เปลี่ยนรพ.อีกครั้ง

หลังจากที่ได้งานทำแล้ว ต่อไปก็จะได้ใช้สิทธิ์เบิกตรง (นานจนกว่าจะไม่ได้ทำงาน) ทีแรกเราคิดว่าพอเปลี่ยนสิทธิ์ก็จะมาหาหมอคนเดิมนอกเวลาแทน เพราะคิดว่าจะสะดวกกว่า เร็วกว่านั่งรอในเวลาทีละ 6-7 ชม. ยอมขับรถตอนกลางคืนแทน

ก่อนจะเริ่มงานเราก็จัดการเคลียร์คิวนัด จึงเลื่อนนัดมาก่อนสามสัปดาห์และเป็นนอกเวลาตามที่หมอเคยแนะนำก่อนหน้านี้

เมื่อวันที่ 1ุ6 ที่ผ่านมาเราก็ไปหาหมอตามที่เราขอเลื่อนกับทางรพ. เราคิดว่ามารอบนี้จะไม่โดนด่าแล้วนะเพราะตอนที่เราไปในเวลา มักจะได้ตรวจตอนเที่ยงหรือเข้าบ่าย หมออาจจะหิวข้าวเลยโมโหหิว ที่ไหนได้มารอบเย็นห้าโมงเย็น เป็นเหมือนเดิม หนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ ด่าเราตั้งแต่เห็นว่าเราเลื่อนมานอกเวลาว่าใครอนุญาตให้เลื่อน ต้องแจ้งหมอก่อน หมอต้องอนุญาตก่อน บลาๆๆๆ ทำไมเราไม่มีไลน์ ต้องมีสิ โน่นนั่นนี่ ก็ไม่เคยให้จะมีได้ไง เราไม่อยากเถียง แต่ในใจหมื่นล้านคำ

เดินออกจากห้องมาแบบสิ้นหวังกับหมอแล้ว ไม่ได้เกี่ยวกับบัตรทองใดๆ ปัญหาอยู่ที่ตัวบุคคลนี่แหละ เรานึกในใจว่าทำไมต้องเป็นเราวะ ทำไมเราต้องทำอะไรผิดทุกที จนมันเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เราคิดว่า พอได้แล้วนะ ไม่ต้องทนแล้ว ไปหาที่อื่นเถอะ

วันรุ่งขึ้น เราพยายามหาข้อมูลกับรพ.ใกล้บ้าน ไม่มีหมอมะเร็งโดยตรง เราไม่พึ่งพาใคร แต่พึ่งพาตัวเอง นึกได้ว่าปีที่แล้วเคยเจอกับหมอเวชศาสตร์ครอบครัวคนหนึ่งที่รพ.นี้ น่าจะพอช่วยอะไรเราได้บ้าง จำได้ว่าเขาออกตรวจวันพฤหัส

เช้าวันพฤหัสเราไปยื่นบัตรแบบไม่มีอาการป่วยใดๆ ขอปรึกษาหมออย่างเดียว รอนานหน่อยก็ไม่เป็นไร เพราะคนไข้เยอะ กระทั่งได้คุยกับหมอ เท้าความไม่กี่ประโยค หมอจำได้!!!

มหัศจรรย์มาก หมอความจำดีมาก ทั้งที่ผ่านมาเป็นปีแล้ว เราเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราในช่วงปีที่ผ่านให้ฟังคร่าวๆ ไม่ลงรายละเอียด หมอบอกเลยว่าเข้าใจ เพราะคนไข้หมอหลายคนเจอแบบเรา ขนาดวิกฤติแล้วก็ไม่เว้น เท่านั้นล่ะ เราน้ำตาแตกเลย ปล่อยโฮเหมือนปลดล็อคสิ่งที่อยู่ในใจมาตลอดหนึ่งปี แล้วหาคนที่เข้าใจสิ่งที่เราเจอไม่ได้

ตั้งแต่ป่วยจนกระทั่งวันนี้เราเข้าออกรพ.คนเดียวแบบไม่เคยร้องไห้เลย ชีวิตมันแย่นั่นแหละแต่ร้องไม่ออกและผ่านมาได้ทุกวัน จนถึงวันนี้ที่ร้องเพราะดีใจที่เจอคนเข้าใจ เป็นนางฟ้ามาโปรด

เราไม่ติดนะว่ารพ.นี้ไม่มีหมอมะเร็ง แต่เราขอหมอที่เข้าใจเราพอ คนไข้ต้องการแค่นั้นแหละ วันหนึ่งจะเป็นอีกครั้งก็ไม่เป็นไร เท่าไหร่เท่านั้น ดีกว่าต้องทนกับคำพูดที่บั่นทอนจิตใจ ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนถ้าเจอคำพูดที่ข่มอยู่ทุกครั้ง ก็ไม่ไหวเหมือนกัน เจออะไรมาเยอะยังไม่แย่เท่าคำพูดแบบนี้

ขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจได้ และเด็ดขาดในวินาทีสุดท้าย เราได้ตายจากหมอคนนั้นไปแล้ว ขออย่าได้เจอกันอีกเลย

Create Date : 22 กุมภาพันธ์ 2569		2 comments
Last Update : 22 กุมภาพันธ์ 2569 15:19:17 น.
Counter : 570 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet