5. โบตั๋น ขวัญกมล

เรื่อง : โบตั๋น ขวัญกมล 35 ปี แห่งความทรงจำ 2511-2546
ผู้เขียน : โบตั๋น ขวัญกมล
สำนักพิมพ์ : สุวีริยาสาส์น
ปีที่พิมพ์ : 2546
เล่มเดียวจบ

        โบตั๋น ขวัญกมล คือหนังสือที่ระลึก 35 ปี แห่งความทรงจำนับตั้งแต่ พ.ศ.2511-2546 ซึ่ง ผู้เขียนทั้งสองคือ คุณโบตั๋น หรือ สุภา ลือสิริ และ “ขวัญกมล” หรือ คุณวิริยะ สิริสิงห คู่ชีวิตของท่าน ได้รู้จักกัน ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน ตราบจนผ่านเวลามาจนถึง 35 ปี ณ วันเวลานั้น

         ภายในหนังสือเล่มเล็กๆ บอกเล่าเรื่องราวที่ท่านทั้งสองรู้จักกัน เมื่อเข้าทำงานที่บริษัท ไทยวัฒนาพานิช จากความเป็นเพื่อนร่วมงาน ที่แตกต่างกันในความคิด ความขัดแย้ง แต่ก็ก็คบหากันมาได้โดยตลอด แม้ว่าต่อมาต่างก็ได้แยกย้ายไปทำงานแต่ละที่ ซึ่งก็ยังอยู่ในแวดวงหนังสือ จนแต่งงานกัน เมื่อ 19 กุมภาพันธ์ 2518 และภายหลังก็มีบุตรีสองคน ที่ประสบความสำเร็จในชีวิต

            ในหนังสือเล่มนี้ มีผลงานเรื่องสั้นจำนวนสี่เรื่อง ของคุณโบตั่น สองเรื่อง ที่เคยรวมเล่มในหนังสือ แก้วสามดวง ก่อนหน้า คือเหตุผลของมณียา และ ดอกไม้ปลายสวน สำหรับเรื่องสั้น ของ “ขวัญกมล” อีกสองเรื่อง คือ เหยื่อ และคนดวงดัง ที่เคยพิมพ์ใน นิตยสารกุลสตรี มาก่อน

             สำหรับ เรื่องสั้นของโบตั๋นทั้งสองเรื่อง ผมเคยเขียนไว้ในบล็อกแกงค์สามปอยหลวง ในตอน “แก้วสามดวง” ไปแล้ว เลยขอนำเฉพาะส่วนสองเรื่องนี้ มาลงประกอบไว้ด้วยครับ
          ++++++++++++++++++++++++++
           เหตุผลของมณียา เป็นเรื่องของหญิงสาวอายุล่วงเข้าสามสิบแล้ว และตัดสินใจเลิกคบหากับวิทย์ แฟนหนุ่มคนล่าสุด ภายหลังจากเธอเองก็มีแฟนมาก่อนหน้านี้ มณียาถูกมารดาต่อว่า เพราะอยากให้เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที และในสายตาของแม่ วิทย์ก็เป็นชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติทุกประการ แต่เหตุผลที่สำคัญของมณียานั้นต่างหาก ทำให้เธอตัดสินใจบอกเลิกกับเขา โดยไม่ได้บอกให้มารดาล่วงรู้

           ความจริงมณียาก็เคยฝันว่าจะแต่งงาน และมอบความบริสุทธิ์ให้ชายที่รักในคืนวิวาห์ แต่แล้ว ในการสนทนากับวิทย์ครั้งหนึ่งนั้นเอง

      เขาถามว่ามณียาเคยมีคนรักมาก่อนหรือเปล่า มณียาพูดความจริงว่าเคย และเกือบจะแต่งงานกัน วิทย์มองหน้าหล่อนแล้วนิ่งไปชั่วอึดใจ

       “ทำไมคะ วิทย์ ผู้หญิงอายุสามสิบแล้วไม่ได้มีอะไรขี้ริ้วขี้เหร่นักหนาจะมีผู้ชายมาวอแวไม่ได้เลยหรือคะ?”

