันทำกิจกรรมแปลกๆ แม่รจจะได้สนุกและมีความสุข เช่น ไปทำสังฆทานวัดเก่าๆ สวยๆ พาไปไหว้พระหลายๆวัด พาไปเที่ยวสถานที่แปลกๆ ทุกทริปจะต้องมีการไปตระเวนหาร้านอร่อยๆกินกัน โดยแม่รจหาร้านบ้าง เจ้าของบล็อกหาร้านบ้าง แล้วจะมาจบที่ร้านกาแฟสวยๆ ..... บางครั้งเพื่อนๆสมัย ม.6 ของเจ้าของบล็อกหรือรุ่นน้องสมัยเรียนมัธยมปลายที่รู้จักสนิทกันว่างตรงกันก็จะชวนไปเยี่ยมเยียนแม่รจด้วย อาจารย์จะได้เปลี่ยนคนคุย ไม่เบื่อ  จนช่วงโควิทเจ้าของบล็อกก็ไม่ได้ไปเยี่ยมแม่รจเลย จนเจ้าของบล็อกมาทราบว่าแม่รจไม่สบาย ได้ไปหาหมอและรักษาจนอยู่ในขั้นตอนการติดตามผล เจ้าของบล็อกก็ได้โทรไปคุย ไต่ถามอยู่เรื่อยๆ พอแม่รจไม่สบายเจ้าของบล็อกก็ไม่ค่อยอยากไปรบกวน ชวนออกไปทำกิจกรรมนอกบ้านเหมือนเมื่อก่อน ได้แต่โทรไปคุยบ้าง เมื่อสิ้นปีที่แล้วมีงานเลี้ยงรุ่นชั้น ม.6/3 มีความคิดที่ว่าจะชวนกันไปเยี่ยมแม่รจ ที่อยุธยา เจ้าของบล็อกได้ลองโทรไปปรึกษาแม่รจว่าสะดวกหรือไม่ แม่รจยังพูดคุยสนุกสนานเหมือนเคย เจ้าของบล็อกติดธุระสำคัญอีกหลายประการในช่วงก่อนหน้านี้ ทำพื้นบ้านชั้นล่าง คุณนายแม่เข้าโรงพยาบาลติดๆกันถึง 2 ครั้ง แล้วเลยกลายเป็นผู้ป่วยภาวะพึ่งพึง 100% ก็เลยวุ่นวายไปพักใหญ่ๆ จนผ่านปีใหม่มาหลายเดือน คุณนายแม่ก็มีอาการดีขึ้นจนสามารถวางใจไปไหนไกลๆนานๆ ได้ เพียงแค่ฝากน้องสาวดูแลเล็กๆน้อยๆ .... เจ้าของบล็อกก็ชวนคนข้างๆไปสวัสดีปีใหม่แม่รจกัน .....   แล้วเจ้าของบล็อกก็มาทราบข่าวอันน่าตกใจ ..... แม่รจครับ ..... คุขอให้แม่รจพักผ่อนให้สบายนะครับ คุจะคิดถึงแม่รจ คุณครูผู้ใจดีมีเมตตากับศิษย์เสมอครับ คุ .... นำเพลงประจำมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ที่แม่รจรักมากมาส่งแม่รจด้วยครับ คุฝากเจ้าคุณพ่อที่อยู่ข้างบนโน้นให้ช่วยดูแลแม่รจแล้วนะครับ ... รักและเคารพแม่รจมากๆครับ .... อีคุ
ไปเรียนเสียไกลเลย
 โดย: หอมกร
  วันที่: 16 เมษายน 2569 เวลา:9:45:58 น.อ่านจากเรื่องราวที่คุณบอลเขียนถึงอาจารย์รจนา
รู้สึกได้เลยว่าท่านเป็นครูที่น่ารักและน่าเคารพมากๆ ลูกศิษย์ถึงไม่ลืมท่าน ยังคงไปหา โทรหาด้วยความคิดถึงเสมอ แม้ท่านจะจากไปแล้วในวันนี้ แต่ท่านยังอยู่ในความทรงจำของลูกศิษย์เสมอครับ   โดย: กะว่าก๋า
 วันที่: 16 เมษายน 2569 เวลา:11:48:49 น.ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ ยิ่งเราอายุมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเจอเรื่องแบบนี้มากขึ้น ได้แต่ปลอบใจตัวเอง ไปรอก่อนนะ เดี๋ยวจะตามไป
โดย: toor36
 วันที่: 17 เมษายน 2569 เวลา:0:16:42 น.สวัสกี จ้ะ น้องบอล
อ่านเรื่องราวที่เธอเล่าถึง ครูรจนา ก็เห็นภาพครูที่น่ารัก มีเมตตา ต่อลูกศิษย์ที่สอน ลูกศิษย์ก็น่ารัก หมั่นไปเยี่ยมและพาไปทำกิจกรรม ดี ๆ ทำให้ชีวิตท่านไม่เงียบเหงา ทั้งครูและลูกศิษย์ น่ารัก มาก จ้ะ ขอให้ ท่านไปเป็นนางฟ้าบนสรวงสวรรค์ มองดูความเจริญรุ่งเรือง ของลูกศิษย์ทุกคน จ้ะ โหวดหมวด บันทึกประสบการณ์ชีวิต โดย: อาจารย์สุวิมล
 วันที่: 17 เมษายน 2569 เวลา:8:14:56 น.สวัสดียามเย็นค่ะ คุณบอล
สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะ โดย: โฮมสเตย์ริมน้ำ
 วันที่: 18 เมษายน 2569 เวลา:17:18:47 น. |
BlogGang Popular Award#22
 ทนายอ้วน
 ฝากข้อความหลังไมค์ Rss Feed  Smember ผู้ติดตามบล็อก : 158 คน [?] Friends Blog
|
||||||||||||
