Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2550
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
20 มิถุนายน 2550
 
All Blogs
 
... ผู้ชายคนนั้น ...

...


dark... tall... and handsome.... ม่ายช่ายยยย....
แล้วมีอะไรน่าสนใจ...
dark... short... and skinny.....
he comes with an old motorbike.

ทีแรกฉันก็แปลกใจ ทำไมคนแก่ๆ ชอบขี่รถคันเก่า
พอนึกย้อนมาดูตัวเอง...
มอเตอร์ไซค์คันแรกที่ฉันซื้อ ก็ยังไม่ได้ตัดใจขายไป...
อ่ะ เริ่มเรื่องซะที... เดี๋ยวจะไม่ได้เล่า...

ผู้ชายคนนั้น ใครๆเรียกเขาว่าลุงพีเท่อร์...(peter)
เขาอยู่แถวนี้ ก่อนที่ฉันจะย้ายมาอยู่...
เขาอยู่กับคุณยายคนนึง ร่วมกันเปิดร้านขายของชำ...

ทีแรกฉันนึกว่าเขาเป็นแฟนกัน...
จนถึงวันที่คุณยายคนนั้นเสียชีวิตไป
ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าเค้าเป็นแฟนกันรึเปล่า...

ฉันไม่รู้ว่าคุณลุงทนอยู่ได้ยังไง...
เพราะไม่เห็นคุณยายคนนั้นจะให้เกียรติ์คุณลุงตรงไหน...
เมื่อเห็นลูกๆของคุณยายปฏิบัติต่อคุณลุงแล้ว...
ฉันเดาว่า คุณลุงเป็นแค่ผู้มาอาศัย... ไม่ใช่แฟนของคุณยาย...
หรือถ้าเป็น ก็คงไม่ใช่พ่อของลูกๆของคุณยายแน่ๆ...
เขาเป็นแค่ชายแก่คนนึง ที่ไม่เคยได้รับการให้เกียรติ์ใดๆ...

เพื่อไม่ให้รู้สึกเหงาเกินไป...
นอกจากร้านขายของชำนั้น
คุณลุงเปิดเคาน์เตอร์ขายกาแฟเล็กๆที่หน้าร้าน...
เพื่อให้ได้รับการนับถือว่าไม่ได้งอมืองอเท้ารอมรดกร้านชำ...

คุณลุงตื่นเช้าขี่มอเตอร์ไซค์ไปตลาด เอาปาท่องโก๋มาขายคู่กับกาแฟร้อน...
แต่คนในหมู่บ้านก็ไม่ได้เยอะมากมาย...
หลายครั้ง ฉันเห็นปาท่องโก๋เหลือเต็มถาด...จนถึงตอนบ่าย...
ฉันก็ไม่ได้พยายามไปช่วยอุดหนุนให้กิจการดีขึ้น...
เพราะทุกอย่างเป็นไปตามกลไกตลาด...

ฉันจำได้ไม่ถนัด ว่าก่อน หรือหลังจากที่คุณยายเสียชีวิตอ่ะนะ...
คุณลุงเคยทำกับข้าวสองสามอย่าง มาขายในตอนเช้า...
เปิดเป็นร้านขายข้าวแกงเล็กๆ... แต่ก็ขายไม่ดีนัก..

หลังจากคุณยายเสียชีวิต ลูกสาว และลูกชายสลับกันมาเฝ้าร้านขายของชำ...
คุณลุงมีหน้าที่ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปตลาด เพื่อซื้อของที่หมดจากร้าน...
แม้จะอาวุโสที่สุดในบ้าน แต่ก็ไม่เห็นคุณลุงจะได้รับการให้เกียรติ์ตามที่ฉันอยากเห็น...
บางที คุณลุงอาจจะพอใจ กับสิ่งที่ได้ในตอนนี้... มากกว่าฉันเสียอีก...

ชีวิตในแต่ละวันของคุณลุง ก็ดูแลร้านชำ...
ทำกาแฟขาย...ไม่มีข้าวแกงละ
ถึงจะอร่อย แต่ไม่มีลูกค้า...ก็อยู่ไม่รอดเหมือนกัน...
ในตอนกลางวัน คุณลุงจะฟังวิทยุ...
พอค่ำๆหลานกลับจากโรงเรียน คุณลุงก็จะมานั่งดูละคร...
พอดึกหน่อย เขาเข้านอนกันหมด
คุณลุงก็จะดูข่าว... ที่ไม่มีใครในบ้านชอบดู...

