Somebody's me... Nobody's know.. You are what you thinks.. and.. I am who i am.. Whatever will be, will be..
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2560
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
7 สิงหาคม 2560
 
All Blogs
 
ถนนสายนี้มีตะพาบ 181-184 ตอน 321 CAFE คาเฟ่นี้มี...









ถนนสายนี้มีตะพาบ 181-184

321 CAFÉ คาเฟ่นี้มี...


     เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นกลางดึกปลุกลลดาให้ลืมตาตื่น หล่อนยังคงง่วงงุนเพราะเพิ่งปิดต้นฉบับ “ขนมหวานในดวงใจ” หนึ่งในคอลัมน์สุดฮอตของหนังสือ “เล่าเรื่องแปลก”

ถึงหัวหนังสือกับชื่อคอลัมน์ที่หล่อนเป็นนักเขียนประจำจะแลดูย้อนแย้งแต่ก็เป็นคอลัมน์ที่ได้รับเสียงตอบรับล้นหลามจากคนอ่านจนมีแฟนคลับมากมายเพราะขนมหวานแต่ละชนิดที่ลลดาหาข้อมูลมาเขียนนั้นมีที่มาและความเชื่อที่ล้วนเชื่อมโยงเข้าหาเรื่องประหลาดลี้ลับทั้งในและนอกประเทศ

     โดยเฉพาะคราวนี้ที่หล่อนเขียนถึง“ขนมลา” ขนมพื้นเมืองของภาคใต้ ที่แม้แต่ชื่อก็ชวนฉงนแล้วว่าเส้นเล็กๆสีทองติดกันเป็นแพนั้นมีที่มาอย่างไร หล่อนสนุกที่ได้หาข้อมูลและกว่าจะเขียนโยงเข้าหาเรื่องเล่าจนปิดต้นฉบับได้ก็ค่อนรุ่ง

และตอนนี้มันถึงกำหนดต้องส่งในเช้าวันพรุ่งนี้แต่...

     “ทำไมรับช้านักล่ะ” เสียงทุ้มปลายสายบ่งบอกถึงอารมณ์มันทั้งขุ่นเคืองและห้วนจัดจนคนฟังต้องถือโทรศัพท์ออกห่างด้วยความระอา

     “โทรมาทำไมป่านนี้คะ” ลลดาเสียงยานคาง หล่อนยังงัวเงียแต่ก็เหลือบมองนาฬิกาแขวนหน้าประตูแล้วถึงกับขยี้ตาให้แน่ใจ“นี่มันตีสามนะคะพี่ภาค ไม่ใช่สามทุ่มมีอะไรรึเปล่าคะ”

     “ก็มีน่ะสิ” ปลายสายตอบกลับแต่คราวนี้ไม่เข้มเท่าเดิมน้ำเสียงติดจะเกรงใจด้วยซ้ำ “โทษทีพี่เพิ่งขับรถกลับบ้านก็เลยนึกถึงเรานี่แหละ”

     “ขับรถกลับบ้านแล้วนึกถึงเนี่ยนะ” หล่อนเสียงขึ้นจมูกนึกฉุนขึ้นมา“ทำไมไม่มาหาถึงที่ซะเลยล่ะคะ ถ้าจะนึกถึงกันตอนตีสามขนาดนี้”

     “ก็อยากอยู่แล้วพี่ก็อดใจรอไม่ไหวไง พรุ่งนี้เช้าเข้าออฟฟิศเร็วๆ ด้วยนะพี่มีงานจะมอบหมายให้เราทำ”

     อีกแล้ว?...

“งานอะไรคะ”

หล่อนถามไปอย่างนั้นคิดว่ารุ่นพี่หนุ่มคงแค่ความคิดฟุ้งซ่านและเก็บงำไว้ไม่ไหวจนต้องหาทางระบายเพราะไม่อย่างนั้นคงล้นเอ่อในสมองราวกับน้ำรอการระบายในกทม.

“ก็เรื่องเดิมๆ”

“เรื่องเดิม ลลดาทวนคำฟังแล้วเริ่มจะทะแม่งๆ รีบกระเด้งตัวขึ้นนั่งหายง่วงเป็นปลิดทิ้งทันทีเมื่อได้ยินคำว่าเรื่องเดิมๆ

“นั่นแหละ อย่างที่คิด” ปลายสายตอบกำกวมได้อีก

หล่อนไม่อยากคิดอกุศลแต่ความคิดมันห้ามยากและตอนนี้เหมือนยิ่งตอกย้ำว่าที่คิดนั้นเป็นจริง...

“ขอร้องนะคะเรื่องอะไรก็ส่งมาได้แต่อย่าเอาเรื่องลึกลับมาให้ทำอีก อุตส่าห์หนีไปทำเรื่องขนมหวานแล้วอย่าหาเรื่องนอนไม่หลับมาให้ดาอีกเลย”

หล่อนโอดครวญเสียงอ่อนเสียงหวานไปตามสายแต่ปลายสายกลับเงียบจนหล่อนต้องตอกย้ำอีกครั้งราวกับต้องการคำตอบที่แน่ชัดอีกที

“ดานอนแทบไม่หลับตั้งแต่เรื่อง321 นั่นแล้วนะคะพี่ภาค”

“ก็เราทำตัวเองใช่ไหม” ปลายสายหัวเราะแต่น้ำเสียงจริงจัง“ใครกันที่บอกว่าอยากมีผลงานเร็วๆ นายจะได้เห็น ไม่งั้นก็ดักดานอยู่แต่คอลัมน์หาคู่”

     “อย่าย้ำได้ไหมพี่ภาคดาไม่อยากนึกถึง”

ลลดาถึงกับหน้าเหยเกก็จริงของภคภาคที่เขาบอกว่าหล่อนทำตัวเองก็ไม่ผิดนัก หล่อนอยากทำอะไรที่ได้น้ำได้เนื้อมากกว่ามานั่งตอบจดหมายทางบ้านเรื่องหาคู่จับคู่

แต่ใครจะคิดว่าเรื่องลี้ลับหาคำตอบไม่ได้จะมีจริงในเมื่อหล่อนร่ำเรียนมาแบบที่ว่าหลักการทุกอย่างย่อมมีเหตุผลในตัวและสามารถหักล้างได้ด้วยการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์เสมอ

แต่321 ไม่ใช่อย่างที่คิด...

แล้วมันคืออะไร?

“ว่าไง เงียบแบบนี้แสดงว่ายอมรับสินะ”

หญิงสาวนิ่งงันไปจนคนปลายสายถามย้ำกลับมาและหล่อนก็จำยอมรับอย่างปฏิเสธไม่ได้

“ก็ยอมรับค่ะว่าดาทำตัวเองอยากเปลี่ยนเองแต่หาคนอื่นเถอะนะพี่ภาค ดาไม่เอาแล้ว ตอนนี้ดามีความสุขกับขนมหวานเขียนไปไม่ต้องเสียวสันหลังแบบนั้นอีก”

“ไม่ได้” ภคภาคปฏิเสธทันควัน

“อ้าว! ทำไมล่ะ” หล่อนก็ย้อนถามเสียงสูงเช่นกัน “ทำไมจะไม่ได้ก็ในเมื่อ 321 ปิดตัวไปแล้ว”

“ที่พี่โทรมาตีสามนี่ก็เพราะว่าเพิ่งขับรถผ่านเมื่อกี้ไง”ภคภาคเน้นชัดถ้อยทุกคำ “แล้วพี่ถึงเห็นว่ามันยังอยู่”

“ห๊ะ! อย่าบอกนะคะว่า...” หล่อนไม่กล้าเอ่ยแต่ก็อยากรู้เรื่องที่บรรณาธิการหนุ่มต้องการบอก“ไม่จริงใช่ไหมพี่ภาค”

“จริง... ก็เรื่องนี้แหละที่พี่ตั้งใจโทรมา”ชายหนุ่มนิ่งไปครู่ใหญ่ คนฟังก็แทบกลั้นหายใจรอฟังแล้วคำตอบของบรรณาธิการหนุ่มทำให้หล่อนหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “321กลับมาเปิดบริการอีกแล้วนะ”

“แสดงว่าจะมีเรื่องอะไรอีกแล้วใช่ไหมคะ” หล่อนขนลุกขนชันแต่ยังกลั้นใจถาม “คราวก่อนเจอกับตัวยังเข็ดไม่หายเห็นแขวนป้ายปิดกิจการดายังดีใจแทบตาย”

“พี่จำได้ว่าป้ายเขียนว่าปิดกิจการชั่วคราวพี่เห็นเมื่อกี้แล้วยังถ่ายติดภาพประหลาดมาด้วย พรุ่งนี้รีบเข้ามาดูกันล่ะ”บรรณาธิการหนุ่มเน้นเสียงจริงจังแต่ทำคนฟังสะท้าน

ไม่จริง!...

