Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2565
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728 
 
4 กุมภาพันธ์ 2565
 
All Blogs
 
No. 1061 ชีวิต เด็กบ้านนอก

No.  1061  ชีวิตเด็ก บ้านนอก



 
เรากลับไปเยือนเชียงใหม่อีกครั้ง ทำให้นึกถึงครั้งที่เป็นเด็กชายอายุ 11 -12  ปีพาเพื่อนหญิงชื่อ ดำ(สมถวิล)ไปส่งที่บ้าน อ.ดอยสะเก็ด
ซึ่งเป็นอำเภอเล็กห่างจากตัวเชียงใหม่ 17 - 20  กม. ซึ่งไกลมากสำหรับเด็กที่ขึ้นรถประจำทาง
 เห็นวิถีชีวิตของชาวบ้านแล้วตื่นตา....  ท้องนาสีเหลืองทองอร่ามกว้างไปสุดลูกหูลูกตา  ไร่ยาสูบ รถโดยสารที่แข็งแรง



ถนนหน้าบ้านดอยสะเก็ดจะเป็นแบบข้างบน ถนนจากสี่แยก ไป วัดดอยสะเก็ดเก่าและปัจจุบัน


 
ปัจจุบันขับรถปรึ๊ดเดียวก็ถึงแล้ว  ไปพักที่บ้านของดำ แม่ของดำและญาติพาไป นอนวัดบนดอย เพื่อฟังเทศน์และเข้าพิธีตานก๋วยสลาก
(คือ นำของใช้ที่จำเป็นของภิกษูใส่ชะลอมให้พระจับสลากเป็นการ ทำทานชนิดหนึ่ง)
 
แม่ พี่สาวดำ 2 คนกับญาติพาผมเดินขึ้นดอยสะเก็ดในความมืด บอกว่าเราจะไปนอนค้างที่ศาลาของวัด ก่อนนอน
แม่และพี่ ๆ จะไปนั่ง พระเทศน์ที่ศาลาใหญ่ อากาศช่วงนั้นเย็นค่อนข้างมาก ทุกคนมีผ้าต๊วบ(ผ้าห่มบาง) ติดตัวไปคนละผืน ส่วนหมอน
วัดเตรียมหมอนขวาน(หมอนสี่เหลี่ยม)  กองไว้หลายร้อยใบ

คืนนั้นตุ๊เจ้าก็เจ้าอาวาสขึ้นเทศน์....ยาวมาก 555  เป็นการฟังเทศน์ครั้งแรกของชีวิตเด็กเชียงใหม่ คนแก่กับคนอื่นนั่งพนมมือ
ห่มผ้าฟังเทศน์ ส่วนผมนั่งพนมมือฟังเทศน์ แล้ว แหะ ๆ หาว หนาว ง่วงเลยคลานไปข้างหลังห้อง นอนหลับไปเมื่อไหรไม่รู้
 
ตื่นมาเพราะได้ยินเสียงระฆังดัง 5  ครั้งปลุกให้  พระสงฆ์ เณรลุกขึ้นทำวัตร สวดมนต์(มั้ง)  พวกเราล้างหน้าแปรงฟัน
แล้วติดเตาฟืนหุงข้าว ทำอาหารจะได้ถวายพระ  หลังจากตุ๊เจ้าฉันอาหาร สวดสัพพี ให้ศิลให้พรแล้วพวกเรา โขยม (อ่านว่าขะโยม)
แปลว่า ลูกศิษย์พระ...ยกอาหารทานกัน ไม่ใช่ โขมยนะเออ..
 
พระมาฉัน อาหารที่ชาวบ้านถวายแล้วก็กลับ กุฎิ..พัก(มั้ง) ใพอถึงเวลาที่จะถวาย ตานก๊วยสลาก ทุกคนจะไปรวมกันที่ศาลาใหญ่ต่างไป
รับเบอร์มาติดไว้ที่ก๊วย(ชะลอม)   ส่วนสลากอีกส่วน นำไปหย่อนใส่ขันเงินใบใหญ่(สลุง) ของวัด
ช่วงนั้นจะได้ยินพระภิกษุ กับมรรคทายกวัด พูดถึงเรื่องการทำบุญ ทำทานว่าได้บุญแบบไหนบ้าง  พอได้เวลาภิกษุ เณรทุกรูป
ขึ้นมาบนศาลา สวดมนต์ตามพิธี มรรคทายกวัดจะ ยกสลุง(ขันเงินมีสลากรวมกัน)
ถวายให้พระแต่ละรูปหยิบไป รูปละใบเมื่อครบแล้ว (ภาพแทน)


