Somebody's me... Nobody's know.. You are what you thinks.. and.. I am who i am.. Whatever will be, will be..
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2558
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
16 กรกฏาคม 2558
 
All Blogs
 
ถนนสายนี้มีตะพาบ 134 : เปลือก...คนธรรมดา

ถนนสายนี้มีตะพาบ 134

เปลือก

โจทย์โดย..คุณเป็ดสวรรค์


             เปลือก... คือส่วนที่ใช้ห่อหุ้มสิ่งที่อยู่ภายในทั้งสิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติอย่างเช่น ต้นไม้ ผลไม้ สัตว์บางอย่าง หรือจะจำกัดความเพิ่มอีกนิดอาจหมายรวมถึงสิ่งไม่มีชีวิตที่มีเปลือกสีสวยไว้ห่อหุ้มตามแต่มนุษย์หรือเรียกง่ายๆ ว่า ‘คน’ เป็นผู้กำหนด

            สำหรับฉัน ‘เปลือก’ คือเครื่องมือห่อหุ้มชนิดหนึ่งเหมือนกันเป็นเปลือกที่ใช้ห่อหุ้มตัวตนมากกว่า บางครั้งก็ไม่รู้หรอกว่าจริงๆ แล้ว เปลือกของฉันจะต่างอะไรกับ‘เกราะ’ ที่ใช้ป้องกันตัว อาจเพราะเปลือกห่อหุ้มฉันเอาไว้ทั้งตัว แต่เกราะแค่เพียงกำบังให้ฉันพ้นจากสถานการณ์คับขันในแต่ละครั้ง

คนเราจะสามารถแสดงออกอย่างเปิดเผยได้มากแค่ไหนทั้งวาจา การกระทำ อะไรต่อมิอะไร ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันก็คิดมาก คิดน้อยและบางครั้งก็คิดไม่ตกในบางเรื่อง ยิ่งโดยเฉพาะในสถานการณ์ยากลำบากระหว่างคนกับคนที่มีท่าทีปฏิปักษ์ต่อกันด้วยแล้ว...ฉันที่ไม่รู้จะยืนอยู่ตรงจุดไหน แทบจะหาทางไปไม่เป็นเลยทีเดียว

บางครั้งฉันก็อยากจะมโนภาพว่าตัวเองหายตัวได้หรืออยากให้เปลือกที่ฉันอุปโลกขึ้นมาปกป้องคุ้มกันฉันไว้จากการรับรู้ ได้เห็น และได้ยินเพราะหลายเรื่องทำให้ฉันรู้สึก...อึดอัด...หายใจไม่ออก และบางครั้งมันก็เกินทน

ก็ฉันเป็นแค่‘คนธรรมดา’ คนหนึ่ง…

จะว่าไปแล้วพอรุ้ว่าได้โจทย์เรื่อง‘เปลือก’ ฉันก็นึกถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่ได้อ่านและอ่านซ้ำอีกด้วยความไม่เข้าใจจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ใช่ค่ะ...อ่านไม่ผิดหรอกหนังสือเล่มบางหลากหลายแง่มุมที่เนื้อเรื่องไม่ได้เกี่ยวข้องกันแต่มีจุดมุ่งหมายเดียวกันเพื่ออุทิศแด่ สมชาย นีละไพจิตร เจริญ วัดอักษรและนักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชน

Human Rights Human Writes

โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็ก สตรี และคนธรรมดา

             หนังสือเล่มบางประกอบไปด้วยเรื่องสั้นสิบเรื่องจากนักเขียนสิบท่าน แต่เรื่องที่ทำให้ฉันอ่านแล้วคิดตามด้วยความสงสัยจนป่านนี้ก็ยังติดค้างไม่เข้าใจในความคิดของตัวละครในเรื่องคือเรื่องสั้นเรื่องแรก ที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของฉันที่สุดและสะท้อนความเป็นไปของคำว่า ‘เปลือก’ ได้ดีทีเดียว

‘กุลนันท์’

