Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2549
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
11 พฤศจิกายน 2549
 
All Blogs
 
. . . ที่ ตรง กลาง ระ หว่าง เรา . . .

...

. . . ที่ ตรง กลาง ระ หว่าง เรา . . .

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว...
สองตายายแต่งงานอยู่กินกันมานานหลายปี...

แล้ววันหนึ่ง...
ตาก็มีโอกาสนั่งสังเกตเป็ด... แล้วถามยายว่า...
"เป็ด มันเป็นสัตว์บก หรือสัตว์ปีก"

ยายตอบว่า
" สัตว์บกสิ มันไม่ได้อยู่บนต้นไม้ซะหน่อย..."

ตาตอบว่า
" มันน่าจะเป็น สัตว์ปีกนะ มันมีปีก..."

ยายตอบว่า
" แล้วมันนอนบนต้นไม้เหมือนนกรึเปล่าล่ะ..."

ตาตอบว่า
" แต่มันก็บินได้นะ... ลองจับมันโยนดูดิ..."
" ชั้นว่ามันเป็นสัตว์ปีกนะ..."

ยายตอบว่า
" มันเป็นสัตว์บก... แกเชื่อชั้นสิ..."
" มันเดินบนนี้... กินบนนี้... และขี้บนนี้..." คุณยายยืนกราน...

" เป็นสัตว์บก .. แล้วมีปีกไว้ทำไมวะ..." ยัง ๆ ... คุณตายังไม่ยอมเลิกง่ายๆ...

สองตายายเถียงกันไปมา...

เพื่อนบ้านเดินผ่านมาเห็น
" มันเป็นสัตว์น้ำตะหาก..."
" นู่นๆ... มันว่ายน้ำไปนู่นแล้ว..."

" เอ้า... เป็ดหนีหมดแล้วยายเอ๊ย..." ตาอุทานออกมา
" แกน่ะแหละ... มัวแต่นั่งสังเกต นั่งถามอะไรไม่รู้ความ..." คุณยายก็สวนกลับไป
" ก็แกล้อมรั้วไม่ดี...."
" โทษฉันเหรอ...ตาแก่..."

" เอ่าๆ.... เลิกเถียงกันได้แล้ว... ไม่ไปต้อนเป็ดเข้าเล้าก่อนเหรอ?..."
เพื่อนบ้านพูดก่อนเดินจากไป....

ไม่มีใครรู้ ว่าสองตายายยังถกเถียงกันต่อ....หรือช่วยกันตามไปต้อนเป็ดมาเข้าเล้า...

...


Create Date : 11 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 12 พฤศจิกายน 2549 4:15:40 น. 2 comments
Counter : 424 Pageviews.

 
นั่นแหละคือมนุษย์


ถึงจะทะเลาะ จะเถียงกันยังไง....ทั้งคู่ก็อยู่กันจนแก่เฒ่า
น่าอิจฉาจัง


โดย: จาโยจัง วันที่: 11 พฤศจิกายน 2549 เวลา:20:22:20 น.  

 
...

เพื่อนบ้านของสองตายายเดินหิ้วก๊วยเตี๋ยวที่ซื้อมาจากตลาด...
ระหว่างทาง ได้ยินเสียงร้องไห้ แทรกผ่านประตูบ้านหลังหนึ่งดังออกมา...
เป็นเสียงของผู้หญิงที่ร้องไห้... อีกเสียงหนึ่งร้องไห้ประสานเสียงกัน... ได้ยินไม่ถนัดหู...
เขาก้าวช้าลง... และคิด...

จนได้ข้อสรุป...ว่า... " อย่าไปยุ่งเลยวะ... เรื่องของชาวบ้าน..."

" ฮือออ ๆ ๆ..." เสียงร้องดังตามเขามาแว่วๆ...แต่เขาก็ไม่หยุดเดิน...

" เอาก๊วยเตี๋ยวกลับบ้านก่อน เดี๋ยวค่อยมาดูอีกทีละกัน...เนอะ..."
เขาต่อรองกับความรู้สึกของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย...

เปลี่ยนจากการเดินช้าๆ เป็นการก้าวยาวๆ... และวิ่ง ๆ ๆ...
เขาหยุด หอบ ตามอายุขัย...
ก่อนจะตัดสินใจ แขวนห่อก๊วยเตี๋ยวไว้ที่ต้นไม้ข้างทาง...

เขาเดินกลับมาที่บ้านหลังนั้น...
ถึงแม้ อยากจะวิ่งก็ทำไม่ได้...
แต่มันจะต่างกันตรงไหน... ในเมื่อเขามาช้าเกินไป...

ชาวบ้านมุงดูบ้านหลังนั้นกันอื้ออึง...
เขาปาดเหงื่อแหวกฝูงคนเข้าไป...
เพื่อจะได้เห็นภาพของใครคนหนึ่งถูกแขวนห้อยต่องแต่งอยู่ในบ้าน...

ภาพของลูกชายวัยเจ็ดขวบนั่งร้องไห้อยู่ข้างๆศพมารดา...
" ฮือออ ๆ ๆ..."

แว่บเข้ามาในความคิดขณะนั้น...
เขาเห็นภาพของเด็กน้อยล้มลุกคลุกคลาน...
ระหว่างที่เอาเก้าอี้ให้แม่ ที่ไม่อยากจะมีที่ยืนต่อไป... ได้ยันเท้า...
เด็กน้อยหยิบเก้าอี้เข้าไปครั้งใด... แม่ที่ผูกคอไว้กับขื่อบ้านก็ถีบกระเด็นออกมา...
จน... แน่นิ่งไป... เด็กน้อยได้แต่นั่งร้องไห้...

แม้น้ำตาจะหยดผ่านแก้มของเขาลงมา... มันก็ไร้ค่า...

ระหว่างเดินกลับบ้าน เขาไม่ได้คำตอบ จากการถามตัวเองว่า...
" ทำไม...ถึงมี...ที่ตรงกลา...งระหว่างเรา... "

...



โดย: loykratong วันที่: 12 พฤศจิกายน 2549 เวลา:4:16:50 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

loykratong
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]






ไม่มีอะไรขึ้นตลอด
ไม่มีอะไรลงตลอด
...ไม่มี the end of the world ...

Web Site Hit Counters

ราคาทองคำ
 

ราคาทองคำต่างประเทศ



Friends' blogs
[Add loykratong's blog to your web]
Links
 
MY VIP Friend


 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.