ถนนสายนี้มีตะพาบ ประจำหลักกิโลเมตรที่ 267 : ปฐมวัย
โจทย์นี้เป็นของคุณ เริงฤดีนะ เห็นหัวข้อนี้แล้วทำให้นึกถึงตอนเขียนบล็อกช่วงใหม่ ๆ ตอนโน้น มีการแท็กให้เขียนเล่าประวัติชีวิตของตัวเอง สนุกสนานกันมาก ๆ ครับ
ช่วงนี้ผมมัวยุ่ง ๆ วุ่น ๆ อยู่กับเรื่องอบรมวิชาการของที่ทำงาน งานกีฬาสีของกรมฯ ก็เลื่อนไปแบบไม่มีกำหนดครับ เดี๋ยวจะทยอยไปเยี่ยมบล็อกของเพื่อน ๆ นะครับ
พอดีเข้าไปอ่านตะพาบของหลายคนแล้วแต่ยังไม่ได้เม็นต์ ประทับใจทุกคนเลยครับ ของผมก็ขอเล่าชีวิตตอนเรียนตั้งแต่ชั้นประถมเลยละกันครับ เลียนแบบน้องปริ๊นซ์ 555




ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด พื้นเพเป็นคนสุราษฏร์ธานี ไม่ได้อยู่ในตัวเมืองนะครับ อยู่ต่างอำเภอ
ตอนเด็ก ๆ จำได้เลยว่าค่อนข้างลำบากมาก ตอนจะเข้าเรียนชั้นประถม โรงเรียนอยู่ห่างจากบ้านประมาณ 5 กม. ต้องเดินไปเรียน ทำให้พ่อกับแม่ตัดสินใจส่งผมไปอยู่บ้านตากับยาย ในตัวอำเภอเพื่อที่จะไปเรียนหนังสือ โรงเรียนอยู่ห่างจากบ้านตากับยายประมาณ โลเดียว เดินไปได้สบายใจเลยครับ 
ตอนเด็ก ๆ ชั้น ป.1 - ป.2 ผมสอบได้ที่สาม อาจารย์ประกาศรายชื่อทุกคนเรียงตามลำดับ  ตัวเราก็อยากได้ที่หนึ่ง ตอนนั้นน่าจะขยันทำการบ้าน จำไม่ได้ละครับ ตั้งแต่ ป.3 - ป.6 ผมก็สอบได้ที่หนึ่งของห้องมาตลอด แต่เป็นโรงเรียนต่างอำเภอนะครับ เพื่อนในห้องมีกัน 20 กว่าคนเองครับ 
ที่เป็นความภาคภูมิใจของผมมากที่สุดตอนเรียนชั้นประถม คือ เราสามารถสอบทักษะการแข่งขันทางด้านคณิตศาสตร์คะแนนสูงสุดของอำเภอ ประกาศหน้าเสาธงด้วย
ตอนนั้นผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรหรอกครับ ได้รับความชื่นชมจากเสียงปรบมือ
ตอนเด็ก ๆ ผมไม่ค่อยเล่นกีฬา เล่นเป็นแต่วอลเลย์บอล ฟุตบอล แต่ไม่ถึงกับเป็นนักกีฬา แข่งทีไรก็แพ้เค้าทุกที มาเริ่มเล่นบาสเก็ตบอลจนเป็นนักกีฬาก็ตอนเรียนชั้นมัธยมครับ
สมัยเด็ก ๆ ผมก็ได้รับมอบหมายให้เป็นหัวหน้าห้องตลอดเนื่่องจากไม่มีคู่แข่งนะครับ 555 




พอเรียนจบชั้น ป.6 จะเข้า ม.1 เป็นช่วงพลิกผันอีกครั้งครับ อาจารย์ให้ผมลองไปสอบเข้าเรียนที่โรงเรียนประจำจังหวัด ใจผมอยากจะเรียนในโรงเรียนประจำอำเภอ เนื่องจากเพื่อน ๆ เรียนกันเยอะ อาจารย์เอาหนังคู่มือสอบเข้า ม.1 มาให้เล่มนึง ให้ผมอ่าน ปรากฏว่าผมสอบเข้าได้ลำดับที่ 5 ของโรงเรียน อยู่ห้องคิงด้วย เสมือนเป็นตัวแทนหมู่บ้านเลยครับ ดีใจกันทั้งโรงเรียน ผมต้องไปอาศัยอยู่บ้านน้าในตัวจังหวัด เพื่อที่จะเรียนชั้นมัธยมศึกษา  ขอจบซีรีย์ของผมแค่นี้ก่อนนะครับ ชีวิตช่วงปฐมวัย 555 โม้มากไปหน่อยครับ ไว้ค่อยมาเล่าชีวิตช่วงมัธยม กับมหาฯลัยตอนต่อไปนะครับ