ฟ้า พูลวรลักษณ์

เรื่องว่าด้วยคดีของ ‘กุลนันท์’ นักศึกษาปีสอง มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง กับคดีการทำร้ายร่างกายครูผู้สอนเพียงเพราะเขาไม่อะลุ่มอล่วยให้เธอส่งงานล่าช้าแม้เพียงนาทีเดียวเป็นเหตุให้เธอใช้คัตเตอร์กรีดท้องอาจารย์เป็นแผลยาว ต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลเธอต้องเข้าพบจิตแพทย์เพื่อตรวจสอบสภาพจิตตามที่มหาวิทยาลัยส่งไป

“เธอไม่รู้สึกว่าเธอได้ทำการรุนแรงเกินเหตุหรือ”

“ไม่หรอกค่ะหนูทำโดยเจตนา คนอื่นอาจคิดว่าหนูทำอะไรรุนแรงเกินเหตุแต่เพราะพวกเขายังไม่เข้าใจว่าความชั่วร้ายของอาจารย์ท่านนี้รุนแรงเพียงไหน”

“สำหรับหนูมนุษย์เราต่อสู้กันอยู่ทุกวันนี้คือสู้กันที่จิตสำนึก”

“หากเขาเป็นหุ่นยนต์หนูจะไม่โกรธเลยค่ะเพราะหุ่นยนต์ถูกโปรแกรมมาให้ทำตามคำสั่ง หากบอกว่าเที่ยงตรงประตูนี้จะปิดก็คือเที่ยงตรง ไม่มีการต่อรอง แต่อาจารย์ท่านนี้เป็นมนุษย์ค่ะเขาเพียงแค่พยักหน้ารับรายงานของหนูไป หนูก็ยกมือไหว้เขาแล้วเดินออกมาอย่างเบิกบานทุกอย่างก็จบ การช้าไปหนึ่งนาทีสำหรับมนุษย์ หนูคิดว่าเป็นสิ่งที่อะลุ่มอล่วยกันได้มันไม่ได้บันทึกเป็นกฏหมายหรอกค่ะแต่เป็นสิ่งที่จิตสำนึกของมนุษย์รับรู้ได้เอง ยกเว้นแต่เขาไม่ใช่มนุษย์เท่านั้น”

ความคิดของกุลนันท์ประหลาดและน่าอันตราย แต่เธอพูดในฐานะคนคนหนึ่งที่มีสิทธิ์ในการแสดงความคิด ความหมายของหนึ่งนาที ที่อาจารย์ละเมิดสิทธิ์ของเธอมันเลวร้ายจนเธอไม่สามารถรับได้จนต้องทำให้เขารู้สำนึกโดยการใช้คัตเตอร์กรีด ซึ่งฉันไม่เข้าใจว่าความคิดของเธอคือคำแก้ตัวเพราะกลัวความผิด           หรือเป็นความจริงที่อยากเปลี่ยนแปลงสังคม 

 หรือที่จริงแล้วมันคือ ‘เปลือกความคิด’ ที่เธอใช้ปกป้องให้อยู่ในสิ่งที่คิดว่าถูกต้องกันแน่ มีบางครั้งที่ฉันคล้อยตามเธอและบางครั้งที่ฉันกลัวและถึงกับส่ายหน้าเมื่ออ่านจบด้วยความไม่เข้าใจ

เรื่องสั้นของคุณฟ้า พูลวรลักษณ์ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า กุลนันท์ตัดสินใจทำไปเพราะเธอคิดว่าสิ่งที่คิดนั้นทำเพื่อให้เป็นคดีตัวอย่าง เธอไม่ได้นึกถึงด้วยซ้ำว่าจะทำให้อาจารย์ตาย แค่อยากให้บทเรียนกับครูว่าต่อไปจะทำอะไรให้นึกถึงรอยแผลที่ท้องแล้วให้ฉุกคิดพอรู้สึกหวาดเสียวแผลที่ท้องจะได้ไม่กล้าทำร้ายจิตใจใครอีก

