มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
23 มกราคม 2563

:: ดาบซ่อนคม 3 ::


:: ดาบซ่อนคม 3 ::

เขียนคำ : กะว่าก๋า








3

เพลงดาบที่เปลี่ยนชีวิตข้าฯ
คือปลายกระบี่ที่หยุดอยู่ตรงคอหอย

ปรมาจารย์ท่านนั้นเอ่ยกับข้าฯว่า

“มันง่ายที่จะขยับมือเพื่อฆ่าใครสักคน
แต่ยากนักที่จะยั้งปลายกระบี่เอาไว้...เพื่อให้อภัย”









4

ข้าฯอ่านคัมภีร์
แล้วลบลืมเนื้อหาทั้งหมด

ข้าฯศึกษาตำราวิชาต่าง ๆ
แล้วละทิ้งวิชาทั้งหมดจนหมดสิ้น

บัดนี้...
ข้าฯเป็นเพียงชายชราผมหงอกขาว
อะไรคือที่สุดแห่งความรู้น่ะหรือ ?
คือ “การไม่รู้” นั่นเอง



















 

Create Date : 23 มกราคม 2563
26 comments
Last Update : 23 มกราคม 2563 6:25:16 น.
Counter : 1444 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณเริงฤดีนะ, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณสองแผ่นดิน, คุณmcayenne94, คุณTui Laksi, คุณหอมกร, คุณnonnoiGiwGiw, คุณJinnyTent, คุณmultiple, คุณThe Kop Civil, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณสาวไกด์ใจซื่อ, คุณtuk-tuk@korat, คุณที่เห็นและเป็นมา, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณRinsa Yoyolive, คุณSai Eeuu, คุณnewyorknurse

 

อรุณสวัสดิ์ครับ.... ชอบภาพประกอบหนังสือเล่มนี้

เขาวาดด้วยสีน้ำใช้เปล่าครับ

 

โดย: ไวน์กับสายน้ำ 23 มกราคม 2563 7:06:45 น.  

 

การให้อภัยดีกว่าการฆ่า ก็จริง แต่โจรปล้นทองที่ลพบุรี

เป็นถึง ผ.อ. จับได้แล้วอยากจะเอาปลายกระบี่ทะลวงหัวใจ

ทรามๆของโจรตัวนี้จริงๆจ้าคุณก๋า

 

โดย: โอน่าจอมซ่าส์ 23 มกราคม 2563 7:11:10 น.  

 

ข้อ 3 จิงเลยครับพี่ก๋า
ตบยุงให้ตายก็ง่าย แต่แค่คว้าเอาไว้ให้ได้แล้วโยนออกหน้าหน้าต่างรถนี่...อย่างยากเลย

 

โดย: จันทราน็อคเทิร์น 23 มกราคม 2563 8:06:30 น.  

 

ที่สุดของความรู้ คือ การไม่รู้ จริงๆ
จึงควรทำตนประดุจน้ำที่ยังไม่เต็มแก้ว

 

โดย: เริงฤดีนะ 23 มกราคม 2563 8:16:59 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับ คุณก๋า
ดูภาพยนตร์จีน ฝีมือสูสีกัน จะดาบจ่อคอหอยทั้งคู่
แต่ถ้าอีกฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ก็มรณะทันที
ศึกษาหาความรู้มากมาย สุดท้าย ไม่รู้อะไรเลย

ภาพประกอบบางภาพ มีไผ่ผสมอยู่ด้วย ช่วยเพิ่มความสวยแปลกดีครับ

 

โดย: สองแผ่นดิน 23 มกราคม 2563 8:23:54 น.  

 

ปล่อยไปก็ดีแล้วค่ะ
ถ้าแทงจะเห็นภาพไม่น่าดูและยังต้องเสียเวลาเช็ดเลือดที่มีดอีก

ภาพแรกสวยกว่าเพื่อนค่ะ

 

โดย: mcayenne94 23 มกราคม 2563 8:31:54 น.  

 

สวัสดียามเช้าค่ะคุณก๋า
คนที่ได้เรียนรู้มาครบหมดทุกอย่าง
เมื่อถึงที่สุด ก็เป็นเพียงความว่างปล่า
ไม่รู้อะไรเลย ...ก็ดีเหมือนกัน
เอ...สมองจะ Blank ไปป่ะ

 

โดย: Tui Laksi 23 มกราคม 2563 8:39:26 น.  

 

กะว่าก๋า Literature Blog ดู Blog
คนวาดภาพเขาวาดภาพสวยดีนะคุณก๋า

 

โดย: หอมกร 23 มกราคม 2563 9:04:05 น.  

