No. 926 โรงละครแห่งความฝัน (ตะพาบ)
No. 926 โรงละครแห่งความฝัน (ตะพาบ)
![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602546632.jpg)
ได้รับโจทย์ให้เขียน โรงละครของความฝัน คิดนานมาก 555 เพราะ ความฝันมีน้อย แต่ถ้าวัยเด็กจริง ๆ พอมีเหมือนกันนะ วันนี้เลย แหะ ๆ ขอจามหน่อย ฮัดเช่ย ๆ ฝุ่นมันเยอะ ภาพนี้น่าจะจบ ป.กุ้งเผา เอ้ย ป. 4 จากโรงเรียนวัดหอพระ เชียงใหม่แล้วเรียนมัธยมอะไรจำไม่ได้แล้วใส่กางเกงขาสั้นครูไม่ว่าแม้จะเลยเข่าไปมาก ครูภาษาไทยให้ พวกเราในห้อง เขียนเรียงความในหัวข้อ "มองไปข้างหน้า" ระยะนั้นชอบ ไปหาปลาอยู่กลางทุ่งนา หลังสนามกีฬากลาง ไปจ่อม เบ็ดภาคกลางเรียกว่าตกเบ็ด วิดน้ำหาปลา ทอดแห ![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602554351.png)
ไปสองสามคนกับเพื่อน ถ้าเพื่อนไม่ว่าง ก็จะไปคนเดียว ห่อข้าวเหนียวกับเนื้อเค็ม ไปตกปลา ชอบ นั่งมองนาข้าสีเขียว แปลงปลูกถั่วลิสง มีความสุขมากมาย ![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602554497.jpg)
เลยเขียนเรียงความ นั่งตกปลา ดูนกกินปลาสีน้ำเงินตัวเล็ก จับกิ่งไม้ แล้วโฉบเฉี่ยว ปลาซิวตัวเล็ก ขึ้นจากน้ำ ปลาดิ้นไปมา เกล็ดขาว วาววับ เมื่อ ต้องแสงอาทิตย์ ไกลออกไป ใบข้าวเขียวเข้ม ไหวลู่ไปตามลม แล้วดีดกลับยามสายลมผ่านพ้น นั่งตกปลา จากแดดกล้า ปลาในข้องไม้ไผ่มีปลาขาว เล็กใหญ่อยู่ครึ่งข้อง ตะวันเริ่มล้า ค่อย ๆ เลื่อนสู่ยอดทิวไม้ สีเข้ม...... (จุดหมายคือ บรรยายบรรยากาศ สถานที่น่ารื่นรมย์ เราควรจะหวงแหนชีวิตแบบนี้) เขียนเสร็จก็ส่งให้ครูแล้วก็คอยดูว่า จะผ่านหรือถูกแก้ไขหรือไม่ ครูคงจะไปตรวจที่ห้องพักครู อีกสองวันต่อมา ก็คัดเลือกเรื่อง ให้นักเรียนขึ้นอ่าน รวม 3 คน หนึ่งใน 3 เป็นของผมพอขึ้นอ่าน จบ ได้รับการ ปรบมือจากเพื่อน ๆ และครูได้เรียกไป แนะนำให้เขียนเรื่องเรื่อย ๆ จะเกิดความชำนาญ เช่น อ.ชุ่ม ณ บางช้าง (นามปากกา ลพบุรี) ผู้ประพันธ์เรื่อง เจ้าหมื่นด้งนคร กับอีกหลายเรื่อง อาจารย์สอนที่โรงเรียนด้วย อยู่บ้านติดกันด้วย ผมไปแอบอ่านที่ท่านร่างไว้ที่ห้องพักครู อาจารย์จะให้ไป หยิบเอกสารหลายครั้ง แน่นอนผมก็หัดเขียน ใส่สมุดปกอ่อนไว้บ้าง ที่บ้านแม่ซื้อนิยาย กับเรื่องแปลไว้ในตู้เยอะแม่ชอบอ่านหนังสือแล้วก็มีหนังสือ เพลินจิต อยู่ด้วย ผมเองซื้อหนังสือชุดเด็กชายชาวนาแต่ย้ายบ้านย้ายที่ทำงานบ่อยไว้ครบชุด แต่หายเหลือเล่มเดียวกระดาษเหลือง (ภาพข้างล่างนำจากที่อื่นมานะครับ) ![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602548931.png)
นักเขียน ลอรา อิงกัลล์ ไวด์เดอร์ ![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602770901.png)
หนังสือชุดนี้อ่านจบหลายรอบ ชอบมากเพราะเขียนได้ชวนติดตาม ยิ่งบรรยายภูมิประเทศ จนเห็น ภาพอเมริกา ยุคบุกเบิก พอเริ่มหนุ่มแตกพาน แหะ ๆ ยังไม่รู้เหมือนกันว่าแตกพานเป็นไง คงจะเริ่มมีลูกกระเดือก (พี่วิภาดาก็พี่หนูหล่อคนบ้านป่า บอกว่า แตกพานเป็น การมีนมของเด็กหนุ่มวัยรุ่นผมก็จำได้เพียงว่า มีลูกกระเดือกเสียงเริ่มแตกห้าว ขอบพระคุณพี่วิภาดาด้วยครับ) ตอนนั้นเริ่มคิดที่จะหาอาชีพว่าจะไปทำอาชีพหรือเรียนต่อที่ไหน เพราะที่ผ่านมา ไวน์ปลูกผัก กาด หอม กระเทียม เผือก ชะอมไว้ขาย ใช้ขี้หมูขี้ไก่ ที่เลี้ยงไว้ใต้ถุนบ้าน เป็นปุ๋ย ระยะนั้นเป็น ยุวกสิกร หัวหน้าที่คอยแนะนำไวน์ในการเพาะปลูก ได้ขออนุญาตแม่จะพาฝรั่งมาถ่ายหนังสารคดี ที่บ้านของตอนนั้นอายมาก เพราะเลี้ยงหมูตัวโตในคอกที่แฉะ หมูเดิน ท้องที่ย้อย เรี่ยกับดินโคลน ตีนหมูจมมองไม่เห็น แม้จะภูมิใจได้เป็นตัวหนึ่งในหนังหนังสารคดีส่งไปต่างประเทศ...ไม่ได้คิดจะทำอาชีพเกษตรกรเพราะมันหนัก ได้แต่อ่านหนังสือในห้องสมุดแล้วไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มมากนัก อยู่ไปอยู่มา ตั้งแนวทางทำงานว่า จะเป็น "เสมียน" ทำงานในบริษัท ขอได้ใส่กางเกงสีดำ เสื้อขาว คงโก้ไม่เบา 555