อ่านจบฉันรู้สึกกลัวกุลนันท์ถ้าพบเจอในชีวิตจริงฉันอาจจะไม่เข้าใกล้เธอกลัวว่าถ้าทำอะไรไม่ถูกใจ ฉันจะโดนกรีดท้องเหมือนที่อาจารย์ของเธอโดน

สุดท้ายกุลนันท์บอกว่าเธอเก่งกับใครต่อใครได้มากมาย ยกเว้นกับคนในบ้านอย่างพ่อกับแม่ โดยลืมนึกไปว่าถ้าการตัดสินใจผิดพลาดจนอาจารย์คนนั้นเสียชีวิต ใครกันที่จะเสียใจที่สุดจากการกระทำของเธอ...ไม่ใช่พ่อกับแม่หรือ...มันคุ้มกันหรือไม่ฉันก็ไม่แน่ใจ

จากหนังสือเล่มนี้ทำให้ฉันนึกถึงประโยคปิดท้ายของหนังสือเล่มหนึ่งที่ชอบ หนังสือ ‘เรื่องอ่านเล่น’ ของคุณปราย พันแสง

ทุกคนสร้างความสุขให้คนอื่นได้ทั้งนั้น

บางคนสร้างด้วยการเดินเข้ามา

บางคนสร้างด้วยการเดินออกไป


             จริงอย่างที่บอก..บางทีฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าเมื่อใดที่ ‘เปลือก’ ที่ห่อหุ้มตัวฉันมันบางลงทุกขณะ ฉันอาจจะสร้างความสุขให้ตัวเองด้วยการทลายมันและเดินออกไปก็เป็นได้แต่จะเป็นเมื่อไหร่ที่ความอดทนจะสิ้นสุด ฉันก็ยังไม่รู้เหมือนกัน...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขอบคุณของแต่งบล็อคสวยๆ จากคุณยายเก๋าและคุณญามี่ค่ะ

ขอบคุณเพลงเพราะๆ จากอินเตอร์เน็ตค่ะ

++ตะพาบงวดหน้าจะมาอัพเดทผลการบ้านบทที่ 2

คลาสเรียนข้ามทวีป กับ ครูเหน่ง กีรติ ชนา ให้อ่านนะคะ++

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านค่ะ





Create Date : 16 กรกฎาคม 2558
Last Update : 16 กรกฎาคม 2558 0:52:06 น. 34 comments
Counter : 1312 Pageviews.

 
ชอบสิ่งที่บอกตัวตนของคุณนุ่นนะคะ
คนเรามักจะมีสิ่งนี้กันทั้งนั้น มากบ้างน้อยบ้างเป็นธรรมดาโน๊ะ

แวะมาเจิมค่ะ งิงิ นอนดึกคือกัน แหะๆ


โดย: ณ ปลายฉัตร วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:0:57:03 น.  

 
ใช้โฟโตชอปทำเป็นภาพแล้วแปะเลยอ่ะ งิงิ

ฟ้อนชื่อ CS Prajad โหลดฟรี จาก ฟ้อนต์ ดอท คอม


โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:1:04:53 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณน้องนุ่น...

แวะมาอ่าน..เปลือก..ของน้องนุ่นนะคะ



โดย: อ้อมแอ้ม IP: 49.230.201.155 วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:1:15:42 น.  

 
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านค่ะ
วันนี้ดึกไปอ่านงานพี่ๆไม่ทัน ขอติดไว้พรุงนี้นะคะ

ขอบคุณคุณฉัตร คุณเป็ด และพี่อ้อมแอ้มด้วยค่ะ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยตามไปค่า



โดย: lovereason วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:2:13:23 น.  

 




ใจ ของคน .. สำคัญ ที่สุด ..




บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
lovereason Book Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 5 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น





โดย: foreverlovemom วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:3:37:46 น.  

 
ทุกคนสร้างความสุขให้คนอื่นได้ทั้งนั้น

บางคนสร้างด้วยการเดินเข้ามา

บางคนสร้างด้วยการเดินออกไป
.
.

ชอบคำนี้ครับ
ถูกใจใช่เลย

งานของคุณฟ้าอ่านยากเสมอ
แต่มักทิ้งอะไรให้ขบคิดต่อได้ยาวนาน

เรื่องสั้นนี้ก็ใช่นะครับ
อ่านจบแล้วต้องคิดต่ออีกเยอะเลย



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:7:11:10 น.  

 
คาแรกเตอร์ของตัวละครรุ่นพี่ในเรื่องสั้นเมื่อวาน
คือตัวพี่ก๋านี่ล่ะครับ 5555

มีเค้าโครงเรื่องจริงอยู่ในเรื่องสั้นเมื่อวาน

เมื่อก่อนพี่ก๋าชอบเขียนเรื่องสั้นนะ
เคยเขียนส่งไปตามนิตยสารด้วย
แต่ตอนนี้เลิกเขียนไปแล้วครับ
เขียนแต่บทกวี



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:7:25:48 น.  

 
สวัสดีค่ะ ตามมาอ่านตะพาบค่ะ


โดย: kae+aoe วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:8:44:09 น.  

 
อ่านแล้วคิดถึงสังคมสมัยนี้
เหมือนว่าถ้าฉันไม่ได้เธอก้อต้องเสียด้วย
ถึงจะเสมอกัน
เหมือนป็นเปลือกบางๆกันช่องว่างของความคิด
สังคมสมัยนี้ไม่มีความเอื้อเฟื้อต่อกัน
สร้างเกาะกำบังตัวเองจนเป็นเปลือกเกาะติดแน่น
แก้ยากแล้วกระมัง


โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:10:11:37 น.  

 
แวะมาให้กำลังใจน้องนุ่นค่ะ วันนี้พอมีเวลานิดน่อยเลยแวะมาค่ะ

เรื่องสั้นเรื่องนั้น พี่ยังไม่มีโอกาสได้อ่าน แค่อ่านตามที่น้องนุ่นเล่าก็รู้สึกว่าความคิดของกุลนันท์ประหลาด จริงๆ ด้วยค่ะ

มันเหมือนเป็นการเคารพสิทธิของตัวจนละเมิดสิทธิ์ของคนอื่นเช่นกันเพราะยังไงก็ไม่มีสิทธิ์ไปกรีดท้องของอาจารย์ ฮ่าๆๆ

เรื่องเปลือก ตีความได้หลากหลายเลยนะคะ คนเราทุกคนมีเปลือกหลายชั้น แต่ล่ะชั้นต่างกันออกไป ชั้นบนสุดบางคนอาจมองว่าแข็งแกร่งสุดแล้ว แต่พี่กลับมองว่า เปลือกชั้นนอก ลอกออกได้ง่ายที่สุด เปลือกชั้นในที่ห่อหุ้มเนื้อแท้ต่างหากที่แข็งแกร่งที่สุด
ไม่มีใครลอกมันออกได้ บางครั้ง คนสร้างเปลือกเอง ก็ยังไม่รู้จะลอกมันออกจะไงเลยค่ะ

แว้บมาแว้บไป งานรออีกเพียบจ้า อิอิอิ


โดย: น้ำค้าง IP: 103.10.231.224 วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:10:57:12 น.  

 





สวัสดี อีก รอบ ... ค่ะ ..











โดย: foreverlovemom วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:11:35:09 น.  

 
มาอ่านงานตะพาบน้องนุ่นค่ะ เปลือกจากเรื่องที่กรีดท้องอาจารย์นี่ สุดยอดเลยนะคะ


โดย: Mintra-april วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:15:40:41 น.  

 
"ซึ่งฉันไม่เข้าใจว่าความคิดของเธอคือคำแก้ตัวเพราะกลัวความผิด หรือเป็นความจริงที่อยากเปลี่ยนแปลงสังคม

หรือที่จริงแล้วมันคือ ‘เปลือกความคิด’ ที่เธอใช้ปกป้องให้อยู่ในสิ่งที่คิดว่าถูกต้องกันแน่ "

ตอนแรกอ่านแล้วก็คิดเหมือนคุณนุ่นนะ
แต่ข้อความบางอย่าง ต้องอ่านหลายรอบ ถึงจะวิเคราะห์ได้ใกล้เคียงที่สุด

หลังจากอ่านจบรอบที่ 3 มีความคิดเห็นว่า คนที่ทำแบบนี้ ไม่น่าจะใช่การอยากเปลี่ยนแปลงสังคมนะ
การกระทำแบบนี้ น่าจะทำไปด้วยอารมณ์มากกว่าเหตุผล
เมื่อทำไปแล้ว เธอก็น่าจะแก้ตัวเพื่อให้พ้นผิดมากกว่านะ

เคยมีหนังสือที่อ่านแล้วไม่เข้าใจเหมือนกันนะ
บางทีก็ปล่อยผ่านไป เพราะไม่รู้จะถามใคร
นอกจากจะมีคนอ่านเหมือนกัน ก็จะคุยกันได้

คนเราห่อหุ้มเปลือกไว้ เพื่อปกป้อง ป้องกัน หรือเพื่อหลอกลวง ก็แล้วแต่คนเนาะ
ในโลกของโซเชียล เธอไม่รู้จักฉัน ฉันไม่รู้จักเธอ จะสร้างภาพแบบไหนก็ได้ ไม่มีใครรู้
อยู่ที่วิจารณญาณของแต่ละคน ที่จะพินิจ คิดเอาเองนะ

ขอบคุณสำหรับแง่มุมดีๆ ที่ได้แบ่งปันกัน


โดย: ดาวริมทะเล วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:16:52:54 น.  

 
สวัสดียามค่ำครับ



โดย: ก้อนเงิน วันที่: 16 กรกฎาคม 2558 เวลา:20:26:07 น.  

 
แวะมาอ่านตะพาบค่ะ
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ณ ปลายฉัตร Literature Blog ดู Blog
Rinsa Yoyolive Travel Blog ดู Blog
ที่เห็นและเป็นมา Home & Garden Blog ดู Blog
foreverlovemom Art Blog ดู Blog
lovereason Book Blog ดู Blog


โดย: newyorknurse วันที่: 17 กรกฎาคม 2558 เวลา:4:07:17 น.  

 
อ่านข้างบน...คุณนุ่นเขียนไปอีกแนว...

เปลือก..บางคนมีไว้เพื่อป้องกัน ตัว... อันนี้จริงเลย

แต่บางคน ก็มีไว้ปิดบังสิ่งไม่ดีไว้ ให้คนภายนอกดู
แล้ว ว่า ทั้งหมดดี


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 17 กรกฎาคม 2558 เวลา:6:14:28 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องนุ่น
พี่ชอบประโยคของคุณปราย พันแสง

ทุกคนสร้างความสุขให้คนอื่นได้ทั้งนั้น
บางคนสร้างด้วยการเดินเข้ามา
บางคนสร้างด้วยการเดินออกไป

อ่านแล้วก็ทำให้คิดได้ว่ากับบางคนเราก็คงถึงเวลาต้องเดินจากไปแล้ว อิอิ... แต่เป็นการสร้างความสุขให้กับตัวเองนะคะ


โดย: เนินน้ำ วันที่: 17 กรกฎาคม 2558 เวลา:10:24:45 น.  

 
เรื่องของนักศึกษานี่น่ากลัวแฮะ สวัสดียามบ่ายค่า


โดย: ชลบุรีมามี่คลับ วันที่: 17 กรกฎาคม 2558 เวลา:13:08:18 น.  

 
ยังไงพี่ก็กลัวความคิดของกุลนันท์


ชอบตรงนี้จ้ะ

ทุกคนสร้างความสุขให้คนอื่นได้ทั้งนั้น

บางคนสร้างด้วยการเดินเข้ามา

บางคนสร้างด้วยการเดินออกไป


*** 5555 พี่ได้ไปเที่ยวที่สวยๆ เยอะ แต่ยังไม่ได้ไปทะเลใต้เลยเนอะ


โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 17 กรกฎาคม 2558 เวลา:15:28:49 น.  

 
หนังสือที่ประกอบด้วยเรื่องสั้นหลายๆเรื่องนี่อ่านง่ายดีครับ
เรื่องกุลนันนท์นี่ถึงจิตใจเด็กสาวจะบิดเบี้ยวจนคิดไปแบบนั้นจริงๆแต่ฟังแล้วดูเป็นคำแก้ตัวที่น่าจับหัวโขกฝามาก


โดย: ชีริว วันที่: 17 กรกฎาคม 2558 เวลา:21:25:42 น.  

 
อย่างที่ชีริวว่า เรื่องสั้น มันอ่านง่าย เหมือนบล็อกนิยาย ผมแวะมาอ่านไม่ไหวจริงๆ ครับ แต่เรื่องสั้นมันจบในตอนไม่อารมณ์ค้างด้วย

ผมว่าทำเกินกว่าเหตุ แต่ผมไม่ได้รู้สึกแย่กับสิ่งที่เขาทำ ถ้าครูบ้าบอขนาดนั้นก็ไม่แปลกที่จะโดน จริงๆ มันก็เกินกว่าเหตุทั้งคู่ คนนึงบ้าเรื่องเวลามากเกิน อีกคนลงมือทั้งที่ไม่ควรทำ

เมื่อมีคนเริ่มทำสิ่งไม่ถูก ไม่แปลกที่อีกฝ่านจะเอาบ้าง มันเป็นสิ่งที่ต้องตระหนักว่าเราอาจได้รับผลแบบนั้นกลับมา เหมือนเขียนบล็อกแหละครับ ถ้าเข้ามาแค่เม้นต์ว่า "มาทักทาย" ก็ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะทำแบบเดียวกัน หรือพูดรุนแรง ก็ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะทำ

ไม่แน่หรอกว่าเรื่องนี้อาจเกิดขึ้นจริงแล้วที่ไหนที่หนึ่งก็ได้

+


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 18 กรกฎาคม 2558 เวลา:0:32:28 น.  

 
ชอบเรื่องของกุลนันท์มาก เหตุผลชวนให้คล้อยตาม แต่แอบน่ากลัว บางครั้งคนเราทำผิด เพราะอาจคิดว่าสิ่งที่ทำถูกต้องก็ได้ แบบเคสนี้ >< ส่วนอันนี้โดนมากเลย

ทุกคนสร้างความสุขให้คนอื่นได้ทั้งนั้น

บางคนสร้างด้วยการเดินเข้ามา

บางคนสร้างด้วยการเดินออกไป

ปล.Good Night ฝันดี คร๊าฟคณนุ่น


โดย: CG Kyo วันที่: 18 กรกฎาคม 2558 เวลา:0:47:10 น.  

 




สวัสดีค่ะ น้องนุ่น ..













โดย: foreverlovemom วันที่: 18 กรกฎาคม 2558 เวลา:12:19:54 น.  

 
สวัสดีค่ะ คุณนุ่น ^^

เขียนคอมเม้นต์เรื่องทำร้ายร่างกายไว้เยอะเลย
แต่ลบหมด ไม่เอาดีกว่า แหะ ๆ ^^"

================================

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
คนบ้านป่า Home & Garden Blog ดู Blog
lovereason Book Blog ดู Blog


โดย: ปรัซซี่ วันที่: 18 กรกฎาคม 2558 เวลา:19:47:27 น.  

 
สวัสดีครับ คุณนุ่น

แวะมาเยี่ยมครับ


โดย: ไอเอิร์ธ วันที่: 18 กรกฎาคม 2558 เวลา:20:21:23 น.  

