- 1Q84 - สู่โลกที่มีพระจันทร์สองดวง

ในวันที่ร้อนๆแบบนี้ หลังจากเจอเรื่องแย่ๆมาหลายวัน การไปอ่านหนังสือที่ค้างคาอยู่ในหัวอาจจะถือเป็นเรื่องที่ดี
เริ่มอ่าน 1Q84 มาตั้งแต่เดือนที่แล้วเห็นจะได้ แต่ที่ไม่ได้ตัดสินใจซื้อไม่ใช้เพราะปัญหาเรื่องเงินๆทองๆกับกระดาษพันหน้าเท่านั้น แต่นี้ยังเป็นหนังสือประเภทที่ "แม่ต้องไม่ชอบแน่ๆ" อีกอย่างมันคงไม่ใช่หนังสือที่จะหยิบมาอ่านกันบ่อยๆ เพราะฉะนั้นการลงทุนกับกระดาษพันหน้าที่มีชื่อเสียงก้องโลก ชนิดที่คนไปยืนต่อแถวกันรอกันซื้อตั้งแต่วันแรกนั้น เป็นคำถามที่มีคำตอบรออยู่ก่อนแล้ว

การนั่งจนปวดต้นคอ ลามมาจนถึงกระดูกสันหลัง หรือการยืนสามสี่ชั่วโมงเพื่อพลิกหน้ากระดาษของ 1Q84 นั้นจึงเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่แน่นอนว่าหากว่าอ่านครบสามเล่มแล้ว ความถูกใจอยู่ในระดับหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะก็ ก็อาจจะต้องหาซื้อมาเป็นเจ้าของกันจริงๆ

ออกตัวก่อนเลยว่า ไม่เคยอ่านผลงานของมุราคามิมาก่อนเลย เคยเปิดๆ Norwegain Wood ดูอยู่บ้าง แต่เนื้อหาก็ไม่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำแล้ว อาจจะเด็กเกินไปที่จะเข้าใจหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ มีคนบอกว่า 1Q84 เป็นตัวเลือกที่ดีในการเริ่มที่จะอ่านงานของมุราคามิ พอเมื่ออ่านไปแล้วก็สงสัยอยู่ ครั้งแรกอ่านได้เพียงร้อยกว่าหน้านิดๆเท่านั้น แต่ภาพของอาโอมาเมะขณะเดินลงบันไดฉุกเฉินของทางหลวงยังคงตราตรึงจนต้องไปหาอ่านต่อ


1Q84 มีวิธีการเล่าเรื่องอันเป็นเอกลักษณ์ คือสลับตัวละครสองตัวไปมา ระหว่างเท็งโกะ และ อาโอมาเมะ รวมถึงมีการพูดเรื่องเซกซ์ชนิดไม่ออมมือ เห็นภาพชัดเจน แบบที่ดูออกว่า คนเขียนเรื่องนี้เป็นผู้ชายแน่นอน ...จริงๆแล้วมันเป็นนิสัยส่วนตัวของเราที่อยากรู้ว่าคนเขียนนิยายเรื่องนั้นๆเป็น Feminist หรือ Patriarchy ความจริงเราคิดว่าทุกคนต้องมีแน่ๆ ไม่อันใดก็อันหนึ่งหรืออาจจะทั้งสองอัน อย่างเช่นเรารู้สึกถึงความเป็น Feminist จากนิยายของทมยันตีอย่างชัดเจน แล้วก็รู้สึกถึงมุมมองทางการเมืองที่ค่อนข้างชัดเจนอีกด้วย(แต่เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ในที่นี้ เห็นพูดทีไร ดราม่ากันทุกที) หรือกับการ์ตูนญี่ปุ่น ที่มีเป้าหมายชัดเจนว่าสำหรับผู้หญิงหรือผู้ชาย (อันนี้ค่อนข้างแตกต่างชัดเจนอ่ะเนอะ) แต่กับงานของมุราคามิเรารู้สึกได้ถึงความเป็นผู้ชายในทุกๆส่วนของงานเขียน แต่เรื่องที่เขาหยิบยกมาพูดถึง...บอกไม่ถูกอ่ะ เรารู้สึกว่าอาโอมาเมะ มีความเป็น Feminist มากๆ ตัวละครหลายตัวในเรื่องก็เช่นกัน ทั้งมาดาม ทั้งแฟนสาวมีอายุของเทงโกะ

อ้อ...ตอนที่เขียนนี่เราอ่านแค่เล่มหนึ่งเท่านั้นนะ
เราเคยอ่านบทสัมภาษณ์ของมุราคามิ เค้าบอกว่า นิยายของเค้ามักเป็นเรื่องราวความรักประหลาดๆ ซึ่งเราว่าก็จริง ณ ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่า 1Q84 เป็นหนังสือที่สนุกสำหรับเราหรือเปล่า แต่มันแปลกใหม่สำหรับเรา อันนั้นแน่นอน และสร้างความสงสัยติดใจ ให้เราอยากรู้ จนจบเล่มหนึ่งเรารู้ว่า อาโอมาเมะรักเทงโกะมานาน และลัทธิคลั่งศาสนาประหลาดๆอันนึงกำลังจะชักนำทั้งสองมาหากัน(หรือเปล่า) ไม่แน่ใจ