 
มรรคทายกวัดก็จะเดินไป กระแอมเสียงดังพูดทำนองว่า  ต่อไปนี้จะได้บอกว่า ตุ๊เจ้า ที่เฮา(เรา/ผม) ยืนอยู่ได้เบอร์อะไร
 เงียบหน่อยเน่อ...  ลุงมรรคทายกเดินไปประกาศ เบอร์สลากของภิกษุแต่ละรูปแล้ว ก็ยกมือไหว้ท่าน
คนที่รับรู้จะ เฮ.. กัน บอกตรง ๆ ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก ผมกับ
ปัจจุบันวิธีการเปลี่ยนแปลงไปแต่ละท้องถิ่น

 
ประวิทย์(ล้านคือ แหะ ๆ หัวล้านตั้งแต่เด็ก)  จะเดินย่อตัวไป ดูเบอร์ที่ตุ๊เจ้าวางไว้ด้านหน้าให้เห็น แล้วรีบกลับมาบอกแม่ของดำ
ระหว่างเดินไปหาเบอร์ต้องระวัง ย่อตัวไว้เพราะธรรมเนียมคนเหนือ ต้องเคารพนอบน้อมผู้ที่นั่งอยู่
 
พอได้เวลาหัวหน้าครอบครัวหรือเจ้าของก๊วยสลาก จะถือไปวางไว้หน้าตุ๊เจ้ารูปนั้น ส่วนพวกเราก็นั่งเข้าแถวเรียงหนึ่ง สอง
มิให้เกะกะ คนอื่น.... ทุกคนวางก๊วยสลากแล้ว รอถวายเมื่อถวายเสร็จ พระภิกษุต่างก็ สวดให้พร้อม ๆ กัน
 
ผมแอบกระซิบประวิทย์ ทำไมไม่ให้ พระนั่งเรียงตามเบอร์ที่จับได้
ประวิทย์(ล้าน)  มันบอกว่า  ง่าวแต้(โง่จริง)  555  ตุ๊เจ้าต้องนั่งตามพรรษาที่บวช เช่นองค์แรกเจ้าอาวาส รองต่อคือภิกษุที่มี
พรรษาบวชมาก เป็นองค์รองต่อไป....  สุดท้ายเป็นเณรที่บวชไล่ ๆ กัน
แล้วก๋วยสลากมีมากกว่า ตุ๊เจ้าจะทำแบบไหน
อ๋อ.. เขาจะยกไปถวายเจ้าอาวาสรับไว้ ท่านจะแบ่งไปให้พระที่เหมาะสมหรือมาบวชภายหลัง  ท่านจะไม่กักตุนไง
 
เมื่อไม่กี่ปีมานี้ สนใจประเพณีตานก๋วยสลาก จึงเข้าอ่านหนังสือจากหลายที่ จึงรู้ว่า  ชาวบ้านจะนำสิ่งของที่จำเป็นแก่ภิกษุใส่
ชะลอมแต่  จะ-ไม่รู้ว่าจะถวายรูปล่วงหน้า  บุญกุศลนั้น ขอมอบแก่ "ญาติผู้เสียชีวิต"
ถ้าประเพณีนี้ เริ่มทำกันตั้งแต่เดือน กันยายน ถึง พฤศจิกายนของทุกปี
 
ย้อนไปเล่าตอนไปถึงวัดตอนกลางคืน(ก่อนวันงาน) แม่ของดำพอรู้ว่า  ผมทำเงินทำบุญที่แม่ สอดใส่ไม้ไผ่ใช้ กระดาษสีพันหลุดหาย  
เลยดึงแขนผมมาใกล้  บ่าต้องกั๋วอะหยัง มันหายไปแล้วแม่ใส่ฮื่อใหม่
(ไม่ต้องกลัวอะไร หายไปแล้วแม่ใส่ให้ใหม่)
 
