Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2566
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
7 สิงหาคม 2566
 
All Blogs
 
No. 1217 ชีวิตในป่า (ตอน 13 แปลกใจ)

No.  1217  ชีวิตในป่า (ตอน 13  แปลกใจ)



 
เราสองคนนอนพักบนแคร่ไม้ไผ่ริมลำห้วยที่ไหลช้า ๆ   พี่ก่อช่วยหุงข้าวทำอาหารให้กิน. นั่งนอนให้ร่างกายหายปวดเมื่อย
ที่หลงทางหาทางกลับบ้านไม่ถูก 2 วัน นอนจนเบื่อ แขนขาที่เมื่อยล้าจากการเดินปีนป่ายดอย
พี่ก่อให้เอาน้ำมันหมีของป่ออุ้ยแก้วสีเหลืองทากล้ามเนื้อแขนขา
พี่ก่อน้ำมันเหลืองนี่กลิ่นคล้ายหัวไพลสีเหลืองใช่เปล่าพี่
คน อ.ปายเรียกว่าหัวปูเลย คนภาคกลางคงเรียกว่าหัวไพล กานทาให้บ่อยหน่อยจะได้หายฟกช้ำกล้ามเนื้อจะได้ดีขึ้น
พี่ก่อไป อ.ปายบ่อยหรือเปล่า
ทำไมเหรอ กานคงเคยอยู่...มีคนรู้จักเปิ้นอยู่บ้านอะไร
น้องผู้หญิงอยู่แถวพระธาตุแม่เย็น  เปิ้นขายจิ้นส้ม กับแคบหมู ผมเช่าห้องพักบ้านส่างตา ไปซื้ออาหารกินเอง
กานอยู่นานเปล่า
ลาออกจากงานนั่งรถทัวร์ไปอยู่ปายเดือนกว่า ผมเช่ามอไซค์ส่างตาเป็นเดือน นึกขึ้นได้ส่างตาเปิ้นคงจะคิดว่าผมเอารถหนีไปแล้ว
น้องผู้หญิงที่ขายจิ้นส้ม(แหนม) ชื่ออะไรกานจำได้เปล่า
ชื่อหล้าครับพี่.. พี่ก่อรู้จักแถวนั้นเหรอครับ
พี่ก่อ..อมยิ้ม.. พยักหน้า
เราสามคนนั่งนอน ย่างปลาที่จับได้ย่างรมควันได้เยอะ.. ใส่ตระกร้าแขวนไว้เหนือเตาไฟ ผลัดทำอาหารกินกันเกือบครึ่งเดือน
ดอยแห้งน้ำไม่ค่อยมี ลำห้วยบางแห่งแห้งแล้วเรา ไปทำเกลือกันเราแวะเยี่ยมครูนิน กานจะได้พูดคุยสอบถามครูนิน
ครูนินรู้เรื่องหลายอย่าง เราเตรียมเสื้อผ้าไปค้างสัก 3 คืนน่ะ  ก่ำไปด้วย
พี่ ๆ  ดอยมีเกลือด้วยเหรอ
มีซิ.. พี่กับป้ออุ้ยแก้วเคยไปหาเกลือด้วยกันแต่ตอนนี้ป่ออุ้ยคงไปไม่ไหวแล้วเรา ไปตักน้ำต้มเกลือแบ่งให้ป่ออุ้ยใช้ด้วย เราอยู่ในป่า
ถ้าไม่มีเกลือทำกับข้าวไม่อร่อยแน่ เราต้องเอากะทะเหล็กใหญ่ไปด้วยนะ
สองพ่อลูกเอาข้าวสารใส่ย่ามแต่ละคน กับเนื้อฟานย่างแห้ง.... กานเอามุ้งใหญ่มัดใส่หลังไปด้วยนะพี่ก่อบอก
ยุงเยอะเหรอพี่
ไม่แน่บางปีก็มี บางปียุงพี่ไปพัก ใกล้บ่อน้ำซับมากเลยเจอยุงเยอะ... ไปคราวนี้กานจะได้พบกับครูนินแต่กานจะกลัวครูนิน
ครูนินดุเหรอพี่ก่อ
ไม่ ๆ ครูพูดน้อยตานิ่งไม่ค่อยกระพริบดูแล้วครูน่าจะชอบอ่านหนังสือเป็นเล่ม
 
เราสามคนเดินไปตามแอ่งดอย บางครั้งเดินตัดขึ้นดอยข้ามไปอีกหลายดอย เหงื่อซึมไปทั้งตัวพี่ก่อผลัดกันช่วยแบกกะทะ
ผ่านป่าพลวงค่อนข้างโปร่งใบร่วง พี่ก่อพาเดินลงดอยแล้วก็หยุดมองลำห้วยที่แยกเป็นสองสาย..แล้วชี้ให้เดินไปด้านซ้ายมือบอกว่า
ถ้าไปขวามือจะไปบ้านดิซัมโพหลานพ่ออุ้ย
ชั่วโมงกว่าที่เดินขึ้นลงดอยลุยลำห้วยเป็นระยะ แวะพักกินน้ำแล้วเดินต่อ พี่ก่อชี้ให้ดูสันเขาสูงขวามือบอกว่าเป็นเขตพม่า เราจะเดิน
ไปหาบ้านครูนินก่อนอีกไม่เกินชั่วโมงก็น่าจะถึง
เดินลุยลำห้วยน้ำใสลึกเพียงน่องน้ำเย็น ต่างวักล้างหน้าแข็งคอนั่งพักบนก้อนหินเสียงจักกะจั่นร้องรับเป็นทอด ๆ
พี่ก่อเราเดินในป่าบนดอยริมห้วยไม่เห็นเก้งฟานกวางหมูป่าไม่มีเหรอพี่


 
อ๋อ.. มีซิพวกสัตว์จะได้ยินเสียงเราเดินเสียงคุย แม้แต่กลิ่นตัวพวกมันก็หลบ มันกลัวคนนะ
แล้วเสือละพี่
เหมือนกันมีเสือแต่มีน้อย....กานสังเกตหรือเปล่าเราเดินผ่านป่าได้ยินเสียงจักกะจั่นเกือบตลอดทางบางช่วงเสียงจะเงียบ
จักกะจั่นคงเห็นสัตว์อยู่ใกล้หรือได้ยินเสียงพวกเรามันเลยหยุดร้อง
งั้นเราก็สบายไม่ต้องกลัวเสือซิพี่ถ้ามีเสียงร้องของจักกะจั่น


 
ใม่แน่นะ 555   พวกเสือ หมีจะเดินเงียบ ๆ มันก็หาเหยื่อกินถ้าวิ่งดังเหยื่อก็หนีหมดซิ ปะเดินต่อจวนถึงบ้านครูนินแล้ว
เราเดินลัดเลาะริมลำห้วยที่ทอดยาวบางครั้งต้องแหวกกอหญ้าปล้องสูงริมลำห้วยแล้วก็ไต่ขึ้นเนิน น้องก่ำเดินตามมาติด ๆ  ดูแล้ว
เดินไหวคงเดินขึ้นดอยลงดอยบ่อย หันไปมองน้องก่ำ
อ้อ มากันแล้ว
เราสามคนสะดุ้งสุดตัวได้ยินเสียงคนพูดแล้วก็เห็น ชายวัยกลางคนใส่เสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่โคนต้นมะเดื่อริมน้ำ
พี่ก่อยิ้มรีบยกมือไหว้ สวัสดีครับครู
ชายที่พี่ก่อเรียกว่าครูยิ้มยกมือรับไหว้แบบคนไทย ผมกับก่ำรีบยกมือไหว้
คนนี้ชื่อกานใช่เปล่า ครูเลยมานั่งรอ
ครับครูผมรีบตอบแบบงง...
ไม่ต้อง งง หรอกก่อเล่าให้ครูฟังว่า กานสลบริมห้วยใกล้บ้านสามเดือนได้แล้วนะ..ไม่ได้เจอก่อกับก่ำหลายเดือนแล้ว ไป.. เดินอีกหน่อยก็
 ว่าไงก่ำยังเดินไหวเปล่า
ไหวครับครู
ครูพาเราเดินตัดดอยไปแล้วก็ลงเนินดินสีดำแตกต่างไปกับดินดอยอื่นริมลำห้วยข้างล่างมีบ้านไม้ไผ่หลังคาตองตึง รอบบ้านมีกอไม้
น่าจะเป็นดอก...... ต้นมะเขือ พริก ข่า ตะใคร้เขียว เผือก


