คนถามๆตามสิ่งที่ตนประสบพบเห็นภาคปฏิบัติแล้วมันข้องมันขัด  ส่วนคนตอบก็ว่าตามหนังสือที่ตนอ่านแล้ววาดภาพ  มัน น่าจะอย่างนั้นคงจะอย่างนี้แล้วบีบสภาวะที่ จขกท. ประสบให้เข้ากับข้อความที่ตัวยกมาจากคัมภีร์
 

- ตัวอย่างนี้ บอกเรื่องดังกล่าวได้ชัด  จขกท. ถามจากประสบการณ์ตรง    

> ขอปรับปรุงข้อความนะคะ   "คืออยากทราบว่า นั่งสมาธิไปเรื่อยๆเกิดอาการฟุ้งซ่าน พยายามกำหนดคิดหนอ จนเริ่มอยู่ตัว ต่อมามีอาการรู้สึกเหมือนตัวเองลอยได้  รู้สึกว่าตัวเองตัวโตมาก  แล้วค่อยๆยุบจนเล็กมาก  เป็นแบบนี้ไปเรื่อยแล้วอาการก็ค่อยๆหายไปแล้วเกิดอาการนิ่งๆเฉยๆมีอาการสว่างสงบ แต่ลมหายใจเริ่มแผ่วลงๆจนไม่มีลมหายใจพร้อมกับคำภาวนาหาย  ไม่รู้สึกถึงสภาวะนอกร่างกายไม่ได้ยินเสียงใดๆ  สักแปบเลยตกใจแล้วเหมือนควานหาลมหายใจแล้วลมหายใจก็ค่อยๆกลับมาแล้วต้องทำอย่างไรต่อค่ะ วอนผู้รู้แนะนำค่ะ"

          ฯลฯ  


(# 130 จขกท.)  > จริงๆ คุณก็มีความคิดดีนะคะ  เพียงแต่ จขกท รู้สึกว่า อะไรๆก็เอาตำราหนังสือมาเป็นตัวกำหนดหมดนะคะ ซึ่งในทางปฏิบัติมันไม่ใช่ทั้งหมดนะคะ อย่างที่ จขกท เคยไปสอบอารมณ์นี่ พระหรือแม่ชี จะถามเลยว่า อารมณ์ เป็นอย่างไร กำหนดอย่างไร รักษาอารมณ์ประมาณไหน  ถ้าเจอแบบนี้ต้องทำอย่างไร  เค้าไม่ได้มานั่งคาดคั้นนะคะว่า  เธอต้องรู้สึกแบบนี้ เธออยู่ระดับนี้  ทำไมเธอไม่มีนี้ ทำไมเธอขาดอันนี้ ขอบคุณคะ                                                                   

   นั่งสมาธิแล้วไม่หายใจ | หน้า 7 | พลังจิต


สภาวะ  นิยมเรียกยาวเป็น "สภาวธรรม"  ตามคำบาลีว่า  "สภาวธมฺม"  ซึ่งมาจาก ส+ภาว+ธมฺม  แปลตรงตัวว่า สิ่งที่มีภาวะของมันเอง

- ตรงนี้      มีตัวอย่างที่อื่นให้ดู

 > เค้าไม่ได้มานั่งคาดคั้นนะคะว่า  เธอต้องรู้สึกแบบนี้ เธออยู่ระดับนี้  ทำไมเธอไม่มีนี้ ทำไมเธอขาดอันนี้