ทำเอาผมสบายใจขึ้นมาก เพราะกลัวคนเขาว่า ผมอิ๊บไว้  555  แม่ของดำเข้าใจเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ แบบผม... ผม
ละอายใจจริงช่วงเวลา เพียง 2 วันผมทำผิด 2  ครั้ง 
 
1.  ถีบจักรยานแล้วยางแตก  กลัวเขารู้  รีบจูงจักยานไปจอดแอบไว้แล้วใช้ฟางปิดล้อจักรยาน
2.  เดินขึ้นดอยที่เป็น ทางเดินเท้าแล้ว เงินทำบุญที่ติดไม้  หล่นหายโดยไม่รู้ตัว


 
มีเพื่อนแซวว่า เรื่องตั้งแต่เด็กยังละอายใจ่ หลาย่สิบปีแล้วไม่ลืม  น่าจะไปบวชได้แล้วนะ  ดูเพื่อนมันกระเซ้า   เลยบอกว่า 
ผ่านโลกมาเยอะ แถมปากจัดด้วย บวชแล้วไปเทศน์แซวคน...  เขาจะไล่ออกจากวัดนา   555
 
หลังจากกลับจากวัดพระธาตุดอยสะเก็ด เป็นดอยไม่สูงมากนักเดินลงมาสบายกว่าเดินขึ้น (ปัจจุบันมีถนนขึ้นลงดี)
กลับมาที่บ้านพักบอกแม่ของดำว่า  ผมจะกลับในเมืองแล้วแม่พะยักหน้าแล้ว มอบเงินค่ารถกลับเชียงใหม่
และให้หิ้วชะลอมใส่ฟักแก้ว(ฟักทอง)  ปลาหลิมแห้ง(ปลาช่อนรมควัน) จิ้นส้ม(แหนมหมู) แคบหมู และมะค้อนก้อม(มะรุม)
ผักฮ้วนหมู(ใบคล้ายผักเซียงดา)  เป็นผักที่ขมนิด ๆ บอกแม่ช้อยนะว่า แม่ฝากมาให้
ผมก้มลงกราบแม่ของดำที่ หน้าตักแม่ตบหัวเบา มาแอ่วบ้านแม่อีกนะอยู่นาน ๆหน่อย
ครับแม่


 
ดำกับประวิทย์ เดินไปส่งผมที่ ท่ารถเมล์ประจำอำเภอเที่ยวสุดท้าย    คือมี 3  เที่ยวเป็นรถชนิดตัวรถเป็นไม้ ที่เรียกกันว่ารถคอกหมู
ระยะทางดอยสะเก็ดถึงตัวเมืองเชียงใหม่ประมาณ 17  กม.. ไม่ไกลแต่รถจะแวะรับ ผู้โดยสารเป็นระยะพร้อมกับขนของ
ขึ้นหลังคารถ ขนลงให้ลูกค้ากลางทาง  รถจอดที่คิวตลาด ต้นลำใย ริมน้ำปิง (ตรงข้ามกาดหลวงหรือตลาดวโรรส)



 
นึกขำตอนหิ้วชะลอมเดินกลับบ้าน จากริมน้ำปิง ไปบ้านตรง มุมโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย ไกล... ฟักทองหนักมาก..
บ้านที่ผมอยู่แม่ทำเป็นหอพัก  เช่าเช่าคุณนายกี...  เป็นบ้านสองชั้น(ปัจจุบันรื้อสร้างอาคารอาคาร การบินไทย)
แม่จะรับเด็กจาก ต่างอำเภอมากิน นอน จัดทำอาหารให้ไปกินที่โรงเรียน  คิดค่าอยู่เป็นเดือน  แม่จะฝึกให้ทุกคน ปูที่นอนให้ตึง


 
เก็บมุ้งไว้หัวเตียง  ซักผ้าปูปลอกหมอนให้สะอาด.... สิ้นเดือน คนไหนทำที่นอนตึงสะอาดแม่จะให้ รางวัลให้มีชื่อติดประกาศไว้
แม่เน้นให้เด็กช่วยเหลือตนเอง ซักผ้า รีดผ้าด้วยเตารีดถ่าน หุ หุ..  กวาดถูบ้านตามเวร วันละ 3  คนแม่จะแบ่งให้เด็กหญิงนอนชั้นบน
ส่วนเด็กนักเรียนชายอยู่ชั้นล่าง
 