![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602546799.png) พอเข้าเรียนต่อ ในกรุงเทพคิดหนักอีกแล้ว ตอนที่จะจบ จะหางานทำได้อย่่างไร กลุ้มมาก แต่ก็โชคช่วย อาจารย์ฝากงานให้ทำก่อนเรียนจบ ทำงานควบคู่กับเรียน 555 ได้เป็น "เสมียน" สมใจนึก มีเงินใช้สบาย ๆ ส่งเงินให้แม่ให้น้องสาวใช้ ![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1405609536.jpg)
มีกางเกงสีดำเสื้อขาว ใส่ งานก้าวหน้าเป็นลำดับ ข้างบนไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ สมุห์บัญชี สังเกตใส่กางเกงขาลีบเหมือนใน ความฝันระยะนั้นน่าจะฟังเพลงของ พอล แองก้า คลิฟ ริชาร์ด ไม่นานก็ฟังเพลงเอลวิส เพรสลี่ย์ กางเกงขาบาน เราก็นิยมตามแต่หาภาพกางเกงขาบานไม่เจอ นึกดูแล้ว ไม่จืด หลายปีต่อมาได้เข้าร่วม กับนักเขียนในบล๊อกแกงค์ ค่อย ๆ กระดึบ ๆ เป็นนักเขียนสมัครเล่น ระยะนั้นทำงานแถวสีลมที่อาคารวรวัฒน์ เป็นพนักงานนี่แหละครับ 555
![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602547056.png) ก่อนหน้านั้นได้ไปเที่ยว /ทำงานในสถานที่ต่าง ๆ ก็นำมาเขียนเล่าในบล๊อกแกงค์ กับไปแพลตฟอร์มอื่นด้วย
![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602553622.jpg)
เดินเท้าเปล่าที่พม่า ก็ไป
![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602553686.jpg)
เดินทางไปรัสเซียจนรองเท้าเยิน ก็ยังไม่รู้สึกตัว 555
![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602553711.jpg) ... ![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1405609942.jpg)
จากเด็กหนุ่ม ผอมแห้งแรงน้อย เริ่มมีเนื้อมีหนัง เสื้อผ้ากางเกงมีเยอะขึ้น ไม่จำต้องมี เพียงเสื้อขาว กางเกงดำ ตามความฝ้นในวัย เด็กแล้วครับ
ครั้งเป็นเด็กนั่งฟังรุ่นพี่ที่นัยตาบอด เป็นเพื่อนของพี่สาวสีไวโอลิน เพลงยอดสน วังบัวบาน ฯ ตอนกลางคืน ใต้ยุ้งข้าวสูงที่เชียงใหม่ท่ามกลางกองไฟวับแวม ไพเราะมากเลยชอบเสียงดนตรี
เมื่อสิบกว่าปีมานี้เลย ริตั้ง ชมรมดนตรีร่มไม้ในสวนขึ้นมา ดึงเพื่อน ๆ เข้ามาทำงานด้วยกันเพราะ เคยทำงานกันเป็นทีมเมื่อครั้งทำงานตรวจสอบบัญชี ทำให้รู้ว่าทำงานหลายคนจะพบความสำเร็จได้ง่าย
![](https://www.bloggang.com/data/r/rimtarn/picture/1602547194.jpg)
สรุปแล้ว ความฝันได้เขียนหนังสือเรื่องราวต่าง ๆ จริง มีคนคลิ๊กเข้าอ่านจนจบก็มี มองแล้วรูดผ่าน หนึ่งล้านเจ็ดแสนกว่าครั้ง(คน) ใส้ไม่แห้งครับเพราะ กินน้ำ กับรับรางวัลติดกันสี่ปี 555
งานการกุศลเป็นจิตอาสา แม้ไม่ได้เป็นความฝัน แต่พบความสำเร็จเพราะร่วมกับเพื่อน ๆ ทำ
ที่สำเร็จฝันตอนเด็กคือได้เป็นเสมียนใส่เสื้อเชิร์ตขาวกางเกงดำ รองเท้ามันทำเงินเลี้ยงชีพเพื่อครอบครัว เกินความฝันในโลกแห่งความฝัน นิดหน่อยครับ
ขอบคุณเพื่อนผู้เอื้อเฟื้อภาพ L s St. 1,740,030
ขอบคุณเพื่อนผู้มาเยือน กรุณาทิ้งร่องรอยไว้นิด จะได้กลับไปเยี่ยมได้ถูก
Diarist
Create Date : 16 ตุลาคม 2563 |
Last Update : 16 ตุลาคม 2563 13:31:09 น. |
|
31 comments
|
Counter : 1826 Pageviews. |
![](../images/bg-follower.png) |
|
สวัสดีค่ะ
ชอบรูปธรรมชาติ ที่ 2-3
คิดถึงบรรยากาศสมัยเด็กๆ