ถนนสายนี้...มีตะพาบ #113 "ตั้งแต่วันนั้น"
ถนนสายนี้...มีตะพาบ #113 "ตั้งแต่วันนั้น" โจทย์โดยคุณเป็ดสวรรค์ (เอนทรี่นี้ไม่ต้องโหวตครับผม)
![](//www.bloggang.com/data/n/nulaw-08/picture/1410164474.jpg) กล้วยบัว
จขบ.นี้ก็เขียนต่อจากหลักกิโลที่ #112 เลยครับ ท่านใดต้องการอ่านตอนต้น
**ชอเชิญที่นี่**
*********
![](//www.bloggang.com/data/n/nulaw-08/picture/1410165034.jpg) เฮลิโคเนียก้ามกุ้งสีทอง
หลังจากวันเกิดเหตุนั้นแล้ว แม่เล่าว่า ทั้งพ่อแม่ พี่กอและพี่อีกคนสมมติชื่อว่า พี่จอ ก็เหมือนจะมีหลายอย่างให้ต้องคิดและระมัดระวัง ไม่มีใครรู้ว่าคนอื่นๆ คิดอะไร แต่วันหนึ่ง ไม่รู่ว่าจะโทษใครดี วันนั้นเป็นวันหยุดเรียน แม่อนุญาตให้ ทุกคนตื่นสายได้ หรือตื่นแล้วยังไม่อยากลุก ไม่อยากกินก็ไม่ว่ากัน เพราะ วันที่ไปเรียน พ่อไปส่งตอนเช้า แล้วไปทำงาน ที่ทำงานของพ่อเข้างาน 7.30 น. เลิก 16.30 น. ตอนเช้าทุกคนต้องตื่น 5.30 น. ทุกวัน
ตอนที่พวกเรายังเล็ก เรานอนกับพ่อแม่ในห้องนอนที่เปิดโล่งเกือบทั้งชั้นสอง ของบ้าน วันที่ว่าถึงนั้น พี่จอตื่นสายกว่าเพื่อน ตอนสักเก้าโมงเช้า แม่ขึ้น ไปเอาเงินในกระเป๋า พอเปิดกระเป๋า งงๆ อยู่สักพัก ก็ออกมาส่งเสียง ถามพ่อว่า หยิบเงินไปหนึ่งร้อยบาทหรือเปล่า ต้องบอกก่อนว่า เรื่อง เงินเนี่ย แม่ผมถี่ถ้วนขนาด อิอิ พ่อบอกว่าเปล่า แม่ยืนคิดอยู่สักพัก พอจะเข้าใจอะไรลางๆ ก็กลับเข้าไปในห้อง เห็นพี่จอนอนเอาหมอน ปิดหน้า ปิดตา ปิดหู นอนตัวแข็งทื่อ แม่บอกว่ามั่นใจเลย จึงพูดลอยๆ ว่า เงินตั้งร้อยบาทซื้อข้าวสารกินได้ตั้งเดือน แล้วทีนี้จะเอาอะไรซื้อ อดข้าว กันหมดบ้านแน่ ใครเอาไปเดี๋ยวก็คงเอามาคืน แล้วแม่ก็จะออกจากห้องไป พี่จอกระโดดลงจากเตียง กอดเอวแม่แล้วบอกว่า เธอเอาไปเอง แม่ถาม ว่า เอาไปทำอะไร ขอดีๆ ก็ได้นี่ พี่จอบอกว่า คราวพี่กอเอากบเหลา ดินสอมา เธอบอกแม่ แม่ถึงรู้ พี่จออยากรู้ว่า ถ้าพี่จอเอาเงินแม่ไป และไม่บอกแม่ แม่จะรู้ไหม... พ่อพึมพำว่า เจ้านี่ล้วงคองูเขียว
![](//www.bloggang.com/data/n/nulaw-08/picture/1410168151.jpg)
แม่ถามว่า แล้วเอาเงินไปไว้ที่ไหน พี่จอบอกให้แม่เปิดประตูออกไประเบียง หลังห้องนอน แล้วเธอก็ออกไปเก็บใบละร้อยใต้หน้าต่างมาคืนแม่ สารภาพ ว่า หยิบมาจากกระเป๋าแม่แล้วก็เอาทิ้งไปข้างนอกก่อน กลัวแม่เจออยู่ที่ตัว แม่ถอนใจอย่างหนักใจที่สุด ถามว่า แล้วตอนนี้ต้องทำอย่างไร พี่จอ ร้องไห้แล้วบอกว่า ขอโทษ จะไม่ทำอีกเพราะรู้แล้วว่า ใครขโมย อะไรก็ต้องถูกจับได้ แม่ถามว่า จะเชื่อดีไหมเนี่ย พี่จอบอกว่า สัญญา
![](//www.bloggang.com/data/n/nulaw-08/picture/1410168754.jpg)
แม่กลุ้มใจหนักหนาสาหัส เพราะเกิดขึ้นกับลูกสองคนแล้ว พ่อบอกว่า อย่าวิตกมาก เป็นธรรมดาของเด็ก ยิ่งฉลาดก็ยิ่งอยากลองดีกับเรื่อง แบบนี้ อยู่ที่พ่อแม่จะประคับประคองอย่างไร
