การเดินทางของชีวิตสิ้นสุดที่ความไม่แน่นอน การเดินทางของชีวิตนั้นทุกคนนั้นต่างมีความฝันความปรารถนาเป็นของตัวเอง เมื่อมีความฝันความปรารถนานั้น คุณก็จะใช้ชีวิตไปตามที่ปรารถนานั้น คุณมีชีวิตเพื่อทำตามเส้นทางที่คาดหวังเอาไว้ ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง จะไปสิ้นสุดตรงไหน ก็ไม่อาจจะรู้ได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ต้องสู้ชีวิตต่อไปเพื่อวันข้างหน้า แต่สิ่งหนึ่งที่คนเราได้มาเหมือนกันก็คือ ความไม่แน่นอน ไม่ว่าจะชีวิตดีหรือโหดร้าย ก็ล้วนอยู่บนพื้นฐานของความไม่แน่นอนทั้งสิ้นทั้งปวง คุณไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจุดสิ้นสุดของชีวิตของคุณจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เกิดขึ้นตอนไหน กว่าจะรู้ตัวคุณก็ไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว ผู้หลักผู้ใหญ่จึงคอยพร่ำสอนอยู่เสมอว่าให้ใช้ชีวิตอยู่บนความไม่ประมาทสิ่งดีๆที่ทำต่อกันได้ก็ทำได้เลยไม่ต้องรีรออะไรทั้งสิ้น เพราะไม่อาจรู้ได้เลยว่าวันสุดท้ายของชีวิตจะมาถึง ไม่ว่าจะเป็นตัวคุณ หรือเป็นตัวผมเอง ก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเมื่อไหร่จะถึงจุดสิ้นสุดของชีวิต นั่นก็คือ ความตาย ความตายเป็นสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับใครก็ตามแต่ความสัจจริงของจักรวาลนั้นคือ ความตายและความไม่แน่นอนคือวัฎจักรของชีวิตไม่มีใครจะหนีพ้นได้ไม่ว่าจะเป็นสัตว์หรือว่าเป็นมนุษย์ที่ประเสริฐเลิศเลอเป็นคนดีหรือไม่ดี ก็ไม่อาจจะหลีกหนีวัฎจักรนี้ไปได้และมิได้จำกัดว่าจะเป็นคนอายุมากหรือน้อย เมื่อวานผมตื่นนอนเวลา 17.10 น. ผมก็ไถ Facebook ไปตามปกติผมเผลอไปเห็น Story Instargram ของรุ่นน้องหนึ่งว่ารุ่นน้องที่ผมรู้จักมาตั้งแต่เด็กได้เสียชีวิตลงแล้ว ตอนแรกผมยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ ผมเลยทักไปถามแม่ของผม เพราะถ้าเป็นเรื่องจริง แม่ผมต้องรู้แน่นอน เพราะแม่รู้จักทั้งตัวน้องและพ่อแม่ของน้อง พอแม่ของผมยืนยันว่าน้องนุ่นได้จากไปแล้วจริงๆผมรู้สึกช็อคและเสียใจอยู่ไม่น้อยเลย เพราะผมรู้จักน้องมาตั้งแต่ยังเด็กมากๆเลย เคยเล่นด้วยกันมาตั้งแต่ตอนยังอายุไม่ถึง 10 ขวบ ตอนนั้นผมและน้องสาวน้องชายยังอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านพักตำรวจ จนวันหนึ่งพ่อกับแม่ผมแยกทางกันผมและน้องๆจึงย้ายตามแม่มาอยู่บ้านพักครู เลยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่  ถ้าได้เจอกันก็เจอกันตอนนั่งรถรับส่งไปโรงเรียนเพราะนั่งรถคันเดียวกันไปโรงเรียนและได้เจอประปรายบ้างในโรงเรียน พอผมจบ ป.6 จนย้ายไปเรียนโรงเรียนมัธยมใกล้บ้าน เลยทำให้ผมไม่ได้เจอกับน้องอีกเลย แต่ได้เห็นความเคลื่อนไหวของน้องบ้างในโซเชียลมีเดีย และได้พูดคุยบ้างในบางเวลาแต่ว่าน้อยมากเลย ผมได้คุยกับนุ่นครั้งสุดท้ายเมื่อ 6 ปีที่แล้ว(พ.ศ.2563) ซึ่งเป็นการพูดคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วๆไปและหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับน้องอีกเลย  และไม่ค่อยได้เห็นความเคลื่อนไหวของน้องอีกเลยจนมาถึงเมื่อวานผมได้ทราบข่าวการเสียชีวิตของน้อง ผมเศร้าใจอยู่ไม่น้อยที่น้องมาจากไปในตอนที่อายุน้อยมาก ในวัยย่างเข้า 21 ปี(น้องจะอายุ21ในเดือนพฤศจิกายน) ผมได้แต่ขอให้น้องไปสู่สุคติที่ดีไม่ต้องห่วงอะไรทางโลกอีกต่อไปแล้ว หลับให้สบายไม่ต้องกังวลเรื่องใดอีกแล้ว       Create Date : 24 มิถุนายน 2569 10 comments Last Update : 24 มิถุนายน 2569 4:46:55 น. Counter : 687 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณmultiple, คุณcyberlifenlearn, คุณหอมกร, คุณ**mp5**, คุณกะว่าก๋า, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณสองแผ่นดิน, คุณtoor36, คุณThe Kop Civil, คุณnewyorknurse, คุณปรศุราม, คุณทองกาญจนา, คุณชีริว