จะมีอาหารให้เด็กทานกัน 3 มื้อ เช้ากับกลางวันทุกคนจะกินข้าวเหนียว
ตอนเย็นแม่จะให้ทุกคนกินข้าวสวย หัดกินช้อนส้อม เวลาเคี้ยวห้ามอ้าปาก ห้ามเคี้ยวดัง ต้องใช้ช้อนกลางตักอาหาร
ใช้ช้อนซ่อมไม่ให้โหย่งช้อน เอียงช้อน 30 อาศา ช้อนต้องไม่ถูกชามข้าวดังกินเสร็จ วางช้อนซ่อมรวมกันริมจานด้านขวามือก่อน
จะยกไปที่ล้างจาน  ทุกคนจะรู้ว่าเวรล้างจานวันไหน เมื่อก่อนไม่มีผงซักฟอก ใช้สบู่ซันไลท์ก้อนสีเหลือง
ต้องล้างน้ำสามครั้งเอียงจานให้น้ำหยดไหล




ภาพครอบครัว ที่บ้านทำเป็นหอพัก ไวน์คือคนใส่กางเกงจะหลุด ส่วนน้องสาวคนเล็กขวามือไว้ผมหน้าม้า ย้อนดูภาพแรก ก็คนขวามือ

 
มีทั้งเด็กเล็กเข้าเรียนชั้นประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย วิทยาลัยครูจาก อ.ปาย แม่ฮ่องสอน อ.แม่สาย เชียงราย  อ.ดอยสะเก็ด
อ.สารภี อ.แม่แตง ทุกคนกินอาหารร่วมกัน ผมและพี่น้องทุกคนกินนอนกับ เด็กที่หอพัก ไม่มีสิทธิพิเศษใด ๆ
ต้องเข้าเวร ล้างจาน กวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างห้องน้ำซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนกลาง อยู่ใต้ถุนบ้านแต่ห้องน้ำมีไม่พอ เรา ๆ ต้องทนอั้น 555
กลางคืนห้ามลุกจากห้องนอน จะฉี่ต้องฉี่ใส่กระโถนทรงสูงรวมกัน และต้องมีเวร ยกกระโถนไปเทที่ห้องส้วม แต่ผมมักจะโชคร้าย


 
ได้เวรยกไปเท.. ใครไม่รู้ฉี่เยอะเกินปริ่มปากกระโถนต้องยกค่อย ๆ มิให้กระฉอก..ถูกมือเหม็น..
กลางคืน คอยมอง ใครวะฉี่บ่อยนาน  555  จะต้องแกล้งคืนฉี่ให้มากบ้างแหละ ทำแบบไหนเหรอไว้วันดีคืนไม่ดี
ค่อยเล่าให้ฟังครับ...
 
ขอบคุณเพื่อนผู้เอื้อเฟื้อภาพ 
st ผู้เข้าชม  2,144,389.
ขอบคุณเพื่อนผู้แวะมาเยือน กรุณาเม้นท์/ทิ้งร่องรอยนิด ผมจะได้กลับไปเยี่ยมตอบแทนถูกครับ
 
Diarist
 



Create Date : 04 กุมภาพันธ์ 2565
Last Update : 4 กุมภาพันธ์ 2565 15:51:38 น. 15 comments
Counter : 598 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณSleepless Sea, คุณทนายอ้วน, คุณตะลีกีปัส, คุณNior Heavens Five, คุณอุ้มสี, คุณtoor36, คุณกิ่งฟ้า, คุณเริงฤดีนะ, คุณSweet_pills, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณtuk-tuk@korat, คุณสองแผ่นดิน


 
เมื่อตอนไปเรียน มศว พิษณุโลก ยังทันรถคอกหมูแบบในรูปนะครับ ตอนไปรับน้องคณะที่น้ำตกชาติตระการยังนั่งรถคอกหมูไปเลยครับ


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:9:35:45 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ไวน์
วันนี้ได้มาเที่ยวชนบทในอดีตดูแล้วสดชื่นดีค่ะ พี่อายุประมาณ
12 ขวบได้พาเพื่อนสาวมาส่งบ้านเป็นอะไรที….สมัยนี้เรียกว่าดราม่า
มากค่ะ(น่ารักดีนะคะ)พี่ไวน์น่าจะบวชเป็นพระอย่างเพื่อนว่าอะค่ะ
ทำอะไรดูซื่อๆไปหมดกินนอนอยู่ง่าย ตานก๋วยสลากพิธีการคล้ายๆ
ทางภาคกลางในวันเข้าพรรษา จะทำต้นเทียน ผ้าอาบน้ำฝน ของใช้
ต่างๆห่อรวมกันใช้กระดาษแก้วห่อมีช่อดอกไม้แห้งติดธนบัตรนำไปถวายพระไม่เจาะจงไม่ต้องจับสลากค่ะ ผู้คนแต่งชุดไทยสวยงามใส่ทอง
ไปอวดกันเต็มตัวเลยค่ะ อ้อเกือบลืมคุณแม่พี่ไวน์เป็นคุณครูที่มีระเบียบวินัยจัดมากนะคะ ขอยกย่องจริงๆค่ะ สวัสดีค่ะ


โดย: จินดา IP: 58.8.128.85 วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:9:54:24 น.  

 
สวัสดีมีสุขค่ะ

ความจำดีมากๆค่ะ
ชอบภาพเก่าเล่าเรื่องค่ะ
บ้านเก่ายังมีอยู่ในภาพใหม่ทางขึ้นดอยสะเก็ด

ตานก๋วยสลากก็เหมือนการจำนำพรรษาของภาคกลางเลยนะคะ เด็กๆสนุกตรงหาเบอร์พระที่จับได้นี่แหละค่ะ
ตอนถวายนี่สับสนวุ่นวายทุกปี เพราะคนมาทำบุญที่วัดแยะมาก
แต่ปัจจุบัน เหลือน้อยเต็มที คนไม่ชอบเข้าวัด
เพราะข่าวสงฆ์ประพฤติไม่งามมากมาย

ช้อนซ่อม ที่ถูกควรสะกดแบบนี้ค่ะ ช้อนส้อม


โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:10:03:53 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับคุณไวน์
มาอ่านความหลังของคุณไวน์ครับ ผมไม่ได้เข้าบล็อกมาเกือบครึ่งปีเลย คุณไวน์สบายดีนะครับ
โหวตครับ


โดย: Nior Heavens Five วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:10:29:43 น.  

 
จำแม่นมากกกกกกก
สุดยอดเลยค่ะพี่ไวน์


โดย: อุ้มสี วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:12:52:17 น.  

 
สวัสดีครับ
มาอ่านเรื่องราวสนุกๆด้วยครับ
รถเมล์เป็นไม้ดูแปลกสวยดีครับ


โดย: Sleepless Sea วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:12:55:59 น.  

 
อบอุ่นดีจังค่ะ


โดย: มณีนุช IP: 49.228.198.8 วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:16:42:51 น.  

 
เรื่องบางเรื่องมันฝังใจนานแค่ไหนก็ไม่ลืม ทำเงินหายผมเข้าใจว่ากลัวจะโดนหาว่าอมเงินนี่แหละที่น่ากลัวเพราะเราไม่ได้มีเจตนาและวัตถุประสงค์แบบนั้น

ยกไปเทแล้วกระฉอกโดนมือว่าแย่แล้ว ถ้าเราเผลอทำหลุดมือหล่นลงพื้นอันนี้สิ แย่ขนานแท้เลย


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:16:52:49 น.  

 
พออ่านว่ามีพิธีตานก๋วยสลาก ก็นึกถึงชาวเหนือที่มาร่วมพิธีนี้ที่วัดเบญจมบพิตร จัดทุกปีครับ

ชอบภาพนักเรียนแต่งชุดลูกเสือ ชุดนักเรียนหญิงที่คอซองจะใหญ่กว่าเดี๋ยวนี้
ทุกคนจะยืนตรงอย่างตั้งใจ


โดย: Insignia_Museum วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:17:22:35 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ไวน์ มาอ่านบันทึกประสบการณ์ชีวิตอ่านเพลินเลยค่ะ

พี่ไวน์จำแม่นได้เป็นเรื่องๆเลยนะคะ กิ่งยังจำอะไรไม่ได้มากขนาดนี้

โหวตค่ะ



โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:17:46:28 น.  

