แปลก...ตุ๊กตา...ลบ...หัวเราะ...ทำงาน...นามบัตร...ฯลฯ
มันก็แปลกดีที่วันหนึ่งเราก็เลิกหวัง เลิกเห็นอะไรที่มันไม่จริง เหมือนมันไม่เคยมีอยู่ ใช่ มันแปลกดี เหมือนๆกับอยู่ๆความรู้สึกมันก็แห้งตายไป คล้ายกับตื่นจากความฝัน แต่มันก็ตื่น..จากฝัน..จริงๆนี่นา ภาพที่เห็นโดยที่มันไม่มีอยู่จริง มันก็คือภาพฝันทั้งนั้นแหละ ก็ดีเหมือนกันนะ ชีวิตว่างเปล่าอีกที

ไม่รู้ว่าทำไมสองสามวันนี้ ถึงได้ติดตุ๊กตานักหนา มันก็คือเจ้าหมาน้อยตัวหนึ่งซึ่งเคยมีชื่อ แต่ตอนนี้มันไม่มีชื่อแล้ว ไปเจอมันนอนแอ้งแม้งอยู่ในกล่อง ตัวดำปี๋ เลยอุ้มเอากลับบ้านมาอาบน้ำให้ขาวๆหน่อย แล้วเราก็กอดมันนอนทุกคืน ไม่เกี่ยวหรอกว่าเป็นเพราะใครสักคนเป็นคนให้เรามา เพราะภาพวันเวลาเหล่านั้นแม้มันจะยังแจ่มชัด แต่ก็เลือนรางเหลือเกินแล้ว (แล้วตกลงมันแปลว่าอะไร)

การลบชื่อออกไปจากเอ็มเอสเอ็น มันช่วยทำให้จิตใจเข้มแข็งได้ดีอย่างนี้นี่เอง แต่เราก็ไม่บล็อกเขา เพราะเราไม่เชื่อว่าการตัดรอนมิตรภาพมันจะได้อะไรขึ้นมา เราไม่มีความจำเป็นจะต้องโกรธอะไรกับเขา เพราะเรายังคงอยากจะหยิบยื่นสิ่งดีๆให้เขาถ้าเขาร้องขอ ก็ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งที่เคยสร้างบุญสร้างเวรร่วมกันมานี่แหละ ก็คล้ายๆกับพี่ชายคนคนนั้น ที่สุดท้ายแล้ว ความเรียกร้องต้องการอะไรจากเขามันก็หมดไป มีเพียงมิตรภาพและถ้อยคำความห่วงใยที่หยิบยื่นให้กันและกันเท่านั้น เพราะเราไม่ได้มีส่วนใดที่พร่องลงไป

บางสิ่งบางอย่างที่ดีๆมันก็เกิดขึ้นในชีวิต บางครั้งเสียงหัวเราะก็กระจายเต็มบรรยากาศ แต่ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่นั่งอยู่คนเดียวในห้องแล้วระเบิดความสนุกนานออกมาได้ นั่งอยู่คนเดียว จึงนั่งกอดตัวเองอยู่คนเดียว เมื่อได้นั่งอยู่กับใครๆหลายๆคน บรรยากาศจึงโอบกอดเราไว้ บางทีลองเปิดใจ แหกกฎ แล้วใช้ชีวิตเบาๆ ทำไมบางวินาทีเราถึงได้รู้สึกว่า ไม่เห็นต้องคิดอะไรมากเลย เหมือนได้ออกมาเที่ยวตากอากาศ ทั้งๆที่ก็นั่งอยู่ที่ออฟฟิศ น่าเสียดายที่เข้าสู่เดือนสุดท้ายแล้ว แถมยังขาหักอีกต่างหาก จะมีอีกไหมออฟฟิศแบบนี้ ถึงการงานจะเครียดเท่าไหร่ แต่เพื่อนฝูงก็ทำให้ชีวิตรื่นเริงขึ้นได้อยู่ตลอด

ก็อยากนะ อยากห่างพ่อห่างแม่ออกมาบ้าง จะว่าเป็นลูกไม่ดีก็คงไม่ใช่ แต่ว่าบางทีการนั่งอยู่บ้านเฉยๆมันชวนให้เราหดหู่ ขี้เหงาเหรอ ก็คงใช่ แต่บางอย่างเราไม่รู้ว่าเราเป็นอย่างนั้น จนกระทั่งมันมีอะไรที่มันอยู่ตรงข้ามมันมาทำให้เรารู้ตัว