ความคิดเห็นที่ 4
> จนกระทั้งถึงเช้าวันที่ 10 วันสุดท้ายของหลักสูตร  ร่างกายฉันแย่ถึงขีดสุด แต่ก็ทุเลาจากเมื่อคืน ปวดหัวเหลือแค่ตรงท้ายทอย  หัวใจเต้นเร็วจนมือสั่น  มีอาการไอเพราะรู้สึกถึงแรงดันจากด้านบนช่องอก (ตอนนี้ระลึกออกแล้วว่าแท่งเย็นๆที่ไหลมาบรรจุที่ช่องอกตลอดวันที่ 9 มันมาทำหน้าที่อะไร) กินไม่ได้  อ้วกทุกสิ่งออกมา  เท้าน่าจะบวมร่วมด้วย (หลังจากจบหลักสูตร 4 วันเพิ่งมาสังเกตเท้าเพราะมันมีตะคริวตลอดเวลา ถึงรู้ว่ามันบวมหน่อยๆ)
อาการนี้มาสืบค้นทีหลังคล้ายภาวะหัวใจวายเฉียบพลัน
 
ฉันลงชื่อเข้าพบอาจารย์ช่วงประมาณเที่ยง  เล่าอาการให้ฟังตั้งแต่คืนวันที่ 7 อาจารย์บอกว่าฉันใช้ตาเคลื่อนไปเวลากำหนดจิต
“เธอไม่ไปแค่จิต  เธอใช้ลูกตาไปด้วย  ตาดำเธอเคลื่อนไปทุกที่”  เพื่อความแน่ใจฉันเลยถามเพิ่ม โดยแจ้งไปว่า  หนูเคยลองจ้องไปที่ต้นไม้และกำหนดจิตไปที่ขาก็สัมผัสถึงขาได้ โดยตาก็ไม่เคลื่อนตามนะคะ   
 
ท่านว่า  "ตอนเธอลืมตาเธอมีสติ แต่พอหลับตาเธอไม่รู้ตัว"
 
และเนื่องจากอาการป่วยในแต่ละคืนไม่เหมือนกัน (มันเพิ่มระดับ) ฉันจึงอยากอธิบายอาการให้ชัดเจนขึ้น ถึงคืนวันที่ 9 ล่าสุด อาจารย์บอก “พอๆ จะยังไงก็เหมือนกัน คือเธอใช้ตา เธอต้องยอมรับ”
ฉันยอมรับได้  มันไม่ใช่สิ่งน่าอาย  ฉันแค่อยากอธิบายหากมันอันตรายฉันจะได้รับการรักษา  แต่ท่านค่อนข้างไม่ชอบฟังแล้วค่ะ  เริ่มแรกถูกตำหนิว่าไม่วางอุเบกขา  ฉันจึงแจ้งไปว่า วางค่ำถึงเช้าก็ไม่หาย  ท่านจึงเงียบไป  ฉันแจ้งท่านว่า  ตอนนี้หัวใจเต้นแรงมากจนมือสั่น คิดกำหนดหรือไม่คิด เช่น  คิดถึงผ้าห่ม  แล้วผ้าห่มมันวางที่เท้า  คิดแค่นี้เท้าก็เต้นตุบๆ  จนหัวใจเต้นรัวตาม

 https://pantip.com/topic/41864658

 
 กำหนดรู้ตามที่มันเป็น ไม่ใช่รู้ตามที่เราอยากให้มันเป็นหรือไม่อยากให้มันเป็น  แต่ก็ไม่ใช่ไปทำให้มันเป็นเพื่อจะดูเพื่อจะนี่จะนั่นจะโน่น    

- โยงไปหาวิธีจงกรม     

"หนูเคยลองจ้องไปที่ต้นไม้และกำหนดจิตไปที่ขาก็สัมผัสถึงขาได้ โดยตาก็ไม่เคลื่อนตามนะคะ"

  เดินโดยใช้ความรู้สึกตามการเคลื่อนไหวเท้าซ้ายทีขวาทีทัน ไม่ก้มมองเท้าซ้ายขวาเดิน ใช้ความรู้สึกจับ  เดินเร็วแค่ไหนก็ตามทัน วิ่งก็ตามทัน  วิธีลดสมาธิ  เพิ่มวิริยะ 
 

Create Date : 11 พฤษภาคม 2569		0 comments
Last Update : 11 พฤษภาคม 2569 17:51:46 น.
Counter : 243 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet