มันเป็นลักษณะหนึ่งของปีติ
- > เดี๋ยวนี้ไม่ได้นั่งสมาธิเลยค่ะ
กลัวอะไรก็บอกไม่ถูก เมื่อก่อนเวลานั่งสักพักรู้สึก
เหมือนมีแมลงมาไต่อยู่ที่ขา ลูบดูก็ไม่มี วันต่อๆ มาก็เป็นอีก จุดเดิม ที่เดิม เหมือนเดินไต่ไปเรื่อยๆ แต่รู้ว่ามันไม่มีอะไรไต่จริง แต่ก็ไม่รู้มันคืออะไร บางครั้งก็ได้ยินเสียงดัง "ปัง" ดังมากด้วย เหมือนอะไรตกบนบ้าน แต่ถามแม่ แม่กลับไม่ได้ยิน ตอนนี้ กลับมาคิด สมัยเด็กๆ เล็กๆ ชอบจับแมลงมาหักขา พวกแมงมุมขายาวๆ ที่อยู่ตามเพดาน เจอเป็นจับมาหักขาหมด ตอนนั้นไม่รู้อะไรควรไม่ควร โตมาพอรู้ความรู้สึกแย่มากๆ ค่ะ รู้สึกผิดกับพวกเค้า เค้าคงทรมานมากๆ ถึงจะเป็นแมลงตัวเล็กๆ แต่ก็รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เคยทำลงไปมากจริงๆ จะเกี่ยวกันรึเปล่าก็ไม่รู้ค่ะ
เมื่อปฏิบัติถึงระดับหนึ่งแล้ว มันมีมันเป็นสารพัดตามธรรมดาของมัน หน้าที่โยคีพึงกำหนดรู้ตามที่มันเป็น เป็นยังไงกำหนดยังงั้น รู้สึกยังไงกำหนดยังงั้น รู้สึกกลัว กลัวหนอๆๆๆ ไต่หนอๆๆๆ (รู้สึกมีแมลงไต่) รำคาญ ก็รำคาญหนอๆๆๆ เท่านี้แหละ วิธีแก้อารมณ์ภาคปฏิบัติ ต่อให้มีร้อยพันปัญหาก็แก้ได้ ไม่ต้องไปคิดหาวิธีใดจากไหน ขณะนั้นรู้สึกยังไง เป็นยังไง ก็อย่างนั้นเบย
- หลวงพ่อคูณก็ถึงตรงนั้น ฟัง ๒ นาทีพอ
หลวงพ่อคูณ การภาวนา- นี่เข้าแดนหูแว่ว
... บางครั้งก็ได้ยินเสียงดัง "ปัง" ดังมากด้วย เหมือนอะไรตกบนบ้าน แต่ถามแม่ แม่กลับไม่ได้ยิน ....
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [