|
พะเนินทุ่ง จ.เพชรบุรี
"ประเทศไทย"...มีสถานที่ท่องเที่ยวมากมายและสวยงาม หลายสถานที่...ที่ใครหลายคนไปมาแล้วประทับใจ ไปแล้วต้องไปอีก ผมคนหนึ่ง...ในใครหลายคนนั้น ที่หลงไหลในแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติ พะเนินทุ่ง ในอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จ.เพชรบุรี คือไฮไลท์ในวันนี้ ใครจะบ้าอย่างผมบ้าง ผมออกเดินทางไปกับลูกสาว (น้องมีน) ในกลางดึกของวันที่ 9 ธันวาคม 55 หรือตี 3 ของวันจันทร์ที่ 10 ธันวาคม หรือวันรัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นวันหยุด (จุดชมวิว กม.36) ผมไปถึงที่ทำการอุทยานเพื่อซื้อบัตรผ่านขึ้นพะเนินทุ่ง เป็นเวลา ตี 5 พอดี ในวันนั้นที่ กทม. ผมยังไม่ได้สัมผัสอากาศเย็นเลย แต่ผมได้สัมผัสเย็นแรกของหนาวเดือน ธ.ค. 55 นี้ ที่จุดซื้อบัตรผ่านเพื่อขึ้น...พะเนินทุ่ง ผมเป็นคันแรกเลยที่ลุยขึ้นไป... และมีอีกหลายคันตามผมมาติดๆ แต่นิสัยผมเวลาที่มีคนขับรถตาม รู้สึกเหมือนมาเร่งเร้าให้เรารีบๆ ไป ประมาณนั้นครับ ผมก็เร่งหนีซะ แต่น้องมีนกลับบอกว่า "รอเขาสิพ่อ...ไปกันหลายๆ คัน...มันสนุกดี นะ!"
(จุดชมวิว กม.36) สรุปว่าผมก็มีรอบ้างตามคำบัญชาการ... เมื่อขึ้นมาถึงพะเนินทุ่งอากาศไม่ต้องบรรยาย ผมรับประกันว่าถ้าใครที่มีความรู้สึกอะไรที่มีอยู่ในความคิด รับรองว่าหายไปในทันที ทุกๆ อย่างดีอย่างลงตัวทั้ง ทิวทัศน์ และสภาพอากาศ ในจุดชมวิวที่ กทม. 30 นักท่องเที่ยวค่อนข้างมีมาก ผมจึงเลยไปจุดชมวิวที่ 36 ซึ่งจุดนี้ผมยังไม่เคยเข้าไปถึง
ผมยังคงอยู่ในจุดเดิม หันกล้องไปมา หามุมใหม่ๆ เทคนิคใหม่ๆ ลูกเล่นใหม่ๆ ในการเล่นกล้อง แต่ดูเหมือนว่ามันยังคงเหมือนเดิม คือ...ไม่ได้เรื่องอย่างไม่เปลี่ยน
ผมถ่ายภาพหันไป หันมาจนลืมทำความเข้าใจกับลูกสาวตัวเอง ผมคิดในใจว่าถ้าเราชอบอะไร เราก็อยากปลูกฝังให้เขารู้สึกได้อย่างเราด้วย เล็กน้อยก็ยังดี การซึมซับในการกระทำคงใช้ไม่ได้กับลูกสาวของผม
พอคิดได้อย่างนั้น จึงได้หันมาเพื่อจะสร้างความซึมซับในธรรมชาติ ในแว็บแรกที่ผมเห็นน้องมีนเขาซึมซับจริงๆ โดยที่ผมไม่ต้องบอก ถ้าใครเคยไปจุดนี้แล้ว เขาจะกันเขตอันตรายไว้ดังภาพที่ 2 น้องมีนซึมซับมากไปหน่อยปีนรั้วออกไปยืนอ้าแขนรับไปหมอกนอกเขตกันครับ ใจผมหายแวบเลย ไม่อยากคิดถึงความเสียวเลย เพราะมองลงไปข้างล่างทุกอย่างเห็นเป็นสีขาวอย่างเดียว น้องมีน เขาบอกว่า "ก็มารับอากาศ เพราะอากาศมันดี" นั่นคือคำตอบ...เฮ่อ! เด็กก็คือเด็ก ไม่รู้อะไรซะเลย
