|
วาเลนไทน์ในความทรงจำ...ผมและมิริน
ผมไม่รู้ว่ามิรินรักผมจริงๆ หรือเปล่า ถ้าไม่นับว่าผมเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอไปไหนมาไหนสองต่อสองด้วย และเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอจะโทรมาหายามดึกดื่นเพื่อจะระบายความเศร้าหลังจากอ่านนิยายเรื่องหนึ่งจบไปโดยที่พระเอกตาย ผมก็มองไม่เห็นว่าผมจะแตกต่างจากเพื่อนผู้ชายคนอื่นของเธอตรงไหน
มิรินกับผมคบกันมาได้สองปีแล้ว ถ้าหากว่าการที่ผมเข้าไปอยู่ในกลุ่มเพื่อนมิรินแล้วเธอแนะนำผมเอาซึ่งๆ หน้าว่าเป็นคนรักและนับว่าเป็นการคบกัน วันนั้นเป็นวันเสาร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ เมื่อสองปีก่อน และเป็นวันที่แสงแดดยามบ่ายที่อ่างแก้วของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่สดใสที่สุดตั้งแต่ที่ผมเคยรู้สึก
ผมเจอกับมิรินครั้งแรกที่ห้องสมุด ขณะนั้นยังห่างไกลจากช่วงสอบผู้คนจึงยังไม่หนาแน่นมาก ที่ชั้นสองผู้หญิงคนหนึ่งนั่งจมอยู่กับหนังสือเล่มโตๆ ท่วมโต๊ะขนาดนั่งสองคนนั้น มันกองสูงๆ ขึ้นไปเกือบเท่าหัวของเธอและ ในเมื่อมันมีสองถึงสามกองวางรายรอบอยู่จึงรู้สึกได้ไม่ยากว่าเธอดูตัวเล็กและบอบบางมากยิ่งขึ้นไปกว่าที่เธอเป็นอยู่จริง ทำไมเธอมานั่งคนเดียวในห้องสมุดชั้นสองที่หนาวเหน็บและเงียบเหงาแบบนี้ แล้วหนังสือมากมายรอบล้อมเหล่านั้นเธอเป็นคนยกมันมาทั้งหมดเลยหรือ จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าที่จริงแล้วเธอกำลังรอเพื่อนของเธออยู่...เพื่อนหญิงหรือว่าเพื่อนชายนะ... หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มโตหน้าปกสีน้ำเงิน ปกแข็งแบบที่ห้องสมุดใช้ปรับปรุงหนังสือเก่าให้อยู่ทนนาน สายตาเธอจ้องตรงและไม่กระพริบตาขณะที่นิ่วหน้าเล็กน้อย และนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมกับมิริได้สบตากัน
นักศึกษาแพทย์นั้นแทบจะไม่มีเวลาว่างเลย และนักศึกษาเภสัชก็เรียนหนักไม่ใช่น้อยแต่นั่นก็เหมือนไม่ใช่ปัญหาสำหรับมิริน เธอไม่เคยจู้จี้เอากับการที่ผมไม่ว่างไปทานข้าวเย็นด้วย หรือการที่ผมต้องไปเรียนไกลถึงโรงพยาบาลศูนย์ลำปางในบางคราว มิรินทานข้าวเองได้ บางคราวเธอทานข้าวกับเพื่อนและบางคราวเธอทานข้าวตามลำพัง และเมื่อยามที่ผมว่างมาทานข้าวกับเธอก็สังเกตได้ไม่ยากนักว่าบางครั้งเธอก็ทานมาแล้ว มิรินมีใครนอกจากผมหรือเปล่านั้นผมไม่รู้เพราะไม่ได้ถาม บางทีอาจจะเพราะว่าผมไม่อยากทำร้ายรอยยิ้มและแววตาแวววาวไร้เดียงสาของเธอยามที่เธออยู่กับผม หรือบางทีอาจะเป็นเพราะผมขลาดที่จะยอมรับความจริงหากว่าคำตอบนั้นจะทำให้ตัวผมเองเสียใจก็เป็นได้
เวลาหลายวันผ่านมาผมเฝ้าครุ่นคิดถึงวันวาเลนไทน์ที่จะมาถึงทั้งในแง่ที่มันเป็นวันแห่งความรัก และในแง่ที่มันเป็นวันครบรอบสองปีที่ผมกับมิรินคบกัน แหวนทองคำขาววงเล็ก ขนาดนิ้วนางข้างขวาของมิรินที่ผมซื้อมาด้วยเงินเก็บเกือบทั้งปีถูกห่อเตรียมเอาไว้พร้อมแล้ว ที่เลือกขนาดนิ้วนางข้างขวาเพราะว่าหากเธอไม่อยากสวมมันที่นิ้วนางก็ยังสามารถนำมาใส่ไว้ที่นิ้วกลางข้างซ้ายได้ เมื่อผมถามมิรินถึงแผนการในวันนั้นเธอก็ได้แต่สายหน้าพร้อมกับบอกว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ใกล้สอบและเธออยากจะอยู่อ่านหนังสือมากกว่าจะไปดูหนังหรือเที่ยวไหนๆ ท้ายที่สุดเราก็ตกลงกันได้ที่การทานอาหารเย็นด้วยกันโดยให้เธอเลือกร้าน
มิรินจ๊ะวันแห่งความรักนี้ผมอยากให้มันเป็นวันแห่งความทรงจำของเรานะ
มีคำถามผุดขึ้นในแววตาของชานนท์หลายครั้งหลายคราเวลาที่ฉันสบตา ฉันมองเห็นมันปรากฏอยู่ตรงนั้นสักพักก่อนที่จะจางหายไปพร้อมกับรอยยิ้มจนตาหยีของเขาหลังจากที่ฉันยิ้มให้ก่อน คำถามนั้นคล้ายว่า ฉันรักเค้าไหมแล้วเราเป็นอะไรกันแน่
ฉันคบกับนนท์มาได้สองปีแล้ว หลังจากที่ฉันตอบแทนสีหน้าเก้อเขินของเขาที่ช่วยฉันหอบหนังสือกองโตไปส่งให้ฉันที่หอพักและพบเจอกับเพื่อนสนิทหลายคน ฉันบอกเพื่อนๆ ว่านนท์เป็นคนรักของฉัน และหลังจากนั้นเราก็ไปนั่งคุยกันที่อ่างแก้ว เขาบอกว่าเขาดีใจมากที่ฉันแนะนำเขาเช่นนั้น แต่ก็นั่นแหละฉันไม่ได้สานต่อคำพูดนั้น คล้ายกับว่าจะปล่อยให้แสงสะท้อนเงาวับแวววาวในสายน้ำนิ่งฉายแววตายิ้มแย้มของเขาประทับเอาไว้แทนคำว่ายินดี
ครั้งแรกที่เราพบกัน เป็นวันที่ฉันต้องทำรายงานเรื่อง “สารช่วยไหล” ห้องสมุดคณะก็มีหนังสืออยู่พอสมควรแต่ว่าฉันชอบไปหอสมุดของมหาวิทยาลัยมากกว่าเพราะหากไม่ใช่ช่วงสอบแล้วที่นั้นมักจะว่าง เงียบ และเย็น ที่นั่นฉันพบกับผู้ชายคนหนึ่งนั่งหลับอยู่กับหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาถือติดมือเข้ามาด้วย โต๊ะนั้นอยู่ตรงกันข้ามกับโต๊ะของฉัน ...ขณะที่ฉันมีสมาธิกับการอ่านงานวิจัยภาษาอังกฤษเกี่ยวกับสารช่วยไหลอยู่ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาอย่างเข้มข้นจากโต๊ะฝั่งตรงข้าม เดาไม่ยากเลยว่าชายหนุ่มที่หลับอยู่เมื่อสักครู่นี้จะตื่นขึ้นมาแล้ว และเดาไม่ยากอีกเช่นกันจากเสื้อคลุมกันหนาวสีเขียวปักตราคณะว่าเขาจะต้องเป็นนักศึกษาแพทย์ เมื่อรวมกับกับหน้าปกหนังสือเรียนที่วางอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเชื่อมั่นอย่างนั้นได้กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว ...ฉันรู้สึกเป็นมิตรกับเขาอาจจะเป็นเพราะว่าวันนั้นทั้งชั้นสองเหมือนจะมีเพียงเราสองคนที่อยู่ที่นั่น และอาจจะเป็นเพราะว่าฉันกำลังหาใครสักคนช่วยฉันขนหนังสือพวกนี้ไปที่หอพัก ฉันแกล้งเขาด้วยการนิ่วหน้าให้กับสายตาอบอุ่นคู่นั้นและนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันและนนท์สบตากัน
นนท์เป็นนักศึกษาแพทย์ชนบท ที่ต้องไปเรียนที่โรงพยาบาลศูนย์ลำปางเป็นครั้งคราว คราวละหลายเดือน แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรมากนัก อาจจะเป็นเพราะฉันเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายกับความสัมพันธ์ของเราสองคนนี้ มันยังมีอะไรบางอย่างที่บอกฉันว่านนท์ยังไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นที่ฉันจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยตลอดชีวิต แต่ในเมื่อฉันเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันเป็นสัณชาตญาณหรือแค่การคิดไปเอง และในเมื่อนนท์ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรพอๆ กับที่ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรกับความสัมพันธ์แบบห่างๆ ของเรา เราจึงยังคบกันได้เรื่อยมา