โอ้ เป็นเรื่องเศร้ามากเลยนะครับ ที่คนใกล้ตัว ตั้งแต่สมัยเด็ก ต้องมาจากไป ทั้งที่อายุน้อยมาก แค่ 21 น่าจะพึ่งเรียนจบมหาลัยเองมั้งครับ กำลังจะได้ทำงานให้พ่อแม่หมดห่วงด้วย ชีวิตกับความตายเป็นของคู่กันจริงๆนะครับ การใช้ชีวิตต้องมีสติและประมาทไม่ได้เลยจริงๆนะครับ   โดย: multiple 24 มิถุนายน 2569 6:01:42 น.

ความตายเป็นอขงไม่แน่นอน ไม่จำเป็นต้องแก่ตายทุกคน ควรเร่งสั่งสมบุญบวชให้แม่นะ   โดย: หอมกร 24 มิถุนายน 2569 6:24:53 น.

เรื่องซื้อของแยะ ของแพงนี่ ทำความลำบากใจมาากเลยครับ เวลามีคนถาม ของอาจารย์เต๊ะ โชคดีไม่มีเมีย ใครถาม เลยบอกไปแค่ครึ่งราคาเสมอครับ แต่ตอนตายไปนี่ เดี๋ยวต้องติดราคาจริงเอาไว้ก่อน ไม่งั้น ญาติเอาไปขายถูกๆแน่เลยครับ ฮ่าาๆๆ   โดย: multiple 24 มิถุนายน 2569 15:45:17 น.

การจากลาเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาจริงๆครับ โดยไม่เลือกด้วยว่าคนที่จะจากไป จะอายุเท่าไหร่ ทำงานอะไร ยิ่งใหญ่ต่ำต้อยเพียงใด เราจึงไม่ควรประมาทในการใช้ชีวิตจริงๆครับ   โดย: กะว่าก๋า 24 มิถุนายน 2569 17:49:33 น.

สวัสดี จ้ะ น้องเนียร์ ขอบใจที่ไปอ่าน เม้นท์ และให้กำลังใจที่บล็อกครูจ้ะ บล็อกของเธอวันนี้ เข้าหลักการทางพุทธศาสนา คือ สัจธรรม ที่ไม่มีใครหนีพ้น "ความตาย" อายุก็ไม่ได้เป็นตัวกำหนดว่า จะตาย เร็ว ตายช้า เหมือนตัวอย่างที่ยกมาประกอบ คือ น้องที่ได้ข่าวว่า เสียชีวิต ซึ่งมีวัยยังไม่เต็ม 21 ปี เฮ้อ ! ขณะที่เรายังมีชีวิต ถือว่ามีบุญ เพราะยังมีโอกาสได้ทำสิ่งที่ ต้องการทำ ยังได้มีโอกาสสั่งสมเสบียงบุญต่อไป จ้ะ โหวดหมวด งานเขียน ฯ ครูสบายดี จ้ะ ขอบใจที่ห่วงใย จ้ะ   โดย: อาจารย์สุวิมล 24 มิถุนายน 2569 18:14:11 น.

รู้วันเกิดแต่ไม่รู้วันตาย   โดย: สองแผ่นดิน 24 มิถุนายน 2569 21:51:31 น.

ชีวิตคนเรามันไม่แน่ไม่นอนจริงๆ ครับ แปบๆ คนที่เรารุ้จักก้ค่อยๆ จากเราไปทีละคนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง จากบล็อก โอ้ววว ได้ดูด้วย แต่เปาบุ้นจิ้นเวอร์ชันนี้ ดังมากจริงๆ นะครับ ขนาดคนจีนแผ่นดินใหญ่หลายๆ คนยังชอบเปาบุ้นจิ้นเวอร์ชันนี้เลย   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 24 มิถุนายน 2569 21:59:26 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องเนียร์   โดย: กะว่าก๋า 25 มิถุนายน 2569 4:53:11 น.

การจากลาเป็นที่เศร้าจริง ๆ ครับ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ   โดย: The Kop Civil 25 มิถุนายน 2569 14:23:01 น.

เดือนก่อนพี่ที่ทำงานก็เสียด้วยเส้นเลือดสมองแตก คนที่เป็นที่รัก แข็งแรง เป็นนักกีฬา ครอบครัวเพียบพร้อม อยู่ๆ ก็หายไปจากโลกเฉยๆ ใจหายนะครับ   โดย: ชีริว 5 กรกฎาคม 2569 10:02:17 น.