เมื่อวานนี้แม่ถามว่าหลังจากฝึกงานที่นี่เสร็จแล้วไงต่อ รู้มั้ย มันคิดไม่ออกเลย ทั้งๆที่รู้ว่าต้องคิด อาการเหวงๆหลังจากเรียนจบที่เราไม่เคยคิดว่าเราจะเป็น ถึงวันนี้เราก็เริ่มสัมผัสมันได้แล้ว เรามีงานทำแล้วไม่ใช่เหรอ เราก็ทำงานมาตลอดนั่นแหละ แล้วทำไมเราต้องคิดอย่างนี้ด้วย มันเป็นเพราะเราไม่ชอบงานที่เราทำรึเปล่า หรือว่าเป็นเพราะเรากำลังเสีย self บางอย่าง บางอย่างที่เนตรถามเราว่า ...มันหายไปไหนหมด...

นามบัตรแรกในชีวิตที่เป็นของ Dance Centre ในตำแหน่ง Choreographer and Teacher เราภูมิใจนะ แต่ว่าเรารู้สึกว่าเรายังทำงานไม่สมกับสิ่งที่ได้รับเลย แล้วไมรู้ทำไมเราถึงรู้สึกว่าเราทำไม่ได้

เราอยากทำหนังสือ เราอยากเขียน แต่สุดท้าย เรารู้สึกว่า เรายึดมั่นอะไรกับมันไม่ได้เลย

เราอยากเล่นดนตรี แต่เราก็ยังไม่ได้กลับไปหาครูตุ่นสักที เพลงที่เราทำไว้ก็ค้างๆคาๆ อะไรก็ยังไม่ถึงไหน

รัฐศาสตร์....ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ....ปรัชญาทั้งหลายแหล่ ทั้งๆที่ชอบ ทั้งๆที่รักที่จะเรียน แต่ว่าเอาไปทำอะไรได้หรือ

อีกแล้ว วนเวียนๆอยู่ที่เดิมที่หน้าคอมพิวเตอร์ ค้างๆอยู่ระหว่างความสุข ความสนุก และความเศร้าๆ เหงาๆ ซึ่งอย่างหลังดูเหมือนจะเป็นพื้นอารมณ์ปกติไปซะแล้วในระยะหลังๆมานี้

ถึงเวลากลับบ้านแล้วหนอ...กลับบ้าน



Create Date : 14 พฤษภาคม 2551
Last Update : 14 พฤษภาคม 2551 21:59:02 น.
Counter : 751 Pageviews.

8 comments
Littlesis Sweetartcafe...ร้านกาแฟน่าร๊ากกก ... คนผ่านทางมาเจอ
(17 ม.ค. 2564 15:52:27 น.)
Pred Forte ยาหยอดตาแก้แพ้หรือแก้ภูมิแพ้ Emmy Journey พากิน พาเที่ยว
(15 ม.ค. 2564 14:13:43 น.)
ถนนสายนี้มีตะพาบ หลักกม.ที่ #269 : หน้ากาก ตะลีกีปัส
(14 ม.ค. 2564 10:48:33 น.)
‘หน้ากาก’ ที่เราสร้างเอง เจ็บเอง (งานตะพาบครั้งที่ 269) comicclubs
(13 ม.ค. 2564 01:05:23 น.)
  
เย่ๆๆๆๆคนแรก

อออยู่บ้านเซ็งก็เขยกไปเล่นเรือถีบที่สวนหลังบ้านแกกันมั้ย

เฮ้ยมี 2 คนนั่งมองขนนก!

อย่านะ!
โดย: ปุ๊กกู่ IP: 58.8.182.151 วันที่: 15 พฤษภาคม 2551 เวลา:7:37:28 น.
  
ทั้งๆที่ชอบ
ทั้งๆที่รักที่จะเรียน
แต่ว่าเอาไปทำอะไรได้หรือ

^
^


มันอาจหล่อหลอมตัวเราอยู่เงียบๆ
โดยที่เราไม่ทันรู้สึกตัว


สวัสดียามเช้าครับครูเสี้ยว


โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 15 พฤษภาคม 2551 เวลา:8:43:08 น.
  