“ได้ยินไหมลลดาพรุ่งนี้เข้าออฟฟิศก่อนเก้าโมงเช้านะ”

นั่นล่ะ...ที่ทำให้รู้ตัว ลลนาถึงกับสะดุ้งละล่ำละลักตอบ “แต่ 321 ปิดไปนานแล้วนะคะแล้วรูปที่บอกว่าถ่ายติดมานั้นพี่บอกมาเลยได้ไหม ดาจะได้เตรียมใจไว้ก่อนกลัวช็อกตาย”

“พี่คิดว่าภาพที่ถ่ายติดนั้นเป็นภาพเปรตแต่ไม่คอนเฟิร์มนะต้องมาดูด้วยกันแล้วไปพิสูจน์ให้เห็นกับตา”

“หาหล่อนอุทานรอบสองติดๆ “เป็นไปได้ยังไงรู้ได้ยังไงเหรอคะว่าเป็นเปรต”

“ก็จากที่เคยได้ยินผู้เฒ่าผู้แก่เล่ามามันตรงตามลักษณะที่พี่เห็น”

“เล่าหน่อยว่าหน้าตาเป็นยังไงแบบว่ารูปร่างอะไรแบบนี้”หล่อนกระตือรือร้นขึ้นทันตาทั้งที่เมื่อครู่ยังปอดอยู่ “ดาจะได้ประเมินถูกว่าจะชวนใครไปพิสูจน์ระหว่างเมยาสาวซิกเซ้นต์กับแม่หมอตีระกา”

“ก็เป็นภาพเงายาวๆ ตัวผอมเก้งก้างมือเท่าใบพาย ร่างเหมือนจะโปร่งแสงแต่ทะมึนสีเทาค่อนข้างดำ เดินกระย่องกระแย่งตามติดผู้ชายคนนึงเข้าไปใน321 แล้วทีนี้พี่ก็ไม่แน่ใจเลยถ่ายรูปมา ปรากฏว่าติดจริงๆ แล้วเงานั้นยังสูงทะลุหลังคาร้านขึ้นไปอีกเกือบถึงต้นไม้ใหญ่เลย”

“โอย... แล้วเขาเข้าไปทำไมคะ อย่าบอกนะว่าไปหากาแฟกิน”

“จะบ้าเหรอภคภาคเอ็ดมาตามสาย “ยังจะมาพูดเล่นอีก ของแบบนี้พูดเล่นได้ไงเขาว่าไม่เชื่ออย่าลบหลู่”

“ดาก็รู้ค่ะแค่คิดไปอย่างนั้นเอง” หล่อนตอบเสียงอ่อย “แต่ดายืนยันว่าไม่ทำนะพี่ ไม่อยากยุ่งเรื่องผี เรื่องเปรต หรือชัตเตอร์กดติดวิญญาณดาก็ไม่ยุ่ง”

“ไม่เราแล้วใครจะกล้าไหนบอกพี่ไงว่าอยากเลื่อนขั้นเป็น บก. เล่าเรื่องแปลกเร็วๆ”

ลลดาส่ายหน้าหวือทั้งที่ปลายสายไม่สามารถเห็นกิริยาอาการขยาดหล่อนทำหน้าสยดสยองเมื่อนึกถึงเรื่องที่เคยเจอคราวก่อนกับเมยา


ก็แค่หวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะเป็นบรรณาธิการที่ฝีมือเก่งฉกาจ 

แต่ก็ไม่ได้อยากเป็นตอนนี้สักหน่อย...

