สำหรับผู้ใหม่แล้วเรื่องใหญ่
> เดี๋ยวนี้ไม่ได้นั่งสมาธิเลยค่ะ
กลัวอะไรก็บอกไม่ถูก เมื่อก่อนเวลานั่งสักพักรู้สึกเหมือนมี
แมลงมาไต่อยู่ที่ขา ลูบดูก็ไม่มี วันต่อๆ มาก็เป็นอีก จุดเดิม ที่เดิม เหมือนเดินไต่ไปเรื่อยๆ แต่รู้ว่ามันไม่มีอะไรไต่จริง แต่ก็ไม่รู้มันคืออะไร
บางครั้งก็ได้ยินเสียงดัง "ปัง" ดังมากด้วย เหมือนอะไรตกบนบ้าน แต่ถามแม่ แม่กลับไม่ได้ยิน ตอนนี้ กลับมาคิด สมัยเด็กๆ เล็กๆ ชอบจับแมลงมาหักขา พวกแมงมุมขายาวๆ ที่อยู่ตามเพดาน เจอเป็นจับมาหักขาหมด ตอนนั้นไม่รู้อะไรควรไม่ควร โตมาพอรู้ความรู้สึกแย่มากๆ ค่ะ รู้สึกผิดกับพวกเค้า เค้าคงทรมานมากๆ ถึงจะเป็นแมลงตัวเล็กๆ แต่ก็รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เคยทำลงไปมากจริงๆ จะเกี่ยวกันรึเปล่าก็ไม่รู้ค่ะ
กำหนดตามที่มันเป็น กลัวหนอๆๆ ไต่หนอๆๆๆ สงสัยหนอๆๆๆ คิดหนอๆๆๆ รู้สึกแย่หนอๆๆๆ เป็นอย่างไง รู้สึกยังไง กำหนดยังงั้น กำหนดรู้ตามสภาวะของมัน ๓-๔ ครั้งปล่อย ไม่จมไม่แช่อยู่กับมันดึงสติมากำหนด
กรรมฐาน (ลมหายใจเข้าออ, พอง-ยุบไปใหม่) สภาวะใดแทรกเข้ามาอีก กำหนดอีก ปฏิบัติอยู่อย่างนี้ คือตามรู้ดูทันมันทุกขณะ
- อนึ่ง ที่ขีดเส้นใต้ เข้าแดนหูแว่วล่ะ
กำหนด เสียงหนอๆๆ อย่าปล่อยอารมณ์เรื่อยเปื่อยโดยไม่กำหนดรู้ (ปริญญากิจ) มัน
- ตัวอย่างภาคปฏิบัติ กท. นี้
เป็นกรณีศึกษาสำหรับผู้
ปฏิบัติกรรมฐานทุกรูปแบบ จะหายใจเข้าออก พุท โธ, พอง-ยุบ (พองหนอ ยุบหนอ) หรือแนวอื่นใดบรรดามีในโลกนี้
ตอนแรกดิฉันมีอาการผิดปกติทางกายแล้วไปถามผู้สอน แล้วได้คำตอบที่ไม่สมเหตุผลมากเลยจึงขาดความไว้ใจในตัวผู้สอน
คราวนี้พอเกิดอย่างอื่นตามมาก็ไม่ได้ถามอีก
ต่อมาทั้ง
ตาฝาด หูแว่ว ได้ยินอะไรแบบพิเศษจากปกติก็
คิดว่าตัวเองวิเศษ ไม่ไปถามผู้ฝึกสอนอีกเพราะขาดความไว้วางใจ แถม
หลงในสิ่งลวงนั้นแล้วด้วย เป็นหนักจนต้องไปอยู่โรงพยาบาล และก็รักษาจนรู้ตัว และเข้าใจแล้วว่าเป็นเรื่องไม่จริง
แต่ยังมีอาการอย่างนึงที่ยังไม่หายคือ
ใจแว่ว (ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดีค่ะเพราะมันคลายหูแว่วแต่เสียงเหมือนมีคนอื่นพูดมาจากใจเรา) กินยาตามหมอสั่งมาก็หลายเดือนก็ยังไม่หาย ยังงงอยู่ว่าเป็นไปได้อย่างไร