 
 ครูหุงข้าวทำกับข้าวเตรียมไว้ในครัว ไปกินก่อนแล้วค่อยคุยกัน...  
พี่ก่อพยักหน้าให้ผมเอาของฝาก เนื้อกวางย่างรมควัน ปลาขาวย่างยกไป มอบให้ครู ๆ  พยักหน้าขอบใจ  ไปกินข้าวกันเดี๋ยวครูมาคุยด้วย
ว่าแล้วก็เดินลับไปหลังบ้าน
พี่ก่ออยู่บ้านไม่ได้ไปไหนแล้วครูรู้ว่า เราจะมาเยี่ยมได้ไง
555  ไม่รู้ซิ เอากินข้าวกันข้าวยังอุ่น แกงยังร้อนดีเลยอยากรู้อะไรถามครูดูนะ
เรานั่งกินข้าวร้อน ๆ แกงผักมีรสขมนิด ใส่ชะอมปลาย่างอร่อย ...   พี่ก่ออร่อยมากอยากกินอีกแต่ ขยักไว้ให้ครูกินตอนเย็นดีกว่าเนาะ
ไม่ต้องหรอกครูกินข้าวเช้ากับมื้อเที่ยงตอนเย็นเห็นดื่มน้ำมะตูม
ครูนินเดินมาดูเห็นว่าเรากินอิ่มแล้ว บอกให้นอนค้างคืนจะได้พูดคุยกัน พรุ่งนี้ค่อยไปดอยโน้นคงไปหาเกลือใช่เปล่าเห็นกะทะ
ครับครู...ครูอยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอครับ
ครูหัวเราะหึ ๆ  สงบดีแต่ก็ดีใจที่เจอ กานกับก่อกับเจ้าตัวเล็กนี่..  ว่าไงหัดพูดกำเมืองกับภาษาไทยภาคกลางได้เยอะหรือยัง
ได้จ๊าดนักแล้วครับ(ได้มากแล้วครับ) พี่กานพูดน้อยครับครู
 เอ้าก่ำกับพ่อเอาของไปเก็บไว้ที่กระต๊อบหลังบ้านครู นอนพักก่อนเดี๋ยวครูจะคุยกับกานต่อ
ครูนั่งนิ่งแล้วก็ถาม... กานน่าจะไม่สบายใจมีกังวลใช่เปล่า
ครับครู  คือยังคิดถึงเรื่องที่อยู่ในเมือง ผม ๆ ยังไม่อยากกลับครับ
.กานยังไม่ลืมเรื่องเก่าไม่อยากให้ใครรู้...ชื่อก็ไม่อยากให้ใครรู้ไม่เป็นไร..ก่อนเข้าป่าไปพักแถววัดแม่เย็น อ.ปายใช่เปล่า
ผมอึกอักแปลกใจนั่งนิ่ง
 
ผมชื่อเสรี  ทำงานที่่ระยองครับ
ครูนินนั่งมองผมแววตานิ่งดูลึกลับ พยักหน้ารับรู้... เอาละคืนนี้พักที่นี่...พรุ่งนี้ค่อยพากันไปต้มน้ำทำเกลือนะ
เลยไปหาพี่ก่อกับก่ำไปพักด้านหลัง
พี่ก่อ ๆ เล่าให้ครูฟังเหรอว่าผมอยู่ระยอง แล้วครูรู้ว่าเราสามคนจะมาหาวันนี้
ไม่เลย หลายปีก่อนเจอครูครั้งแรกพี่ก็ งง.. ครูใจดีช่วยเหลือคนเยอะมาก
 
 
ขอบคุณเพื่อนผู้เอื้อเฟื้อภาพ
St.จำนวนผู้เข้าอ่าน  2,604,742.
ขอบคุณเพื่อนผู้แวะมาเยือนกรุณาเม้นท์ข้างล่างหรือทิ้งร่องรอยนิดผมจะได้กลับไปเยือนตอบแทนถูกครับ
 
งานเขียนเรื่อง  สั้น (ขนาดยาวปานกลาง)
 
 



Create Date : 07 สิงหาคม 2566
Last Update : 7 สิงหาคม 2566 5:21:17 น. 18 comments
Counter : 1133 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณหอมกร, คุณโฮมสเตย์ริมน้ำ, คุณhaiku, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณtuk-tuk@korat, คุณกะว่าก๋า, คุณ**mp5**, คุณปัญญา Dh, คุณทนายอ้วน, คุณอุ้มสี, คุณtoor36, คุณkae+aoe, คุณเริงฤดีนะ, คุณSweet_pills, คุณThe Kop Civil, คุณEmmy Journey พากิน พาเที่ยว, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณmcayenne94, คุณnewyorknurse


 
มีตัวแมลงประหลาดด้วยพี่ไวน์



โดย: หอมกร วันที่: 7 สิงหาคม 2566 เวลา:6:53:48 น.  

 
สวัสดียามสายค่ะ คุณไวน์

เดินข้ามดอย ขึ้นเขาลงห้วยกัน เป้นเรื่องปกติเลยนะคะ
ครูนินต้องเลี้ยงกุมาร หรือ รักยม แน่ๆเลย
ที่แท้กานมีเรื่องปกปิดอยู่นี่เอง
รอตามอ่านต่อนะคะ


โดย: โฮมสเตย์ริมน้ำ วันที่: 7 สิงหาคม 2566 เวลา:9:11:03 น.  

 
มาอ่านต่อเจ้า


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 7 สิงหาคม 2566 เวลา:12:26:37 น.  

