วิถีชีวิตแห่งล้ำน้ำ...หายไปไหน
นานๆทีจะได้มีโอกาสนั่งเรือดูแม่น้ำเจ้าพระยา
แม้จะเป็นระยะทางสั้นๆ เพียงแค่จากรอยัลออร์คิดไปแชงกรีลา
แต่เมื่อสายตากวาดไปพบโรงแรมเรียงหน้าสลอนตลอดริมฝั่งน้ำ
ก็ให้บังเกิดความคิดเรียงร้อยกันยาวเหยียดในหัว
...ทำไมมีแต่โรงแรม?...

ที่ดินริมแม่น้ำเจ้าพระยาราคาแพงหูดับ
และแต่ละโรงแรมเหล่านั้นก็คิดค่าห้องแพงตับสะเทือน
เพราะความเป็นทำเลทอง ที่เอื้อต่อการเสพรสวิถีแห่งลำน้ำ
ก็เขาว่ากันว่า ชีวิตคนไทยผูกพันกับสายน้ำมาโดยตลอด
ริมฝั่งน้ำคือต้นกล้าแห่งวิถีวัฒนธรรมต่างๆนานา
แล้วฝรั่งหน้าไหนจะไม่อยากมานั่งๆนอนๆอยู่ริมหัวใจของเมืองไทย

แต่ตรงไหนเล่าคือวิถีชีวิตแห่งลำน้ำ
มองไปพบเพียงแต่เรือของโรงแรมวิ่งสวนกันไปมา
ห้องอาหารไว้คอยบริการแขกที่อยากดื่มกินสายลมเจ้าพระยา
กับพนักงานโรงแรมในชุดยูนิฟอร์มที่พร้อมให้บริการนักท่องเที่ยว
ไม่ก็เป็นเรือล่องแม่น้ำเจ้าพระยาจากท่าตากสินเพื่อพาฝรั่งชมเมือง
ไกลออกไปหน่อยคือผู้คนที่เบียดเสียดกันลงเรือข้ามฟาก
และเหนือขึ้นไปบนเรือข้ามฟากคือสะพานข้ามแม่น้ำที่รถแน่นขนัด

แล้วตรงไหนหรือคือสิ่งที่ควรค่าแก่การเชยชม
วิถีชีวิตแห่งลำน้ำหมดไปนานมากแล้ว
มีคนกรุงเทพฯสักที่คนเชียวที่ผูกพันกับแม่น้ำเจ้าพระยา
ทุกวันนี้เราไม่ต่างจากหุ่นยนต์
เพราะเส้นเลือดที่คอยหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณนั้น
ถูกแยกออกไป “ขายบริการ” ให้กับนักท่องเที่ยวเสียหมดสิ้น

ไม่มีโอกาสอีกแล้ว ที่วิถีชีวิตของเรา
จะกลับไปผูกพันกับแม่น้ำเจ้าพระยา
ที่ไว้ขายฝรั่งก็เป็นเพียงแม่น้ำเจ้าพระยาที่แห้งแล้ง
และคนไทยในชุดยูนิฟอร์ม
และแน่นอนว่า รอยยิ้มที่ปรากฎให้เห็นนั้น
ก็เป็นหนึ่งในยูนิฟอร์มด้วยเช่นกัน



ลุ่มเจ้าพระยาเห็นสายธาราไหลล่อง
เพียงแต่มองหัวใจให้ป่วน
น้ำไหลไปมักไม่ไหลทวน
ชีวิตเราไม่มีหวนไม่กลับทวนเหมือนกัน

เราเกิดมาผูกใจรักกันดีกว่าเพราะว่าชีวาแสนสั้น
เราอย่าได้กระเทือนหัวใจต่อกันทิ้งชีวิตอันสุขใจ

อย่าแตกกันเลยรักไว้ชมเชยชิดมั่นจงผูกพันรักกันด้วยใจ
ขอจงเป็นเหมือนเช่นนกไพรที่เหินบินคู่กันไปหัวใจคู่กัน




Create Date : 18 เมษายน 2551
Last Update : 18 เมษายน 2551 11:30:29 น.
Counter : 908 Pageviews.