เสียงที่ได้ยินบอกว่า ไม่หายหรอกต้องเป็นคนจิตผิดปกติไปตลอดบ้างละ ต้องไปฝึกสมาธิต่อให้หายบ้างละ
ฟังไปก็งงไปเรื่อยค่ะ เข้าใจว่ามันเป็นอาการจิตเภทแบบที่หมอบอก
แต่ไม่รู้ว่าต้องเดินทางไปสุดวิธีรักษาแบบคนเป็นโรคจิต หรือควรกลับมาทางทำสมาธิแทน
แต่กลัวตอนที่ร่างกายผิดปกติ กลัวเป็นอีกแล้วจะไม่หายคราวนี้
ความคิดเห็นที่ 8แล้วอาการทางกายล่ะคะ คุณเคยได้ยินว่ามีคนผิดปกติทางกายจากการฝึกสมาธิแล้วไม่หายไหมคะ
เพราะมันเป็นเหตุนึงที่ดิฉันกลัว จึงไม่กล้าทำอีก เพราะตอนที่เป็นนั้นเหมือนมีคนมาจับหน้าเราบิดแรงๆไปมาตลอดเวลา ตอนออกจากสมาธิก็ยังเป็น
ตอนนั้นค่อนข้างหวั่นใจ แต่ก็อดทนนั่งจนหายไป ใช้เวลาช่วงนั้นราวสองวันค่ะ
กลัวว่าคราวนี้ทำอีกแล้วเกิดมันเป็นอีก แล้วไม่หายจะแย่ ....
(หากเรื่องที่เขาพูดกันว่าหมดวาสนาทางนี้เป็นเรื่องจริง เพราะมีคนพูดใส่เราแบบนั้นเช่นกัน
แต่ดิฉันเองไม่อยากจะเชื่อ ผลของทุกอย่างย่อมเกิดจากเหตุแต่ดิฉันไม่รู้ว่าเหตุใด ร่างกายเราเกิดอาการผิดปกติเช่นนั้นจากการทำสมาธิแล้วจะไปป้องกัน หรือเลี่ยงมันได้อย่างไร)
ความคิดเห็นที่ 11ฝึกแบบอาณาปานสติ ตามลมหายใจ สูดลมหายใจยาวรู้ว่ายาว สั้นรู้ว่าสั้น ปกติรู้ว่าปกติ จนลมหายใจละเอียด แล้วหยุดจับที่ปลายจมูกเหมือนเป็นด่านเฝ้าดูลมหายใจเข้า และออก เขาสอนอีกเยอะแต่จำได้แค่นี้ ก็ทำตามนี้แหล่ะค่ะ แต่พอเจออะไรมากกว่านี้เลยไปไม่เป็น .... ขอไม่บอกชื่อผู้สอนค่ะ
ไปเอง เพราะศัทรา ดิฉันเชื่อยากแต่พร้อมที่จะทดสอบจนเห็นเอง
ดิฉันไม่ได้ขาดสติ และรู้ตัวเกือบตลอดเวลา (แต่มีบางครั้งที่ทำอะไรไม่รู้ตัวเลยแค่ช่วงเสี้ยวนาที)
เพียงแต่สิ่งที่เห็นกับตา ได้ยินกับหู ทำให้ดิฉันเชื่อว่าจริงเพราะไม่เคยรู้ ว่าอาการหลงจากสมาธิทำให้เกิดได้
(อย่างนี้คุณเรียกว่าขาดสติไหม
ดิฉันคิดว่ามันเป็นการขาดความรู้มากกว่า แบบนี้
เขาเรียกอวิชชาทำให้บ้าได้ใช่ไหม)
ความคิดเห็นที่ 19ใช่ค่ะ แต่ไม่ได้เห็นคนมาคุยด้วย เคยเห็นแค่ธง นกบินไปมาตอนที่คิดว่าเรากำลังรับข่าวสารตอบโต้ไปมานานเลย ส่วนใหญ่จะเห็นอะไรที่ดีๆไม่น่ากลัวค่ะ แต่