 
การใช้ชีวิตในดอย
ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับพี่ไวน์
ยิ่งในยุคก่อนด้วย
เป็นเรื่องของทักษะชีวิตล้วนๆเลย

สันติธรรมขึ้นชื่อมากในด้านแหล่งราตรี
ผมเคยผ่านแถวนั้นบ้างครับ
สมัยเป็นนักศึกษา
เพื่อนผมมีหอพักอยู่แถวสันติธรรม

การเมืองช่วงนี้เริ่มเข้มข้นขึ้น
มีตัวละครใหม่เพิ่มเข้ามาด้วยครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 7 สิงหาคม 2566 เวลา:13:10:39 น.  

 
สวัสดีครับคุณไวน์

มาอ่านเรื่องครับ
ใช้ชีวิตอยู่ในป่า น่าจะยากนะครับ


โดย: ปัญญา Dh วันที่: 7 สิงหาคม 2566 เวลา:15:05:51 น.  

 
เคยไปเที่ยวซีนเนอรี่รีสอร์ท ที่สวนผึ้ง ที่ท้ายรีสอร์ทมีลำธารค่อนข้างใหญ่ แต่น้ำไม่ลึกครับ เอาเท้าแช่น้ำเย็นมากๆ เหมือนในรูปเลยครับ


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 7 สิงหาคม 2566 เวลา:21:53:22 น.  

 
ตามมาอ่าน


โดย: อุ้มสี วันที่: 7 สิงหาคม 2566 เวลา:22:25:23 น.  

 

อรุณสวัสดิ์ครับพี่ไวน์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 8 สิงหาคม 2566 เวลา:5:10:54 น.  

 
เกลือนี่เป็นของมีค่าจริงๆ มันเอาไปใช้ได้หลายๆ อย่างด้วยล่ะครับ

จั๊กจั่นถึงหน้าร้อนก็ชอบร้องกัน เห้นว่าที่ญี่ปุ่นร้องกันน่ารำคาญกว่าที่ไทยเพราะมันร้องไม่หยุดยิ่งกว่าที่ไทย



โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 8 สิงหาคม 2566 เวลา:23:46:28 น.  

 

อรุณสวัสดิ์ครับพี่ไวน์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 9 สิงหาคม 2566 เวลา:5:25:16 น.  

 
สวัสดีครับพี่
อ่านไปลุ้นตามไป ผมจินตนาการตามไปด้วยว่าถ้าต้องไปอยู่ในป่า จะใช้ชีวิตยังงัยด้วยเลยครับ หุงข้าวผมพอได้ แต่ติดไฟนี่หละครับเป็นปัญหา
จากบล็อก
ที่ในกรมฯ ก็มีคนสูงอายุมาปั่นจักรยานกัน แข็งแรงมาก ๆ เลยครับพี่ วันนึง30 โลอย่างต่ำเลยครับ


โดย: The Kop Civil วันที่: 9 สิงหาคม 2566 เวลา:9:50:22 น.  

 
อ่านแล้วน่าจะเป็นเรื่องที่นานมากๆนะคะ
ความจำคุณไวน์นี่ดีมากๆเลย


โดย: กาบริเอล วันที่: 9 สิงหาคม 2566 เวลา:10:12:58 น.  

 
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ


โดย: **mp5** วันที่: 9 สิงหาคม 2566 เวลา:10:29:45 น.  

 
การเมืองรอบนี้
ทำให้เห็นอะไรชัดเจนมากขึ้นนะครับพี่ไวน์
รอบหน้านี่ผมรู้แล้วว่าจะเลือกพรรคไหน
ไม่เลือกพรรคไหนครับ 555



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 9 สิงหาคม 2566 เวลา:12:34:32 น.  

 
ชอบมากค่ะชีวิตธรรมชาติ ตามป่า


โดย: Emmy Journey พากิน พาเที่ยว วันที่: 9 สิงหาคม 2566 เวลา:14:13:46 น.  

 
จะจำไว้เลยค่ะ
เข้าป่า..หากยังได้ยินเสียงจั้กจั่นเรไร
ยังปลอดภัยดีอยู่..
อย่าได้รำคาญอะไร


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 9 สิงหาคม 2566 เวลา:17:20:50 น.  

 
อยู่ป่านี่ลำบากน่าดู คนไม่เคยอยู่ไม่ไหวแน่ๆ จั้กจั่นเวลามันร้องมากๆ มันก็น่ารำคาญเหมือนกัน


โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) วันที่: 9 สิงหาคม 2566 เวลา:21:58:14 น.  

 

อรุณสวัสดิ์ครับพี่ไวน์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 10 สิงหาคม 2566 เวลา:5:05:17 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

ไวน์กับสายน้ำ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 92 คน [?]





เขียนการเดินทาง
ด้านธรรมชาติ
จักรยานเสือภูเขา



หลังไมค์ครับ
Friends' blogs
[Add ไวน์กับสายน้ำ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.