Afternoon light seeps into the skin of old wood,
Time leans close, asking nothing at all.
A glass jar rests...faithful in its quiet truth:
That waiting, too, can carry worth.

Tender branches in water do not rush to bloom,
They simply pass the seasons, gentle and calm.
If love is the art of staying...
Let me be that light,
Beside you, asking for nothing...

แสงบ่ายซึมซับอยู่บนผิวไม้เก่า
เงาเวลาแนบเนาไม่เอ่ยถามหา
แจกันวางนิ่งดั่งใจที่ศรัทธา
ว่าการรอคอยก็มีค่าพอๆ กัน

กิ่งอ่อนแช่น้ำไม่รีบผลิบาน
เพียงยืนผ่านฤดูกาลอย่างอ่อนหวาน
หากความรักคือการอยู่ให้นาน
ฉันขอเป็นแสงนั้นอยู่ข้างเธอ...