มกราคม 2565
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
9 มกราคม 2565

ความเรียงของกะว่าก๋า



ความเรียงของกะว่าก๋า








ความเรียงสำหรับผม คือ เรื่องเล่า
เล่าเรื่องไปเรื่อย ๆ เรื่องราวมีทั้งใกล้ตัว
และเรื่องราวที่ได้แรงบันดาลใจจากสิ่งต่าง ๆ รอบตัว
ผมแยกงานออกมาได้ 3 กลุ่ม คือ

ความเรียงความรัก 5 โฟลเดอร์
ความเรียงธรรมะ 7 โฟลเดอร์
ความเรียงมุมมองในการใช้ชีวิต 13 โฟลเดอร์

หนึ่งโฟลเดอร์มีความยาวประมาณ 100 -200 หน้า A4
ผมไม่ได้นับเป็นจำนวนว่ามีกี่ผลงานเพราะนับยากมาก
ขอยกความเรียงที่ผมเขียนไว้สักหนึ่งตัวอย่างครับ



..................................................................





: ไม่มีสิ่งใดที่เป็น “ของผม” เลย แม้แต่สิ่งเดียว :


ผมมีแก้วชาใบโปรด
หลายปีมานี้ผมใช้แก้วใบนี้ใบเดียว
ผมได้แก้วใบนี้หลังจากเขียนจดหมายแสดงความคิดเห็นไปยังนิตยสาร OOM
ไม่นานนักแก้วใบนี้ก็ถูกส่งมาถึงมือผมแทนคำขอบคุณ


ทุกเช้าผมจะเทชาจีนร้อนลงไปในแก้วนี้
ก่อนจะดื่มอย่างช้า ๆ

แก้วนี้เป็นของผม
หรือ ตัวผมเป็นของแก้ว
ในขณะที่ผมจิบชา
ชากำลังจิบตัวผมด้วยหรือเปล่า


ผมคิดว่าไม่มีอะไรเลยแม้แต่สิ่งเดียวที่เป็น “ของผม”
ทั้งครอบครัว ตัวตน กีต้าร์ สมุดบันทึก ภาพถ่าย
บ้าน นาฬิกา รถยนต์ ฯลฯ
รวมทั้ง “แก้วชา” ใบนี้ด้วย


แต่การที่ผมพูดว่า ทุกสิ่งไม่ใช่ของผม
ไม่ได้หมายความว่าผมจะทอดทิ้ง ละเลยเพิกเฉยกับสิ่งที่ตัวเองมี
การมีสิ่งต่าง ๆ และการอยากมี...ไม่ใช่ความผิด
มันเป็นกิเลสซึ่งเราควบคุมมันได้
เมื่อถึงจุดหนึ่งของชีวิตที่เรารู้สึก “อิ่ม” และ “เพียงพอ”
เหมือนกับคนที่ป่วยหนักใกล้ตาย
ย่อมเห็นคุณค่าของการมีชีวิตอยู่มากกว่าเงินทองที่กองอยู่ตรงหน้า
เหมือนคนซึ่งสูญเสียคนที่รักที่สุดในชีวิต
ถึงได้เห็นคุณค่าของความรักที่เคยละเลยเมินเฉย


หลายปีมาแล้ว
ที่ผมไม่ได้ใส่ใจกับการแสวงหา “แก้วใบใหม่”
แต่ครุ่นคิดถึงการ “จิบชา” ในแก้วใบเก่า
ว่าทำอย่างไร
จึงจะได้ลิ้มรสชาติของชาที่แท้จริง


 



Create Date : 09 มกราคม 2565
Last Update : 9 มกราคม 2565 6:32:21 น. 20 comments
Counter : 417 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณกิ่งฟ้า, คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณmultiple, คุณkatoy, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณทนายอ้วน, คุณtuk-tuk@korat, คุณThe Kop Civil, คุณcomicclubs, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณtoor36, คุณชีริว, คุณkae+aoe, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณสองแผ่นดิน, คุณhaiku, คุณSweet_pills, คุณnewyorknurse


 
สวัสดียามเช้าค่ะน้ิองก๋า มาอ่านความเรียงค่ะ มีข้อคิดแฝงไว้ในความเรียงด้วยนะคะ คนเราเกิดมาล้วนแต่ไม่มีอะไรเป็นของเราเลยแม้แต่ร่างกายถึงเวลาก็ต้องคืนเขาไปค่ะ


โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:6:56:41 น.  

 
ใช้แก้วใบเก่าใบเดียวพอดีแล้วค่ะ เอาออกมาเยอะๆแล้วไม่เก็บเข้าที่ สงสารคนเก็บคนล่้างค่ะ (คนใกล้ตัวที่บ้านทำบ่อย)


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:8:48:37 น.  