เมื่ออากาศดีและน้องมีนไม่เคยเห็นหมอกหนาๆ จึงมีความคิดว่าจะเอาขวดน้ำมาเก็บหมอกไว้ดู แล้วเขาก็ไล่เก็บหมอกไปเรื่อย ก็เด็กอีกแหล่ะครับ ผมว่าเขามีความคิดที่ดีตามประสาเด็ก ที่คงจะอยากรู้อยากเห็นประมาณนั้น ก็ปล่อยให้เขาเล่นไป และไม่ปล่อยให้คลาดสายตาแล้ว
สักพักก็เรื่องตามมาอีกแล้ว...ไม่ถึง 10 นาที "พ่อ...หนูเบื่อแล้ว" เอาล่ะสิ...นั่นแหล่ะคือสิ่งที่ผมกังวล กำลังหามุม หาเทคนิคในการใช้กล้อง เพราะไม่ได้ใช้นานมือมันแข็ง...นึกลูกเล่นอะไรก็ไม่ได้ตามต้องการ จึงต้องใช้วิธีดึงเวลา ให้เขาทำอย่างอื่นไปก่อน โดยน้องมีนนั่งวาดรูปเล่นรออยู่ในรถ
วิธีนี้คงใช้ดึงเวลาได้ไม่นานเพราะน้องมีนเป็นเด็กที่เบื่ออะไรง่าย และไม่มีเพื่อนเล่นวัยเดียวกัน ถึงธรรมชาติจะดียังไง ก็ยังคงเข้าไม่ถึงอย่างที่ผม อยากให้เขาสัมผัส คงต้องใช้เวลาไปก่อน
ในวันนั้นผมใช้เลนส์ 3 ตัว มีเลนส์คิต 18-55 mm. เลนส์ 10-22 mm. และ macro 100 mm. กับกล้องตัวเดิม 40D
เทคนิคการดึงเวลาให้น้องมีนไม่เบื่อ คือการขับรถไปสักพักก็หยุด และเดินลงไปเก็บภาพข้างทาง
(ตั้งกล้องถ่ายไว้ 10 วินาที แล้ววิ่งไปยืน)
สรุปว่าใช้ได้ประมาณหนึ่ง เขากลับมาขำผมว่าทำไมขับรถไปแล้วหยุด ไปไม่ถึงไหนก็หยุด อื่ม...ก็ดีที่เขาหัวเราะได้
ผมว่าต้นไม้ที่นี้ดูมีเสน่ห์ในตอนกลางวันดีครับ ขอย้ำว่าในตอนกลางวัน
รูปนี้เป็นจุดเดียวกับที่ผมตั้งกล้องถ่ายตัวเอง ตามจริงแล้วต้องการที่จะถ่ายให้ตัวเอง ออกมาใสๆ แบบนี้ แต่มันกลับไปได้อีกแบบ แต่...ก็ถือว่าเทห์ดีไปอีกแบบ 555+
ผมพอทราบเรื่องราวจากหนังสือเรื่อง เพ็ชรพระอุมา มาบ้าง ถ้าได้เห็นสถานที่ของที่นี้แล้ว ผมว่ามันดูลึกลับน่าสะพรึงกลัวดี...555 ไม่ใช่ครับ...ล้อเล่น ผมว่ามันเหมือนมิติที่น่าค้นหาต่างหาก....ดูลึกลับดี
การถ่ายภาพให้ได้ลำแสงเป็นลำๆ โดยไม่ต้องใช้โปรแกรมช่วย พะเนินทุ่ง ผมว่าเป็นจุดที่น่าสนใจเลยทีเดียว
กำลังคิดว่า...หลงไปอีกมิติหนึ่งหรือป่าว... มันช่างเพลิดเพลิน...กับสิ่งที่เห็น สักพักมีรถตามมาจอดอีกเพียบเลย... อ่อ...รู้สึกดีใจจังนิดๆ ที่เรายังไม่ได้หลงมิติ แต่เสียดายที่ยังอยากจะเก็บภาพ ที่ไม่มีเทคโนโลยีปัจจุบันมาอยู่ตรงหน้านี้...เลย อิอิ
(จุดกางเต้นท์ กม.30)
คงลากันไปด้วยภาพนี้ครับ บอกให้รู้ว่าวันหยุดติดต่อกันหลายวัน นักท่องเที่ยวมากมายจริงๆ ...ขอบคุณที่ติดตามกันครับ...
| Create Date : 20 มกราคม 2556 |
|
27 comments |
| Last Update : 20 มกราคม 2556 0:12:50 น. |
| Counter : 1626 Pageviews. |
|
|
|