ลลดาคิดในใจแล้วหลับตาปี๋เมื่อภาพสุดท้ายของอุบัติเหตุบนท้องถนนหน้า321 ซ้อนทับเข้ามาในความทรงจำ

“ก็ไม่ใช่เลื่อนขั้นแบบนี้นะพี่ภาค”หล่อนตอบปฏิเสธทันทีที่คิดได้ “ดาก็แค่หวังว่าสักวันนึงจะเป็นบรรณาธิการเก่งๆแบบพี่ภาค แต่ก็ไม่ต้องรีบใช่ป่ะ ดาไมรีบเข้าใจไหมคะ”

“โอกาสมาแล้ว พี่เองก็หวังว่าสักวันนึงจะได้ขึ้นเป็นบก. บริหารเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเอาผลงานมาเร็วๆ พี่จะได้ดันเราขึ้นแทนตำแหน่งพี่”

“แต่ดาไม่อยากทำนี่คะ”หล่อนโอดครวญหวังความเห็นใจ แต่ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆกลับมาพร้อมคำตอบ

“เอาน่า ถือว่าช่วยๆกัน ช่วงนี้เศรษฐกิจซบเซา หนังสือเราก็ยอดตกจะอยู่หรือตายก็ยังไม่รู้ ช่วยๆกระตุ้นยอดขายกันหน่อยเถอะ”

“แต่ว่า...” หล่อนพูดไม่ออก

“โอเคนะ นอนๆพี่จะพักผ่อนแล้ว”

ปลายสายตัดฉับไปทันทีหลังจากทิ้งระเบิดอานุภาพร้ายแรงให้หล่อนแทนที่จะได้นอนคราวนี้ตาค้างแทบไม่ต้องพึ่งคาเฟอีนเลยเชียว

เจริญแล้วลลดาเอ๊ย...

หล่อนอยากจะหัวเราะแต่ก็ขำไม่ออกคิดผิดจริงจังที่มาทำนิตยสารหัวประหลาดเล่มนี้ มันทำให้หล่อนต้องพบเจอเรื่องแปลกๆตลอดเวลา ไหนจะข่าวสามีฆ่าภรรยาหวังอวัยวะ ข่าวซอมบี้หญิงงามกินเลือดเด็กไม่พอยังข่าวผีหัวขาดล่าหัวคนนั่นอีก 

แต่ข่าวไหนก็ไม่วายล้วนพัวพันกับ 321ที่ทำให้หล่อนต้องไปพิสูจน์จนเห็นกับตาและแทบช็อคกับสิ่งที่เห็น

แล้วนี่ภคภาคจะให้หล่อนทำข่าวเรื่องเปรตเข้า321 อีก?

จะอัพเลเวลกันมากไปหน่อยแล้ว...

หล่อนวางสายหลังจากฟังบรรณาธิการหนุ่มพูดย้ำๆซ้ำไปซ้ำมา ขนาดว่าตอนนี้หล่อนย้ายจากทำเรื่องลี้ลับมาทำคอลัมน์ขนมหวานแล้วยังจะให้ย้อนกลับไปหาผีๆอีก ใครจะทำใจไหว

หล่อนคนนึงล่ะจะไม่ทน

แต่พอนึกถึงเรื่องเปรตที่ภคภาคว่าลลดาก็ผุดลุกขึ้นมาที่โต๊ะทำงานเปิดโน้ตบุ๊คคู่ใจเลื่อนหาคอลัมน์ที่เพิ่งเขียนเสร็จเมื่อครู่

อะไรมันจะเป๊ะขนาดนั้น!

พอปิดต้นฉบับเรื่องขนมลากับเรื่องเล่าและตำนานความเชื่อเรื่องงานบุญสารทเดือนสิบแล้วทำไมช่างบังเอิญที่พรุ่งนี้หล่อนต้องไปดูภาพติดวิญญาณที่สำนักพิมพ์แถมภาพนั้นยังเป็นภาพเปรตด้วย

ขนมลากับภาพเปรตช่างบังเอิญมาให้หล่อนต้องทำในเวลาไล่เลี่ยกันหรือว่าหล่อนจะคืนฟอร์มคอลัมน์เดิมด้วยการประเดิมเรื่องราวความเชื่อที่ว่าขนมลาเกิดขึ้นเพื่อทำให้เปรตที่มีปากเท่ารูเข็มได้กินในงานบุญ

ก็คงจะเก๋ดีไม่หยอก...แต่ว่า...