          วิทย์ไม่พูดอะไรต่ออีก

           วันต่อมา เขาพามณียานั่งรถผ่านหน้าโมเต็ลแห่งหนึ่งแล้วเห็นเพื่อนสาวของหล่อนออกมาจากโมเต็ลพร้อมแฟนหนุ่ม

          "ผู้หญิงสมัยนี้ ผู้หญิงพรหมจารี หายากเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร”

         เขาเอ่ยลอยๆกับมณียา คงคิดว่าหล่อนเคยเสียตัวให้แฟนคนแรกไปแล้ว หล่อนถึงกับนิ่งอึ้งไป... คบกันมานานโข ไม่รู้เลยว่าหล่อนมีนิสัยอย่างไร

          แนวคิดเรื่องการมีครอบครัวนี้ยังปรากฏในเรื่อง “ดอกไม้ปลายสวน” ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน คือการเลือกคู่ของหญิงสาวในวัยสามสิบ อย่างวรินทร์ที่ตัดสินใจแต่งงานกับอนุกูล ช่างแท่น ในโรงพิมพ์ ในขณะที่มารดาของหล่อนไม่เห็นด้วย เพราะคิดว่าฐานะของเขาไม่ดี แต่หญิงสาวเองก็ไม่มีโอกาสได้เลือกมากนัก ในวัยอย่างหล่อนคนที่เข้ามาจีบส่วนใหญ่ก็มีครอบครัวแล้วและไม่คิดจริงจัง

       และในส่วนลึกของวรินทร์เองก็ไม่ได้ต้องการมีสามี แต่หล่อนต้องการมีลูกเป็นเพื่อนแก้เหงาในบั้นปลายชีวิต มากกว่า!!
             ++++++++++++++++++++++++
         สำหรับ นามปากกา “ขวัญกมล” ของคุณวิริยะ สิริสิงห ผมไม่เคยอ่านงานของท่านมาก่อน มีโอกาสได้อ่านครั้งนี้ เป็นครั้งแรก พบว่า เป็นแนวสะท้อนสังคม ที่มีความเข้มข้น ไม่ต่างกับ โบตั๋น เลยทีเดียว และมีการหักมุมตอนจบ อีกด้วย

         เหยื่อ เป็นเรื่องราวชีวิตของทิว ชายหนุ่มยากจน ที่อาศัยอยู่กับ โฉมพี่สาว และมารดาสูงวัยที่เจ็บออดๆ แอดๆ เขาพยายามออกจับปูทะเล ในป่าโกงกางช่วงน้ำลด เพื่อหาเงินมาประทังชีวิต แต่ด้วยขาดประสบการณ์ทำให้ไม่ประสบผลสำเร็จ จนกระทั่งเริ่มพลบค่ำ เขาต้องกลับบ้านมือเปล่าด้วยความผิดหวัง

        แต่แล้ว มรสุมหลงฤดู ก็ตั้งเค้ามาอย่างปัจจุบันทันด่วน เมื่อทิวเดินผ่านไปตามแนวป่าละเมาะอันเปลี่ยวร้าง เวลานั้นเองความคิดชั่วร้ายก็เกิดขึ้นในใจ

           เขารอจังหวะ เมื่อเห็น “เหยื่อ”รายหนึ่ง เดินผ่านมา เขาตรงปรี่เข้ากระชากร่างนั้นเอาเสื้อคาดปากอีกฝ่ายกันเสียงร้อง และซัดเปรี้ยงเข้าที่ท้ายทอย จนเหยื่อหยุดดิ้น สิ้นสติลงไป ก่อนจะค้นตามตัว และได้เงินตามต้องการ เงินสิบบาทที่ได้ มันมีมากเพียงพอที่จะเอาชีวิตรอดผ่านคืนนี้ไปได้

         ทิวรีบกลับไปกระท่อมของแม่ โกหกว่า ได้เงินจากการขุดปูขาย มาเยอะ จนแม่ดีใจ และตอนนั้นเอง ที่เขาไม่เห็นผู้เป็นพี่สาว แต่ยังไม่ทันที่แม่จะตอบ โฉมก็เดินน้ำตานองหน้า ผมยุ่งเป็นกระเซิงเข้ามา

     “แม่ ฉันถูกไอ้เศษมนุษย์ มันแย่งเอาเงินสิบบาทที่จำนำครกได้ ไปแล้วล่ะ” โฉมพูดพร้อมปล่อยโฮออกมาเต็มที่ ทิวอ้าปากค้าง ปล่อยช้อนยาตกจากมือเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว...
         ++++++++++++++++++++++++
        คนดวงดัง เป็นเรื่องราว ของ เจ้าพ่อกบินทร์ บุรีราช ร่างประทับทรงของพระโคศุภราช ที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม จากเด็กหนุ่มพเนจร เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนนี้ ใครๆ ก็เรียกเขาว่า “เจ้าพ่อ”

           ก่อนหน้า เขาคือเด็กหนุ่มยากจน พเนจรที่จูงลูกวัว มาตัวเดียว ก่อนที่มันจะตายลง และเขาขุดหลุมฝัง ก่อนเอาดอกไม้มาวางไว้ ทำให้คนเข้าใจผิด มาอธิษฐานขอพร และประสบผลสำเร็จ เลยแห่กันมาบูชา ปากต่อปาก และร่ำลือว่า กระดูกลูกวัวนั้นคือพระธาตุของพระถังซำจั๋ง จนทำให้เขาร่ำรวย กลายเป็นมหาเศรษฐี และเจ้าพ่อ จากการหากินกับความเชื่อของคนนั่นเอง

          กบินทร์ นึกถึง อาจารย์ปู่ ที่ตนเคยอยู่สำนักท่านมาก่อน สมัยยังเป็นเด็กหนุ่ม วันนี้ เขาเลยปิดสำนัก และเดินทางไปเยี่ยมพ่อปู่ ด้วยรถคันหรูหรา

         พ่อปู่วัยชรา อดีตเคยเป็นเจ้าพ่อชื่อดัง เปิดสำนักวิญญาณของเล่าปี่ โดยมีฮวงซุ้ย สวยงามและกระดูกเล่าปี่ บรรจุไว้หน้าสำนัก ใครตั้งจิตอธิษฐานก็จะสมหวัง จนมีชื่อเสียงโด่งดัง

        ท่านพ่อปู่ ชอบเลี้ยงวัวเอาไว้ในบริเวณสำนักด้วย และถ้าหากว่าเขาไม่บังเอิญไปล่วงรู้ความลับเข้าโดยบังเอิญ เพราะต้องการหาฟ่อนหญ้าไปให้ลูกวัวที่หิวโซ ตัวหนึ่งในคอก จนพบว่า ท่านพ่อปู่แอบพาเด็กสาวลูกศิษย์ มามีสัมพันธ์สวาทที่นั่น เขาคงไม่ถูกไล่ออกจากสำนัก พร้อมกับลูกวัวผอมกระหร่องตัวนั้นเป็นของแถม

        และไปๆมาๆ ซากเจ้าลูกวัวตัวนั้นเอง ที่กลายมาเป็นพระธาตุพระถังซ้ำจั๋งในวันนี้!
         และตอนนั้นเอง ที่พ่อปู่วัยชรา ได้สารภาพความจริงกับเขา

     “เอียงหูมานี่สิ ปู่จะบอกความลับอะไรให้อย่าง”
     “อะไรหรือครับ” เจ้าพ่อกบินทร์ บุรีราช เอียงหูเข้าไปใกล้อีกนิดด้วยความสนใจ เสด็จปู่ ห้องปากกระซิบพอให้ได้ยินกันสองคนว่า
    “กระดูกเล่าปี่ในฮวงซุ้ยของปู่นั่น ก็กระดูแม่เจ้าลูกวัว ตัวที่ให้เจ้าไปนั่นแหละฮ่า ฮ่า!”
+++++++++++++++

Create Date : 20 กุมภาพันธ์ 2569		0 comments
Last Update : 20 กุมภาพันธ์ 2569 8:06:25 น.
Counter : 169 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share Tweet