 

สวัสดีค่า

ขอบคุณคุณก๋ามาก ๆ นะคะที่หลังไมค์ไปแสดงความยินดีก่อนเพื่อนเลย
แวะมาแสดงความยินดีที่คุณก๋าได้สายสะพายเช่นกันค่ะ
ภาพในบล็อกงามขนาดเลย ชอบภาพแบบจีน ๆ ดูแล้วเย็นตาดีค่ะ

นานทีปีหนถึงจะเปิดเม้นท์สักครั้งนึงเพราะไม่ค่อยมีเวลาตอบเม้นท์กลับเพื่อนบล็อกน่ะ
ดีใจที่คุณก๋าและเพื่อน ๆ แวะไปคุยด้วยหลายท่านเลย
เป็นมือใหม่ฝึกจัดดอกไม้ เลยใช้เวลานานมากกว่าจะจัดได้สักแจกันนึง
แต่จัดแล้วมีความสุข และเหมือนเป็นการฝึกสมาธิด้วยค่ะ
ไม่ได้ไปเรียนที่ไหน ใช้วิธีครูพักลักจำ ดูรูปในเวบอากู๋กับ pinterest นี่แหละ
มีรูปให้ดูตรึม อย่างพวกอิเคบานะก็มีรูปเยอะมากกกก
แต่ดูแล้วก็ใช่ว่าจะจัดได้สวยอย่างเขา
ต้องค่อย ๆ จัด ค่อย ๆ ดูจนรู้สึกว่าโอเค
ที่จริง อยากไปเรียนอิเคบานะอยู่เหมือนกัน แต่ยังติดเรื่องเวลานี่แหละ
แล้วคิดว่าราคาเรียนน่าจะแพงเอาการ

โหวตให้ค่า

 

โดย: haiku 23 มกราคม 2563 9:23:16 น.  

 

น่าอึ้งเหมือนกันนะเจ้า
อ่านที่คุณก๋าเม้นส์ยัง เอิ่ม...30 โล
คือ สามารถมาก ยอม 5555

แต่งามแต้ ๆ ดูภาพวันนี้กะยังชอบ
มันอ่อนช้อย งดงาม ตามธรรมชาติ ลงตัว

วันนี้อากาศดีหน้อยนะเจ้า
ยังหันดอยสุเทพอยู่
กรุงเทพหนักหนาแต้ ๆ ปีนี้
แต่ว่าปีที่แล้วกะจะเอี้ย ต่อมาเป็นเจียงใหม่
ที่หนักหนากว่ากรุงเทพแห๋ม

นี่หวั่น ๆ ว่า จะหนักกว่าปีแล้วก่อ
นี่กะว่าจะหาซื้อหน้ากากมาตุนไว้เจ้า
ปีก่อนหาซื้อที่ยาก ปี้จะตั้งตั๋วใหม่
ถึงจะใดกะต้องเจอ บะนักกะหน้อย

วันนี้อัพตะพาบก่อนนะเจ้า จำวันที่ผิด 5555
นึกว่าวันนี้วันที่ 24 ไปอวดคุณต่อตะวาว่าทำแล้ว
คุณต่อมาเตือนว่าอัพวันที่ 24 หนา
ถึงได้ฮู้ว่าตัวเองจำวันผิด แต่ตั้งใจไว้แล้ว
ทำเสร็จแล้ว กะเลยอัพก่อน

จากบล็อก การเอาชนะด้วยกำลัง
ง่ายกว่าการเอาชนะด้วยใจ
การหื้ออภัยนั้นยากกว่าการชำระแค้นเน้อ

อภัยแต่ปากนั้นง่าย แต่อภัยจากใจแต้ ๆ นักยาก
ต้องใช้เวลายาวนาน ขึ้นอยู่กับความเจ็บช้ำนั้นหนักหนาแค่ไหน
ถ้ามีโอกาสเอาคืน บางทีกะยั้งใจตัวเองบะอยู่เหมือนกันเจ้า 555

 

โดย: JinnyTent 23 มกราคม 2563 11:19:41 น.  

 


โอ๊ยยยยย .. การไม่รู้ ..

ปิดหู .. ปิดตา .. ปิดปาก ..

มันช่างยากเย็นยิ่งนักค่ะพี่ ..


 

โดย: nonnoiGiwGiw 23 มกราคม 2563 11:42:04 น.  

 

ที่สุดของความรู้ คือ ความไม่รู้ ขันสุดยอดเลยครับ

เมื่อคืนปีศาจแดงโดนอีกแล้วครับ แฟนผีจะโกรธผมป่าวหว่า 555

 

โดย: The Kop Civil 23 มกราคม 2563 13:24:28 น.  

 

ที่สุดของความรู้คือการไม่รู้ ...
ความรู้ไม่สิ้นสุด ยิ่งรู้เท่าไหร่ก็เหมือนยังมีเรื่องที่ไม่รู้อีกมากมาย
รู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ ค่ะ

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 23 มกราคม 2563 13:44:18 น.  

 

วันนี้บ้านคุณก๋ายังคึกคักดีนะคะ
บ้านพี่เงียบสนิทเลย

ถ้าการให้อภัยมันยากขนาดนั้น
ชีวิตจะหาจุดเย็นได้อย่างไร
คนและสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกไม่ดี
ไม่ว่ามากหรือน้อยมีอยู่ทั่วไปจริงๆ

 

โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า 23 มกราคม 2563 14:11:11 น.  

 

สวัสดียามบ่ายๆค่ะก๋า

แหะๆ วันนี้พี่ถือว่า ฤกษ์ดี ได้เข้ามาอัพบล็อก
ตั้งใจแล้วตั้งใจอีก วันนี้ได้เข้ามาสักทีค่ะ



“มันง่ายที่จะขยับมือเพื่อฆ่าใครสักคน
แต่ยากนักที่จะยั้งปลายกระบี่เอาไว้...เพื่อให้อภัย”

อ่านบทนี้ทำให้นึกถึงคดีที่กำลังดังเลยนะคะ
ยากจังนะคะการใช้ชีวิตในทุกวันนี้



แล้วพี่จะแวะเข้ามาอีกนะคะ

 

โดย: tanjira 23 มกราคม 2563 14:52:05 น.  

 

ค่าปรับฮาจริงๆ ค่ะพี่ กับแกล้มราคาไม่แพง แต่จานก็เล็กตามด้วยค่ะ
อิอิ แต่ของน้องมันรวมอยู่ในบุฟเฟ่แล้ว.. น้องว่าข้าวโพดอ่ะ อร่อยสุด

 

โดย: nonnoiGiwGiw 23 มกราคม 2563 14:56:32 น.  

 

การรู้ว่าตัวเองไม่รู้นี่เป็นความรู้อย่างหนึ่งเลยนะคะ

แต่ส่วนใหญ่จะไม่รู้ว่าตัวเองไม่รู้ หรือคิดว่าตัวเองรู้กันทั้งนั้นเลย

บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
กะว่าก๋า Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

 

โดย: สาวไกด์ใจซื่อ 23 มกราคม 2563 15:13:46 น.  

 

ขอหื้อหลานหายเว่ย ๆ นะเจ้า
ละอ่อนเป่นกันนักแต้ ๆ เจ้า

ขนาด รพ.บะมีห้องหื้อแอดมินนี่ สุด ๆ ละ
แล้วหมิงหมิงได้แอดมิดก่อเจ้า
หรือแอดมิดแล้วออกมาฟักฟื้นต่อที่บ้านแล้ว

จะใดก่อขอหื้อหายเว่ย ๆ เน้อ
คุณก๋ากับมาดามกะฮักษาสุขภาพตวยเน้อ
บะดีหื้อติดจากหมิงหมิงหนา

ปี้นี่ กัวขนาด
เพราะเฮาก้าขาย เม้ยกำ เป่นหวัดกำ
มันทรมาน หยุดฮ้านกะบะได้ อัดยาลูกเดียว
บะไหวแต้ ๆ นอนพักเป็นเตื้อ ๆ

ช่วงนี้ ทั้งวิตตามินซี ส้ม มะม่วง
น้ำขิงฮ้อน ซะปะ อัดไปตึงวัน 555
แค่รับมือกับไมเกรนนี่กะ รำคาญตัวเก่าจะแย่ละ
มันไค่ปวดมะใดกะปวด ไค่เป็นมะใดกะเป่น
สองสามวันก่อน ตื่นเจ๊ามาปวดเลยเจ้า
บะมีสาเหตุหยังสักอย่าง นอนกะหลับ ตื่นมาปวดกะมี

เหมือนคุณก๋าเกยบอกว่า
มาดามเคยเป็นไมเกรน
ตอนนี้หายขาดหรือยังเจ้า

 

โดย: JinnyTent 23 มกราคม 2563 16:04:32 น.  

 

แม่นละเจ้า ไม่รู้อะไรก่ดี

 

โดย: tuk-tuk@korat 23 มกราคม 2563 19:16:51 น.  

 

การให้อภัย มันยากกว่าการทำร้าย กระบี่อยู่ในมือเรา เราต้องเลือกใช่ไหมค่ะพี่

ตอนนี้กำลังพยายามเตือนสติตัวเองอยู่เสมอค่ะ ไม่ให้คิดอะไรมากเกินไปแต่ไม่ถึงกับไม่คิดอะไรเลย
ทักทายก่อนนอนค่ะพี่ก๋า

 

โดย: blog pu 23 มกราคม 2563 20:30:49 น.  

 

วันนี้ อ.เต๊ะ ยุ่งมากๆเลยครับ พึ่งจะได้เปิดคอม

พูดถึง เรื่องการให้อภัยนี่ เหล่าจอมยุทธุ์น้อยรายเลยนะครับ
ที่จะทำใจำด้ ส่วนใหญ่มีแต่ ล้างแค้นสิบปี ยังไม่สาย 555

 

โดย: multiple 23 มกราคม 2563 22:16:56 น.  

 

สวัสดี ยามดึก จ้ะ น้องก๋า

วันนี้ช่วยแม่บ้านทำความสะอาดบ้าน พรุ่งนี้ วันไหว้แล้ว
เหนื่อยมาก นะ บ้าน ก๋า ไหว้ไหม อิอิ

บล็อกวันนี้ ว่าด้วยเรื่อง ความรู้ ที่จริง ความรู้บนโลกนี้
เรียนอย่างไร ก็ไม่หมด เนาะ ข้อความสุดท้ายที่ว่า

"บัดนี้...
ข้าฯเป็นเพียงชายชราผมหงอกขาว
อะไรคือที่สุดแห่งความรู้น่ะหรือ ?
คือ “การไม่รู้” นั่นเอง" ลึกอยู่นะ อะไรที่ถึงสุดแล้ว มักจะกลายเป็นสูญ คือความว่าวเปล่า ใช่ไหม น้องก๋า อิอิ

โหวดหมวด งานเขียน ฯ







 

โดย: อาจารย์สุวิมล 23 มกราคม 2563 22:42:45 น.  

 

การให้อภัย คือการปล่อยวางได้แล้วจึงอภัยได้
แต่ทำแล้วใจสบายจริงๆ เจ้า หากได้ทำด้วยใจจริงๆ
ยิ่งสบายใจ

ยินดีกับสายสะพายอ้ายก๋าตวยเจ้า
รินเพิ่งเข้าบล็อกมาเป็นทางการจริงๆ เจ้า
เพิ่งรู้ว่าเขาประกาศมาแล้ว แต่ก็ไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรเลย
ยังอัพบล็อกทีนี่เป็นปกติ แต่อาจจะน้อยลงตามเวลาที่อำนวยเจ้า
คือจะเข้าบล็อกก็ต่อเมื่อ ได้จับคอมเท่านั้น
เล่นมือถือนี่ไม่ได้เปิดเข้าเวปมาเลย

 

โดย: Rinsa Yoyolive 23 มกราคม 2563 23:10:19 น.  

 

ความตายอยู่ที่คอหอย ในหนังจีนบางครั้งฝ่ายที่ถือดาบอยู่จะเอาดาบฟันไปที่ผม (ตัดผมอีกฝ่าย) หมายความว่า ถ้าต่ำกว่านี้อีกหน่อยก็คือ หัว ฉันเอาชีวิตเธอได้เลยนะ ซึ่งเป็นเหมือนการลบหลู่

สูงสุดสู่สามัญสินะ รู้จนไม่รู้อะไรเลย

 

โดย: คุณต่อ (toor36 ) 24 มกราคม 2563 0:11:04 น.  

 

ที่สุดของการรู้ คือการไม่รู้ เฮ้ย อะไรเนี่ย

 

โดย: Sai Eeuu 24 มกราคม 2563 3:52:04 น.  

 


สวัสดีค่ะน้องก๋า

 

โดย: newyorknurse 25 มกราคม 2563 4:01:39 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


กะว่าก๋า
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 369 คน [?]




มองฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
หรืออาจไม่เห็นฉัน

ฉันแค่แวะผ่านทางมา
และอาจไม่หวนกลับมาทางนี้อีกแล้ว

เราเคยรู้จักกัน
และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

มองดูฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
และฉันอาจมองไม่เห็นเธอ.





[Add กะว่าก๋า's blog to your web]