อย่างที่บอกว่า ฉากอาโอมาเมะ เดินลงจากบันไดฉุกเฉิน ขณะมีซิมโฟนิเอตต้าของยานาเชค บรรเลงกระหึ่มอยู่ในสมอง นั้นติดตราตรึงใจเรามาก ไม่รู้เพราะอะไร คาดว่าก็คงติดตาใครหลายๆคนเหมือนกันนะ เราไม่ได้อ่านเรื่องย่อไปเลย เพราะฉะนั้นทิศทางการเดินเรื่องของอาโอมาเมะจึงประหลาดสำหรับเรามาก อาโอมาเมะบอกว่าอายูมิไม่เหมือนตำรวจเลย สำหรับอาโอมาเมะเราว่าก็ไม่เหมือนนักฆ่ามืออาชีพเช่นกัน จริงๆแล้วความคิดเรื่องอาชีพของอาโอมาเมะไม่เคยผ่านหัวสมองของเราเลย จนกระทั่งเธอแสดงให้เราดูเอง และการทารุณกรรม หรือข่มขืน คนในครอบครัวก็เป็นประเด็นหนักๆที่เราไม่คิดว่าจะมีเช่นกัน เป็นประเด็นหนักๆในเต็มไปด้วยความ Realistic ที่ไม่เข้ากันเลยกับ พระจันทร์สองดวง ลิตเติลพีเพิล หรือ โลกคู่ขนาน 1Q84 ที่สุดแสนจะ Sereal


ลัทธิประหลาดในหนังสือที่ผันตัวเองจากการทำเกษตรอินทรีย์ ไปเป็นลัทธิประหลาดที่มีการข่มขืนเด็กอายุต่ำกว่าสิบขวบ! เป็นเรื่องน่าสนใจ และทำให้เรานึกถึงโอมชินรีเกียวที่เคยรมแก๊สคนในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินของญี่ปุ่น จนกระทั่งจบเล่มหนึ่งเราก็ยังเดาทางต่อไปไม่ได้ และไม่คิดจะฟันธงอะไรทั้งสิ้น เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องนี้เป็นแฟนตาซีจริงๆ หรือเป็นเรื่องคิดเองเออเองของอาโอมาเมะและเทงโกะ

การบรรยายความมีเอกลักษณ์ อย่างที่นักเขียนไทยไม่นิยมเขียนแบบนั้น อย่างน้อยก็ที่เราอ่านผ่านตามา อาจจะบอกได้ว่ามีกลิ่นอายของนิยายแปลฝรั่ง แต่ก็นั่นอีกล่ะ เราไม่เคยอ่านงานวรรณกรรมญี่ปุ่นอย่างจริงจัง เพราะฉะนั้นเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวรรณกรรมสมัยใหม่หรือร่วมสมัย หรือจะสมัยไหนๆของญี่ปุ่นมีลักษณะไหน

ตัวละครของอาโอมาเมะเป็นตัวละครที่เราพยายามทำความเข้าใจ เราว่านี่เป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ของเรื่อง คือ การแสดงออกของตัวละคร ความรู้สึกของเขา อดีตของเขา เรารับรู้อย่างเต็มที่ แต่ถึงกระนั้นเราก็ยังไม่เข้าใจเขาอย่างเต็มที่นั่นเอง

แต่ในด้านของเทงโกะ เรารู้สึกได้ว่าเสียดสีวงการวรรณกรรมอยู่มาก ทั้งการประกวดนักเขียนหน้าใหม่ บุคลิกของคนในวงการวรรณกรรม แนวคิดของโคมัทสึที่ทั้งรักทั้งชิงชังวงการนี้ อ้อ ตัวละครฝั่งเทงโกะที่เราถูกใจก็คือ ฟุคาเอริ เธอเป็นตัวละครที่เราพยายามจินตนาการไม่แพ้อาโอมาเมะ เราได้ยินเสียงสั้นๆเนิบๆ พูดไม่ครบประโยคแต่มีแต่ใจความสำคัญของเธอ เราว่าเธอเป็นตัวละครที่มีสปอตไลท์ส่องอยู่ตลอดเวลาที่พูดถึง

อีกอย่างคือเรานึกไม่ออกเลยว่า หนังสือเรื่องนี้ถ้าสร้างเป็นภาพยนตร์แล้ว จะออกมาได้รูปแบบใด เราว่ามันคงให้อารมณ์ประมาณ All about Lily Chou Chou ประเภท ถึงจะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ว่าหยุดไม่ได้อ




Create Date : 21 มีนาคม 2556
Last Update : 8 กรกฎาคม 2557 17:37:25 น.
Counter : 1245 Pageviews.

2 comments
  
เค้าว่างานของฮารูกิ มุราคามิอ่านยาก ถ้าคนที่ชอบก็จะชอบไปเลย ถ้าไม่ชอบก็จะไม่ชอบเลย จริงหรือเปล่าคะ
โดย: katwan วันที่: 22 มีนาคม 2556 เวลา:12:06:01 น.
  
คุณ katwan
ก็อาจจะใช่นะคะ เราว่าคงไม่เหมาะกับคนที่ชอบอะไรเบาๆหรือคนที่ปกติอ่านแนว young adult เท่าไหร่ค่ะ
แต่ถ้าชอบเรื่องหนักๆคิดเยอะๆ ก็อาจจะชอบเรื่องนี้ค่ะ

ส่วนเรื่องอื่นของมุราคามิเราก้ยังไม่ไ้ด้ลองอ่านเหมือนกันค่ะ เพิ่งเคยอ่านเล่มนี้เล่มแรกค่ะ
โดย: marina_rain วันที่: 22 มีนาคม 2556 เวลา:16:12:59 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

BlogGang Popular Award#13



marina_rain
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



มีนาคม 2556

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
22
23
24
25
26
27
29
30
31
 
 
All Blog