 

มาอ่านงานตะพาบค่ะนุ่น แต่ละคนก็มีเปลือกแตกต่างกันไป
สวยงามปราณีตบ้างหยาบกระด้างบ้างค่ะ

lovereason Book Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 5 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น


โดย: พรไม้หอม วันที่: 19 กรกฎาคม 2558 เวลา:13:10:53 น.  

 
เปลือกห่อหุ้ม แก่นใจ ไว้เบ็ดเสร็จ
แก่นดุจเพชร มีค่า กว่าทุกสิ่ง
เปลือกดุจสร้อย ล้อมให้ ไม่ไหวติง
สรรพสิ่ง เกื้อหนุน ค้ำจุนกัน

ทั้งเปลือกแก่น แน่นเหนียว ดุจเกลียวเชือก
เพียงหมั่นเลือก พิจารณา อย่ายึดมั่น
รู้ไหนแก่น รู้ไหนเปลือก เลือกใช้มัน
เพราะแก่นนั้น อยู่ในเปลือก มิเปลี่ยนแปร
...
สวัสดีวันหยุด
เขียนเรื่องเปลือกเลยเอากลอนมาฝากครับ


โดย: พันคม วันที่: 19 กรกฎาคม 2558 เวลา:14:00:21 น.  

 
อ่านที่คุณนุ่น ไปเม้นท์ที่บล๊อก.... ดีใจมาก ๆ เลยครับ

บ้านบวกครก... ผมมีเพื่อนอยู่คน ชื่อณรงค์ ป๊อก
(พ่อมันชื่อป๊อก)..... ผมแวะเวียนเที่ยวหาปลา ยิงนก
แถวนั้นบ่อย...

แถวนั้น มีนักเขียนหญิงคือ คุณ อ.ไชยวรศิลป์ครับ
ผมเคยเห็นแว๊ป ๆ แต่ไม่กล้าคุยกับเธอครับ..

เรายังเด็กด้วย..แต่ตอนนั้นอ่านนิยายแล้วนะครับ 555

คุณพ่อคุณนุ่นคงชอบ ลุย ๆ แบบผมเหมือนกัน..
เมื่่อก่อนตกปลา หรือยิงนก เอาไว้กินทั้งนั้นเลย ที่
บ้านไม่ได้อดยากนะครับ...555 แต่น่าจะเป็นประเพณี
นิยมว่า เด็กผู้ชายต้องหาปลายิงนก มากินมาก กว่า

ปั่นจักรยาน ไปหาปลาแถว ถนนไปดอยสะเก็ดที่เป็น
ถนนเล็ก ๆ รถวิ่งสวนทาง มีต้นก้ามปูเยอะหน่อย
แต่ตอนนี้ไม่เหลือ คงถูกขอซื้อไปทำเฟอร์นิเจอร์
หมดแล้ว

ตอนนี้คุณนุ่นคงอยู่ทางใต้... ผมไม่ได้ไปนานมาก ๆ
เมื่อก่อนไปจนเบื่อ คืออยู่สายตรวจบัญชี ตามบริษัท
สาขา ๆ เดือน ๆ อยู่แถว หาดใหญ่ ตานี ทุ่งสง
นราธิวาส นคร...


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 19 กรกฎาคม 2558 เวลา:19:12:02 น.  

 
ไม่เจอคือกันง่ะ สงสัยปิดไว้


โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 19 กรกฎาคม 2558 เวลา:20:33:22 น.  

 
โห ถ้าคุณนุ่นจะขึ้นมานี่ 900 กม. เลยนะครับ แต่ไม่เป็นไรจดไว้ๆ แถวนี้ที่เที่ยวเยอะเลยครับ ขึ้นมาทีเดียวคุ้ม
ตอนไปชุมพรผ่านเขามัทรีแต่ไม่ได้เข้าไปดูพระโพธิสัตว์เลยครับ
ส่วนบ้านดำของ อ.ถวัลย์ผมก็ยังไม่ได้ไปเช่นเดิม


โดย: ชีริว วันที่: 19 กรกฎาคม 2558 เวลา:21:26:37 น.  

 
ตามอ่านงานตะพาบครับ
นักศึกษาอารมณ์ร้าย กับ อาจารย์เถรตรง
คนผิด นักศึกษา ครับ ถ้าส่งไม่ทัน ก็ติด รอ หรือ รอซ่อมก็จบ


โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 19 กรกฎาคม 2558 เวลา:23:08:58 น.  

 
มาอีกรอบ ลืมไปอ่านเม้นคุณนุ่นที่บล็อก
การหาเปลือกของปูเสฉวน เป็นสัญชาตญาณของการต้องการอยู่รอด จากการกินของสัตว์อื่นที่อยู่บนบก เช่น สุนัข หนู แมว แม้กระทั่ง นกกินปลากินปู


โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 19 กรกฎาคม 2558 เวลา:23:17:49 น.  

 
สวัสดีครับ
ผมน่าจะเพิ่งเข้ามาบล็อกนี้เป็นครั้งแรก
ถ้าไม่ใช่ก็แสดงว่าผมเคยเข้ามาแล้ว แต่จำไม่ได้
เข้าปุ๊บก็รู้ปั๊บเลยว่าเจ้าของบล็อกนอกจากจะชอบเขียนแล้วยังเป็นนักอ่านตัวยง
ถ้าไม่ใช่ ก็แสดงว่าผมรู้ผิด

ผมชอบชื่อเรื่องหนังสือที่นำมาเล่า 'โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็ก สตรี และคนธรรมดา'
มันเป็นแรงบันดาลใจให้ผมกลับไปเขียนหนังสือของตัวเอง
ผมตั้งชื่อหนังสือที่ยังไม่ได้เขียน(ก็ยังไม่ได้กลับไปเลยนี่นา)เล่มนี้ว่า 'โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็ก สตรี และเชษฐา'
เชษฐาเป็นชื่อผมเอง
ผมชอบมากเวลาที่มีคนเอื้อเฟื้อผม
ผมคิดว่าถ้าเขียนหนังสือเล่มนี้จบ น่าจะมีคนเอื้อเฟื้อผมมากขึ้นแน่ๆ

จากเรื่องสั้นที่ยกมา ผมคิดว่าผมก็ไม่เข้าใจ 'กุลนันท์’ เหมือนกัน
แต่พอดูชื่อผู้เขียน ผมคิดว่าปกติผมก็ไม่ค่อยเข้าใจ 'ฟ้า พูลวรลักษณ์' อยู่แล้ว ถ้าจะไม่เข้าใจ ‘กุลนันท์’ อีกคนก็ไม่แปลกอะไร

ส่วน 'ปราย พันแสง' ช่างคิดเหมือนผมจริงๆ
สมัยที่ผมโทรศัพท์ไปจีบสาวครั้งแรกๆ ผมบอกกับผู้หญิงคนนั้นว่า
"ผมรู้ว่าคุณมีความสุขทุกครั้งที่ผมโทรหา แม้ว่าระหว่างที่พูดคุยคุณจะรู้สึกเซ็งและเบื่อหน่ายสักเท่าไร แต่ความสุขมันจะเกิดขึ้นทันทีเมื่อผมเอ่ยปากลาและวางโทรศัพท์..."
"...ขอให้ผมทำให้คุณมีความสุขทุกวันได้ไหม"


โดย: 9A วันที่: 20 กรกฎาคม 2558 เวลา:3:11:55 น.  

 
มนุษย์เราต่อสู้กันอยู่ทุกวันนี้คือสู้กันที่จิตสำนึก
ชอบประโยคนี้เลยค่ะคุณนุ่น
เก่งจังเลย จับเรื่องมาเข้ากับโจทย์ได้พอดี
นั่นคือคุณอ่านหนังสือมาเยอะแน่ๆค่ะ



โดย: ที่เห็นและเป็นมา วันที่: 21 กรกฎาคม 2558 เวลา:16:29:38 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

lovereason
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 75 คน [?]









+ ++
Friends' blogs
[Add lovereason's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.