อยากตื่นสายบ้างจังเลยครับ
หุหุหุ

ตื่นเช้าจนชินเลยครับ




โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 15 พฤษภาคม 2551 เวลา:9:10:18 น.
  
วันนี้ สัมภาษณ์เด็ก admission
พบว่า การเลือกคณะของเด็กส่วนใหญ่แล้ว
ทั้ง 4 อันดับไปกันคนละทาง

ผมคิดในใจ
อย่าว่าแต่เด็กเลยที่ยังค้นหาตัวเองไม่เจอ
ผู้ใหญ่อย่างเราๆก็ยังไม่รู้จะเอาอย่างไรกับชีวิตต่อไปข้างหน้า
ทางที่เดินอยู่มันคือสิ่งที่ใช่จริงๆเหรอ
แต่ที่แน่ๆ ผมไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นคนเดียว
โดย: เพราะผมไม่มี Time Machine วันที่: 15 พฤษภาคม 2551 เวลา:20:40:23 น.
  
ทำไมไอ้เจ้าความอยากตอนท้ายๆ เนี่ย มันช่างละม้ายคล้ายกันเสียเหลือเกิน..

..จนป่านนี้แล้วเราเองก็ยัง "ไปไม่ถึงไหน" หรือ "ไม่ไปถึงไหน" ซะทีเหมือนกัน..เฮ้อ..(มาช่วยถอนหายใจด้วย)

ป.ล.อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะครับ ไม่ต้องใช้สมองคิดบ้างก็ดี บายฮาร์ทไปเลย.. พอผ่านวันนี้ไปเราจะได้ไม่ต้องมาหวนคิดถึงมันอีกว่าถ้าอย่างนั้น ถ้าอย่างนี้..เป็นกำลังใจให้ด้วยใจจริง.
โดย: ฅนไกล IP: 58.8.112.116 วันที่: 16 พฤษภาคม 2551 เวลา:0:03:01 น.
  
โหยยย.....ครูเสี้ยว
ทำไมนอนเช้าจัง
จะบอกว่าทำไมนอนดึกจังก็ไมไ่ด้ 555555 เพราะตอนนี้เช้าแล้ว


วันนี้สงสัยภาคบ่ายครูเสี้ยวก็หลับทั้งวันแน่นอน 5555


โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 16 พฤษภาคม 2551 เวลา:7:44:42 น.
  
ขาหายดีรึยังค่ะ...
นั่นซินะ บางทีเราพยายามกับอะไรมาตั้งนาน สุดท้ายเราก็ได้แต่ความว่างเปล่ากลับไป
แต่ถ้าคิดในแง่ดี เราก็ยังมีโอกาสค่ะ โอกาสที่ได้ทำ แม้จะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างหน้า
แต่วันนี้ ตอนนี้ เราได้ทำแล้วค่ะ เราก็แอบหวังนะ ว่าวันนึงเราจะได้นำสิ่งต่างๆเหล่านั้นมาใช้ ประสบการณ์จากการเรียนรู้ ก็คงทำให้เรามีความสุขกับอะไรมากมายแหละค่ะ

พูดถึงครูตุ่น ก็นึกถึงวันที่ เราเจอกันเนอะ 555
เพราะครูตุ่น ทำให้เราได้เจอกับคุณ ถ้าวันนั้น เราไม่ได้ค้นหาคำนี้ ในกูเกิ้ล คงไม่มีทางได้รู้จักกับคุณเสี้ยวแน่นอนค่ะ

มีความสุขทุกๆวันนะค่ะ
อากาศ


ปล. บ้านใหม่แปลกตาดีค่ะ
โดย: yonongi IP: 203.144.211.242 วันที่: 16 พฤษภาคม 2551 เวลา:9:51:42 น.
  

กำลังค้นหาตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ.....

ใจเย็นๆ ค่ะ อย่าเพิ่งสับสน บางทีอยู่นิ่งๆ สักพัก อาจจะค้นเจอได้ง่ายๆ ก็ได้ค่ะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ
โดย: nang_sida วันที่: 16 พฤษภาคม 2551 เวลา:15:30:39 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Gluhp.BlogGang.com

gluhp
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 16 คน [?]

บทความทั้งหมด