 
ทักทายสวัสดีครับ คุณก๋า

แก้วใบเก่า จานใบเก่า แต่เดิมเต็มกับเมนูใหม่ๆ ได้ทุกวัน
ลิ้มลองความเปลี่ยนแปลง หรือซ้ำเดิม เติมจินตนาการเพื่อให้เกิดความรู้สึกแปลก แตกต่างกันไป ครับ


โดย: ถปรร วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:8:56:11 น.  

 
อ.เต๊ะ อ่านไปเรื่อยๆ มาสะดุดตรงตอนจบที่บอกว่า

หลายปีมาแล้ว
ที่ผมไม่ได้ใส่ใจกับการแสวงหา “แก้วใบใหม่”
แต่ครุ่นคิดถึงการ “จิบชา” ในแก้วใบเก่า
ว่าทำอย่างไร
จึงจะได้ลิ้มรสชาติของชาที่แท้จริง

ย้อนมาดูตัวเอง คงเพราะ อ.เต๊ะ มัวแต่เลือกแก้ว อยู่นั่นแหละ
เลยไม่มีแก้ว ของตัวเองซักกะใบ
ได้แต่เอามือวักน้ำกินละครับ เย้ย 555



โดย: multiple วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:9:45:52 น.  

 
ดีที่ไม่ยึดมั่น..ถือมั่น


โดย: katoy วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:10:25:59 น.  

 
สวัสดี จ้ะ น้องก๋า

การเขียน "ความเรียง" ของก๋า ครูน่าจะได้อ่านบ่อยมากที่สุด
ตั้งแต่อ่านผลงานของก๋ามาหลายปี นะ
ความเรียงที่ลงมาให้อ่านบล็อกนี้ โดยมีแก้วใบเก่าที่ได้รับมาเป็น
ของที่ระลึกเนื่องจากได้แสดงความคิดเห็นไป และใช้มาโดยตลอดไม่
เคยเปลี่ยนแก้วใบใหม่ ก็แฝงความคิดให้คิดถึงอะไรได้หลายอย่างนะ
อิอิ ความรักเดียว ใจเดียว เห็นคุณค่าของสิ่งที่ได้รับ ฯลฯ แล้วก็
จบลงด้วยความไม่เที่ยงแท้ของชีวิต คือ ไม่มีอะไรที่เป็นของเรา
นั่นเอง
งานเธอส่วนใหญ่จะมีแนวโน้มเช่นนี้นะ ครูว่าดีนะ อย่างน้อย ๆ
มันจะเป็นข้อคิดให้คนอ่านได้ ลด ละ เลิก กิเลส ได้บ้าง ไม่โลภ
สะสมสมบัติอะไรมากมาย เพราะในที่สุด ตายไป เราก็เอาอะไร
ติดตัวไปไม่ได้สักอย่าง บางครั้งตายไปแล้ว สมบัติเหล่านั้น อาจ
จะทำให้ลูกหลานแย่งชิงฆ่ากันแย่งสมบัติก็มีให้เห็นอยู่บ่อย ๆ เนาะ

สรุป ทฤษฎี "พอเพียง" ของในหลวง เป็นทฤษฎี ที่ทำให้คน
ไปสู่ความสงบสุขในสังคมและเป็นประโยชน์ต่อตัวเอง ไม่ชิงดีชิงเด่น
จนนำไปสู่ความทุกข์หลาย ๆ อย่างได้

โหวดหมวด งานเขียนฯ


โดย: อาจารย์สุวิมล วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:11:05:43 น.  

 
บอลมีแก้วกาแฟส่วนตัว จะเรียกว่าใบโปรดก็คงไม่ใช่ เพราะไม่ใช้ใบนี้เป็นประจำ


แต่แก้วกาแฟของบอลต้องเป็นแก้วขนาดใหญ่ ประมาณแก้วที่ใส่กาแฟขนาด Venti ได้ครับ


ถ้าไม่ใช่แก้ว tumbler แล้วบอลจะหาแก้วกาแฟไซส์ที่ถูกใจยากมากครับ เพราะบอลชงกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลกินตอนเช้าเยอะมากกกกก


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:12:37:06 น.  

 
ข้าพเจ้าชมชอบรสชาติของชา
ไม่ได้ชมชอบบรรยากาศในการมองแก้วชา


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:14:33:29 น.  

 
ผมเพิ่งมีแก้วส่วนตัว เลยใช้เป็นประจำเลยครับ หลังจากที่หามาตั้งนาน มัวแต่หาแก้วโดยหลงลืมรสชาติของกาแฟไปเลยครับ เดี่ยวนี้กาแฟดำ คือ คำตอบครับ 555


โดย: The Kop Civil วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:14:45:28 น.  

 
อ่านคอมเมนต์อาจารย์เต๊ะแล้วขำทุกที

ไม่มีอะไรเป็นของเราเลยนะคะ แม้แต่ร่างกายของเรา สุดท้ายต้องคืนสู่ธรรมชาติ

บางทีเราก็อยากได้ อยากมีเกินจำเป็นนะคะ

แต่ก่อนอยากได้เพราะหลงบ่อยๆ พอเลิกหลงก็ไม่อยาก


โดย: comicclubs วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:14:50:04 น.  

