อย่างหนึ่งที่รู้สึกได้
คือ คุณแฟรงค์เป็นคนง่ายๆสบายๆ
ไม่อย่างนั้นไม่สามารถไปเที่ยวกับทัวร์ได้นะครับ

เที่ยวแบบนี้ได้เพื่อนใหม่ๆด้วย
ได้กิจกรรมหลากหลายกว่าท่องเที่ยวทั่วไป
น่าสนุกครับ

ปล. ผมว่าแมนฯยูอยู่สายแข็งกว่าเราเยอะครับ 555

สวัสดี จ้ะ น้องแฟร้งซ์

หายไปจากบล็อกบล็อกครู 2 บล็อก นะ คงติดไปเที่ยว ไปแข่งวิ่ง อิอิ
ตะพาบของเธอครั้งนี้ เหงา แก้ด้วยการเที่ยว ดี จ้ะ เพราะได้พบ เพื่อน
ร่วมเดินทาง ได้พูดคุย แลกเปลี่ยนควาคิดเห็น คลายเความเหงาได้ดี เลย
เรื่องเที่ยว เธอก็ยังไม่สายหรอก จ้ะ สมัยครู พอหาเงินได้ จะจัด
เงินส่วนหนึ่งเก็บไว้ เพื่อปิดเทอมไปเที่ยว เงินน้อย เที่ยวในประเทศ
จังหวัดใกล้ ๆ ราคาไม่สูง พอเงินเดือนสูงขึ้น ก็เที่ยวที่ไกลออกไป ต่าง
ประเทศต้องไล่จากประเทศที่ไม่ไกล ค่าครองชีพไม่สูง ประหยัดเรื่อง
เสื้อผ้า เครื่องประดับ กระเป๋า เสื้อผ้าแบนด์แนม ไม่มองจ้ะ แต่เรื่องเที่ยว
ไม่ต้องให้ประหยัด เท่าไหร่เท่ากัน ห้าห้าห้า

โหวดหมวด ตะพาบ

ต้องคอยแอบส่องละค่ะ

เยี่ยม

ภาพประกอบมันเวียตนาม
ไม่ใช่เหรอคุณแฟรงก์

คนตั้งโจทย์ แกไม่น่าเหงาหรอกนะครับ
เพราะแกมาตาม อาจารย์เต๊ะ ไปคุยด้วยทุกวัน
เดี๋ยวนี้ ตี 3ก็มาแล้วนะครับ 555

คุณก๋า บอก ข้ากลัวเอ็งจะเหงาต่างหาก ว้อย ไม่งั้นไม่มาตามให้เมื่อยหรอก เดี๊ยะๆ555

ของคุณแฟรงค์ รู้ตัวว่าเหงา ก็รีบเก็บ ความเหงา ยัดใส่กระเป๋า เอาไปทิ้งที่เที่ยวไกลๆเลยนะครับ 555

คุณแฟรงค์ ก็โชคดีมากนะครับ ที่ไปเที่ยวกับคนอื่นเป็นหมู่คณะได้
ของ อาจารย์เต๊ะ นี่ โลกส่วนตัวสูง ถ้าไม่สนิทจริงๆไม่ไปด้วย
ชอบไปเที่ยวคนเดียวไม่งั้นก็ต้องสนิทมากๆนะครับถึงจะไป

ส่วนเรื่อง ลาออกแล้วกลัวไม่มีตังเที่ยวนี่ รับราชการนี่
ไม่รู้ เดี๋ยวนี้ เค้าให้เป็น บำเหน็จหรือบำนาญนะครับ
ถ้าได้บำนาญนี่ไม่ต้องกลัวเลยครับ สบายๆนะครับ

ถ้าไม่มั่นใจ ก่อนออก รีบ กู้สหกรณ์ มาตุนไว้ก่อนเลยครับ 555

ผมเริ่มเที่ยว+ถ่ายรูปตั้งแต่ซื้อรถ ขับไปไกลสุดก็น่าน
พอโควิดมาก็หยุดไปหมด ช่วงโควิด ทำได้อย่างเดียวคือวิ่งอยู่ข้างบ้าน
หมดโควิด ก็ไม่อยากเที่ยว ไม่อยากถ่ายรูป