 
รถเมล์ประจำอำเภอ เป็นไม้ ระบายสี ลวดลายมากมาย
คิดถึงรถเด็กเล่น
Model ที่พ่อเหม่งทำให้เล่นตอนเด็กๆ..จังค่ะ


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:19:35:20 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ไวน์

เด็กชายอายุ 11-12 ปี ขึ้นรถประจำทางพาเพื่อนไปส่งถึงบ้านที่ดอยสะเก็ด มีน้ำใจมากๆค่ะ
คุณแม่ของเพื่อนพี่ไวน์มีเมตตาและใจดีมาก
ปลอบใจเมื่อทำเงินทำบุญติดไม้หาย พาไปฟังเทศน์
และให้ของฝากโดยเฉพาะฟักทอง ^^ และอื่นๆใส่ชะลอมกลับบ้านเยอะเลยนะคะ

ต๋าเคยผ่าน อ.ดอยสะเก็ดช่วงเย็นระหว่างทางจากเชียงรายเข้าเชียงใหม่
เห็นวัดดอยสะเก็ดได้แต่ยกมือไหว้แต่ยังไม่มีโอกาสไป
ถนนดินแบบในอดีตถ้าเป็นปัจจุบันจะนึกถึงหมู่บ้านชาวเขาเป็นธรรมชาติดีจังค่ะ

เด็กที่มาพักหอพักคุณแม่พี่ไวน์โชคดีมาก
เหมือนได้มาอยู่ในครอบครัวใหญ่ที่ได้รับคำสอนดีๆ
และสิ่งที่คุณแม่พี่ไวน์สอนก็จะติดตัวไปนานเท่านานนะคะ

น่าติดตามวิธีการของพี่ไวน์ต่อ
ได้รู้จักความหมายของคำว่าโขยมด้วย
ขอบคุณพี่ไวน์ที่แชร์ประสบการณ์อ่านเพลินค่ะ



โดย: Sweet_pills วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:7:27:54 น.  

 
คุณกี แม่นคุณกี นิมานเหมินทร์ก่เจ้า
อยู่ข้างโรงเรียนยุพเนาะเจ้า


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:14:36:18 น.  

 
ขอบคุณสำหรับกำลังใจให้บล็อก - บ้าน – น้ำ - จันทร์ by คุณาวุฒิ บางคล้า ฉะเชิงเทรา ด้วยนะครับ


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:20:28:50 น.  

 
สวัสดีมีสุขค่ะ

จุดชมวิวม่อนสน(ก่อนถึงโครงการหลวงอ่างขาง5กม.)
มีบ้านพักให้บริการแค่ 1 หลังค่ะ
นอกนั้นเป็น สำนักงาน เล็กๆร้านกาแฟเล็กๆของสวัสดิการ
ที่จอดรถด้านข้าง2ฝั่ง ด้านหน้าถนน
มีร้านค้าของชาวบ้านข้างละ 1ร้าน
ที่เห็นหน้าเต๊นท์แหละค่ะ
จะมีเต๊นท์บริการกางอยู่ทั่วริมผา
เป็นของอุทยาน
มีที่เหลืออีกส่วน ให้ปชช.เอาเต๊นท์มากางเอง
มีกระโจม3กระโจมห้องน้ำข้างๆกระโจมเลยค่ะ

ถ้าที่จอดรถเต็มก็อนุญาตให้ไปจอดที่ลานฮ.ได้ แต่ไม่อนุญาตให้กางเต๊นท์ ณ จุดนั้นค่ะ



โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2565 เวลา:12:46:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

ไวน์กับสายน้ำ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 90 คน [?]





เขียนการเดินทาง
ด้านธรรมชาติ
จักรยานเสือภูเขา



หลังไมค์ครับ
Friends' blogs
[Add ไวน์กับสายน้ำ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.