แต่แม้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก แม่ก็ไม่วายระมัดระวัง เวลาล่วงเลยมาจนช่วงที่ พี่จอเรียนอยู่ตอ.พญาไท มีอยู่ระยะหนึ่งที่พ่อไปต่างประเทศนาน แล้วแม่ จะทำนิติกรรมขายที่ดิน จำเป็นต้องให้พ่ออนุญาต แต่พ่อจะยังไม่กลับอีกนาน แม่กลัวคนซื้อจะเปลี่ยนใจเพราะได้ราคาดี ก็บอกพี่จอว่า ให้เซ็นลายมือพ่อ ให้แม่หน่อย อ้อ ลืมบอกไป พี่จอวาดภาพเหมือนระดับได้รางวัลมาแล้ว เซ็นลายมือใครก็เหมือนแบบพิสูจน์ยาก วันนั้นคงเป็นวันที่แม่จะได้เลิก ระแวดระวังพี่จอในเรื่องความซื่อสัตย์อีก เพราะพี่จอเซ็นให้แม่ทันทีที่แม่ขอ ส่งให้แม่แล้วบอกว่า ที่แม่ทำนี่ผิดกฎหมายนะ แม่บอกว่า วันนั้นเหมือนแม่ได้ ขึ้นจากนรกมาลอยอยู่ในสวรรค์บนดิน หายห่วงพี่จอในเรื่องนี้เหมือนปลิดทิ้ง แม่พับหนังสือที่พี่จอเซ็นให้ บอกพี่จอว่า ขอบใจที่เตือน แม่ก็ทำผิด เรื่องนี้ได้เกือบเหมือนลูกๆ เช่นกัน เพียงเพราะอยากได้เงิน แล้ว แม่ก็เก็บหนังสือสำคัญฉบับนั้นไว้ในเซฟจนบัดนี้
พ่อบอกแม่ว่า ทีนี้รู้แล้วใช่ไหม คนเรามีเวลาที่อยากทำสิ่งที่เราก็รู้ว่ามันผิด เพียงเพราะอยากลองดี หรือมีเรื่องล่อใจให้อยากรู้อยากห็นหรือ อยากได้อยากดี คนที่เริ่มทำแล้วไม่มีใครแนะนำตักเตือน ก็กลายเป็นติดนิสัยไปเลย
![](//www.bloggang.com/data/n/nulaw-08/picture/1410168442.jpg) ขิงม่วง
ถึงตอนนั้นแม่ก็เหลือห่วงพี่กออีกคน แต่พี่กอซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะทำอะไรที่ เธอรู้แล้วว่าต้องไม่ทำอีกเพราะคุณยายขนาบไว้ว่า ทำให้แม่ร้องไห้ บาปหนักนะลูก
พี่กอเรียนจบแล้ว มีงานที่ต้องรับผิดชอบการเงินมาตลอด แม่ก็ห่วงใยมา ตลอด แต่พอเวลาผ่านไปหลายสิบปี แม่ก็ค่อยคลายใจ จนกระทั่ง วันที่แม่จะหายห่วงได้ตลอดไปก็มาถึง วันนั้นเราไปกินก๋วยเตี๋ยว เจ้าดังย่านสุขุมวิท ร้านนี้กินบ่อยจนจะเป็นญาติกันแล้ว กินเสร็จ จ่ายเงินแล้วแม่ก็เก็บเงินทอนโดยไม่ได้นับเพราะรถขวางทางอยู่ กลับมาถึงบ้านแล้วจึงรู้ว่า เขาคิดเงินขาดไปสองชามเพราะ เราเอาชามเปล่าไปไว้โต๊ะข้างๆ พี่กอที่กำลังจะขึ้นไป ข้างบนก็กลับลงมา ไปขึ้นรถแล้วขับออกไป หายไปสักครึ่ง ชั่วโมงก็กลับมา หิ้วถุงร้านก๋วยเดี๋ยวนั้นกลับมาหนึ่งถุง ทุกคนงง แม่ถามว่าไปซื้อมาทำไมอีก เธอบอกว่า ไปจ่ายเงินให้เขาอีกสองชาม ที่คิดขาด เขาเลยทำเกาเหลามาให้เป็นแกงจืดมื้อเย็นนี้ แม่บอกว่า โห เอาไว้ไปคราวหน้าค่อยให้เขาก็ได้ แต่คำตอบของพี่กอกลับ ทำให้แม่เสียน้ำตาอีก เธอว่า เดี๋ยวลืมกันพอดี ประโยคนี้ ทำให้แม่รู้ว่า เลิกห่วงเรื่องนี้ได้เสียทีแล้ว
น้ำตาครั้งนั้นของแม่ คือความคลายใจ หายห่วง และดีใจที่ลูกๆ เรียนรู้และเชื่อฟังเป็นอย่างดี
![](//www.bloggang.com/data/n/nulaw-08/picture/1410168562.jpg) เขาแกะ
ท่านที่อ่านจบแล้วคงอยากรู้ว่า แล้ววีระกำวีระเวนแบบนี้ ผมเคยทำไหม ไม่เคยทำหนเดียวหรอกครับ แต่ทำทีไรแม่ก็จับได้ทุกที เลยเบื่อ
![](//www.bloggang.com/emo/emo16.gif) ![](//www.bloggang.com/emo/emo16.gif) ![](//www.bloggang.com/emo/emo16.gif)
ขอขอบคุณเพลงประกอบ: รักแม่เท่าฟ้า.wmv อัพโหลดโดย: TheKruchan
![](//www.bloggang.com/emo/emo35.gif) ![](//www.bloggang.com/emo/emo35.gif) ![](//www.bloggang.com/emo/emo35.gif)
Create Date : 08 กันยายน 2557 |
Last Update : 9 กันยายน 2557 7:19:14 น. |
|
31 comments
|
Counter : 2761 Pageviews. |
![](../images/bg-follower.png) |
|
|
ตั้งแต่วันนั้น (จากเอนทรี่ก่อน) สอนให้ซื่อสัตย์ต่อตนเองและคนอื่นดีจังเลยค่ะ