 
สวัสดีครับน้องแตง

ความอยาก
ไม่มีก็ไม่ได้นะครับ
พี่ก๋าว่ามันทำให้เราเนือยกับชีวิต
อยากบ้าง ก็เป็นแรงกระตุ้นที่ดี
จะได้อยากทำนู่นทำนี่

ปล.อาจารย์เต๊ะเมนท์ฮาตลอดครับ 555




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:15:03:23 น.  

 
กิ๋นเก๊กฮวยแก้เก๊กซิมเนาะเจ้า


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:15:41:26 น.  

 
แก้วนี้เป็นของผม
หรือ ตัวผมเป็นของแก้ว
ในขณะที่ผมจิบชา
ชากำลังจิบตัวผมด้วยหรือเปล่า

คนรุ่นพี่ไม่เรียกภาชนะใส่ชา กาแฟ ว่าแก้ว
ไม่ว่าจะมีหูหรือไม่ วัสดุจะเป็นแก้ว อลูมิเนียมก็ตาม

แต่คนสมัยนี้เรียกเป็นแก้วหมด
เรื่องนี้พี่พยายามไม่ใส่ใจ ใครอยากเรียกอะไรก็เรียกไป
แต่ยังทำใจไม่ได้จนบัดนี้


โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:17:27:47 น.  

 
อยู่กับสิ่งที่มีสินะครับ เพราะแบบนี้ผมเลยไม่ค่อยซื้อเสื้อผ้าใหม่เท่าไหร่ในช่วง 7-8 ปีนี้ นับจำนวนที่ซื้อใหม่ได้เลย ใช้ไปเรื่อยๆ จนขาดแล้วก็เลื่อนขั้นมันไปเป็นผ้าขี้ริ้ว แล้วก็เอาเสื้อที่มีมาใช้เรื่อยๆ ขณะที่คิดแบบนั้นผมลองนับจำนวนเสื้อทั้งหมดที่มี ปรากฏว่ามันเยอะกว่าที่คิด รอให้มันหายไปสัก 20 ตัวก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องซื้อมาเพิ่มก็ยังไม่สายเลยมั้ง


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:17:36:53 น.  

 
อ่านลายพู่กันอยู่หลายที ความเชียง? ความเสียว? ....ไม่รู้แล้วอะ เลยต้องหันไปดูชื่อบล็อกเฉลย อ้อ ความเรียง 555

โฟลเดอร์นึงปริมาณพอกับหนังสือเล่มนึงเลยนะครับ ผลงานเขียนของพี่ก๋ามากมายมหาศาลจริงๆ
ทุกวันนี้ยังจิบชาจากแก้วนิตยสาร OOM อยู่ไหมครับ


โดย: ชีริว วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:19:06:40 น.  

 
ลืมบอกไปว่าเนื้อสะเต๊ะ ต้องไปภาคเช้าเน่อเจ้า
หันในเน็ทว่าขาย 8-11 โมง เจ้า


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:20:30:47 น.  

 
สวัสดีครับคุณก๋า

ชอบแนวคิดการใช้ชีวิตของคุณก๋านะครับ
+ลายมือ(ทีแปรง)สวยด้วยครับ


โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:21:29:10 น.  

 
คุณก๋าเขียนความเรียงเป็นพันๆหน้า
ขอบคุณคุณก๋าที่แบ่งปันงานเขียนที่ให้ข้อคิดดีๆ
อย่างความเพียงพอและเห็นคุณค่าของสิ่งที่มีนี้นะคะ

ญาติเสียเพิ่งเสร็จงานเมื่อวาน สัจธรรมที่ว่าไม่มีสิ่งใดเป็นของเราเห็นได้ชัดจริงๆค่ะ

ฝันดีค่ะคุณก๋า


โดย: Sweet_pills วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:23:06:43 น.  

 
ที่ทำงานผมมีแก้วกาแฟสีเดียวกับกาแฟ ดื่มทุกวันๆละ 1 แก้ว
เปลี่ยนยี่ห้อกาแฟไปเรื่อยๆ ชอบเปลี่ยนรสชาติครับ
ส่วนชา เคยดื่มชาเจียวกู่หลาน แต่หาซื้อยากเลยเลิกดื่มไป






โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 9 มกราคม 2565 เวลา:23:11:20 น.  

 

สวัสดีค่ะน้องก๋า


โดย: newyorknurse วันที่: 10 มกราคม 2565 เวลา:2:30:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

กะว่าก๋า
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 380 คน [?]




มองฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
หรืออาจไม่เห็นฉัน

ฉันแค่แวะผ่านทางมา
และอาจไม่หวนกลับมาทางนี้อีกแล้ว

เราเคยรู้จักกัน
และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

มองดูฉันอีกครั้ง
เธออาจเห็นฉัน
และฉันอาจมองไม่เห็นเธอ.





[Add กะว่าก๋า's blog to your web]