10 comments
:: ปีที่กำลังจะผ่านพ้นไป :: กะว่าก๋า
(31 ธ.ค. 2563 05:38:00 น.)
ถนนสายนี้...มีตะพาบ กม.ที่ 268 "Blog2021" มาช้ายังดีกว่าไม่มา
(31 ธ.ค. 2563 11:41:20 น.)
30 ธันวาคม 2020 เริ่มเหนื่อย somsu4
(30 ธ.ค. 2563 15:58:08 น.)
ตะพาบๆ กม.ที่ 268 ""Blog 2021"" nonnoiGiwGiw
(29 ธ.ค. 2563 00:30:17 น.)
  
จากท่าเรือวัดราชสิงห์ขรณ์ มาจนถึงสนามหลวง นั่นไม่ใช่วิถีชีวิตชาวบ้านหรอกครับ บริเวรนั้นแค่เปลือก.. บังเอิญมันมีที่ๆสำคัญทางประวัติศาสตร์อยู่เท่านั้น

ถ้าต้องการเห็นภาพเก่าๆบ้าง คุณต้องนั่งเลยไปจนถึงประทุมธาณี จะยังพอเห็นภาพเก่าๆ ได้บ้าง ลางๆ..
โดย: นายปลาดาว (yjam ) วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:10:57:12 น.
  
ไม่ใช่แค่วิถีชีวิตที่เจ้าพระยาเท่านั้นที่เปลี่ยนไป วิถีชีวิตคนตามคลองที่แม่น้ำท่าจีนก็เปลี่ยนไปค่ะ เราไม่สาราถใช้ประโยชน์จากน้ำได้เหมือนสมัยก่อนแล้ว
โดย: deco_mom วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:12:03:47 น.
  
วันนี้มาตามอ่านบทความเก่าๆของมี่ ที่เราพลาดไป เราชอบการเขียน เราชอบความคิดมี่จังเลย มันทำให้เราที่เหนื่อยล้า กลับมีแรงขึ้นมาได้อย่างประหลาด ไอ้นิสัยชอบคิด ชอบเขียน ไม่ชอบพูด อาจจะเป็นลักษณะเฉพาะของคนแบบเราๆก็ได้นะ เราจะนิสัยเสียกว่ามี่อีก เพราะ เราชอบแต่คิด ไม่เขียนและไม่พูด

สวัสดีปีใหม่ไทยย้อนหลังจ้า
โดย: เจ้าเหมียวน้อยจอมยุ่ง IP: 84.233.227.59 วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:14:36:40 น.
  
รอยยิ้มที่ปรากฎให้เห็นนั้น
ก็เป็นหนึ่งในยูนิฟอร์มด้วยเช่นกัน
......
....
...
นึกถึงการไหว้ของพนักงานเก็บเงินในห้างที่ไหว้แล้วก็ไม่ได้มองหน้าเราเลย เอ่อ ถ้าลำบากใจ คราวหน้าไม่ต้องก็ได้ค่ะ...
โดย: จอมมารขาวดำ วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:15:40:16 น.
  
เมืองใหญ่..มากมาย..ผู้คน
สับสน..แก่งแย่ง..แข่งขัน
ดิ้นรน..กันไป..ตัวใครตัวมัน


สายน้ำไหลไปไม่ย้อนกลับ..ฉันใด
วิถีชีวิตที่เปลี่ยนไปของผู้คน
ก็คงยากจะหวนคืน..ฉันนั้น
การพัฒนา..?
ความเจริญ..?
จะเรียกขานเช่นไร..
ผลที่ได้ก็ไม่แตกต่าง..
ตึกอาคารสูงใหญ่ระฟ้า
เติบโต..งอกงาม
ทว่าจิตใจผู้คนกลับสวนทาง..
ตกต่ำ..ดำดิ่ง

“เรา” ในฐานะผู้คนแห่งยุคสมัย
จะทำอย่างไรได้..
นอกจาก "ทำใจ" ให้ยอมรับ
และอยู่กับมันต่อไป
ท่ามกลางกระแสอันวุ่นวายเฉกเช่นนี้

แม้สายน้ำจะปรี่ไหลไม่เคยหยุด
แม้วิถีมนุษย์จะไม่หวน
แม้สภาวะใดใดจะแปรปรวน
ขอเพียงใจไม่เรรวนร้าวรันทด.

โดย: ฅนไกล IP: 58.136.75.39 วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:17:31:58 น.
  
ลองไปล่องที่ต่างจังหวัดสิครับ
ไม่ต้องไกลมากแถวอยุธยา
ยังคงพอเห็นวัดวาอารามเก่า ๆ บ้าง
เคยไปไหมร้านอาหารซุ้มป่าสัก
ประมาณ กม. 72 สายเอเซียถ้าเลยอยุธยาไปจะอยู่ขวามือ
จะมีเรือออกช่วง 18.00 น. ทุกวัน
ล่องไปตามแม่น้ำป่าสักจนถึงอยุธยา
บรรยากาศดีมาก ๆ

ยุคสมัยนี้ต้องเข้าใจนะว่ามันยุคไหน
บรรษัทข้ามชาติเต็มเมือง
คนไทยมีทางเลือกไม่มากนัก
ระหว่างเป็นลูกจ้างให้บริษัทต่างชาติ
รับเงินเดือนสูง ๆ

หรือมาสร้างตัวเองให้เป็นเถ้าแก่
ทำความฝันของเราให้เป็นจริง
ด้วยจุดแข็งของประเทศ
และความถนัดของเรา

อ่านหลายครั้งแล้ว แต่ไม่ได้โพสต์
ยินดีที่ได้รู้จักครับ

โดย: คนเดินดินฯ วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:23:29:19 น.
  
ก็สิ้นชาติไง ส่วนของสวยๆงามๆดูง่ายๆก็เก็บไว้บำเรอต่างชาติ
วัฒนธรรมที่แข็งกว่าก็จะเป็นฝ่ายกลืน
แต่ตอนนี้ไม่คิดแล้วว่าวัฒนธรรมเราอ่อน
คนเราต่างหากอ่อน
โดย: -__-" IP: 118.173.219.5 วันที่: 19 เมษายน 2551 เวลา:0:18:02 น.
  
เห็นด้วยครับอะไรที่ดีๆเอาไว้ให้ต่างชาติหมดเลย..เศร้า แต่เพลงลุ่มเจ้าพระยาเพราะดีครับ
โดย: ค่ำคืนหน้าหนาว วันที่: 19 เมษายน 2551 เวลา:7:44:10 น.
  
ชอบเพลง"ลุ่มเจ้าพระยา"ความหมายดีมาก
โดย: yawaiam IP: 118.172.166.125 วันที่: 20 เมษายน 2551 เวลา:7:50:51 น.
  
สำหรับผม คงจะคิดแค่ "แม่น้ำ ก็คือ แม่น้ำ" ที่มองไปเห็นความชุ่มชื่นของความเป็นไทย มองเห็นประวัติศาสตร์ของเรา แต่สำหรับคำพูดที่ว่า
"รอยยิ้มที่ปรากฎให้เห็นนั้น
ก็เป็นหนึ่งในยูนิฟอร์มด้วยเช่นกัน" หากเรามองว่า
"เสแสร้งแกล้งทำความดี ดีกว่าตั้งใจทำความชั่ว" แม้เขาจะแสร้งยิ้ม หรือไหว้ให้เรา แต่ดีกว่าที่เขาจะหน้าบูดใส่เรานี้ครับ... มองปัญหาให้เกิดปัญหา มันก็เป็นแค่ปัญหา แต่หากมองปัญหาให้เป็นตัวลับปัญญาเรา เราก็จะได้รอยยักในสมองเพิ่มขึ้นอีกนิด...
โดย: ตอ เต่า ตัวนี้(เดิม) IP: 124.121.0.133 วันที่: 25 เมษายน 2551 เวลา:6:18:42 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Gluhp.BlogGang.com

gluhp
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 16 คน [?]

บทความทั้งหมด