มีเสียงคนมาคุยด้วยตลอด หลายคน พลัดกันไปมา เป็นอยู่หลายอาทิตย์จนเขาต้องพาไปโรงพยาบาล
ตอนนี้หายไปหมดแล้วค่ะ เพียงแต่ยังมี
เสียงมาจากใจแต่เหมือนเป็นคนอื่นพูดเท่านั้น ดิฉันคิดว่ามันคงเป็นจิตเราเอง แค่แปลกใจทำไมพูดเหมือนเป็นคนอื่น แสดงว่ามันผิดปกติ แสดงว่ายังเป็น แสดงว่ายังต้องพึ่งยา
ความคิดเห็นที่ 39แต่ว่าถ้าการฝึกสมาธิมันเสี่ยงกับการเป็นบ้า ทำไมเราถึงสนับสนุนคนให้ฝึกกันละคะ เพราะก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าตัวเองมีเชื้อบ้าอยู่ในตัวไหมน่าจะสนับสนุนให้ศึกษาธรรมมะให้เข้าใจก็พอแล้ว
คนที่เข้าใจธรรมมะจากการศึกษาก็พ้นทุกข์ได้ ไม่เห็นต้องมาเสี่ยงปฏิบัติ
ดิฉันไม่รู้ว่าตัวเองมีเชื้อมากก่อนไหม แต่รู้ว่าตัวเองสุขภาพจิตดีก่อนเกิดเหตุ
แต่เคยได้ยินว่าฝึกแล้วอาจจะบ้าได้ แต่เสียดายไม่เคยคิดเลยว่ามันใกล้ตัว ไปก็ไม่ได้เครงเครียดอะไรในการฝึก
ทำไปตามปกติสบายสบาย จนมันผิดปกติถึงได้พยายามแก้ไขเอง นี่เองจุดหักเข้าสู้ความตาย
พอเห็นอาการทางกายหายไป
แล้วดิฉันเริ่มหลงเพราะเห็นพระที่ดิฉันนับถือที่สุดในชีวิตเอาพระองค์เล็กๆใส่มาในตัวเรา
ต่อจากนั้นก็รู้สึกไปว่าติดต่อทางจิตกับท่านตลอดเวลา ... เจอมุขนี้ มือใหม่จะรับมือไหวได้ยังไง
ความคิดเห็นที่ 47ส่วนเรื่องเลิกทำสมาธิ หากนับเรื่องงาน ก็ลำบาก
และ
เรื่องฝึกสตินี้ยากจังค่ะ ใน
ห้านาทีหลงไม่รู้กี่รอบ แต่ดิฉันไม่อยากผูกตัวเองกับการต้องเป็นคนโรคจิตไปตลอดชีวิต
ค่ายาก็แพง แถมผลกระทบยิ่งร้ายท้องผูกมากมาย และยังไม่รู้จะหายไหม เพราะทานมา
ครึ่งปีอาการก็ยังอยู่
ยังไงก็
ต้องพยายามฝึกสติให้ได้ค่ะ
คนทำร้องยากส์ทุกคน ต่างจากคนพูดเอาบอกง่ายนิดเดียวว่าซั่น
หรือไม่ก็ยกเอาสิ่งที่ต้องทำต้องปฏิบัติก่อนแล้วจึงรู้ มาพูด (ทำนองเอาหูดูรูป เอาตาฟังเสียง เสียเวลาเปล่า)
เมื่อจิตเป็นสมาธิ ย่อมรู้เห็นตามความเป็นจริง(ยถาภูตญาณทัสสนะ) รู้เห็นตามความเป็นจริงคืออะไร และเห็นอะไรตามความเป็นจริง อ - Pantip 
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [