Somebody's me... Nobody's know.. You are what you thinks.. and.. I am who i am.. Whatever will be, will be..
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2556
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
3 ธันวาคม 2556
 
All Blogs
 
ถนนสายนี้มีตะพาบ : 94 : คดีปริศนากับโลกออนไลน์

 

ตะพาบ 94

คดีปริศนากับโลกออนไลน์

โจทย์โดย..พี่อ้อมแอ้ม (คุณคนผ่านทางมาเจอ)

 ขออนุญาตปิดคอมเมนต์เฉพาะโจทย์นี้นะคะ

เกรงใจพี่ๆ เพื่อนๆ เพื่อจะได้อ่านอย่างสบายใจค่ะ

 

***************************************************

จาก ‘แดนใต้’ มุ่งสู่ ‘แดนเหนือ’

เส้นทางนั้นแสนยาวไกล...    

หมู่วิหคที่โบยบินอยู่กลางเวหากว้าง    

ไหนเลยจะรู้ว่า ‘ทาง’ นั้นยาวเพียงใด    

จะมีสักกี่ชีวิตที่สามารถไปถึง.... ‘จุดหมาย’    

(คำคมจากหนังสือ : นิทานปล่อยสัตว์ เล่ม 2 : อ.หลิว ไอ่ เหลียน แปล : รัศมีธรรม เรียบเรียง)    

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

            “พ่อ..อ่านอะไรอยู่จ้ะ”    

            หญิงสูงวัยผมสีดอกเลาแซมดำประปรายวางมือบนไหล่สามีวัยใกล้เคียงกันที่กำลังนั่งคร่ำเคร่งกับอะไรบางอย่างอยู่นอกชาน สิ่งนั้นคือหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดของวันซึ่งข่าวจะล้ำและทันสมัยตลอดเวลา    

            “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะแม่..ช่างเถอะ..เรากินข้าวกันดีกว่า”    

            ชายชราลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าตามเงื่อนไขของกาลเวลา เมื่อสองขาที่เมื่อยขบจากการตรากตรำทำงานหนักมาตลอดจนถึงเวลาเกษียณอายุราชการกำลังออกอาการหนักอยู่ในขณะนี้ ช่วงเวลาที่จะได้พักผ่อนอย่างสงบในบั้นปลายจริงๆเสียที    

            สองสามีภรรยาจับจูงมือกันเข้ามาในบ้าน ต่างฝ่ายต่างนั่งประจำที่ของตนอย่างรู้งาน ตรงหน้าคือสำรับคาวหวานแบบง่ายๆที่ภรรยามักทำกินอยู่เสมอด้วยวัตถุดิบที่หาได้ง่ายแบบเศรษฐกิจพอเพียง น้ำพริกปลาทูคำแรกถูกคลุกเคล้าเข้ากันอย่างน่าอร่อยส่งเข้าปากคำแล้วคำเล่าอย่างมีความสุข    

            เป็นชั่วโมงแห่งความปรีดาหากไม่มีภาพบางอย่างที่เห็นจากในโทรทัศน์รุ่นกลางเก่ากลางใหม่มากระทบจิตใจและสะเทือนโสตประสาทเสียก่อน ภาพเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายในโทรทัศน์ทำเอาสองสามีภรรยาถึงกับมองหน้ากันด้วยสีหน้าหวั่นวิตก    

            “มันจะเกิดอะไรมั๊ย..แม่ พ่อเป็นห่วงลูกเราจริงๆ อยู่ใกล้จุดสุ่มเสี่ยงขนาดนั้นด้วย”    

            น้ำเสียงชายชราสั่นเทา มือหนาคว้ามือเรียวกร้านไปตามกาลเวลามาจับกันแน่นอย่างให้กำลังใจพร้อมทั้งดูข่าวไปด้วยอย่างหวาดหวั่น ไม่นานเสียงสัญญาณกล่องข้อความในเว็บไซด์อย่างเฟสบุ๊คก็ดังขึ้น หญิงชรารีบประจำหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าค่อนข้างโบราณที่เปิดไว้เป็นประจำตามเวลาทันทีอย่างรู้งาน    

            ..แม่จ๋า..

            ข้อความแรกเด้งขึ้นมาพร้อมกล่องแชท หญิงชราอดีตครูเกษียณอายุราชการเข้าประจำที่นั่งหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ตัวเล็กทันที พร้อมพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างชำนาญ    

            ..เป็นไงบ้างลูก หนูอยู่ไหน กลับถึงหอรึยัง..  

            หญิงชราและสามีสบตากันอย่างลุ้นอยู่ในที รอเวลาข้อความปลายทางจะขึ้นมาอีกครั้ง สายตาภายใต้แว่นกรอบหนามองผ่านเลยไปยังฟีดข่าวหน้าแรกที่ขึ้นมาเป็นระยะ ทำให้สองสามีภรรยายิ่งกังวลใจ    

            “ทำไมสถานการณ์มันรุนแรงขนาดนี้จ้ะพ่อ..”    

            “อย่าไปเชื่อข่าวในนี้มากเลย เห็นอะไรก็ปล่อยผ่านไปบ้างเถอะแม่..พ่อว่ารอนานแล้วนะ โทรหาลูกเลยเถอะอย่าช้าแม่”    

            “อืม..ดีเหมือนกันจ้ะ ปกติก็แชทกันเวลานี้นะ แต่ทำไมวันนี้ลูกตอบช้าจังเลยก็ไม่รู้จ้ะ พ่อต่อโทรศัพท์ให้แม่หน่อยสิจ้ะ”    

            ชายชราไม่รอช้ากดหมายเลขที่คุ้นเคยบนโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าหาลูกสาวที่อยู่ปลายทางทันที แต่สีหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนจากยิ้มแย้มรอคอยกลายเป็นคิ้วขมวดมุ่นแทนจนสัญญาณถูกตัดไป หญิงชราถามอย่างร้อนรน    

            “ติดต่อไม่ได้เหรอพ่อ”    

            “ไม่ได้เลยแม่..สัญญาณไม่ว่างตลอดหรือว่าลูกจะใช้สายอยู่ก็ไม่รู้สิ”    

            คำตอบที่ได้รับคือใบหน้ากร้านเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยส่ายไปมา พร้อมคำตอบชวนเครียด หญิงชราหันหน้าเข้าหาคอมพิวเตอร์เครื่องโปรดแทบจะทันทีก่อนจะกดแป้นรัว    

            ..หนู..ทำอะไรอยู่ ตอบแม่ด่วน แม่เป็นห่วง ไม่ได้อยู่แถวนั้นใช่มั๊ยรีบกลับหอนะลูก อันตราย..    

            สักพักเสียงข้อความจากกล่องแชทก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง หญิงชรายิ้มให้สามีอย่างยินดี  

            ..หนูสบายดีจ้ะแม่ พอดีสัญญาณเน็ตไม่ค่อยดีเลย สงสัยคนใช้เยอะจ้ะ แม่ไม่ต้องห่วงหนูถึงหอแล้ว..เดี๋ยวหนูโทรกลับนะ รอหน่อย..    

            คำตอบของลูกสาวคนเดียวเรียกรอยยิ้มให้สองสามีภรรยาที่รอคำตอบอย่างยินดี ชายชราตบบ่าภรรยาเบาๆให้กำลังใจพร้อมรอยยิ้มส่งให้กัน    

            ..แล้วทำไมตอบช้าจัง แม่นึกว่าหนูไปร่วมกับพวกเค้าน่ะสิ ระวังหน่อยนะลูก..    

            สักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผู้เป็นแม่ได้ยินเสียงลูกมาตามสายถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ด้วยความห่วงแสนห่วง  

            “มาแล้ว คุยกันได้ยินเสียงดีกว่าแชทอีกนะแม่..ชื่นใจได้ยินเสียงแม่”    

            “พ่อกับแม่คิดถึงลูกที่สุดนะ ดูแลตัวเองด้วยนะ”  

            “หนูรู้จ้ะแม่.. พอดีมัวแต่ดูข่าวที่เพื่อนๆแชร์กันมาในเฟสจ้ะเลยช้าเลย แม่ปิดเฟสไปก่อนก็ได้ช่วงนี้ มีทั้งข่าวลือ จริงบ้างไม่จริงบ้าง แม่ไม่ต้องห่วงนะ หนูน่ะเป็นพวกเฉยชาขนาดเพื่อนไม่คบแล้วเนี่ย แม่คิดดูสิจะให้หนูเลือกว่าชอบฝ่ายไหน มันจะเลือกได้ยังไงล่ะแม่ หนูก็มีความคิดของหนู”  

            หญิงชรานึกสงสัยในคำตอบลูกสาวครามครันแต่ก็ยังไม่ทันได้ถามไถ่ก็ได้รับคำตอบให้หายสงสัยทันที    

            “ก็แม่คิดดูสิ..ฝ่ายหนึ่งชอบด้วยกฎหมายแต่ไม่ชอบด้วยกฎหมู่ แต่อีกฝ่ายหนึ่งชอบด้วยกฏหมู่แต่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย หนูขออยู่เฉยๆดีกว่า ถึงยังไงก็ได้ชื่อว่าเฉยอยู่แล้วนี่ แต่ไม่ได้หมายความว่าเฉยแล้วไม่รักประชาธิปไตยนะ หนูน่ะแค่เลือกในสิ่งที่ตัวเองเชื่อแค่นั้นจ้ะ”    

            หญิงชรายิ้มแย้มอย่างดีใจรีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความรู้สึกปิติเป็นที่ยิ่ง    

            “แล้วไม่เป็นไรเหรอลูก..หนูจะโดนเกลียดมั๊ย แม่อ่านข่าว ดูทีวี ติดตามเฟส ดูแล้วบรรยากาศตึงเครียดจริงๆ พ่อกับแม่ไม่ไว้ใจเลย กลับบ้านเราดีมั๊ยลูกไหนๆก็หยุดวันเฉลิมพระชนมพรรษาตั้งหลายวันแน่ะ”    

            “แน่นอนอยู่แล้วจ้ะแม่..สุขใดไหนเท่ากลับบ้านเราล่ะคะ กลับมากอดพ่อ กอดแม่ รอเวลาจุดเทียนชัยถวายพระพรในหลวงดีกว่า..หนูน่ะ..มีสีเดียวนะ ขอเป็นแค่เม็ดดินสีน้ำตาลเม็ดเล็กๆ เป็นเพียงประชาชนธรรมดาที่เป็นข้าพระบาทรองแผ่นดินของพระองค์แค่นั้นก็พอจ้ะ”    

            หลังจากวางสายจากลูกสาวคนเดียวด้วยความโล่งใจ สองสามีภรรยาพร้อมใจกันมองภาพถ่ายที่ติดอยู่ข้างฝาบ้านด้วยสายตาปลื้มปริ่ม น้ำตาคลอ ก่อนที่ประนมมือไหว้ภาพนั้นอย่างเคารพสุดหัวใจ..              

 

ทุกท่านอาจจะสงสัยว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับคดีปริศนาตรงไหน..    

คำตอบอยู่ที่ว่า..เมื่อเวลาผ่านไป หนึ่งวัน..หนึ่งสัปดาห์..หนึ่งเดือน..หนึ่งปี..สิบปี    

หรือตลอดจนชั่วชีวิตของเรา เราจะสามารถหาคำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้หรือไม่    

ความจริงแล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสาเหตุที่แท้จริงคืออะไร..  

เพื่อชาติ..หรือเพื่อสนองความต้องการของใคร..    

เราควรเชื่อในสิ่งที่เห็นจริงหรือไม่..    

หรือเราควรฟังสิ่งที่ใครบางคนพยายามทำอยู่หรือไม่..    

บางทีเมื่อกาลเวลาผ่านไป..    

คำตอบอาจผุดขึ้นมาในใจของเราเอง..    

ความคิดของเราอาจจะถูกหรือผิด..    

ความคิดของคนอื่นอาจจะถูกหรือผิด    

ฉันใด...ฉันนั้น    

ตราบใดที่เสรีภาพทางความคิดจะยังอยู่กับเรา    

เราสามารถเป็นอย่างที่อยากเป็น    

คิดอย่างที่อยากคิดโดยไม่ผิดหลักประชาธิปไตยแต่อย่างใด..     




Create Date : 03 ธันวาคม 2556
Last Update : 5 ธันวาคม 2556 9:57:41 น. 17 comments
Counter : 1327 Pageviews.

 
สวัสดีค่ะ พี่ๆ เพื่อนๆ ทุกท่าน^^
หายไปนานไม่ได้มาอัพเลยค่ะ
ตะพาบนี้เขียนเสร็จตั้งแต่เมื่อวาน แต่ไม่แน่ใจว่าควรจะลงดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ลงจนได้ ^^

หลายวันมานี้เกิดปัญหาต่างๆขึ้นมากมาย
หวังว่าทุกอย่างจะคลี่คลายโดยเร็ว
ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้เห็นหลายสิ่งหลายอย่าง
ได้เรียนรู้โลกในแบบผู้ใหญ่คิดมากขึ้น
หวังว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรต่อไปนับจากนี้
คำว่า..มิตรภาพ..จะยังคงอยู่ตลอดไป

เดี๋ยวจะไปทยอยอ่านงานตะพาบๆพี่ๆนะคะ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านค่ะ


โดย: lovereason วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:12:25:37 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องนุ่น พี่กิ่งตามมาอ่านตะพาบน้องนุ่นแล้ว เห็นด้วยจริงๆค่ะมันเป็นคดีปริศนาจริงๆอัไรคือถูกและใครทำถูกอะไรคือผิดและใครทำผิดอย่างแท้จริงพี่กิ่งว่าทุกฝ่ายต้องมีทั้งถูกและผิดจริงมั๊ยคะ

พี่กิ่งไลท์ให้ก่อนนะคะ โหวตหมดแล้วค่ะ




More Flowers Comments


โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:13:46:05 น.  

 


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:14:37:55 น.  

 
ชื่อหัวข้อน่าสนใจดีจังค่ะคุณนุ่น


โดย: sawkitty วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:15:02:11 น.  

 
สวัสดีครับน้องนุ่น

ขอบคุณของขวัญที่ส่งมาด้วยนะครับ
ได้รับเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:15:15:38 น.  

 
สวัสดีจ้ะน้องนุ่น
กลับมาพร้อมคดีปริศนา
พี่ไม่เม้นท์เรื่องการเมืองนะคะ
แต่ก็ไม่ค่อยชอบสถานการณ์ที่เป็นอยู่ขณะนี้ค่ะ


โดย: เนินน้ำ วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:17:05:26 น.  

 
แวะมาอ่านตะพาบ
และมาส่งกำลังใจค่ะ


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:19:28:42 น.  

 
สวัสดีจ้ะน้องนุ่น
พี่คิดแบบเดียวกับพี่โอจ้ะ
ตอนนี้เบื่อสถานการณ์ที่เป็นอยู่มากเลย



โดย: mambymam วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:19:43:58 น.  

 
~ มาอ่านค่ะ


โดย: ~ ริมน้ำ_voUฟ้า ~ (rimnam_kobfa ) วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:20:30:13 น.  

 

Like ให้เป็นคนที่ 3
พี่อุ้มแวะมาอ่านจ๊ะน้องนุ่น



โดย: อุ้มสี วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:21:26:00 น.  

 
เขียนได้ดีมากๆครับน้องนุ่น
แอบลุ้นว่าจะเกิดอะไรไม่ดีหรือเปล่า555++
ดีนะครับที่ไม่ไปร่วมชุมนุมในรามคำแหงด้วย แหะๆ

ตอนนี้ต้องเปิดใจให้กว้างๆใช่เลยนะครับ
แล้วก็อย่าไปในที่ที่จะเป็นอันตราย
ไม่งั้นเป็นอะไรไปไม่มีใครรับผิดชอบเราได้
พ่อแม่พี่น้องเราก็จะเสียใจ

ผมว่าทุกเรื่องจะมีคำตอบเมื่อถึงบทสรุปครับน้องนุ่น ^^

ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมและให้กำลังใจกันนะครับ

เรื่องที่แต่งก็อยากให้กำลังใจคนที่มาอ่านเหมือนกันครับ
อ่านแล้วปล่อยวางแล้วก็มีสติ มีเมตตาต่อกันดีกว่าเนอะ

ดีจังมีเวลาว่าง ขอบคุณที่ชมว่าดอกไม้สวย
รีบเอาดอกไม้มาฝากอีกสองครับ อิอิ ^^









โดย: วนารักษ์ วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:21:55:50 น.  

 

วิ่งมาโหวดค่ะ
ตอนนี้มีแต่ข่าวที่น่าห่วงมากๆ

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
lovereason Literature Blog ดู Blog

newyorknurse




โดย: newyorknurse วันที่: 3 ธันวาคม 2556 เวลา:22:06:52 น.  

 
มาอ่านตะพาบครับ คุณนุ่น
ประชาธิปไตยแบบไทยๆ ต้องพัฒนาต่อไปครับ


โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 4 ธันวาคม 2556 เวลา:0:54:34 น.  

 
หวัดดีจ้าน้องนุ่น สบายดีนะจ้า พี่คิดถึงนะจ้าน้องนุ่น


โดย: หนี่งหน่อง วันที่: 4 ธันวาคม 2556 เวลา:3:39:25 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องนุ่น



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 4 ธันวาคม 2556 เวลา:6:28:42 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณนุ่น

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
lovereason Literature Blog ดู Blog


โดย: ALDI วันที่: 5 ธันวาคม 2556 เวลา:2:35:39 น.  

 
ขอขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ ทุกท่านที่ติดตามอ่านค่ะ
ขออนุญาตปิดคอมเมนต์ค่ะ
เกรงใจพี่ๆ เพื่อนๆ
เพราะเป็นเรื่องละเอียดอ่อนและค่อนข้างลำบากใจ
ค่อยเรื่องหน้าค่อยเปิดคอมเมนต์นะคะ

ขอบคุณมากๆค่ะ ^^


โดย: lovereason วันที่: 5 ธันวาคม 2556 เวลา:9:56:48 น.  

lovereason
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 75 คน [?]









+ ++
Friends' blogs
[Add lovereason's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.