เช้าวันใหม่ คุณลุงก็จะเปิดร้าน...ต้มน้ำร้อน...
ไปซื้อปาท่องโก๋... พร้อมเสริฟกาแฟ ถ้ามีลูกค้ามา...

ฉันสงสัยเหมือนกัน คุณลุงอยู่ได้ด้วยกำลังใจอันไหน...
ชีวิตที่ต้องอยู่เพื่อเอาใจคนอื่น
เพื่อให้ได้มี shelter บังแดดฝน...
ให้ได้เห็นหลานกลับมาจากโรงเรียน...
แค่นั้นเหรอ?...

หรือเพื่อรอให้ได้ยินเสียงๆหนึ่ง...
บางทีเสียงบ่นของคุณยายที่จากไป...
อาจเป็นเสียงที่ ในนาทีนี้คุณลุงอยากได้ยินมากที่สุด...
ใช่รึเปล่า ก็ไม่รู้นะ... ฉันเดาเอาเอง...

ฉันไม่รู้ว่าเวลาเหงามากๆคุณลุงทำอะไร...
คงไม่ได้มานั่งเล่นอินเตอร์เน็ตแบบนี้หรอกเนอะ

...



Create Date : 20 มิถุนายน 2550
Last Update : 20 มิถุนายน 2550 9:47:59 น. 7 comments
Counter : 458 Pageviews.

 
อ่านแล้ว รู้สึกเหงาๆ ยังไงไม่รู้


โดย: หัวใจสีชมพู วันที่: 20 มิถุนายน 2550 เวลา:14:36:57 น.  

 
เส้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ่านแร้ว อยากปายนั่งเป้นเพื่อน คุณลุง คนน้าน จ๊าง แร้วจะหา เน๊ตปายฝาก แกสักเครื่องด้วย

แวะมา เม้นท์ ม้าง


โดย: llหม่ม IP: 125.26.245.216 วันที่: 20 มิถุนายน 2550 เวลา:14:58:29 น.  

 
ดีค่ะคุงลุง แวะมาทักทายเหมือนเดิมค่ะ ^_^



โดย: Beee (Beee_bu ) วันที่: 20 มิถุนายน 2550 เวลา:15:48:57 น.  

 


โดย: กะจิ๋วหลิว IP: 125.24.239.157 วันที่: 22 มิถุนายน 2550 เวลา:11:09:06 น.  

 


บางสิ่งบางอย่างที่ผ่านกาลเวลา

จะมีความหมายเสมอ ...

หากว่าเราได้เห็นคุณค่า



โดย: มาคุย IP: 125.25.202.230 วันที่: 8 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:50:59 น.  

 
คนนั้นก้อไม่ได้มีความพิเศษอารัยนะ
เเต่ไม่รุทามมัย
เราไปชอบเขาได้
โดยปกติเเล้ว
ตอนเจอกานครั้งเเรก
ก้อรุสึกเฉยๆ
แต่พอเวลาเปลี่ยนไป
เราก้อเริ่มคิดนะ
ว่า...
ผู้ชายคนนี้เเหละ
ที่เราตามหามานาน
แต่...
ติดเเค่อย่างเดียว
คือเรามะกล้าเอ่ยปากบอกบอกไปว่า..
ร้าก...
คือ
คิดว่าเขามีเเฟนเเล้ว
คิดว่าพูดออกไปเเล้วจะเจ็บ
แต่ถ้า..
เรามะบอกเขาไปก้อกลัวจะสายเกินไป
เราควรจะทามงัยดี
ในเมื่อหัวใจ1ใน4ของเรา
อยู่กับเขาไปเเล้ว
เราปวดจัยทุกครั้งเมื่อเราคิดถึงเขา
แต่ก้อทามอารายมะได้
ได้แต่..ปวดเเบบนี้
เราทามไงดี
เลิกชอบเขาดีมั้ย
หรือจาบอกออกไปเลยว่าร้าก...
ช่วยเราคิดทีสิ...
ช่วยเราทีนะ
ขอร้อง...



โดย: เมื่อเราเจอคนๆนั้น IP: 58.8.137.105 วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:17:21:28 น.  

 
ร้ากนะ


โดย: เตยเอง IP: 58.8.137.105 วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:17:22:49 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

loykratong
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]






ไม่มีอะไรขึ้นตลอด
ไม่มีอะไรลงตลอด
...ไม่มี the end of the world ...

Web Site Hit Counters

ราคาทองคำ
 

ราคาทองคำต่างประเทศ



Friends' blogs
[Add loykratong's blog to your web]
Links
 
MY VIP Friend


 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.