วาเลนไทน์ปีนี้ฉันรู้ดีว่ามันมีความหมายกับนนท์พอสมควร สังเกตได้จากน้ำเสียงกระตือรืนร้นเมื่อถามมาตามสายว่าจะไปไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า แต่ฉันตอบนนท์ไปว่ามันเป็นช่วงใกล้สอบและฉันไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่าการอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม นั่นทำให้นนท์น้ำเสียงหมองไปถนัดเลยทีเดียว สุดท้ายเราจึงยอมความกันได้ที่การไปทานอาหารเย็นด้วยกันที่ร้านพิเศษที่ให้ฉันเลือกเอง ...เพราะอะไรฉันจึงใจร้ายกับนนท์ หนึ่งนั้นอาจจะเป็นเพราะฉันค่อนข้างจะขลาดกลัวกับคำว่าวันแห่งความรักที่ลอยเข้ามาในทุกทิศทุกทาง ทุกหนทุกแห่ง ราวกับเป็นโรคระบาด และเขาก็ทำท่าจะติดเชื้อโรคนี้เข้าไปด้วย และอีกหนึ่งก็อาจจะเป็นเพราะฉันกลัวว่ามันจะมีเรื่องราวไม่คาดฝันอะไรที่ฉันคาดหวังว่านนท์จะยังไม่ทำมันในวันวาเลนไทน์ปีนี้ เพราะว่าฉันยังไม่มั่นใจว่าฉันต้องการให้ความสัมพันธ์ระหว่างเราคืบหน้าไปมากกว่านี้หรือเปล่า
นนท์คะ วันที่สิบสี่กุมภาปีนี้ยังไม่ต้องเป็นวาเลนไทน์ในความทรงจำของเราได้ไหม
คุยกันท้ายเรื่อง
เมื่อเกือบ 1 ปีก่อน..."ถนนสายนี้...มีมิตรภาพ" ได้ก่อกำเนิดขึ้นด้วยมิตรภาพแห่งตัวอักษรจากสาว สาว สาวชักชวนเพื่อนในบลอคมาร่วมก่อสร้างมิตรภาพจากงานเขียนทุก ๆ สองอาทิตย์ในวันจันทร์ ตามแต่หัวข้อที่กำหนดและพาไป
วันนี้ที่ถนนสายนี้ปูยาวมาถึงเกือบขวบปี...ได้รับการตอบรับจากมิตรภาพแสนดี หลากหลาย อบอุ่นและนานยาว...
งานเขียนที่หลากหลาย สนุกสนาน รอยยิ้ม น้ำตา
มิตรภาพใหม่ จากลอคอินที่ไม่คุ้นเคยกลายเป็นสนิทสนม
ตัวอักษรผ่านกล่องสี่เหลี่ยม หยอกล้อ ให้กำลังใจ ชื่นชม
แต่ขณะที่เดินทางมาถึงจุดหนึ่ง...ถนนสายมิตรภาพที่อบอวลไปด้วยความ อบอุ่น ด้วยเหตุผลหลายประการของคนหลายคน สาวทั้งสามตกลงใจกันหยุดพักถนนเส้นนี้เอาไว้ชั่วคราวสักระยะหนึ่ง ปล่อยให้ความอบอุ่นอวลอยู่ในใจ ปล่อยให้มิตรภาพที่เกิดขึ้นแล้วดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ปล่อยให้ถนนสายนี้ทอดยาวไปตามทางของมัน ปล่อยให้งานเขียนต่าง ๆ คงอยู่อย่างงดงามอย่างนั้น
ขอขอบคุณเพื่อนชาวบลอคแก๊งค์ที่ร่วมโครงการ ร่วมอ่าน และร่วมผ่านไปผ่านมาทุกท่านนะคะ เราสาวสาวสาวซาบซึ้งใจในมิตรภาพที่ได้รับ...แล้วในวันหนึ่งที่เหตุผลทุก ประการกลับมาตรงกันอีกครั้ง ถนนสายนี้...จะมีมิตรภาพอีกครั้งค่ะ...
  
รายชื่อผู้ร่วมโครงการ (ครั้งสุดท้าย)
::BeCoffee::
::nikanda::
::นางสาวดุ่บดั่บ::
::กะว่าก๋า::
::JewNid::
::Little Knight::
::ปีศาจความฝัน::
::เป็ดสวรรค์::
::นัทธ์::
::SongPee::
::Paulo::
::ซองขาวเบอร์9::
::ส้มแช่อิ่ม::
::ท่านหญิงน่าเกลียด::
::Summer Flower::
::peeamp::
::nulaw.m::
::มัยดีนาห์::
::บุยบุย::
::inmemoir::
::เริงฤดีนะ::
| Create Date : 01 กุมภาพันธ์ 2553 |
| Last Update : 5 กุมภาพันธ์ 2553 0:04:12 น. |
| |
38 comments
|
|
|
เหงา ๆ ไปเหมือนกัน
My FriendFlock
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
BLOG Update
เดี๋ยวเที่ยง ๆ ฟี่จะมาค่อย ๆ ละเลียดวาเลนไทน์ของบ้านนี้ค่ะ