ลลดาปิดโน้ตบุ๊คแต่ยังคงนั่งซึมอยู่อย่างนั้นชีวิตนี้หล่อนจะหนีพ้นเรื่องลี้ลับกับ 321 คาเฟ่หรือไม่ก็ยังไม่รู้ ที่รู้ๆพรุ่งนี้ หล่อนคงต้องทำหน้าที่นักข่าวสาวใจกล้าท้าวิญญาณอีกหนแน่นอน

แล้วครั้งนี้หล่อนจะเลือกใครไปร่วมชะตากรรมด้วยกันดีล่ะ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


จบแล้วจบแบบป่วงๆ กับการฟิจเจอริ่งโจทย์ตะพาบ 4 ตอน (ตัวหนังสือสีแดง) เข้ากับ 321 คาเฟ่รอบนี้ไม่มีหลอนแต่มี... แทนค่ะ เอาไว้ค่อยมาต่อเมื่อฟ้าฝนเป็นใจว่าใครจะได้ไปร่วมชะตากรรมกับลลดา(ก็ยังไม่รู้เมื่อไหร่ละหนอ?)

จริงๆอยากเขียนเรื่องของตัวเองมาก แต่กลัวว่า 4 โจทย์จะยาวเป็น 10 หน้าแล้วจบไม่ลงค่ะก็เลยเอามาเป็นเรื่องสั้นขนาดกระทัดรัดให้อ่านกันเพลินๆ ดีกว่า

แต่ขอเล่านิดนึง...

โจทย์4 ข้อที่ไม่ได้เขียนนี้จดเอาไว้ตลอดค่ะ แต่ไม่ได้เขียนสักทีผลัดวันประกันพรุ่งจนได้ที่กลั้นใจว่าถ้าไม่ได้เขียนงวดนี้คงดินพอกหางหมูละอาจจะหายไปอีกนานเพราะความขี้เกียจค่ะ

แต่พี่เว็บใจดีส่งถ้วยรางวัลอวอร์ดปีที่แล้วมาให้กระตุ้นความอยากเขียนบล็อกได้มากจริงๆ ขอบคุณพี่เว็บมากๆ นะคะ

ว่าแล้วก็ขายของดีกว่า...

เดือนตุลาคมนี้อามฮารา... สุดปลายทางที่ความรัก ที่ได้ออกกับสำนักพิมพ์ที่รัก จะวางแล้วค่ะ ขอฝาก ธารวารีช่างภาพสาวสุดโก๊ะ รุจิภพ แพทย์หนุ่มองค์การแพทย์ไร้พรมแดน กับ ภูบดีศัลยแพทย์โรคหัวใจ ฉายาช่างแอร์ในตำนาน เอ๊ย! ช่างแอร์จำเป็น ด้วยนะคะ

เรื่องของเธอและพวกเขากับการเดินทางในเอธิโอเปียจะมาเป็นหนังสือแล้วค่ะเป็นการเดินทางที่ยาวนานทั้งของคนเขียนและตัวละครในเรื่องจริงๆ ไปเที่ยวงานสัปดาห์หนังสือเดือนตุลานี้อย่าลืมติดไม้ติดมือสักเล่มนะคะ

ในที่สุดก็จะมาซะทีแงๆๆ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ขอบคุณของแต่งบล็อกสวยๆจากคุณยายเก๋าและคุณญามี่ค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ

ขออนุญาตปิดเมนท์อีกรอบ เอาไว้เสถียรแล้วจะกลับมาค่ะ




Create Date : 07 สิงหาคม 2560
Last Update : 7 สิงหาคม 2560 14:56:18 น. 0 comments
Counter : 672 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณtuk-tuk@korat, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณสองแผ่นดิน, คุณhaiku, คุณtoor36, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณคนบ้านป่า, คุณClose To Heaven, คุณSai Eeuu, คุณที่เห็นและเป็นมา, คุณSweet_pills, คุณnewyorknurse, คุณเริงฤดีนะ, คุณ**mp5**, คุณบาบิบูเบะ...แปลงกายเป็นบูริน, คุณกาปอมซ่า, คุณชีริว, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณRinsa Yoyolive


BlogGang Popular Award#13


 
lovereason
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 72 คน [?]









+ ++
Friends' blogs
[Add lovereason's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.